ผู้หญิงใจง่ายคนหนึ่ง

หายไปนานกลับมาพร้อมกับรูปมากมายก่ายกอง เพราะฉันมีเรื่องมาเม้าท์มากมายเลยทีเดียว

เรื่องแรก...ว่ากันด้วยคนโรคจิตที่ชอบใส่สีชมพูกันดีกว่า

ตอนแรกไปมาบุญครองตั้งใจไปซื้อมือถือให้พ่อ + กับ อีนังเดียว (หนุ่มกรุงโซลหรือหนุ่มกรุงเทพนั่นเอง) มันเอามือถือไปซ่อมด้วยรุ่นใบโพธิ์ (ใบไม้นั่นแหละแต่แม่งใหญ่เหลือเกิน =_=)

ก็ไปตะแลดแต๊ดแต๋กัน ตอนนี้ในกลุ่มกำลังบ้าบอกับมือถือรุ่น 6270 กันมากมาย ฮิฮะๆ เพราะมันถ่ายภาพชัดสาดๆเลย แต่มีบางคนบอกว่ามันไม่น่ารัก...ชิชะ อีเมี้ยน! มันน่ารักจะตาย (อี้เมี้ยนคือคำสบถนะ ไม่ได้ด่า )

ก็โอเคไม่นินทาและ ว่าต่อ เดินกันได้สักพักคุณหญิงแตมรี่ก็โทรกริ๊งมา

"ฮัลหรูปลาปี้ ทำไม...มือถือของเจ๊มันดับไปเลย แงงงงง"
"งั้นเจ๊มามาบุญครองเสะ"
"แต่เจ๊นัดป๊อบไว้นะ"
"มือถือกับป๊อบอะไรสำคัญมากกว่ากัน"
"มือถือ"

เป็นอันจบบริบูรณ์ แตมรี่ก็มามาบุญครองเพราะห่วงมือถือเหลือเกิน มาถึงปุ๊บก็ไปที่ร้าน จัดแจงพี่คะ มัน โช้งเช้งๆๆๆๆๆ เป็นอาซิ่มสักพัก พี่เขาก็บอกมาว่า

"โหยน้องซื้อเร็วไปหน่อย มีรุ่น 3250 ออกใหม่ สีชมพูเหมาะกับเสื้อน้องมากๆ"

ภายในเวลา 0.5 วินาที แตมรี่ตอบว่า...

"เปลี่ยนเลยค่ะ"

ย้ำ!!

"เปลี่ยนเลยค่ะ"

ใจง้ายใจง่าย ป๊อบเอ๊ย ถ้าแกมาอ่านนะ เลิกกับยัยแตมเถอะ เปี่ยนใจเร็วเหมือนจ่ายเงินซื้อมือถือเลย 555555555555 (ยุแยงให้ผัวเมียทะเลาะกันสะใจฉันจังเรยยยย)



รุ่นนี้เลย 3250 สีชมพูเหมาะกับสีเสื้อเธอมาก กรุณาดูตามภาพ...




ดูสีเสื้อเธอสิ สดใสรื่นเริง ตอนนี้ให้ท่าสวยมากเพราะในใจเธอคิด
"กูจะเปี่ยนๆๆๆๆๆ"

และไม่ช้าอนาคตอันสดใสตระกาลตาก็มาปรากฏตรงหน้า แทนแท้นนนนนนน



"ป...ปลาน้อย จ...เจ๊เกิดมาเพื่อสิ่งนี้!!"

"อ่อเหรอ -_-"



"ปลาน้อย...เจ๊เปล่านะ เจ๊ไม่ได้เห่อเลย ไม่ได้เห่อเลยยยยยยยยยยยย"

ณ วันต่อมา...

ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนอบอ้าว หลังคาสังกะสีของสถานที่ที่มีแต่คนแออัด มีบรรดานักเขียนหลากหลายนั่งห้อมล้อมนินทากันอย่างเมามัน เสียงทอสับก็ดังขึ้น

"ปลาปี้ ฉันไปหาเธอไม่ถูก ฉันมาถึงสวนจตุจักรแล้ว"
"มาที่ร้านเสะ"

แล้วแสตมป์เบอรี่ก็ระเห็จมาถึง ณ ร้านส้มตำร้านเดิมของอาทิตย์ที่แล้วได้ถูกมาถึงปุ๊บ

"TOT ทำไมฟังเพลงไม่ได้อ่ะปา เจ๊พยายามใส่เพลงแล้วนะ มันฟังไม่ได้ เจ๊ซื้อมามะวานเอง"
"เจ๊ก็ไปขายดิ ซื้อใหม่ ลูกสุลต่าน"
"ไม่!"
"ทำไม"
"เจ๊จะเอาสีชมพู!"

ดู๊ดูคุณเธอสิ อยากทำอะไรก็ทำเถอะจ้ะดาร์ลิ้งของฉัน ฟังเพลงไม่ได้ถ่ายรูปได้เป็นพอเนอะ โฮะๆๆๆๆๆๆๆ

จตุจักรวันนี้มีผู้คนมากมาย บรรดานักเขียนก็ไปกันนะเกือบครบขาดแค่เอคิโอะเท่านั้นเอง เราไปนั่งจกส้มตำกันอย่างสมัครสมานสามัคคีกันมาก



ภาพก่อนใช้...



ภาพกำลังใช้...หรือแดกนั่นเอง ตำมะม่วง แผล่บๆ อยากกินว่ะ เอิ๊กๆๆ



หลังใช้...หรือกินเสร็จ โฮะๆๆๆๆ

ทำไมพวกเราถึงได้เหมอืนเด็กเอทิโอเปียแดกไม่เหลือซากขนาดนี้ โฮะๆๆ แล้วก็ตามมาสบทบด้วยพวกยัยชุบ ยัยวาว แล้วก็น้องมันอีกสองหน่อ มาถึงก็

"เอสเจ บลาๆๆๆ"

โทษทีว่ะรู้จักแต่ แอ๊ด คาราบาว เพลง บัวลอยอ่ะ =_+

ว้ายๆๆๆๆๆๆ ฉันลืมอวดไปได้จะไดกัน ปลาน้อยมีเรื่องจะอวดล่ะ...แทนแท้นนนนนน

ปลาน้อยมีเสื้อในตัวใหม่เป็นของตัวเองแล้ว กี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส


ไม่เคยเลยสักครั้งที่ฉันจะมีเสื้อในดีๆ....
ไม่เคยมีแม้นสักทีที่ฉันจะใส่เสื้อในสวยๆ...
ไม่เคยแม้นสักครั้งที่ฉันจะทุ่มเสื้อในแบบคนรวย...
ฉันเคยใส่แต่ของห่วยๆ ประตูน้ำแบบมีรู (แม่งเหมือนจะคล้องนะ แต่พยายามแล้ว)

กรี๊ด ทุกคน ปลาน้อยมีเสื้อในแล้วล่ะ...

จบข่าว

(ง่ายมะ)


อ้อ! อยากให้คนเข้าไดอารี่เยอะๆเลยเอาผู้ชายมาฝากบ้าง นี่เลยค่า!!



นี่เลยค่า หนุ่มกรุงโซล

เอ...(-_-  )(  -_-) คนหายไปไหนหว่า นี่ก็ผู้ชายนะ ทำไมไดกูคนเข้าน้อยกว่าเดิม






เจ้าปลาน้อย