my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 19 : (◕‿◕✿) ::18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    5 เม.ย. 58



tonight or forever

 

ปล่อยผมได้แล้ว..

หึ..รังเกียจฉันขนาดนั้นเลยหรอคนสวย

ดวงหน้าน่ารักเบนหนีมือใหญ่ที่หวังจะเชยคางมน สายตายังคงจับจ้องกระจกมองหลังที่สะท้อนภาพเด็กหนุ่มคนนึงกำลังวิ่งตามรถยนต์คันหรูที่เขาโดยสาร น้ำตาหยดเล็กไหลออกมามากมายเหลือเกินแม้จะไม่มีเสียงสะอึ้น มือเล็กยกขึ้นลูบขนหยิกๆของเจ้าสี่ขาบนตักจังอาคงเป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยยืนยันว่าความรักของจงอินไม่ได้หายไปไหน มันจะอยู่กับลู่หานเสมอ ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือสถานที่ใดก็ตาม


ขอโทษนะจงอิน แต่แค่รักอย่างเดียวมันไม่พอ..


ประโยคที่อย่างจะเอ่ยให้อีกฝ่ายได้ยิน อยากจะอธิบายเหตุผลทุกอย่างแต่สุดท้ายก็ทำได้แค่แสดงละครสวมบทเป็นคนร้ายกาจเพื่อซ่อนเรื่องราวที่น่าสมเพชเอาไว้ 



….

คนอย่างนายให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้หรอก!’

แต่ผมรักพี่ รักมากจริงๆนะครับ

.....

ยังไงผมก็จะรอ รอจนกว่าพี่จะกลับมา

....

ผมไม่เชื่อหรอกว่าพี่ไม่รักผม!’

อยากจะเชื่ออะไรก็เชื่อไปเลยจงอิน! อยากจะรอนานแค่ไหนก็รอไปเลย!’

….



 ลู่หานก็แค่คนน่าสมเพช แม้แต่จะบอกรักจงอินเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังไม่กล้า กลิ่นของจงอินยังติดอยู่ที่จมูก อ้อมกอดของจงอินยังทำให้รู้สึกอุ่น รอยจูบของจงอินยังไม่ได้หายไปไหน และสัมผัสของจงอินจะอยู่กับลู่หานตลอดไป ...จนกว่าจะถึงวันที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง...





ได้โปรดรอพี่ก่อนนะจงอิน..

มือสวยยกขึ้นประสานกัน นอกหน้าต่างคือเครื่องหมายแห่งอิสรภาพ มีดวงจันทร์สีนวลท้องฟ้าและแสงดาวเป็นพยานว่าลู่หานกับจงอินห่างกันก็แค่เพียงขอบฟ้า ได้โปรดช่วยพัดเอาความรู้สึกผิดและคำขอโทษจากเขาไปถึงจงอิน และได้โปรดบอกกับจงอินว่าลู่หานไม่ได้ตั้งใจ ความจริงเขาไม่เคยคิดจะทำร้ายคนที่ตัวเองเลยต่างหาก

อยู่กับฉัน แต่พร่ำเพ้อถึงผัวเก่าแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ

หมดธุระแล้วก็ออกไป

นายมีสิทธิสั่งฉันด้วยหรือไง..

.....

นางบำเรออย่างนายไม่มีสิทธิสั่งฉัน เพราะแม้แต่ตัวของนายก็ยังเป็นสมบัติของฉัน!”


ปัง!


ฮืออ...


ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับเสียงโซ่ที่ใช้ล่ามประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา ร่างบางทรุดตัวลงน้ำตาที่ถูกปล่อยให้ไหลอยู่แบบนั้นโดยไม่คิดจะเช็ด อยากให้หยดน้ำตาล้างทุกสัมผัสที่น่ารังเกียจออกจากร่างกายสกปรกของเขาไปเสียที ทำไมเรื่องบ้าๆแบบนี้ต้องมาเกิดกับเขาด้วยนะ...ลู่หานไมเคยรู้เลยว่าปัญหาทางบ้านเป็นยังไงบ้าง รู้เพียงป๊าขอร้องให้เขาย้ายมาเรียนที่เกาหลี เพิ่งจะมาเข้าใจว่าป๊าต้องการจะประหยัดค่าใช้จ่าย... แต่สุดท้ายทุกอย่างมันก็คงเกินที่จะเยียวยาเสียแล้ว เขาถึงต้องย้ายกับมาเมืองจีน..และมาอยู่ที่นี่




-----

อะไรนะป๊า! ไม่! ลู่ไม่ทำเด็ดขาด!”

(“ป๊าขอเวลาแค่ปีเดียวนะอาลู่ ป๊าจะรีบหาเงินมาใช้เขา”)

ลู่จะตั้งใจเรียน จะทำงานจะทำทุกอย่าง แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!”

(“ฟังป๊านะอาลู่”)

“……”

(“ม๊ากำลังป่วย และธุรกิจของเรากำลังจะล้มละลาย”)

.....

(“แค่ปีเดียว..ป๊าขอแค่ปีเดียวเท่านั้น ”)

----




ร่างกายนี้ช่างสกปรก ลู่หานมีค่าแค่นางบำเรอที่ใช้ขัดดอกเท่านั้น ในตอนแรกเขาอยากจะปฏิเสธจนถึงที่สุดแต่เพียงได้ยินว่าม๊ากำลังป่วยและครอบครัวกำลังจะล้มละลาย..มันคงไม่มีทางอื่นแล้ว นอกจากจำยอมและได้แต่เฝ้ารอเวลาจนกว่าป๊าจะหาเงินมาปลดหนี้

ดวงตาคู่สวยลอบมองไปทั่วห้อง ห้องสีพื้นขนาดใหญ่นี้ไม่ต่างอะไรกับคุกที่มีเขาเป็นนักโทษและถูกประหารทั้งเป็น เขายังจำวันที่ผู้ชายคนนั้นไปรับที่โรงเรียนได้ดี จำแววตาที่จงอินวิงวอนขอร้องได้ติดตา และยังจำทุกคำพูดที่ใช้ทำร้ายอีกฝ่ายได้อย่างไม่มีวันลืม..ลู่หานสร้างเรื่องว่าผู้ชายคนนั้นคือคนรักคนใหม่ที่จงอินไม่อาจเทียบได้ ในความจริงเขาแค่ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายรับรู้เหตุผลที่แท้จริง.. ลู่หานไม่อยากให้จงอินรับรู้ว่าเขาต้องเจอกับอะไรบ้าง อย่างน้อยมันก็ง่ายสำหรับการตัดสินใจของเขาเอง ยอมให้จงอินปล่อยเขาเพราะเข้าใจว่าเป็นคนใจร้ายยังดีเสียกว่าที่จงอินจะเข้ามาช่วยเหลือเพราะคิดว่าลู่หานเป็นคนน่าสงสาร..


ลืมพี่ไปก่อนนะจงอิน..ฮึก..ลืมคนที่ไม่คู่ควรกับนายขนาดนี้ไปก่อน..ฮือออ


คนที่หยิ่งทะนงไม่ได้หมายความว่าร้องไห้ไม่เป็น ช่วงชีวิตม.ปลายของเขาไม่ควรจะต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ ลู่หานไม่ได้ต้องการให้จงอินลืมเขาไปจริงๆ ไม่ได้อยากหายไปจากหัวใจของจงอิน เพียงให้ลืมคนที่ใช้ร่างกายแลกอิสรภาพคนนี้ไปก่อน สักวันลู่หานจะกลับไป...กลับไปเป็นคนเดิม กลับไปเพื่อรักจงอินเหมือนเดิม..

 




คิมจงอิน ถ้ามีเรื่องทะเลาะวิวาทอีกจะต้องโดนพักการเรียนแล้วนะ

ครับครู

ใบหน้าฟกช้ำของร่างสูงเป็นเครื่องยนยันว่าได้ผ่านสมรภูมิลูกผู้ชายมาหลายยก จงอินไม่ชอบให้ใครมาเยาะเย้ยเขา ไม่ชอบให้ใครพูดเรื่องที่ไม่เป็นความจริงและไม่ชอบให้ใครพูดจาให้ร้ายลู่หาน...

แม้จะผ่านมานานกว่าสามเดือนแล้วที่จงอินติดต่ออีกฝ่ายไม่ได้แต่จงอินไม่เคยลดความพยายาม ข้อความที่ถูกส่งไปแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะได้รับมันหรือไม่ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จงอินไม่เข้าใจอะไรเลยแม้กระทั่งเรื่องที่พี่ลู่หานหายไป..เขาไม่เข้าใจเหตุผลของลู่หาน แม้อีกฝ่ายจะบอกว่าตนเองมีคนรักใหม่แล้ว แต่ลู่หานคงลืมอะไรไปบ้างอย่าง จงอินคือคนที่รู้จักเขาดีที่สุดคนนึง จริงอยู่ที่ลู่หานเป็นคนขี้เหงา แต่ลู่หานไม่ใช่คนเจ้าชู้ และหากไม่รักกันแล้วอย่างที่ปากว่า ลู่หานจะเอาจังอาไปด้วยทำไม...

พี่จะเป็นยังไงบ้าง..

ผมเป็นห่วงพี่จะแย่อยู่แล้ว..

จงอินมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดของอาจาร์ยหน้าชั้นไม่ได้เข้ามาในสมองเขาเลย จงอินไม่รู้ว่าลู่หานหายไปไหนหรือเป็นเช่นไรบ้าง


ต่อให้ไม่ได้รักกันแล้วก็ควรจะติดต่อกันบ้าง...


การใช้ชีวิตเพียงลำพังในห้องสี่เหลี่ยมมันอาจจะแย่เสียหน่อยในตอนแรก.. แต่มันก็ไม่เศร้าเสียจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ สิ่งที่เขารู้สึกอาจจะเป็นความรู้สึกที่เรียกว่าผิดหวัง และ เป็นห่วงในเวลาเดียวกัน จงอินคิดว่าเขายังรักลู่หานอยู่...แต่มันไม่ใช่อารมณ์จะเป็นจะตายเมื่ออีกฝ่ายทิ้งไป นึกแปลกใจตัวเอง..จงอินคิดว่าเขาจะรักลู่หานมากกว่านี้เสียอีก...



คิมจงอิน ห้องของเธอว่างอยู่นิ งั้น โด คยองซู หอพักของเธอจะอยู่ห้องเดียวกับคิม จงอินนะจ๊ะ


 

ชื่อของเขาถูกเรียกขึ้น..ทันทีที่มองไปหน้าชั้นเรียน สายตาก็สบเข้ากับคนตัวเล็กที่เนื้อตัวมีแต่รอยแผล ดวงตากลมโตแล้วรอยยิ้มที่ถูกส่งมาทักทาย ..รอยยิ้มรูปหัวใจ

จงอินหันกลับไปมองนอกหน้าต่างตามเดิม หากคนตัวเล็กเงยหน้าจากการจ้องมองพื้นเสียหน่อย คงได้เห็นรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าคม

 

คนอะไรหน้าตาก็น่ารักแต่ท่าทางจะแสบไม่ใช่เล่น..


 

จงอินได้แต่ส่ายหัวให้กับตัวเองที่นั่งยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนใกล้จะบ้า เพื่อนใหม่คนนี้ตัวสูงสักประมาณไหล่ของเขาเห็นจะได้ แต่จากที่เห็นรอยแผลตามตัว จงอินไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายได้มันมาได้ยังไง แต่มันไม่เหมาะจะมาอยู่บนผิวเนียนๆแบบนั้นเลย ...บ้าจริง จงอินหัวใจเต้นแรงทำไมกันนะ..

 

 .

.

.



ดีโอ วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้ว ใจหายเหมือนกันเนอะ..

แบคฮยอนเป็นอะไรหรอ..

ปีหน้าฉันก็ไม่ได้เจอพี่ไคกับกลุ่มพี่เขาแล้วสิ..

“….”


คยองซูได้แต่เบะปากใส่แบคฮยอนที่ทำเป็นสีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ปีหน้าจงอินและเพื่อนๆจะขึ้นปี4แล้วย้ายไปเรียนอีกที่หนึ่ง แบคฮยอนที่ทำเป็นบอกว่าใจหายที่จะไม่ได้เจอจงอิน ความจริงมันก็แค่เรื่องโกหก..เสียใจที่จะไม่ได้เจอชานยอลเสียมากกว่า..

ใบหน้าเล็กหมองลงนิดหน่อย แบคฮยอนรู้สึกใจหายจริงๆ ปีหน้าเขาก็คงไม่ได้เจอรุ่นพี่ที่ชื่นชอบอีกแล้ว นิ้วเล็กลูบไปตามกำไลหินที่ชานยอลบอกว่าซื้อมาเกินก็เลยเอามาให้ แบคฮยอนไม่เข้าใจชานยอลเลยจริงๆทำไมชอบทำตัวซื่อบื้อหรือไม่ชานยอลก็ซื่อบื้อจริงๆโดยไม่ต้องพยายาม...



----

ขนมร้านนี้อร่อยนะ แต่ฉันอิ่มแล้ว เอาไปกินเถอนะแบคฮยอน

 ‘อ่า หิวข้าวจังเลยขอไปกินข้าวเย็นที่บ้านนายได้หรือป่าว

 ‘แบคฮยอน ฉันซื้อเสื้อมาสองตัวมันลายเดียวกัน แต่อีกตัวนึงมันเล็กฉันใส่ไม่ได้..ฉันให้นาย

อ่าวBมาก่อนCหรอ ฉันขึ้นว่ามันเป็นCBซะอีก..

----




แล้วอีกสารพัดความซื่อบื้อของชานยอลที่แบคฮยอนต้องเจอ..คนแบบชานยอลน่ะดูโง่มากเกินไปจริงๆ ถ้าไม่มีแบคฮยอนค่อยช่วยเหลือชานยอลจะเป็นยังไงกันเนี้ย..

ไม่ต้องหาเหตุผล แบคฮยอนแค่รู้สึกมีความสุขที่ได้อยูกับคนโง่ๆอย่างชานยอลเพราะมันทำให้เขาดูเป็นคนฉลาด แต่ความรู้สึกแปลกๆนั้นมันคืออะไรกันนะ รู้แค่ช่วงนี้ชานยอลดูหล่อมากจนอยากจะเข้าไปกริ๊ด รู้เพียงแค่ไม่กล้าสบตาเพราะว่ามันเขิน รู้แค่อยากให้ชานยอลไลน์มทุกวัน แค่อยากรู้จักชานยอลแบบนี้ไปตลอดชีวิต ถึงชานยอลจะไม่ได้ชอบเขาแต่แบคฮยอนคิดว่าเขาคงชอบชานยอลไปแล้วละมั้ง...ก็บอกแล้วไง คนอย่างแบคฮยอนไม่ชอบก็คือไม่ชอบ แต่ถ้าชอบมันก็คือชอบ..ชอบมากจนกลายเป็นคลั่งไคล้


ที่แรกคิดว่าหัวใจอยู่ข้างซ้าย ที่ไหนได้หัวใจอยู่ข้างชานยอล

 


จะว่าไปมันก็น่าใจหายเหมือนกันเนอะ..

คยองซูก็รู้สึกใจหายไม่ต่างกัน บางครั้งอาจจะมากกว่าแบคฮยอนด้วยซ้ำ เขาไม่อยากแยกกับจงอินทั้งที่เรื่องมันยังเป็นแบบนี้ คยองซูกลัวว่าความห่างจะพรากจงอินไปจากเขา ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง หลังจากคืนนั้นจงอินก็ทำตัวเหมือนเดิม แม้จะชอบเข้ามากอดมาหอมบ่อยๆแต่คยองซูก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าจงอินจะเลือกเขา...ความจริงไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นหนึ่งในตัวเลือกของจงอิน...

 

 .
.
.




ทำไมล่ะจงอิน ทั้งที่พี่กลับมาแล้วแท้ๆ..

เอ่อคือผม...

หรือข่าวลือนั้นมันเป็นเรื่องจริง...

จงอินไม่ได้หันไปสบตาอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาไม่ชอบภาวะกดดันแบบนี้ จงอินไม่แน่ใจว่าคำพูดของเขาจะทำให้อะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง คนตัวเล็กกว่าจะคงตามขอร้องเขาให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม จงอินรู้จักลู่หานดี มันไม่ใช่เรื่องปกติที่ลู่หานจะมานั่งง้อใครแบบนี้ คนๆนั้นต้องพิเศษมากจริงๆเท่านั้น...


 “บอกเหตุผลของนายมา แล้วพี่จะบอกเหตุผลว่าทำไมพี่ต้องทิ้งนายไป

จงอินหันหลังกลับไปจ้องตาสวยเหมือนกวางนั้น มันหมองเศร้าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ข้อเสนอถูกเอ่ยขึ้นจากปากอีกฝ่าย ลู่หานยังเป็นคนเดิมที่กล้าได้กล้าเสีย และมันคงถึงเวลาที่จงอินต้องทำอะไรสักอย่าง ทำเพื่อครอบครัว..ทำเพื่อคยองซู

ความจริงเขาควรจะพูดเรื่องนี้ตั้งแต่เจอลู่หานครั้งแรก เรื่องนั้นผ่านมานานเสียจนจงอินไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรอีกแล้ว จงอินมองผิดมาตลอด เขาคิดว่าลู่หานจะเข้ามาในฐานะพี่คนหนึ่งเสียอีก...

ใช่ครับ มันเป็นเรื่องจริง

“…..”

เหมือนความฝันทั้งหมดสลายไปกับตา มันเป็นความรู้สึกเหมือนโดนคนรักนอกใจ เจ็บเสียจนพูดไม่ออก ลู่หานยอมรับว่าเขาเผื่อใจไว้บ้างว่าเวลาอาจเปลี่ยนจงอินไปแล้ว แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายถึงขนาดนี้...


นายมีลูกมีเมียแล้วจริงๆหรอ...

เสียงที่แผ่วเบาเสียจนน่าใจหาย กว่าจะหลุดออกมาได้แต่ละพยางค์นั้นยากลำบากเหลือเกิน ลู่หานก็แค่อยากถามให้แน่ใจ...เพียงต้องการคำตอบเพื่อใช้ในการยืนยันเรื่องระหว่างเขาสองคน..

พี่อย่ามองเขาสองคนไม่ดีเลยนะครับ

มันไม่ได้เป็นแบบที่คนอื่นพูด..

พวกเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย..พวกเขาน่ารัก..

 “ตอนนี้แทโอสามขวบกว่าแล้วกำลังซนแล้วก็กินเก่งสุดๆ

ส่วนคยองซู..

อ่า..แม่ของลูกผมน่ะก็ทำอาหารอร่อยมากๆเลย

 “ผมว่าถ้าพี่ได้รู้จัก พี่จะต้องหลงรักพวกเขา

เหมือนที่ผมรักแน่ๆ..”


คำพูดมากมายที่จงอินพูดออกมา รอยยิ้มที่เคยเป็นของลู่หานปรากฏขึ้นในทุกประโยค มันเจ็บจนชาไปหมด จงอินดูมีความสุขมากจริงๆเมื่อพูดถึง ครอบครัวของตัวเอง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามามากมาย หากเพียงได้รู้ว่าจงอินมีครอบครัวแล้ว หากเพียงได้รู้ว่าจงอินไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย หากเพียงได้รู้ว่าจงอินรักคนๆนั้นมากแค่ไหน ลู่หานจะไม่เข้ามายุ่งวุ่นวาย..จะไม่เข้ามาทำให้ตัวเองเจ็บแบบนี้แน่ๆ

แล้วเหตุผลของพี่ล่ะ?

“..มันไม่มีประโยชน์หรอกจงอิน ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วล่ะ..

มันไม่มีความหมายอะไร จงอินไม่จำเป็นต้องรู้เหตุผลของเขาอีกแล้ว เพียงแค่มองสีหน้าและแววตาของจงอิน ลู่หานก็พอจะเข้าใจทุกอย่าง


ดีใจด้วยนะจงอินที่ได้เจอคนที่คู่ควรกับนายมากกว่าฉัน...


ผมสบายใจจัง ในที่สุดก็ได้พูดในสิ่งที่อยากพูดมานานสักที

จงอินถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่รู้ทำไมถึงมัวแต่ไม่กล้าพูดความจริงกับลู่หานไปตรงๆเสียได้ตั้งนาน อะไรกันนะคือสิ่งที่ทำให้จงอินกล้าทำแบบนี้ อาจเป็นเพราะน้ำตาของคยองซูวันนั้น หลังจากคืนนั้นจงอินพยายามเข้าหาคยองซู เข้าไปกอดเข้าไปหอมจนคยองซูบ่นว่ารำคาญแต่ก็หน้าแดงเสมอ.. ตั้งแต่เรื่องที่ลู่หานทิ้งเขาไป จงอินไม่กล้าจะบอกรักใครอีกเลย เขากลัวความผิดหวัง จงอินกลัวการปฏิเสธ จึงใช้การกระทำแทนคำบอกรักทุกคำบนโลก ใช้สัมผัสที่เต็มไปด้วยความในใจสื่อไปหาอีกฝ่าย หวังว่าคยองซูจะเข้าใจจงอินสักนิดก็พอ


พี่ลู่!..”

 “ขอแค่ครั้งนี้...แค่กอดนายครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ..

มือใหญ่ลูบหัวอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้กอดตอบ ฉับพลันรอยยิ้มเล็กๆก็ปรากฏขึ้น จงอินจัดการเรื่องทุกอย่างจบแล้วและคิดเอาเองว่าลู่หานคงเข้าใจทุกอย่าง...เหลือแค่บอกให้คยองซูรับรู้เท่านั้น


อยากให้ถึงเวลากลับบ้านไวๆ อยากกลับไปบอกคยองซู อยากเห็นรอยยิ้มของคยองซู


จงอินไม่ได้เห็นรอยยิ้มของคยองซูมานานมากแล้ว ตั้งแต่คยองซูรู้เรื่องนี้ เขาคิดถึงริมฝีปากรูปหัวใจของคนตัวเล็กมากเหลือเกิน เพียงแค่นึกถึงหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น มันก็แบบนี้แหละ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้...


ไม่มีวันไหนที่จงอินไม่ตกหลุมรักคยองซู


เขาเป็นคนพูดน้อย ยิ้มยาก...

แต่รอยยิ้มของคยองซูน่ะสวยที่สุดในโลก..

 “คยองซูเป็นแม่ที่ดีจริงๆนะครับ..

แล้วก็เป็นคนรักที่ดีที่สุดในโลกเลย...

คำพูดมากมายที่จงอินพูดอย่างไม่คิดว่ามันจะทำร้ายจิตใจคนที่รอให้เจ็บเจียนตายเช่นไร ...ลู่หานรู้และเข้าใจทุกอย่างแล้ว...รู้แล้วว่าจงอินรักคนๆนั้นมากขนาดไหน  รู้แล้วว่าตัวเองไม่มีทางสู้คนๆนั้นได้เลย

 “พี่คงต้องไปแล้วล่ะ...

โชคดีนะ.. รักกันให้นานๆ

 “ดูแลกันให้ดีๆนะ...ไค

ลู่หานกระชับกอดจงอินให้แน่นขึ้นแทนคำบอกลา ขอแค่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะเข้าใกล้จงอินมากขนาดนี้  หากมันจะผิดก็คงผิดที่ตัวเขาเอง ลู่หานโทษใครไม่ได้..และเขาก็ไม่คิดจะโทษใครนอกจากหัวใจตัวเอง

เขาไม่ได้โกธรเคืองอะไรจงอินเลยจริงๆ แม้จะยังลืมจงอินไม่ได้ ลู่หานก็จะภาวนาให้รักกันนานๆ มันไม่สำคัญว่าลู่หานจะรักและรอคอยที่จะกลับมาพบกับจงอินนานเพียงใด..ในเมื่อตอนนี้หัวใจของจงอินมีเพียงคนๆเดียวเท่านั้น..

สรรพนามแทนชื่อที่เปลี่ยนไป จงอินเคยบอกว่าชื่อจริงของเขานั้นให้เฉพาะคนที่สำคัญเรียก...มันคงถึงเวลาแล้วที่ลู่หานจะต้องยอมรับความจริงและถอยออกมา ก่อนที่ตัวเองจะเจ็บไปมากกว่า...

ถ้าเดินไปแล้ว อย่าหันหลังกลับมานะ..

ครับ?

ถือว่าพี่ขอร้อง..

“….”

พี่ไม่เป็นไร..ไม่เป็นอะไรจริงๆ

รอยยิ้มที่แสดงขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ ลู่หานผละตัวเองออกจากจงอิน ดันให้อีกฝ่ายเดินหันหลังไปจากเขา จงอินมีท่าทางสงสัยแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เขารู้ว่าลู่หานคงผิดหวังที่เขาไม่ได้ทำตามสัญญาว่าจะรอ..แต่ทำยังไงได้ สัญญาระหว่างเขากับคยองซูสำคัญกว่า.. จงอินรู้สึกผิด เขาเคยหวั่นไหวตอนที่ลู่หานกลับมาในตอนแรก..แต่พอเห็นหน้าคยองซู จงอินก็ได้คำตอบสำหรับคำถามที่ว่า..แท้จริงแล้วหัวใจของเขาเต้นแรงเมื่ออยู่ใกล้ใคร?..



ไม่ว่าจะอีกกี่คำถาม คำตอบมันก็ยังเป็นคยองซู..ต้องเป็นเพียงคยองซูคนเดียวเท่านั้น




ฮืออออ


ร่างบางทรุดตัวลงกับพื้นเหนื่อยล้าเกินกว่าจะกดความรู้สึกเอาไว้... ไม่มีใครรู้ความเป็นจริง ลู่หานก็แค่คนอ่อนแอและเปราะบางมากๆคนหนึ่ง..ลู่หานเป็นเพียงคนที่ต้องการใครสักคนที่จะคอยอยู่กับเขาไม่ว่ายามหลับหรือตื่นโดยไม่สนว่าเช้าวันพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร จนกระทั่งเมื่อได้พบกับ คิมจงอินเด็กหนุ่มเป็นเหมือนทุกอย่างในชีวิต เป็นเพื่อนเป็นคนรู้ใจและเป็นคนรัก... มันน่าใจหาย ลู่หานคิดเสมอว่าเขายังมีหวัง แต่ในความเป็นจริง โอกาสของลู่หานมันหมดไปตั้งแต่เขาเลือกจะเดินออกมาแล้ว

 

.

.

.

.


 

Rrrrr



สวัสดีครับ

(“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นหรอกครับพี่คยองซู”)

เพียงได้ยินเสียงปลายสาย ความอึดอัดก็เข้าครอบง่ำทันที่ คยองซูเริ่มไม่พอใจเด็กหนุ่มคนนี้แล้วจริงๆ ทำไมเซฮุนต้องพยายามเข้าหาเขาตลอดเวลา คยองซูไม่เคยให้เบอร์อีกฝ่าย นั้นเป็นคำถามว่าเด็กหนุ่มคนนี้รู้เบอร์เขาได้อย่างไร..

....

(“พี่คงไม่อยากคุยกับผมเท่าไหร่สินะครับ”)

คุณไปเอาเบอร์ผมมามาจากไหน...

(“นั้นไม่สำคัญเลย..ผมมีเรื่องจะเล่าให้พี่ฟังเยอะเลยล่ะ”)

.....

 (“ถ้าไม่อยากรู้ก็ไม่เป็นไรนะครับ...”)

......

(“แต่ถ้าอยากรู้ เย็นนี้ผมจะรอที่ใต้คอนโดพี่”)

“…..”

(“หวังว่าคงได้เจอกัน..”)

ว่าเพียงเท่านั้นแล้วสายก็ตัดไป..คยองซูได้แต่ยืนนิ่งอย่างคนใช้ความคิด...เขาควรจะไปเจอกับเซฮุนดีหรือเปล่านะ..








 

แทโอเล่นฝนไม่ได้นะ



ไม่ๆ อ้าปากแบบนั้นก็ไม่ได้..


ภาพคนตัวเล็กกับเด็กผู้ชายตัวก้อนที่สวมเสื้อกันฝนกำลังบนทางเท้าเพื่อกลับบ้าน คยองซูรู้สึกเหมือนสติจะแตกเข้าไปทุกที..แทโอวิ่งไปวิ่งมารอบๆตัวของเขา กางมือออกแล้วหมุนรอบตัวเอง เงยหน้าอ้าปากให้น้ำฝนตกลงไปในนั้น คยองซูห้ามแล้ว...พูดจนคอจะแตกแล้วด้วยซ้ำ แต่แทโอก็เอาแต่พูดว่า..



จงงินบอกว่าเล่นได้..แต่ห้ามป่วย




ให้ตายเถอะ...มันห้ามกันได้ที่ไหน ถ้าเล่นฝนมันก็ต้องไม่สบายอยู่แล้ว คยองซูไม่อยากให้แทโอป่วย ลูกชายของเขามีโรคประจำตัว แทโอเป็นภูมิแพ้เหมือนจงอิน เพราะฉะนั้นเวลาไม่สบายแทโอจะเป็นหนักและดูน่าสงสารจนหัวใจของคยองซูเจ็บปวดไปหมด..ถ้าป่วยแทนแทโอได้คยองซูคงจะทำไปแล้ว...



ถ้าแทโอป่วย ม๊าจะเสียใจมากๆเลยนะครับ


“….”

ที่ห้ามเพราะว่าม๊ารักแทโอนะครับ แทโอรู้ใช่มั้ย


แทโอขอโทษฮับ


แขนเล็กๆเกาะที่ขากางเกงของคยองซู ก้มหน้าอย่างเด็กสำนึกผิด คยองซูไม่ได้ใช้วิธีออกคำสั่งแต่ใช้วิธีอธิบาย เขาไม่อยากให้แทโอทำตามด้วยความรู้สึกว่าจำเป็นต้องทำ คยองซูแค่อยากให้แทโอเรียนรู้ความรู้สึกของคนรอบข้างและเข้าใจคนอื่น...  อย่างน้อยมันก็จะเป็นนิสัยที่ดีที่จะติดตัวแทโอไปจนโต..




ม๊าไม่ได้ว่าอะไรหนูเลยนะครับ คนเก่งของม๊าต้องเข้มแข็งนะ


แทโอ ฮึก..ทำให้ม๊า..ฮึก..เสียใจ..แงงง


แทโอร้องไห้ออกมากเสียงดัง รู้ดีว่าม๊าไม่ได้ดุแต่แทโอเป็นเด็กไม่น่ารักเลย แทโอทำให้ม๊าเป็นห่วง แทโอจะงอนตัวเองแล้ว!



โอ๋ๆ ไม่ร้องไห้แล้วนะครับ ดูสิคุณฝนหยุดแล้วแทโอเห็นมั้ยครับ



คยองซูอุ้มแทโอด้วยแขนข้างเดียวหนักจนตัวเซไปนิดหน่อย ชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้าตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว ฟ้าหลังฝนมันสดใสเสมอเพราะอย่างน้อยก็จะมีสายรุ้งทอดยาวแทนคำปลอบใจสำหรับเรื่องที่ไหลผ่านไปพร้อมกับสายฝน



เรารีบกลับบ้านไปรอจงงินกันดีกว่าเนอะ



แทโอได้แต่พยักหน้า แขนเล็กๆยกขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วซบลงกับไหล่แคบๆของคยองซู ความจริงคยองซูไม่รู้หรอกว่าจงอินจะกลับมากี่โมงวันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย จงอินอาจจะไปกินเลี้ยงกับเพื่อนแล้วกลับดึก..หรีออาจจะไม่กลับเลยก็ได้..


เพราะความสัมพันธ์ที่มันเป็นแบบนี้ คยองซูไม่รู้ว่าเขาจะห้ามหรือสั่งอะไรจงอินได้บ้าง บางครั้งคยองซูอาจจะไม่มีสิทธิเลยด้วยซ้ำ...แม้จะมีคำสัญญาแทนคำยืนยันแต่มันไม่มีอะไรเที่ยงแท้เลยสักอย่าง จงอินทำตัวสบายและดูเป็นตัวของตัวเองเวลาที่อยู่กับคยองซู มันทำให้คยองซูคิดว่าเขาอยู่ในสถานะคนที่จงอินไว้ใจ แต่การที่จงอินไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์นี้เพียงแค่ปล่อยให้มันผ่านพ้นไปในแต่ละวัน มันก็ทำให้คยองซูไม่แน่ใจ...หรือแท้จริงตลอดเวลาที่ผ่านมา คยองซูอาจไม่เคยได้เป็นอะไรเลยสำหรับจงอิน นอกจาก เพื่อนที่บังเอิญเป็น แม่ของลูกจงอินเท่านั้น...



หลับอีกแล้ว นอนเก่งเหมือนใครเนี้ย



เสียงของแทโอเงียบไปแล้วมันก็เป็นไปตามที่คิดไว้ แทโอหลับโดยใช้ไหล่ของเขาแทนหมอนชั้นดี อยากจะรู้จริงๆว่าแทโอไปเอานิสัยกินเก่ง นอนเก่ง ขี้น้อยใจแบบนี้มาจากใคร?




พี่คยองซู..


“…”


ขณะที่กำลังเดินผ่านประตูทางเข้าคอนโด เสียงเรียกชื่อของเขาก็ดังขึ้น ดวงตากลมโตจ้องมองสำรวจร่างกายที่เปียกปอนของอีกฝ่าย เด้กหนุ่มที่กำลังสั่นเพราะความหนาว..



คุณเซฮุน..ทำไมมายืนตรงนี้



เอ่ยทักขึ้นอย่างประหลาดใจนิดหน่อย คยองซูไม่คิดว่าเซฮุนจะมารอพบเขาจริงๆ และไม่คิดว่าจะเจอกันในสภาพนี้..


ผมจะเข้าไปรอพี่ข้างใน แต่รปภ.ไม่ยอม


เสียงพูดนั้นสั่นจะแทบจับใจความไม่ได้ ถ้าให้เดาเซฮุนต้องยืนตากฝนมานานแล้วแน่ๆถึงได้เปียกขนาดนี้..แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี


ผมขอขึ้นไปบนห้องพี่ได้มั้ยครับ..

“..?

ผมรู้ว่ามันเสียมารยาทที่ไม่รอให้เจ้าของห้องเชิญก่อน..

“….”

แต่พี่คงไม่ใจร้ายปล่อยให้ผมเป็นไข้ตายอยู่ตรงนี้หรอกนะครับ..


เป็นเซฮุนที่พูดขึ้น เด็กหนุ่มส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับคนตัวเล็กที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆเพียงแค่ถอนหายใจแล้วเป็นฝ่ายเดินนำหน้าไปก่อน

 



แอ๊ดดดดดดด


เสียงประตูห้องเปิดขึ้น คยองซูไม่ใช่คนใจร้ายใจดำถึงขนาดนั้น ถึงจะไม่เข้าใจสิ่งที่เซฮุนทำ..แต่ก็ช่วยในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง.. ความจริงคยองซูอยากจะคุยธุระของเซฮุนให้เสร็จไวๆแต่พอเห็นเด็กหนุ่มมีอาการสั่นเพราะความหนาวคยองซูก็อดใจอ่อนไมได้...ไม่รู้สิ คยองซูแค่รู้สึกผูกพันกับเซฮุนแปลกๆ..



พี่มีเสื้อให้ผมเปลี่ยนมั้ยครับ

“….”

ผมคิดว่าผมน่าจะใส่เสื้อของแฟนพี่ได้..


เด็กหนุ่มถอนเสื้อนักเรียนสีขาวที่บางจนเห็นอะไรต่อมิอะไรออกและหันมาเอ่ยถามเจ้าของห้องทั้งที่เปลือยกายช่วงบนแบบนั้น คยองซูได้แต่ถอนหายใจให้กับความหน้าด้านของอีกฝ่าย สาบานว่าตั้งแต่เกิดมาคยองซูไม่เคยเจอใครเป็นแบบนี้มาก่อนเลย..


รอผมตรงนี้ก่อน ผมจะพาแทโอเข้านอนแล้วจะจัดการให้


เขาไม่ได้สนใจรอยยิ้มของคนน่ารำคาญ คยองซูหันหลังให้เด็กหนุ่มแล้วตรงไปที่ห้องนอนของแทโอทันที มันน่าอึดอัดแต่เขาคงไม่กล้าไล่อีกฝ่าย มันดูใจร้ายเกินไปหากต้องปล่อยคนตัวเปียกปอนให้กลับบ้านไปเสียแบบนั้น สายตากลมมองนาฬิกาบนผนัง ตอนนี้ห้าโมงกว่าแล้ว คยองซูภาวนาให้จงอินอย่าเพิ่งกลับมาตอนนี้..เขาไม่รู้จะตอบคำถามของจงอินยังไงถ้าหากอีกฝ่ายถามว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นใคร..


มันเก่าเสียหน่อย หวังว่าคุณจะไม่ถือสา


ใช้เวลาไม่นานคยองซูก็กลับมาพร้อมกับเสื้อยืดสีเทาที่มีตัวหนังสือภาษาอังกฤษเป็นประโยคยาวๆอยู่ที่หน้าอก มันถูกส่งให้อีกฝ่าย คยองซูตั้งใจเลือกตัวที่คิดว่าจงอินจะไม่สงสัยหากไม่พบมันในตู้เสื้อผ้า เขาไม่เคยเห็นจงอินใส่เสื้อตัวนี้และคิดเอาเองว่ามันคงไม่ได้สำคัญอะไร..


ความหมายดีจังเลยนะครับ..


เซฮุนรับเสื้อยืดสีเทาที่ดูจากสภาพถึงแม้จะดูไม่ได้ผ่านการใช้งานมามากเท่าไหร่ แต่ถ้าให้เดามันคงเป็นเสื้อเก่าสักประมาณสี่ถึงห้าปีเห็นจะได้ บนเสื้อมีตัวหนังสือภาษาอังกฤษเขียนเอาไว้ เป็นประโยคที่เขาคิดว่าความหมายของมันดีและดูลึกซึ้งมากทีเดียว

 

-----

‘ When I first met you, I never would have imaginedthat I would have such strong feelings for you. ’

เมื่อฉันพบคุณครั้งแรก ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะรู้สึกกับคุณได้มากขนาดนี้

 ----



รีบเปลี่ยนแล้วก็รีบกลับเถอะครับ..ผมขอร้อง


คยองซูพูดด้วยเสียงที่พยายามทำให้มันดูปกติที่สุด เขาอึดอัดจนเริ่มโมโหและอยากให้อีกฝ่ายรีบกลับไปเร็วๆ...ก่อนที่จงอินจะกลับมา จริงอยู่ที่ระหว่างเขากับเซฮุนไม่ได้เป็นความลับหรือเป็นไปในทางชู้สาว แต่คยองซูไม่อยากมีปัญหา..ไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้...


ไม่เห็นต้องไล่กันขนาดนั้นเลย

....

ก่อนกลับผมอยากให้พี่ได้เห็นอะไรบางอย่าง..

“…..”

มือหนาหยิบเอาเครื่องมือสื่อสารของตัวเองออกจากกระเป๋ากางเกงมันถูกใส่ไว้ในซองกันน้ำ...เหมือนรู้ว่าฝนจะตก นิ้วโป้งกดเข้าไปในแกลเลอรี่เพื่อแสดงภาพที่ตนเองเป็นคนถ่ายเมื่อพบแล้วจึงยื่นให้คนตัวเล็กดู


 

 “พี่ดูสิ คนสมัยนี้เขากล้ากอดกันกลางสวนมหาลัยเลย

“….”

สงสัยจะรักกันมากนะครับ


ภาพที่ปรากฏคือภาพคนตัวเล็กที่กอดคนตัวสูงกว่าไว้แน่น โดยที่มือใหญ่ๆของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นลูบหัวของคนตัวเล็ก สายตาที่ดูมีความสุขของคนตัวสูงนั้นเหมือนใครเอามีดมาแทงคยองซูจากข้างหลัง มันคงจะเป็นเพียงภาพคู่รักธรรมดาทั่วไปที่พลอดรักกัน แต่หัวใจของคยองซูกำลังเจ็บปวด สิ่งที่กลัวมาตลอดนั้นใกล้จะเป็นความจริงขึ้นมาทุกที เหมือนว่าสิ่งที่พยายามมองข้ามและวิ่งหนีมันกำลังวิ่งตามมาจนประชิดหลังเขาเสียแล้ว มือเล็กๆกำโทรศัทพ์ไว้แน่นจ้องมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...ภาพของคนสองคนที่ยืนกอดกัน


คิมจงอินและเสี่ยวลู่หาน..



คุณต้องการอะไร..


 “ผมแค่หวังดีกับพี่ก็เท่านั้น


ตอบออกไปเหมือนมันเป็นเรื่องลมฟ้าอากาศ เขาแค่หวังดีกับคยองซูก็เท่านั้น เซฮุนไม่ได้มีอะไรแอบแฝ้งไปมากกว่านี้เลยจริงๆ..เพียงอยากให้พี่ชายตัวเล็กตาสว่าง เซฮุนไม่ได้ยินสิ่งที่สองคนนั้นคุยกัน แต่แค่เห็นภาพนี้หัวใจมันก็เจ็บไปหมด เด็กหนุ่มหันหลังกลับให้อ้อมกอดของจงอินที่มีหัวใจของเขาอยู่ในนั้น เขาไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะยืนอยู่ตรงนั้นต่อไปได้ แต่ไม่ลืมที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพที่แสนเจ็บปวดนี้เอาไว้ เพื่อให้มันเหมือนเป็นสิ่งที่คอยตรอกย้ำให้เซฮุนเลิกพยายามเสียที..เพราะต่อให้พยายามอีกกี่ครั้ง เซฮุนก็ไม่เคยได้อยู่ในสายตาของอีกฝ่าย...ลู่หานรักคนที่ชื่อจงอินมากจนไม่สามารถตัดใจได้ มากจนร้องไห้ทั้งที่ปกติไม่ใช่คนอ่อนแอ มากจนยอมทำผิดทั้งที่อาจจะรู้แล้วว่ามันผิด..


เขารู้ เขาเห็นภาพทุกอย่างชัดเจน....และพี่คยองซูก็ควรจะได้เห็นมันเช่นกัน



คุณต้องการอะไร..ฮึก..ต้องการอะไรจากผมกันแน่!”

ตะโกนออกไปอย่างลืมตัว คยองซูกำลังร้องไห้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันอึดอัดและกำลังสับสน..นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ แม้จงอินจะไม่เคยแสดงให้เห็นว่ารักคยองซูแต่ก็ไม่เคยทำร้ายกันให้เจ็บช้ำมากขนาดนี้ เพียงมองแค่แวบเดียวเขาก็จำได้ว่าคนในรูปนั้นคือ คิมจงอิน ...ไม่มีใครลืมคนที่อยู่ด้วยกันทุกวัน ไม่มีใครลืมคนที่กอดกันทุกคืน และไม่มีใครลืมคนที่ตัวเองรักได้...วินาทีนั้นเหมือนความหวังทุกอย่างมันหายลับไปกับตา เคยคิดว่าสักวันความใกล้ชิดจะทำให้บางอย่างเปลี่ยนไป เคยคิดว่าสักวันจะเปลี่ยนหัวใจของจงอินได้..


หรือความจริงแล้วคยองซูควรเลิกหลอกตัวเองสักที...


ผม..ฮึก..ผมต้องทำยังไง

“…..”

ต้อง..ฮึก..ต้องพยายามอีกแค่ไหน..

“…..”

แค่ไหน..จงอินถึงจะรัก..

คยองซูถูกดึงเข้าไปกอด สิ่งที่อยู่ในหัวใจทำให้ไม่ได้สนใจว่าร่างของตัวเองกำลังแนบกับอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของร่างสูงน้ำตาหยดเล็กแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นอย่างไม่คิดจะสนใจว่าอีกฝ่ายเป็นใครเขาแค่อยากจะระบาย แค่หวังว่าน้ำตาจะทำให้ความเจ็บปวดนั้นทุเลาลงไปบ้าง.. หมดแล้ว ความหวังทุกอย่าง ในที่สุดคยองซูคงจะต้องยอมรับความจริงที่ว่า...ไม่มีใครแทนใครได้ และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คยองซูก็ไม่สามารถแทนที่คนๆนั้นในหัวใจจงอินได้เลย..


คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่อยู่ดี...

 

ความรู้สึกผิดทำให้เซฮุนลูบกลุ่มผมนั้นอย่างแผ่วเบาคล้ายจะแทนการปลอบโยน สำหรับคนแอบรักอยู่ห่างๆอย่างเขามันยังเจ็บมากขนาดนี้แล้วถ้าคิดกลับกัน..คนที่แอบรักและเฝ้ารอว่าสักวันจะได้ออกมาจากที่ซ่อนอย่างคยองซูจะเจ็บขนาดไหนกันนะ?... ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เซฮุนคงไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ คงไม่แอบถ่ายภาพรูปบ้าๆนั้น คงไม่ตามตื้อคยองซู และคงไม่ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้หนักขนาดนี้..เขาอยากจะขอโทษพี่ชายตัวเล็กที่สะอึ้นจะแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ขาของคยองซูอ่อนลงจนเหมือนจะทรุด...และเซฮุนไม่อยากเห็นคนๆนี้ทรมารอีกแล้ว..


เลิกกับเขาแล้วไปกับผม..กลับบ้านเราเถอะครับ

“…..”

พี่ โจ คยองซู

มือใหญ่ส่งมาจับที่ข้อมือเล็กของคยองซูเหมือนต้องการให้ได้สติแล้วมันก็เป็นผล.. เพียงได้ยินประโยคสุดท้ายน้ำตาและความเสียใจก็หายไปเสียดื้อๆ..เขาไม่เคยเข้าใจอะไรเกี่ยวกับเซฮุนและสิ่งที่เซฮุนพูด เด็กคนนี้ต้องการอะไรจากเขา..แล้วใครคือ โจ คยองซู


คะ..คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ

ชื่อของเขาคือ โด คยองซูไม่ใช่ชื่อที่อีกฝ่ายใช้เรียก เขาไม่เข้าใจสีหน้าจริงจังของอีกฝ่าย ความสับสนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวและคยองซูมั่นใจว่าเซฮุนไม่ได้กำลังพูดล้อเล่น..

พ่อของผมท่านมีพี่ชายคนหนึ่ง

“….”

คุณลุงโจ อินชอง มีภรรยาชื่อ โด ซึงจี...

คยองซูนิ่งไปพักใหญ่ ชื่อที่ถูกเอ่ยขึ้นคือชื่อแม่ของเขา...แม่ที่ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว คยองซูไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวให้ใครฟังนอกจากจงอิน ไม่มีใครรู้ว่าแม่ของเขาชื่ออะไร และคยองซูเองก็ไม่เคยรู้ว่าพ่อของเขาเป็นใคร โจ อินซองช่างเป็นชื่อที่ไม่คุ้นหูของเขาเสียเลย แม้แม่จะมีสามีใหม่อยู่บ่อยๆแต่คยองซูไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย..ไม่เคยได้ยินและในใจกลับรู้สึกดีแปลกๆ..


เมื่อสิบเก้าปีก่อน ธุรกิจของท่านแย่ลง คุณลุงพยายามทำไม่ดีกับคุณป้าทุกอย่าง

“….”

จนในที่สุดคุณป้าซึงจีก็ทนไม่ไหว..

“….”

ทั้งสองเลิกกันและไม่มีใครได้พบคุณป้ากับลูกชายที่ในตอนนั้นอายุแค่สองขวบอีกเลย...

ผม..ผมไม่เข้าใจ

คำพูดมากมายผ่านเข้ามาในหูของคยองซู..แน่นอนว่า โด ซึงจี เป็นชื่อแม่ของเขา แม้เด็กหนุ่มจะพูดด้วยสีหน้าและท่าทางที่จริงจังมากแค่ไหน คยองซูก็ยังไม่เข้าใจ..แม่ไม่เคยเล่าอะไรเกี่ยวกับพ่อ ซ้ำยังถูกทำโทษเมื่อเอ่ยถามถึง มันดูขัดแย้งกับสิ่งที่เซฮุนพูด...นี่มันเรื่องอะไรกัน...


ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน..พ่อก็บอกกับผมว่าต้องเป็นพี่แน่ๆ..

“….”

รอยยิ้มรูปหัวใจนี่ไง..

นิ้วชี้แตะลงที่ริมฝีปากที่เป็นเอกลักษณ์...รอยยิ้มถูกส่งให้คนที่เอาแต่ทำหน้ามึนงงใส่เขาไม่หยุด ตั้งแต่ครั้งแรกที่บังเอิญเจอกันที่ปั้มน้ำมัน พ่อก็เล่าเรื่องของคุณลุง โจ อินซองที่ป็นลูกพี่ลูกน้องกันให้เขาฟังทั้งที่เขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน เซฮุนเคยคิดว่าคุณลุงอินซองเป็นคนเงียบๆและรักสันโดษ ไม่คิดว่าจะเป็นคนที่สุภาพบุรุษขนาดนี้...เหตุผลที่คุณลุงพยายามทำไม่ดีกับภรรยาทุกอย่างเพราะคุณลุงไม่อยากให้คุณป้าและลูกชายต้องมาเดือดร้อนและรับปัญหาหนี้สินที่หนักหนาร่วมกับตน ..ยอมโดนเกลียดดีกว่าต้องทนเห็นคนที่รักลำบากเพราะตนเอง..

พี่จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พี่นะครับ

“…”

แค่จำไว้ว่าพี่ไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก

“…”

 “พี่ยังมีผม..

“….”

ยังมีครอบครัวของเรา

“….”

ใครจะไม่รักพี่ก็ช่าง

“…..”

รู้แค่ผมรักพี่ก็พอ...

ริมฝีปากร้อนฉวยกดลงบนแก้มใสของคนตัวเล็ก เพราะเซฮุนเป็นเด็กคิดน้อยและไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันผิดแปลกอะไร..เขาหลงรักท่าทางน่ารักของพี่ชายตัวเล็กตั้งแต่แรกเห็น ยิ่งรู้จักมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งหลงรักความเป็นคยองซูมากเท่านั้น..ทุกอย่างที่รวมกันเป็นพี่คยองซูมันดูน่ารักไปเสียหมด พี่ชายของเขาดูเป็นคนเข้มแข็งแต่ก็ดูอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน เซฮุนนึกเสียดายจริงๆ..เขาน่าจะได้รู้จักพี่คยองซูตั้งแต่เป็นเด็ก น่าจะได้ใช้ชีวิตวัยเด็กร่วมกัน รับรองว่าเซฮุนจะแกล้งคนน่ารักนี่ให้เข็ดเลย..


กะ..กลับไปได้แล้วครับคุณเซฮุน

เรียกผมว่าเซฮุนเฉยๆสิครับ..เราเป็นญาติกันนะ..

ยะ..ญาติอะไรเขาทำแบบนี้กันหละ..

เสียงของคยองซูสั่นอย่างประหม่า เขาไม่ได้เขินที่ถูกขโมยหอมแก้ม เขาไม่ได้ปักใจเชื่อสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเท่าไหร่นัก บางทีเซฮุนอาจจะแค่แต่งเรื่องเพื่อให้เขาหยุดร้องไห้..แต่ถ้าเซฮุนบอกว่าเป็นญาติกับเขาจริงๆ..แล้วญาติที่ไหนเขามาหอมแก้มกันแบบนี้...


พี่น่ารักเกินไปแล้ว รู้ตัวมั้ย

“….”

มันเขี้ยว มันเขี้ยว มันเขี้ยว

งื้อ..ปล่อยผมนะ

มือเล็กๆตีรัวบนแขนของคนที่มาดึงแก้มของเขาอย่างมันมือจนใบหน้าของเขาโยนไปตามแรงมือ เซฮุนคงลืมไปแล้วว่าคยองซูโตกว่าตัวเองตั้งหลายปี...ไม่ใช่เห็นเขาเตี้ยแล้วจะทำอะไรกับคยองซูแบบนี้ก็ได้นะ เซฮุนต้องเคารพเขาสิ..ไม่ใช่มองด้วยสายตาเอ็นดูแบบนี้...

ก็ได้..แล้วเจอกันนะครับพี่คยองซู


ฟอดดด

เด็กหนุ่มจอมทะเล้นขโมยหอมแก้มของพี่ชายตัวเองอีกฟอดใหญ่ ตอนนี้พี่คยองซูรู้แล้วว่าเขาป็นญาติแต่จะเชื่อหรือไม่เซฮุนคิดว่ามันเป็นเรื่องของเวลา แต่เซฮุนก็เป็นญาติของพี่คยองซูจริงๆนี่หน่าเพราะฉะนั้นเซฮุนจะทำอะไรก็ได้..เขาก็แค่มันเขี้ยว






คนอะไรกลมไปทั้งตัว ตั้งแต่หัวจดเท้า น่ารักจนดึงให้เนื้อใต้คางหลุดติดมือออกมาเลย..






ทำบ้าอะไรกัน..


เสียงเย็นๆเรียกสองร่างให้หันไปมองที่หน้าประตู เพราะมัวแต่ทะเลาะกับเด็กไม่รู้จักโตอย่างเซฮุน คยองซูเลยไม่ทันได้ยินเสียงเปิดประตู ไม่ทันได้เห็นสายตาดุดันของคนที่ยืนอยู่หน้าห้องนั้น..




คิมจงอิน..








TBC.


 

ขอโทษนะคะที่เราหายไปนานมากเลย กลับมาแล้ว 
ขอบคุณมากจริงๆนะคะ สำหรับทุกยอด เราดีใจมาก ฟิคเรื่องนี้แต่งจากคนเขียนกากๆคนนึง ดีใจมากที่มีคนชอบ
และไม่หายไปไหนกัน ดีใจมากจริงๆ
ขอบคุณแฟนคลับ 1469 (260358 23.00)  และ 1624 (040458 0.23)และคอมเม้น รวมทั้งยอดอ่านและ #ficพลาด มากๆนะคะ
เราชอบพิมพ์ผิดเยอะมาก ใครเห็นบอกเราได้เลยนะคะ เราขอโทษล่วงหน้าเลยค่ะ แงงง
เราตั้งใจจะไม่ให้มันดราม่าหนักหน่วง เพราะว่าตั้งใจให้เป็นฟิคไคซูโดยสมบูรณ์ ลู่หานอาจจะตัดใจง่ายไปหน่อยเนอะ แต่เพราะมันใกล้จะจบแล้วเราก็ไม่อย่าดึงเรื่องให้ยาวไปมากกว่านี้ ฮือออ 
รู้สึกได้ถึงฮุนซู.. เซฮุนให้อารมณ์แบบเพลงพี่สาวครับมากเลย 555

1 เม้น 1 กำลังนะคะ

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

--เราก็เคยคิดเล่นๆว่าอยากรวมเล่มแต่เพราะมันเป็นเรื่องแรกและเราไม่มีความรู้เกี่ยวกับการรวมเล่มเลย บวกกับอัลบั้มยี่สิบปกที่ราคาหนักหนาสาหัสและอาจมีคอนอีก เราเลยอยากให้ทุกคนเก็บเงินไว้ตรงนั้นดีกว่าเนอะ  งั้นเอาเป็นว่าพอจบแล้วเราจะลงสเปชานแบค ฮุนฮานให้น้าา  ดีใจที่ทุกคนชอบ เพื่อนเราไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นของเรา นางมาด่าdenydayเช้าเย็น 555 

ช่วงนี้เราไม่ว่างแต่จะพยายามลงให้บ่อยๆแอบรู้สึกผิดที่ลงช้าแล้วยังดึกอีก เราขอโทษจริงๆ จะหาเวลามาลงให้บ่อยๆจนจบนะคะ สัญญาเลยย

ฝันดีค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1197 070402 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:44
    อ้าาาาาาาาา ว่าแล้วเซฮุนต้องมีอะไรแน่ไม่ จงอินต้องใจเย็นๆนะ
    #1,197
    0
  2. #1154 กวีฮโยนี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 16:45
    อย่าเข้าใจผิ๊ดดดดดดดดดด
    #1,154
    0
  3. #1147 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:10
    ขุ่นพระขุ่นเจ้า จงอินมาตอนไหน
    #1,147
    0
  4. #1103 Pinkuplatong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:29
    โอ๊ยยย นี่ก็มาถูกจังหวะละเกิน มาเร็วกว่านี้ให้รุเรื่องทั้งหมดหเซ่น่อย
    #1,103
    0
  5. #1080 ディオー (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:50
    ขอพื้นที่กรีดร้อง
    #1,080
    0
  6. #1030 Soobie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 22:00
    คำแรกที่อุทานคือ เชี่ยยยย จงอินเอ๋ย ใจเย็นๆนะ
    #1,030
    0
  7. #1005 เบบี้'ยองจูว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 17:47
    แง้ๆๆๆ. ฮุนโด้~~ ปรบมือดังๆๆ. สะใจ
    #1,005
    0
  8. #979 jkyx (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 04:50
    ระเบิดลงแน่ๆ....
    #979
    0
  9. #931 NattThian (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 13:10
    กรรมแล้ว จงอินมา 555555555555 ยองจูสู้ๆ ไรท์สู้ๆ
    #931
    0
  10. #864 mamawiwi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 23:30
    จงอินอย่ามาขึ้นเสียงกับยองจูวนะ
    #864
    0
  11. #791 canthee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 22:26
    ได้กลิ่นความยุ่งวุ่นวายมาแต่ไกลล -*-
    #791
    0
  12. #616 maomakkkk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 13:12
    โอ้โม มาแยะรอตั้งนานไม่มา จิแก้ตัวยังไงหอมกันเล่นๆเฉยๆหรอ มันฟังไม่ขึ้นแต่เป็นเรื่องจริงโถ่ว5555
    #616
    0
  13. #615 cinderrela (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 12:55
    มาอัพต่อเร็วๆนะ รออ่านอยู่ค่า จริงๆแล้วเราเมนชานแบค แต่เราชอบแทโอมากกว่า 5555
    #615
    0
  14. #614 cinderrela (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 12:55
    มาอัพต่อเร็วๆนะ รออ่านอยู่ค่า จริงๆแล้วเราเมนชานแบค แต่เราชอบแทโอมากกว่า 5555
    #614
    0
  15. #613 Meianran'Az Lada (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 22:02
    สนุกมากกกก มาต่อเร็วๆนะคิดถึงแทโอ -33-
    #613
    0
  16. #612 KaBo_MILD (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 13:48
    ตกใจมากเลยนะตอนแรก... คือแบบ นึกว่าไรท์พิทพ์ผิดไง " โจ คยองซู" เรานี่แบบ งง5วิเลอะ พออ่านต่อเลื่อยๆ อ่อ เข้าใจล่ะ >.< จงอินมาแย้วววว "ทำบ้าอะไรกัน..." สั้นฟ ได้ใจความ >///<
    #612
    0
  17. #611 TS2P (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 01:19
    มาต่อด่วนนๆๆๆเยยย จงงินหึงแน่ฟฟฟ
    #611
    0
  18. #610 เห็บหมาคุง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 00:14
    คิมไค จะอะไรก็ใจเย็นๆ

    สงสารยองจู
    #610
    0
  19. #609 รชัสกมล .เกษมสุข (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 22:02
    อย้างงี้ก็หึงเลยสิครัชชช อยากอ่านต่อแย้วว ไรท์สู้ๆๆน้าาาา
    #609
    0
  20. #607 fernn14 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 17:55
    อย่าดราม่าน้าาาาาาาาTT
    #607
    0
  21. #606 Forget Memories (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 14:32
    ขอให้ไคมันหึงแบบรั่วๆน่ะ ไม่เอาดราม่าน้าาาาา มาอัพๆๆๆๆๆ รออยู่ไรต์
    #606
    0
  22. #604 tongptm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 05:30
    เจนสัมผัสได้ถึงความดราม่า นี่ถ้างินไม่ฟังจูวนะเราจะโกรธๆๆๆๆ งินมากๆเลย
    #604
    0
  23. #603 wu_nari (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 02:19
    งุ้ยย แทโอจะโกดตัวเอง แทโอทำให้ยองจูเสียใจ น่าร้ากกกก >~<
    #603
    0
  24. #602 jahcnk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 01:32
    รู้สึกสะใจนิดๆที่จงอินเข้ามาเห็นนะ จะได้ชัดเจนสักที ที่ผ่านมาก็เอาแต่ทำตัวคลุมเครือ พูดก็ไม่พูด แล้วคยองจะรู้ใจจงอินได้ไง
    #602
    0
  25. #601 โอดิสซีย์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 00:52
    วีรบุรุษเซฮุนหรือเปล่า
    #601
    0