my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 20 : (◕‿◕✿) ::19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    26 เม.ย. 58







ภาพตรงหน้าคือเด็กหนุ่มที่จงอินเคยเจอครั้งหนึ่งที่ห้างสรรพสินค้า มันน่าแปลกที่เขาได้พบอีกฝ่ายอีกครั้งในห้องของตัวเองในสภาพเปลือยท่อนบน...และกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับคยองซู...


รีบใส่เสื้อแล้วก็ออกไปซะ


แต่ผมยังลาพี่ไม่เสร็จเลย


ขอร้องเถอะเซฮุน..


“….”


อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เลย..


เสียงกระซิบเป็นคำขอร้องจากพี่ชายตัวเล็กที่เริ่มดูร้อนรนเหมือนคนทำความผิด เซฮุนคิดว่ามันเป็นประโยคคำสั่งเสียมากกว่าและเซฮุนไม่เข้าใจ..



ถ้ารู้ว่าเขาไม่มีวันรัก ไม่มีวันจะสนใจ แล้วจะทนอยู่ไปเพื่ออะไร?



ไปกับผมเถอะ..


“….”


ผมอยากให้พี่กับหลานกลับบ้านกับผม...


สายตาที่คยองซูเห็นนั้นเต็มไปด้วยความหวังดี..เขามองมันสลับกับสายตาดุดันของใครอีกคนที่ยืนอยู่หน้าประตู..ในแววตาของจงอินนั้นฉายแววความโกรธและดูตัดพ้อในเวลาเดียวกับ คยองซูปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเขากำลังรู้สึกผิดมากแค่ไหน..คยองซูไม่ปักใจเรื่องที่เซฮุนอ้างว่าเป็นญาติของเขา เอาเข้าจริงทุกอย่างเกิดขึ้นไวเสียจนปรับอารมณ์ไม่ทันด้วยซ้ำ..


ไม่ใช่ตอนนี้...


ก้มหน้าลงหวังแต่อยากจะหลบสายตาจากเซฮุนและจงอิน..มันน่ากดดันและคยองซูไม่ใช่คนเด็ดเดี่ยวที่จะสามารถตัดสินใจอะไรได้ในเวลานี้ เขากำลังสับสน และสิ่งเดียวที่คยองซูรู้ก็คือ..เขาไม่สามารถไว้ใจใครได้เลย..แม้กระทั่งคนที่เคยเชื่อใจมาตลอดอย่าง..คิมจงอิน


งั้น..ผมหวังว่าเราจะพบกันใหม่


“….”


รักพี่นะครับ..


เด็กหนุ่มพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นเจอสุดท้ายก็กลายเป็นตะโกน สายตาร้ายกาจของเซฮุนหันมองร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตู..ก่อนจะเดินออกจากห้องไป จงใจใช้ไหล่กระทบกับไหล่ของจงอินจนอีกฝ่ายเซไปข้างหลังนิดหน่อย ถึงจะไม่เข้าใจคยองซูแต่เซฮุนก็จะไม่ตื้ออะไรพี่ชายของเขาไปมากกว่านี้..บางทีเหตุการณ์นี้อาจเป็นบทเรียนชั้นดีให้ผู้ชายคนนั้น คนที่ทำให้คยองซูเสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ผู้ชายโง่ๆที่ชื่อ คิมจงอิน





สองขาก้าวเดินไปเรื่อยๆ เสื้อสีเทาที่ใส่อยู่ยังคงทำหน้าที่ปกป้องความหนาวเย็นจากอากาศรอบตัว บางครั้งช่วงปลายฝนต้นหนาวก็เป็นช่วงที่น่าหงุดหงิดที่สุด มันคล้ายกับชีวิตของคนเราที่ยุ่งเหยิง ปวนแปรและคาดเดาไม่ได้ เซฮุนคิดมาตลอดว่าสักวันตัวเองจะเปลี่ยนหัวใจของลู่หานได้ เขารู้แค่ว่าอีกฝ่ายมีแฟนเก่าที่เคยรักกันมาก และวันหนึ่งลู่หานก็เลือกจะเดินออกมา เซฮุนรู้เพียงแค่นั้นเท่าที่ลู่หานเล่าให้ฟัง.. เขาไม่ได้คาดหวังอะไรไว้สูงนักหรอก มันเป็นความผิดหวังขั้นสูงสุดมากกว่า เขาคงมองลู่หานผิดไปจริง..

รอยยิ้มบางๆแสร้งขึ้นมาปลอบใจตัวเอง พอลองถอยออกมาก้าวหนึ่งเซฮุนก็เพิ่งได้รู้...ความจริงเขาไม่เคยเข้าใกล้คำว่า รู้จักคนที่ชื่อ ลู่หานเลยด้วยซ้ำ เซฮุนไม่เคยรู้ว่าลู่หานคิดอะไรอยู่ ไม่เคยเข้าใจสิ่งที่ลู่หานทำ และมันคงไม่มีประโยชน์อะไรอีก...


พ่อครับ..


เรื่องไปเรียนต่อเมืองนอก...


ผมตกลงครับ..ผมจะไป..


มือหนาสัมผัสลงบนปุ่มวางสาย ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แต่สายตาที่ทอดมองออกไปยังคงว่างเปล่าและดูไร้จุดหมาย ความรู้สึกของเซฮุนกับลู่หานมันก็เหมือนกับสายฝนที่ตกในทะเล ต่อให้ฝนจะตกเป็นเวลานานแค่ไหน...มันก็เปลี่ยนความเค็มของน้ำทะเลไม่ได้.. และเม็ดฝนอย่างโอเซฮุนก็เหนื่อยเกินกว่าจะคาดหวังวันนั้นเสียแล้ว...




เซฮุนไม่อยากรู้สึก ไม่อย่างฝันไปคนเดียวอีกแล้ว และเขาควรจะไป..ไปให้ไกลจากสถานที่ที่มีลู่หานอยู่ เผื่อว่าระยะทางจะทำให้เขาตัดใจจากอีกฝ่ายได้ง่ายขึ้น...

 



.


.


.




นี่มันอะไรกัน..บอกฉันสิคยองซู!”



ปล่อยนะจงอิน..ฉันเจ็บ



สัญชาตญาณบอกให้จงอินปล่อยมือจากการบีบต้นแขนคนตัวเล็ก ขอบตาของเขาร้อนผ่าว จงอินตอบไม่ได้ว่ามันมาจากความรู้สึกที่เรียกว่าอะไรกันแน่ คำถามมากมายที่จงอินไม่สามารถพูดมันออกมาได้ สมองของเขามันตีบตันไปหมด มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกจุกที่อก..จงอินคิดว่ามันคือความเจ็บปวดเสียมากกว่า..



ทำไมถึงพาผู้ชายมา กก ถึงบนห้องแบบนี้..


“….”


ทั้งๆที่ลูก..ลูกของเราก็อยู่


“….”


ทำไม! ทำไม! ทำไมเป็นคนแบบนี้วะคยองซู!”


จงอินพยายามใช้เสียงที่ดังกว่าปกติเพื่อไม่ให้คยองซูจับสังเกตได้ว่าเสียงของจงอินกำลังสั่น...ภาพที่จงอินเห็นในวินาทีทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออกคือเด็กผู้ชายที่เปลือยท่อนบนกำลังฟัดแก้มของคนตัวเล็กที่ทำเพียงตีแขนอีกฝ่าย..แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรจริงจังมากนัก หัวใจของจงอินกระตูบวูบแม้จะเอ่ยถามออกไปว่าสองคนนั้นกำลังทำบ้าอะไรกันอยู่..แต่จงอินก็ได้รับเพียงแต่ประโยคจากเด็กหนุ่มที่ว่า...

 

ผมรักพี่คยองซูนะครับ

 

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ปักเข้ากลางหลังของจงอินครั้งแล้วครั้งเล่า..ก่อนที่เด็กหนุ่มจะออกจากห้องไปเหลือเพียงคนตัวเล็กที่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก



ตลอดเวลาที่ผ่านมาจงอินไม่แน่ใจว่าระหว่างเขากับคยองซูนั้นคืออะไร..จงอินได้สิทธิพิเศษจากคยองซูแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้แสดงอะไรที่แสดงออกว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันมาไกลถึงขนาดไหนแล้ว ความเจ็บปวดในอดีตทำให้จงอินไม่กล้าพูดคำๆนั้นออกไป ยิ่งเป็นคยองซูด้วยแล้วจงอินคิดว่าเขาต้องแย่แน่ๆหากอีกฝ่ายเอ่ยคำปฎิเสธออกมา เอาเข้าจริงจงอินขี้ขลาดเกินกว่าจะรับรู้ว่าคยองซูไม่ได้คิดเหมือนตัวเอง..ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาจงอินเอาแต่คิดอย่างคนเห็นแก่ตัว่ามันดีอยู่แล้ว..คิดเข้าข้างตัวเองว่าคยองซูอาจจะรู้สึกอะไรกับเขาบ้าง จนกระทั่งวันนี้..จงอินรีบกลับมาเพื่อจะบอกคำๆนั้นกับคยองซู กลับมาเพื่อลองเสี่ยงดูอีกสักครั้ง...



ไม่สิ จงอินตั้งใจที่จะบอก ‘รักคองซูเป็นคนสุดท้ายแล้วต่างหาก...




แต่ภาพที่เห็นมันทำให้จงอินเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่า..ตลอดเวลาที่คิดว่าคยองซูคงจะรู้สึกอะไรกับตัวเองบ้าง อยางน้อยก็ในฐานะพ่อของลูก..จงอินไม่มั่นใจว่าตัวเองกำลังเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหรือป่าว


ต้องเป็นอะไรกันหละจงอินถึงจะกอดกันได้..


“….”


คนรักเก่า..


“….”


อ่า ไม่ใช่สิ


จงอินไม่เคยรักใครนอกจากพี่ลู่หานอยู่แล้วนิ่!”



มันไม่ใช่คำพูดประชดประชัดหรือถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความหึงหวง คยองซูพูดมันออกมาด้วยความรู้สึกน้อยใจ... ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัดเสมอ และคยองซูรู้สึกเกลียดตัวเองที่เห็นแก่ตัว...จนไม่อยากคืนจงอินให้ลู่หานอีกแล้ว


ท่าทางของจงอินในตอนนี้ สีหน้าและแววมากที่ดูเหมือนคนเจ็บปวดมันค่อนข้างชัดเจนว่าจงอินไม่พอใจกับเรื่องของเขาและเด็กหนุ่มที่ชื่อเซฮุน...คยองซูก็แค่อยากให้จงอินถามเขาก่อน คยองซูก็แค่อยากให้จงอินอธิบายเรื่องเมื่อตอนเย็นบ้าง..


ฉันไม่ดีตรงไหนหรอจงอิน..


จะให้ฉันพยายามอีกแค่ไหนกัน..


คยองซูทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทอดสายตาออกไปอย่างเหม่อลอย คำพูดที่เอ่ยออกมาคล้ายกับการพูดคนเดียวเสียมากกว่า อ้อมกอดที่อบอุ่นครั้งแรกที่คยองซูได้สัมผัสนั้นมาจากจงอิน รู้จักรักครั้งแรกก็เพราะจงอิน เพราะเป็นคยองซูที่มีแค่จงอินคนเดียวในชีวิต คยองซูโกรธจงอินไม่ได้นาน ความจริง..คยองซูไม่เคยโกรธจงอินเลยสักครั้ง



อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น


ใช่..ฉันไม่มีคนรักเก่า..


เพราะฉันมีแค่รักเดียว...


รักเดียวเท่านั้น คยองซู..



ขายาวๆก้าวเฉียดร่างของคยองซูที่นั่งอยู่ที่พื้นเพียงนิดเดียว จงอินรู้สึกหงุดหงิด..ทุกอย่างมันผิดจากที่คิดไว้จนน่าปวดหัว แต่ต่อให้ใครไม่เข้าใจจงอินหรือมองเขาแบบไหนก็แล้วแต่จงอินไม่เคยสนใจเลย...มันไม่น่าเสียใจเท่าการที่คนที่อยากให้รับรู้มากที่สุด..กลับไม่เข้าใจอะไรเลย.. มือหนาเกาะขอบระเบียงแน่น คำพูดของคยองซูยังก้องอยู่ในหู จงอินไม่ได้สนใจเรื่องของคยองซูกับเด็กคนนั้นแล้วด้วยซ้ำ อันที่จริงจงอินคิดว่าเขาพูดจาแรงเกินไปจนอยากจะเอ่ยขอโทษคยองซู ตอนได้เห็นแววตาที่เต็มไว้ด้วยความผิดหวังของอีกฝ่าย ถึงจะยังไงจงอินก็เชื่อว่าคยองซูไม่ใช่คนแบบนั้น ถึงปากจะหนักแค่ไหนแต่หัวใจของจงอินก็บอกแบบนั้น...


 “ทำไมถึงดูถูกตัวเอง..ดูถูกความรู้สึกของฉันขนาดนี้..


ต่อให้นายอยู่เฉยๆ..


ฉันก็เป็นฝ่ายหลงนายจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว


จงอินไม่ใช่พวกชอบเอาใครต่อใครมาเปรียบเทียบกันเขามองว่ามันเสียมารยาท ไม่มีใครเหมือนกัน..และไม่มีใครเหมือนคยองซู มือหนายกขึ้นเช็ดหยดน้ำที่ไหลอาบข้างแก้มของตัวเองอย่างลวกๆ จงอินเลือกที่จะเดินออกมาให้ห่างจากคยองซู..เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นน้ำตา คำพูดของคยองซูยังคงทำร้ายเขาอยู่แบบนั้น




คยองซูไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร..เพราะจงอินไม่เคยมีตัวเปรียบเทียบ


คยองซูไม่จำเป็นต้องพยายามทำอะไร..เพราะจงอินชอบที่คยองซุเป็นแบบนี้


จงอินไม่เคยมีคนรักเก่า..เพราะสำหรับจงอิน...คยองซูคือ ‘คนรัก คนแรก คนเดียวและ จะเป็นคนสุดท้าย..





สำหรับคยองซูมันไม่ใช่ความรักแบบชั่วข้ามคืน ทุกอย่างที่จงอินแสดงออกไปมันมาจากความจริงใจทั้งนั้น ไม่ว่าจะครั้งแรกหรือครั้งไหนๆ..



ก็ยังเป็นคยองซูที่ทำให้หัวใจจงอินเต้นแรง..แรงจนไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้กับใครได้อีก





นายมันโง่..โง่ที่สุดเลยคยองซู..


น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกมาโดยไม่มีเสียงสะอึ้น มันเจ็บจนแทบจะร้องไม่ออก อีกครั้งที่คยองซูแสดงความเห็นแก่ตัวออกไป...ท่าทางเย็นชาของจงอินทำให้หัวใจดวงเล็กบีบรัดจนแทบจะหยุด และบางทีมันอาจจะถึงเวลา..



ยอมรับแล้ว ยอมแพ้แล้ว คยองซูอ่อนแอเกินกว่าจะพยายามต่อไปแล้วจริงๆ...











 

แทโอ ถ้าหิวมีไก่ทอดอยู่ในครัวนะ


ในเวลาบ่ายแก่ๆคนตัวเล็กกำลังนั่งเล่นอยู่บนโซฟาตัวยาวบนหน้าขานั้นมีเด็กผู้ชายตัวกลมนอนซบอยู่...

ร่างสูงของเจ้าของห้องอีกครึ่งหนึ่งเดินผ่านไปโดยไม่หันมาสนใจคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มมองใบหน้าของลูกชายอย่างเฉไฉ ก่อนจะไปหยุดที่โต๊ะกินข้าวในโซนครัวที่มีจานไก่ทอดสูตรพริกส่งกลิ่นหอมออกมา...แทโอตัวแค่นั้นจะกินเผ็ดขนาดนี้ได้ยังไง...



แทโอ วันนี้กินข้าวเย็นไปก่อนเลยนะ


“….”


จะไปธุระเรื่องมหาลัย อาจจะกลับมืดๆ


“….”


เดี๋ยวจะหิวกันซะก่อน...


 

ผ่านมาเกือบสองเดือนแล้วที่คนทั้งคู่ปล่อยให้ระยะห่างสร้างกำแพงระหว่างพวกเขาขึ้นมาจนสูงขนาดนี้ ไม่แน่ใจว่าวันนั้นคือการ ทะเลาะหรือป่าว ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาจงอินกับคยองซูไม่เคยมีปากเสียงกันเลยสักครั้ง  หลังจากวันนั้นไม่มีใครคิดจะพูดหรือถามในสิ่งที่ตัวเองยังไม่รู้ความจริง อาจเพราะกลัวคำตอบ...สำหรับคยองซูมันน่าอึดอัด บางทีถ้าจงอินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาก็คงดีกว่านี้  จงอินยังไม่ได้ไปไหนและพวกเขายังอยู่ด้วยกัน แม้ในตอนกลางคืนมันจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม...

 


แทโอ นอนเถอะครับจะสามทุ่มแล้วนะ


ขอดูอีกตอนหนึ่งนะฮับ..


แม้คำพูดที่สื่อสารก็แทโอจะฟังดูเหมือนคุณแม่ตัวเล็กง่วงนอนมากแค่ไหนแต่ความจริงมันกลับไม่เป็นแบบนั้นเลย สายตายังคงจ้องไปที่นาฬิกา เข็มสั้นของมันเข้าใกล้เลขเก้าเข้าไปทุกที และคยองซูยังไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูจากข้างนอกเลย...

ตั้งแต่เรื่องวันนั้นจงอินก็ย้ายออกไปนอนที่โซฟา คยองซูไม่รู้เหตุผลและไม่แน่ใจว่าเขาสามารถไปตามจงอินกลับมานอนด้วยกันได้หรือเปล่า.. คยองซูมีสิทธิเรียกร้องอะไรแบบนั้นได้หรือป่าว..

 


แกร๊ก...



เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของจงอินที่ชะโงกหน้าเข้ามาในห้องนอนของเขาที่มีคยองซูกับแทโอนั่งดูการ์ตูนจากแท็บเล็ตอยู่บนเตียง


อะ..อ่าว แทโอ ยะ..ยังไม่นอนหรอ

ฮับ


สีหน้าของจงอินดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆเหมือนคนทำความผิดแล้วโดนจับได้ เท้าทั้งสองค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ เสียงตอบรับของลูกชายตัวเล็กบอกให้รู้ว่าแทโอไม่ได้สงสัยอะไร..แต่มันไม่ใช่กับสายตาของคยองซู


มาเอาครีม..เอ่อ..ครีมโกนหนวดน่ะ

“….”

แทโอดูสิหนวดเริ่มขึ้นแล้ว..


จงอินกำลังโกหก ความจริงเขาไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมากกว่า คิดอะไรได้ก็พูดออกไปแบบนั้นแม้จะรู้อยู่แล้วว่าของแบบนั้นมันไม่ได้อยู่ในห้องนอน..แต่ในเมื่อถูกจับได้ขนาดนี้ก็คงแถต่อไม่ไหวจริงๆ...


ถ้าแทโอโตขึ้นก็จะมีหนวดใช่มั้ยฮับ..


“….”


ถ้าไม่เอาออกก็จะกลายเป็นคุณลุงซานต้าครอสใช่มั้ยฮับ


มือเล็กๆเริ่มจับที่คางกลมของตัวเอง แทโอเริ่มโตขึ้นและอยู่ในวัยที่มีคำถามในหัวตลอดเวลา ดวงตากลมโตที่หันมาสบกับคยองซูที่นั่งข้างๆทำให้คนโดนจ้องอดยิ้มไม่ได้..ไม่รู้ว่ายิ้มเพราะความน่ารักของแทโอ หรือ ยิ้มเพราะความโง่งั่งของจงอินกันแน่  คยองซูหันมองคนโง่ที่เอาแต่ยืนกัดปากล่างของตัวเองด้วยความประหม่าอยู่ที่ปลายเตียง จงอินในตอนนี้เหมือนเด็กหนีความผิดที่ยืนอยู่ต่อหน้าครูฝ่ายปกครอง..แต่คยองซูไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นเสียหน่อย..


ไม่มีของแบบนั้นอยู่ในนี้หรอกครับแทโอ..


“….”


แต่ถ้าอยากให้ทำให้ก็ไปรอในห้องน้ำ..

 


.

.


.




 

ถ้าไปจากที่นี่ ผมอาจคิดเรื่องพี่น้อยลงก็ได้..

แต่ใจที่มันผูกพันไปแล้วล่ะ...

ผมจะหาทางแก้มันยังไง..


ในมือหนามีเสื้อยืดสีเทาที่เซฮุนได้มาจากพี่ชายตัวเล็กเมื่อประมาณสองเดือนที่แล้ว พี่คยองซุไม่ได้ติดต่ออะไรกลับมาและเซฮุนก็กำลังวุ่นวายจนไม่มีเวลามากพอที่จะติดต่อหาอีกฝ่าย ตัวอักษรบนเสื้อยืดทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มเจ็บหน่วงๆ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้เห็นเสื้ออีกตัวที่เป็นของแทนใจของพี่ลู่หานกับคนรักเก่า.... เซฮุนเคยเห็นเสื้อแบบนี้ครั้งนึงในห้องของลู่หานเขายังจำได้ว่าลู่หานหวงมันมากแค่ไหน และไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันเวลานึกถึงมันเซฮุนก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี.. มันไม่สำคัญว่าจงอินเคยรักลู่หานมากแค่ไหน มันสำคัญที่ว่า...ลู่หานยังรักจงอินอยู่..


เซฮุนเคยคิดว่าเขากำลังวิ่งตามลู่หาน แค่วิ่งตามให้ทันก็จะถึงเส้นชัย โดยที่เซฮุนไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองคิดผิดมาตลอด... ลู่หานปล่อยให้เซฮุนวิ่ง วิ่งอย่างไร้จุดหมายโดยที่ตัวเองยังอยู่ที่เดิม...


ไฟว์เครื่องบินและพาสปอร์ตบนโต๊ะคือกำหนดเวลา อีกไม่นานเซฮุนก็จะไปจากที่นี่..ไปเพื่อจะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวของลู่หาน ไม่ต้องผิดหวังที่ลู่หานไม่ได้เป็นแบบที่ตัวเองคิด เพราะลู่หานสำหรับเซฮุนคือของมีค่าและเซฮุนอยากเก็บความรู้สึกดีๆที่มีให้คนตัวเล็กเอาไว้แบบนี้ตลอดไป..

 

บอกลาวันที่ยังรักกันอย่าให้มันถึงวันที่เกลียดเลย..

 

 
.


.


.


.




 

อย่ากระดุกกระดิกนะ

“…”

สัญญาจะระวังที่สุด


จงอินกำลังจ้องมองการกระทำที่แสนอ่อนโยนและเต็มไปด้วยการเอาใจใส่ของคนตัวเล็ก ใบมีดโกนค่อยๆลากผ่านไรหนวดอ่อนๆของจงอินที่ความจริงมันสั้นจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยซ้ำ ปลายเท้าเล็กเขย่งและกลับไปยืนที่พื้นอย่างเดิมเป็นพักๆด้วยอาการเกร็งจนเมื่อย เพราะคยองซูตัวเล็กกว่าจงอิน คนตัวสูงจึงได้เปรียบที่ได้เห็นดวงตากลมโตนั้นมองที่สันกรามของเขาอย่างตั้งใจ


มันคงเป็นจุดอ่อนของคยองซูที่ไม่ว่าจะยังไงก็ยังให้อภัยจงอินอยู่แบบนั้น  ทั้งๆที่ควรจะโกรธกับคำพูดร้ายๆและท่าทางเย็นชาของจงอินแต่เพียงแค่ ทุกเช้าที่คยองซูตื่นขึ้นมาพร้อมกับผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่มขึ้นมาจนถึงอก ความรู้สึกอบอุ่นที่ได้รับทุกคืน รอยประทับที่หน้าผากมนไม่ก็กลุ่มผมสีน้ำตาลของเขา แม้จะหลับไปแล้ว..แต่คยองซูจำได้ว่ามันคือสัมผัสของจงอิน เพียงแค่นั้นความรู้สึกโกรธทั้งหมดมันก็ไม่มีเหลืออีกแล้ว.. แม้จะยังน้อยใจอยู่บ้าง แต่เชื่อเถอะว่าคยองซูมีความสุขที่พวกเขายังอยู่ด้วยกันแบบนี้..


คยองซูเรื่องวันนั้น..

“…”

ที่ฉัน..เอ่อ..กอดกับพี่ลู่หาน


เป็นจงอินที่เริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน แววตาที่ดูเจ็บปวดของคยองซูทำให้หัวใจของเขากระตูบวูบไปนิดหน่อย แต่จงอินคิดว่าตัวเองควรจะพูดต่อ..พูดในสิ่งที่ควรจะพูดตั้งนานแล้ว


ถ้ายังพูดต่อ..มีดอาจจะบาดคอตายก็ได้นะ


จริงอยู่ที่คยองซูอยากรู้ว่าทำไมจงอินถึงไปกอดกับคนๆนั้นแต่อีกด้านนึงของหัวใจปฏิเสธว่าเขาไม่ควรรับรู้มันเสียดีกว่า อย่างน้อยมันอาจจะช่วยยื้อเวลาที่จงอินจะอยู่ตรงนี้กับคยองซูได้นิดหน่อย...อย่างน้อยมันอาจจะช่วยให้คยองซูเจ็บปวดน้อยลง


ฟังฉันหน่อยเถอะนะ


ปล่อยนะ..อย่าเล่นแบบนี้


ได้โปรด..คยองซู


มือหนาของจงอินจับเข้าที่ข้อมือเล็กของคยองซู..แววตาที่สะท้อนความอ่อนไหวและคำขอร้องฉายแววออกมาจนคยองซูได้แต่นิ่งงันให้อีกฝ่ายจับข้อมือของเขาไว้แบบนั้น ในครั้งแรกที่คิดจะดิ้นหนีแต่เพราะกลัวว่าของมีคมจะทำร้ายอีกฝ่ายจึงเลือกจะหยุดทุกอย่างลง



 คยองซูก็ยังเป็นคนเดิม..คนที่ห่วงจงอินมากกว่าหัวใจของตัวเอง



ฉันคิดว่าฉันรักพี่ลู่หานมาก

“….”

เพราะเราเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตอนเรียนที่เมืองนอก

ฉัน..ฉันง่วงนอนแล้วจงอิน


สุดท้ายก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว คยองซูไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวต่อจากนี้อีกแล้ว ไม่อยากรับรู้ว่าจงอินรักคนอื่นมากแค่ไหน...แค่รู้ว่าจงอินไม่ได้รักคยองซู แค่นี้มันก็เจ็บมากพอแล้ว..


แต่นั้นมันก่อนที่ฉันจะเจอนาย..ก่อนที่เราจะพบกันนะคยองซู


ร่างเล็กถูกดึงเข้ามากอดอย่างแนบชิดทั้งที่ยังคงไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของจงอินด้วยซ้ำ คยองซูรู้แค่ว่ามันเป็นความอบอุ่นที่เขาโหยหา แม้จงอินจะไม่ได้อธิบายอะไรแต่ครั้งนี้กลับเป็นคยองซูที่เชื่อทุกคำพูดที่ดูธรรมดานั้นอย่างสนิทใจและไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขใดๆเลย


มันมีแค่นาย..คยองซู

“….”

ความรู้สึกแบบนั้นมันเกิดกับนาย..

“….”

แค่นายเพียงคนเดียว


น้ำตาหยดเล็กๆหยดลงจนเปรอะเสื้อของร่างสูง คยองซูหลับตาลงช้าๆเป็นฝ่ายกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น...คยองซูไม่แน่ใจว่านี่คือคำบอกรักของจงอินหรือป่าวแม้มันจะไม่มีคำว่า รักสักคำแต่มันกลับทำให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจจนบอกไม่ถูก – ใบหน้าคมนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม จบแล้วความอึดอัดที่ผ่านมา มันยังมีอีกหลายคำถามที่จงอินอยากได้คำตอบจากคยองซู แต่เขาก็เลือกจะทิ้งคำถามทั้งหมดเอาไว้ก่อน เพราะท้ายที่สุดเรื่องที่ผ่านมามันก็เป็นบททดสอบที่ว่า...จงอินอยู่โดยขาดคยองซูไม่ได้


 

อยู่โดยปราศจากหัวใจของตัวเองไม่ได้...








TBC



 

เราแต่งดราม่าไม่เก่งเลย รู้สึกงอนตัวเอง 
คำผิดเยอะแน่เลย ง่วงมากๆเลย
ขอบคุณนะคะ ทุกคนที่รักและเป็นกำลังใจ ขอบคุณทุกยอดเลย เราอ่านทุกคอมเม้นและยินดีอย่างมากที่จะแก้ไขข้อผิดพลาด บอกเาได้เลยน้าาา

อีก1-2ตอนก็จะจบแล้วนะคะ ทีแรกอยากให้งอนกันนานสามล้านปีอย่ามาดีร้อยชาติแต่เรามาคิดอีกทีว่าไม่อยากยึดเรื่องเพราะว่านางก็รักกันแค่ปากแข็งเฉยๆ คงไม่มีโหมดดราม่าแล้ว(?) ใกล้จะลากันจริงๆแล้วนะคะ ขอบคุญที่อยู่ด้วยกันมาถึงตอนนี้
ฝันดีค่ะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

#ficพลาด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1198 070402 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:53
    ยอมพูดออกมาซักทีนะโคตรลุ้น
    #1,198
    0
  2. #1148 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:26
    งื้อออออ 
    #1,148
    0
  3. #1104 Pinkuplatong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:41
    เกลี๊ยดเกลียดอิชอบเกริ่นถึงชาวบ้านก่อน ค่อยพูดเรื่องตัวเอง จะให้ใจเสียไปถึงไหน
    #1,104
    0
  4. #1081 ディオー (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:58
    จงอินแม่งปากหนักกว่าจะพูดได้ สงสารเซฮุน
    #1,081
    0
  5. #865 mamawiwi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 23:43
    แหมจะง้อเค้าโดยการมาหาอุปกรณ์โกนหนวดเนี่ยนะ จงอิน
    #865
    0
  6. #794 Monieye Std (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 03:50
    หน่วงๆแต่ชอบ55555
    #794
    0
  7. #792 canthee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 22:34
    จงงินบอกยองจูล้ะ เหลือยองจูอ้ะะ อธิบายเรื่องอิเน่ดิ่ --"
    #792
    0
  8. #734 whandyo12 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 21:30
    ยังไม่อยากให้จบ ดราม่าอีกร้อยตอนได้มั้ย กรี้ดดดดดด กำลังติดเรื่องนี้งอมแงม ไม่จบได้มั้ย
    #734
    0
  9. #733 snow129 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 16:18
    ให้คยองซูท้องอีกสักคนได้ไหม เชียร์มาก แต่คยองซูพึ่งปีหนึ่งปีสองเองง แต่อยากให้ท้องอีก 55555
    #733
    0
  10. #731 dddd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 00:50
    โทดนะคะที่ไม่ได้เม้นให้เลยย มาเม้นรวบยอดที่นี่ละกัน.__. เราชอบเนื้อเรื่อง ชอบจงอิน คยองซู แทโอ พี่ลู่กับเซฮุนก็น่ารัก ชอบทุกๆอย่างเลย ภาษาไรงี้ก็โอเคแล้วอ่านเพลินดี แต่ขอติเรื่องการใช้คำนิดนึงค่ะ แบบอ่านๆไปเจอคำว่า ป่าว แล้วมันแปลกๆง่ะ ลองปรับการเขียนเป็น เปล่า แบบนี้มันดูลื่นไหลกว่านะ55555555555 สู้สู้น้า ติดตามค่ะ:)
    #731
    0
  11. #727 maomakkkk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 23:16
    ในที่สุด เก็บมาตั้งสองเดือน
    #727
    0
  12. #726 รพีพัชร พรมจันทร์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 20:32
    สู้ๆค่ะไรต์ ปูเสื่อรอ~
    #726
    0
  13. #725 โอดิสซีย์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 19:06
    หง่าาาา
    #725
    0
  14. #724 99LINE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 16:41
    นึกว่าคยองจะหนีไปอยู่กับเซฮุน 555555
    #724
    0
  15. #723 GaGa KiKie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 11:54
    ใกล้จบแล้วสินถ
    #723
    0
  16. #722 Paarop (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 11:32
    แอบสงสารพี่ลู่ แต่สงสารฮุนมากกว่า
    #722
    0
  17. #721 JUSTROSE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 07:00
    จะมีตอนที่คนในมหาลัยรู้ว่าจงอินกับคยองซูเป็นแฟนกันแล้วก็มีลูกกันมั้ยอ่า
    #721
    0
  18. #720 Forget Memories (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 03:31
    ชอบคู่นี้มากกก แต่ไม่ชอบดราม่าเลยย
    #720
    0
  19. #719 Remember_me (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 23:57
    อย่างอนนานเลยมันปวดใจ
    #719
    0
  20. #718 พีแอลซารัง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 12:04
    เออ หายใจออกละ
    #718
    0
  21. #716 BEE MILK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:44
    เราคงคิดถึงทั้งเรื่องนี้และไรท์มากๆแน่เลน มันมีความรู้สึกในฟิคเรื่องนี้เยอะมากๆเลย
    #716
    0
  22. #715 nnoonniinn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:41
    โอ้ยยยยยโล่งพอๆกะจงอิน ยอมพูดสักที ที่นี้ก็เหลือคยองซูแล้วนะ สู้ๆทั้งคู่นะ สู้ๆนะคะไรท์
    #715
    0
  23. #714 ByunNisarat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:12
    จะจบแล้วหรอ แง้งง ไม่อยากให้จบเลยยย อยากอ่านไปนานนๆ เดี๋ยวนี้ฟิคเคะท้องได้หายากมากกก 555555 จบเเล้วต้องมีตอนพิเศษด้วยน่ะ! สัญญาา~~
    #714
    0
  24. #713 ByunNisarat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:11
    จะจบแล้วหรออ เเง้งงง ไม่อยากให้จบเลยยยย สนุกมากก แต่อยากให้มีดราม่ามากกว่านี้ (เค้าชอบกินมาม่า 5555) สู้ๆ จบแล้วต้องมีตอนพิเศษด้วยน่ะ! รักน้าา จุ้ปปป
    #713
    0
  25. #711 mtppt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 21:27
    ชอบๆ อร้ายยยย ยิ่งอ่านยิ่งฟินไม่อยากให้จบเลยยยย มาอัพไวๆนะไรท์~
    #711
    0