my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 21 : (◕‿◕✿) ::20 ♡End♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    29 เม.ย. 58




แบคฮยอนหนาวมั้ย

ก็เฉยๆนะ..ลมพัดเย็นดี


คนตัวเล็กตอบส่งๆไปแบบนั้น สายตายังคงทอดมองบรรยายกาศข้างทางอย่างเพลิดเพลิน แบคฮยอนคิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างชานยอลจะรู้จักที่แบบนี้ด้วย สวนสวนสาธารณะในตอนกลางคืนแบบนี้มันช่างผ่อนคลายและอากาศที่ค่อนข้างเย็นมันดีมากจริงๆที่ได้มากับชานยอล....


แบคฮยอนไม่รู้หรอกว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน เขารู้สึกหมั่นไส้ชะนีน้อยใหญ่ที่จ้องมองชานยอลราวกับเป็นอาหารอันโอชะ แต่มันก็สะใจทุกครั้งที่มองเห็นเงาของตัวเองอยู่ข้างๆเงาของชานยอล..

ชานยอลบอกว่าอยากมาเดินเล่นแต่เพราะไม่เคยมาและกลัวจะหลงทางเลยชวนแบคฮยอนมาเป็นเพื่อน ถึงแบคฮยอนไม่ได้เชื่อสนิทใจแต่เขาก็ตอบตกลง..บางทีมันอาจจะไม่เกี่ยวกับว่าแบคฮยอนกลัวชานยอลจะหลงทางหรือไม่ มันอาจจะเกี่ยวกับว่าแบคฮยอนอยากเจอชานยอลมากกว่า...


ไม่หนาวจริงๆหรอ..


ก็ไม่ได้หนาวขนาดนั้นสักหน่อย..
 

ลองจับมือฉันดูสิ..

“….”

มือฉันเย็นมากเลยเห็นมั้ย..


นิ้วยาวๆของชานยอลค่อยๆสอดประสานกับนิ้วสวยๆของคนตัวเล็กข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ชานยอลอย่างจะสัมผัสนิ้วมือสวยๆของแบคฮยอนดูสักครั้ง เขาไม่ได้โกหก มือของชานยอลเย็มมากจริงๆแต่ดูเหมือนว่ายิ่งจับเข้ากับมือของแบคฮยอนนอกจากจะไม่ช่วยให้อุ่นขึ้นยังทำให้เย็นไปทั้งตัว ชาไปทั้งหน้า หัวใจก็เต้นแรงจนกลัวจะหลุดออกมาอีกต่างหาก


เย็นจริงๆด้วย..

“….”

เย็นเหมือนคนตายเลย..


แบคฮยอนคิดว่าบางทีชานยอลก็น่ารำคาญเกินไป เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆว่าถ้าชานยอลมีแฟน คนๆนั้นจะโชคร้ายแค่ไหน คงเป็นพวกทำบาปไว้สามร้อยชาติถึงได้มาเจอคนซื่อบื้ออย่างชานยอล..




แล้วแบคฮยอนทำบาปไปกี่ชาติกันนะ?




ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแบคฮยอนก็ไม่ได้คิดจะสะบัดมือใหญ่ๆของอีกฝ่ายออก สายตาก้มมองไปยังเงาที่สะท้อนภาพคนสองคนเดินจับมือกัน แบคฮยอนเคยเห็นมันแต่ในรูปภาพ ไม่ก็เงาของคนอื่น ตอนนั้นเขาคิดว่ามองน่าหมั่นไส้จนอยากเข้าไปเหยียบ..ไม่เคยคิดเลยว่าพอได้เห็นใกล้ๆแบบนี้แล้วมันดูโรแมนติกกว่าที่คิดไว้จริงๆ...



วันนี้พระจันทร์สวยมากเลยเนอะ

พระจันทร์ข้างแรมเนี้ยนะ?



คำพูดของชานยอลเรียกสติของเขาได้นิดหน่อย แบคฮยอนคิดว่าชานยอลเป็นพวกแปลกประหลาด ถ้าวันนี้เป็นวันที่พระจันทร์เต็มดวงอะไรทำนองนั้นเขาจะไม่แปลกใจเลยจริงๆ มันเหมือนกับชานยอลแค่อยากหาเรื่องมาพูดเพื่อทำลายความเงียบเสียมากกว่า –ชานยอลได้แต่พยักหน้าช้าๆให้กับแบคฮยอนที่มองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เขาคิดว่าพระจันทร์วันนี้มันสวยจริงๆ ชานยอลไม่ได้เรียนเก่งคะแนนสองหมื่นเก้าเหมือนแบคฮยอนเขาแยกไม่ออกหรอกว่าวันไหนเป็นข้างขึ้น วันไหนเป็นข้างแรม



ชานยอลไม่ได้ชอบข้างขึ้น

ชานยอลไม่ได้ชอบข้างแรม

ชานยอลแค่ชอบข้างแบคฮยอน..






ปีหน้าฉันจะไปเรียนที่อื่นแล้วนะแบคฮยอน

“…”

มีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่า?


ขาเล็กๆของแบคฮยอนหยุดชะงัก เขาไม่ได้ปล่อยมือจากชานยอลในทางกลับกันแบคฮยอนกระชับมือของพวกเขาให้แน่นขึ้น ความจริงที่หนีไม่ได้ แบคฮยอนรู้อยู่แล้วว่าในการเรียนปีสุดท้ายของคณะเขา เด็กปีสี่จะต้องย้ายไปเรียนอีกที่หนึ่ง ซึ่งมันอยู่คนละจังหวังนั้นหมายความว่ามันค่อนข้างไกล..และแบคฮยอนอาจจะไม่ได้เจอชานยอลอีก..


ตั้งใจเรียนให้จบนะ

“…”

คิดว่าเรื่องแค่นี้คงทำได้

แค่นี้เองหรอ?


คนตัวสูงจ้องมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มมองพื้น เท้าเล็กๆเขี่ยพื้นไปมา ทั้งที่คิดว่าแบคฮยอนเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของเขา(?) แล้วทำไมถึงไม่มีคำพูดหวานๆออกมาบ้างเลย ชานยอลรู้ดีว่าแบคฮยอนคนนี้เป็นคนพูดจาห้วนๆถึงจะแค่กับชานยอลคนเดียวก็เถอะ แต่จะพูดแค่นี้จริงๆน่ะหรอ..



แล้วจะให้พูดอะไร?


แบคฮยอนไม่เข้าใจรุ่นพี่คนนี้จริงๆ ชานยอลอยากได้ยินหรืออยากให้เขาพูดอะไรออกมากันแน่ มันก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรอ? แบคฮยอนก็แค่อยากเห็นชานยอลเรียนจบและประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดี แบคฮยอนไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องใจหายมากขนาดนี้ เพียงแค่ได้ยินว่าปีหน้าจะไม่ได้เจอกันแล้ว..



ไม่รู้ว่าชานยอลมีอิทธิพลกับเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่..



ก็แบบว่า ดูแลตัวเองดีๆนะ

“….”

หรือไม่ก็ คงคิดถึงแน่ๆถ้าไม่ได้เจอ..


ชานยอลไม่รู้ว่านี่คือการบังคับหรือไม่ เขาแค่อยากได้ยินประโยคแบบนี้จากปากแบคฮยอนสักครั้ง ไม่รู้ว่าน้ำเสียงที่คอยแต่จะพูดจาแดกดันเขาเวลาพูดอะไรน่ารักออดอ้อนแบบนั้นแล้วจะเป็นยังไง มันจะทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขนาดไหนกันนะ...



คนซื่อบื้อแบบนายอยู่ไม่ได้หรอถ้าไม่มีฉันคอยช่วยเหลือ

“….”

ยังไงนายก็ต้องติดต่อฉันอยู่แล้ว

“…”

ความโง่ของนายต้องพาให้เรามาเจอกันอีกแน่ๆ..


“….”

ใช่มั้ย?



สายตาที่เหมือนเป็นประโยคคำถาม ชานยอลแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขากำลังถูกด่าหรือขอร้องให้มาเจอกันอีกอยู่กันแน่..ในความอวดดีของแบคฮยอนมันเหมือนมีความอ่อนไหวและสายตาอ้อนวอนซ่อนอยู่ และชานยอลมั่นใจว่าเขามองมันไม่ผิด..


มืออีกข้างยื่นไปจับมือที่ข้างลำตัวของแบคฮยอนเอาไว้ ชานยอลบีบมือเล็กๆนั้นสองสามที ก่อนจะโน้มตัวลงไปจนริมฝีปากชิดกับผมหน้าม้าของแบคฮยอน กดจูบลงกับหน้าผากมนที่แม้จะมีเส้นผมกั้นอยู่แต่ชานยอลคิดว่ามันไม่ได้เป็นอุปสรรคและความรู้สึกดีก็ยังคงอยู่เท่าเดิม แบคฮยอนไม่ใช่คนอ่อนหวาน ไม่ใช่คนเรียบร้อย ภายนอกที่ดูเป็นคนปากเก่ง ชอบคนนุ้นทีคนนี้ทีแต่แท้จริงแล้วแบคฮยอนก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง บางครั้งความเป็นแบคฮยอนก็ทำให้ชานยอลแปลกใจอยู่มาก คนตัวเล็กตรงหน้าตามมุกจีบของเขาไม่ทันแม้ว่ามันจะเสี่ยวแค่ไหนก็ตาม และอีกสิ่งหนึ่งที่ชานยอลสัมผัสได้ก็คือ แบคฮยอนเป็นห่วงเขาจริงๆ...



เราต้องได้เจอกันอีกแน่

“…..”

เพราะฉันจะโง่กว่าที่นายคิดไว้อีกสิบเท่าเลยหละ แบคฮยอน


ไม่ว่าจะเป็นภาพสะท้อนในดวงตาของแบคฮยอนหรือชานยอลมันก็เป็นภาพของรอยยิ้ม ยิ้มที่มาจากหัวใจที่เต้นแรงจนควบคุมริมฝีปากของตัวเองไม่ได้  แบคฮยอนรู้สึกว่าหน้าของเขาร้อนมากจริงๆแม้ว่าอากาศรอบตัวจะเย็นขนาดนี้แต่สัมผัสของขานยอลนั้นทำให้แบคฮยอนทำอะไรไม่ถูก แม้จะน่าผิดหวังที่มันไม่เหมือนในละครหลังข่าวที่พระเอกก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากของนางเอกแต่แบคฮยอนไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าเศร้าขนาดนั้น ชานยอลเป็นสุภาพบุรุษ สถานที่นี้มันคงไม่เหมาะที่จะมายืนจูบกันแน่ๆ และมันทำให้แบคฮยอนรู้ว่าชานยอลไม่ได้โง่เง่าไปทุกอย่างแบบที่เขาคิด ชานยอลเป็นคนฉลาด..


ที่สามารถคิดแผนการอันแยบยลจนสามารถขโมยหัวใจของแบคฮยอนไปได้ทั้งดวง...




-------------------


 

ฉันเหมือนจะตายเลยคยองซู

“….”

หายใจไม่ออก สมองมันเบลอไปหมด

“….”

ช่วยเอากระสอบข้าวสารนี่ออกไปที..


คยองซูได้แต่ส่ายหัวให้กับมุกจิกกัดแทโอของจงอิน บนโซฟาตัวยาวที่ตอนนี้มันรวมสมาชิกทุกคนเอาไว้ แทโอนอนทับอยู่บนอกแกร่งของจงอินและหัวของจงอินก็ทับบนตักของคยองซูอีกที มันเป็นเรื่องน่าเสียดายที่คยองซูไม่ยอมคุยกับจงอินตั้งแต่แรก กว่าจะรู้ความจริงทั้งหมดก็ทำเอาคยองซูกับจงอินไม่ได้คุยกันตั้งสองเดือน สำหรับคยองซูมันเหมือนนานเป็นสิบยี่สิบปีเลยด้วยซ้ำ มันทั้งอึดอัดและทรมาร จงอินจะแอบเข้ามานอนกอดคยองซูทุกคืนตอนที่เขาหลับไปแล้ว กอดอยู่แบบนั้นจนมั่นใจว่าคยองซูหลับสนิทจึงจะก็ออกไปนอนที่โซฟาตามเดิม จงอินทำแบบนี้ตั้งแต่คืนแรกที่เราไม่ได้คุยกันจนกระทั่งเมื่อคืนที่จงอินดันคาดการณ์ผิดเข้ามาก่อนที่คยองซูกับแทโอจะหลับ คยองซูคิดว่าเขาคงต้องขอบคุณลูกชายตัวกลมของเขาจริงๆที่ดูการ์ตูนไม่ยอมเลิก ไม่อย่างงั้นป่านนี้คยองซูก็คงยังไม่ได้คุยกับจงอินแน่ๆ


ผายปอดให้หน่อย

ไม่

ก้มมาจุ๊บฉันหน่อย

ไม่

ทำไม?

“….”

เจ็บตูดหรอ

“…..”


หรือบางทีเมื่อคืนคยองซูน่าจะใส่ยานอนหลับให้แทโอกิน จะได้ไม่ต้องฟังคำพูดลามกของจงอินแบบนี้


เงียบแสดงว่าจริง..

“….”

หนามยอกต้องเอาหนามบ่งนะคยองซู..โอ๊ย!”


คยองซูฟาดจงอินด้วยแรงทั้งหมดที่มี ไม่รู้ว่าการกลับมาคุยกันมันดีจริงๆหรือแค่คิดไปเองกันแน่...จงอินลามกขึ้นมากจนคยองซูอยากจะบ้าตาย เมื่อคืนขนาดปฏิเสธว่าแทโออยู่ในห้อง สุดท้ายก็ได้อยู่ในห้องน้ำกันเกือบทั้งคืน...



หักหนามทิ้งดีมั้ยจะได้จบ..


จงอินหัวเราะร่าให้กับคำพูดขู่ฆ่ากันทั้งเป็นของคยองซู  จงอินแค่ชอบเห็นแก้มอิ่มนั้นขึ้นสีแดงแบบนี้ก็เท่านั้นเอง แม้ว่ามันจะผ่านมากี่ปีแล้วก็ตามแต่สำหรับจงอินมันยังดูน่ารักเสมอ สองเดือนที่จงอินเฝ้าแต่คิดถึงมุมนี้ของคนตัวเล็ก มันคุ้มค่ามากจริงๆถึงจะต้องแลกมาด้วยฝ่ามือพิฆาตของคยองซูก็ตาม  คนตัวเล็กของเขาไม่เคยเปลี่ยนไปและแม้ว่าจงอินจะไม่ได้คุยกับคยองซูแต่ในทุกมื้อก็จะมีไก่ทอดที่เขาชอบกินวางอยู่เสมอ แปรงสีฟันที่มียาสีฟันบีบเตรียมไว้ให้แบบนั้นทำให้จงอินรู้ว่าคยองซูไม่เคยเลิกดูแลเขาแม้แต่วันเดียว นั่นทำให้จงอินอึดอัดจนสุดท้ายก็เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อนจนได้ มันก็มีเพียงเหตุผลเดียวนั้นแหละและจงอินจะไม่กลัวอะไรอีกแล้วถึงสุดท้ายคยองซูอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกันก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยแค่คยองซูได้รู้ว่าจงอินคิดยังไงก็พอ..


คยองซู..มีเรื่องนึงที่ฉันยังไม่เคยบอกนาย

“….”

เพราะว่าฉันมันขี้ขลาดเกินไป

“….”

ฉันรั-



Rrrrrrrrrrrr



จงอินแทบอยากจะปาโทรศัทพ์ของคยองซูทิ้งจริงๆ ทั้งที่อุตส่าห์รวบรวมความกล้าขนาดนี้แล้วแท้ๆ ทำไมฟ้าไม่เป็นใจให้เขาเสียเลยนะ..


มีอะไรหรอครับ..

ว่างครับ

ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระผมคงต้องขอวางสาย

ผมไม่รับปากนะ

ครับ..สวัสดี

จงอินไม่รู้ว่าคนในสายของคยองซูเป็นใครเขารู้แค่สีหน้าของคยองซูตอนนี้ดูเครียดมาก จงอินทำเพียงแค่เอื้อมมือไปยีผมของคยองซูเบาๆ คนตัวเล็กยิ้มบางๆให้จงอินเป็นการตอบแทนก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ดูจริงจังจนคนฟังเครียดตามไปด้วย..


เด็กที่ชื่อเซฮุนโทรมา..

“…”

เขานัดให้ฉันไปเจอ

“….”

จงอินไปกับฉันนะ


คยองซูเห็นสีหน้าตึงเครียดของอีกฝ่ายแล้วรู้ตัวใจคอไม่ดีเลย มือเล็กๆของคยองซูกอบกุมมือของจงอินเอาไว้ คยองซูแค่อยากให้จงอินเข้าใจความหมายของเขา เด็กหนุ่มที่อ้างว่าเป็นญาติของเขาโทรมานัดให้ไปเจอ เซฮุนบอกว่ามันสำคัญมากและเกี่ยวกับเรื่องพ่อของเขา เพราะคยองซูไม่อยากปิดบังหรือมีความลับกับจงอินอีกแล้วเขาจึงเลือกที่จะชวนจงอินไปด้วย อย่างน้อยมันก็เพื่อความสบายใจของจงอินและมันจะเป็นเครื่องยืนยันความบริสุทธิ์ใจของคยองซู





.

.

.

.





ทางนี้ครับพี่คยองซู!”


ในร้านกาแฟบรรยากาศสบายๆ สิ่งแรกที่คยองซูได้พบเมื่อผลักประตูเข้ามาก็คือเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังโบกมือเรียกเขาจากโต๊ะมุมสุดของร้าน คยองซูมองท่าทางตื่นเต้นนั้นสลับกับสีหน้าเหม็นเบื่อของจงอินที่อุ้มแทโออยู่ ก่อนจะใช้มือเล็กๆลูบเบาๆที่แขนแกร่งของจงอินเพื่อสื่อความหมายบางอย่างว่าคยองซูไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทีแบบนั้นและพวกเขายังอยู่ด้วยกันแบบนี้..

มากันครบเลยนะครับ
 

ทำไม ผิดหวังหรอ?”


ไม่ใช่เสียงคยองซูแต่มันคือเสียงของจงอิน... คยองซูก็คิดนะว่าการพาจงอินมาด้วยแทนที่จะลดปัญหามันจะกลายเป็นเพิ่มปัญหาหรือเปล่า?.. จงอินเอาแต่จ้องหน้าอีกฝ่ายและมันคงดูน่าเกรงขามมากกว่านี้ถ้าบนไหล่กว้างของจงอินไม่มีผ้าอ้อมลายหมีพาดอยู่


พี่คยองซู ที่ผมนัดพี่มาวันนี้ก็เพราะมีเรื่องสำคัญ

“….”

ผมจะไปเรียนต่อต่างประเทศและเราอาจไม่ได้เจอ-

โอโห้ มือนายนิ่มดีจังเลย เล็บก็สวย


เซฮุนรู้สึกขนลุกแปลกๆกับท่าทางของพี่เขยที่ชื่อจงอิน เซฮุนเป็นพวกชอบสกินชีพและเขาก็แค่อยากจะเอื้อมมือไปจับกับมือเล็กๆของพี่ชาย แต่ไม่ทันที่มือของเขาจะเอื้อมไปถึงปลายเล็บของพี่คยองซู จงอินที่ดูเหมือนจะรู้ทันก็รีบคว้ามือของเขาเข้าไปจับเสียก่อน บอกตรงๆว่าเซฮุนขนลุกและกำลังคลื่นไส้เหมือนจะอ้วกอยู่แล้ว...


จงอิน ถ้าไม่อยู่เฉยๆก็พาลูกออกไปเล่นข้างนอกเลย

“…”

ก็..นั่งเฉยๆสิ

“…..”

พอใจหรือยัง

เป็นคยองซูที่หันไปดุจงอินจอมก่อกวน เขาเห็นสีหน้าของจงอินนิ่งไปนิดหน่อยก่อนคนตัวสูงจะยู้ปากด้วยความน้อยใจ คยองซูตัดสินใจแกะมือของจงอินและเซฮุนออกจากกันก่อนจะสอดประสานนิ้วเล็กๆของตัวเองเข้าไปกับช่องนิ้วมือของจงอิน รอยยิ้มบางๆของจงอินนั้นแทนคำว่าพอใจได้อย่างดี คยองซูไม่เคยรู้ว่าจงอินจะขี้งอนมากขนาดนี้ พอๆกับที่ไม่เคยคิดว่าท่าทางแบบนี้จะทำร้ายเขาถึงขนาดที่หัวใจเต้นเร็วจนผิดจังหวะ


แล้วเรื่องพ่อ..

อ่า จริงสิ ผมลืมไปสนิทเลย


เด็กหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆออกมาเช็คดูว่ามันไม่ยับเท่าไหร่แล้วจึงยื่นให้พี่ชายตัวเล็กของเขา เซฮุนแอบเห็นสีหน้าสงสัยของคยองซูและจงอินที่ชะงกหน้าเข้ามาดูแผ่นกระดาษเล็กๆในมือพี่คยองซูก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชิเมื่อสายตาสบกับเขาที่กำลังจ้องการกระทำขี้เผือกนั้นอยู่


คุณลุงอยู่ที่นั้น...

“….”

ย้ายไปอยู่ที่นั้นประมาณห้าหกปีแล้ว


เซฮุนพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะยกกาแฟที่ส่งกลิ่นเชิญชวนเขาขึ้นมาดื่ม ความจริงเซฮุนไม่ได้ชอบกาแฟ เขายังเด็กและกาแฟสำหรับเซฮุนมันก็ขมเกินจะบรรยาย เซฮุนก็แค่ดื่มเพราะนึกถึงใครบางคนขึ้นมา คนที่หลงไหลกาแฟและไอศกรีมรสมิ้นต์เป็นชีวิตจิตใจ คนที่สูบบุหรี่เวลาที่เหงา คนที่เข้านอนคนเดียวไม่ได้ คนที่ไม่เคยหายไปจากใจของเซฮุนแม้แต่วันเดียว...คนที่ชื่อ ลู่หาน



ผมต้องไปแล้ว

“….”

ไม่แน่ว่าเราอาจไม่ได้พบกันอีก

“….”

น้าไปก่อนนะแทโอ



เด็กหนุ่มลูบเบาๆที่หัวเล็กๆของหลานชายที่มองเขาด้วยตาแป๋วๆแบบนั้น แทโอยิ้มคืนกลับมาด้วยท่าทางเขินอายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร บางทีอาจจะเป็นเพราะกำลังมีขนมอยู่ในนั้นเต็มไปหมด  เวลาที่แทโออยู่บนตักของจงอินแบนี้มันเป็นภาพที่ตลกแต่ก็น่ามองไปอีกแบบ หน้าตาที่เหมือนกันราวกับเป็นคนๆเดียวกันแต่ต่างแค่เพียงช่วงวัยนั้นทำให้เซฮุนเผลอหลุดขำออกมา ก่อนจะต้องหุบยิ้มเมื่อหันไปเจอหน้าตากวนประสาทของจงอิน..

ส่วนนาย..

 “….”

จำความรู้สึกตอนที่เห็นฉันในห้องเอาไว้..

“….”

พี่คยองซูเจ็บแบบนั้นมาตลอดและมากกว่านายหลายร้อยเท่า

 “…”

ดูแลพี่คยองซูให้ดี ห้ามทำให้พี่คยองซูร้องไห้อีกเด็ดขาด

“….”

เข้าใจนะคิมจงอิน


เซฮุนตบไหล่จงอินไปสองสามทีก่อนจะถูกอีกฝ่ายกรนด่าและมองเขาด้วยสายตาอาฆาตแรง  ถึงจะยังไงเขาก็คงไม่ฝืนใจตัวเองถึงขั้นจะเรียกอีกฝ่ายว่า พี่เซฮุนไม่รู้ว่าเพราะอะไรระหว่างเขากับจงอินจะเหมือนมีเส้นบางๆกั้นอยู่เสมอ มันคงเป็นเพราะศักดิ์ศรีและทิฐิ 

 

ถึงจะเริ่มเชื่อว่าเซฮุนเป็นญาติของคยองซู แต่จงอินก็ยังติดภาพที่เซฮุนกอดคยองซูวันนั้นอยู่ดี

ถึงจะรู้ว่าจงอินรักคยองซูมากแค่ไหน แต่เซฮุนก็ยังติดภาพที่ลู่หานกอดกับจงอินอยู่ดี

 


ยินดีที่ได้พบกัน ลาก่อนนะครับพี่คยองซู..


เซฮุนลุกขึ้นโค้งตัวลงเก้าสิบองศาอย่างสุภาพให้กับคนตัวเล็ก ก่อนจะเดินออกไปจากร้าน ตอนนื้ทุกเรื่องที่ต้องสะสางได้จบสิ้นลงหมดแล้ว ภาพของครอบครัวหมีทำให้เซฮุนโล่งใจขึ้นมากจริงๆ  อย่างน้อยเซฮุนก็ได้รู้ว่าพี่คยองซูของเขาจะอยู่ได้แม้ไม่มีเขาคอยดูแลอยู่ห่างๆ เพราะพี่ชายตัวเล็กมีคนที่พร้อมจะดูแลกันไปตลอดชีวิตและมันคงเป็นโชคดีที่คนๆนั้นป็นคนๆเดียวกับคนที่อยู่ในหัวใจของพี่คยองซู...



คิมจงอินที่เป็นเจ้าของหัวใจของโดคยองซู ตั้งแต่ตอนที่เจ้าโง่นั้นยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ...



มันเป็นความรู้สึกที่เซฮุนเรียกมันว่า ใจหายเซฮุนไม่ได้ใช้คำว่า แล้วเราจะได้พบกันใหม่กับพี่คยองซูเพราะเขาเองก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะกลับมาเหยียบที่เกาหลีอีกหรือไม่ เป้าหมายในการย้ายไปต่างประเทศของเซฮุนคือไปเรียนให้จบมหาวิทยาลัยและลืมเรื่องราวระหว่างเขากับลู่หานให้ได้เร็วที่สุด...  และถ้าเซฮุนไม่บรรลุเป้าหมายไม่ว่าจะมาจากเหตุผลข้อไหน เซฮุนก็จะไม่กลับมาที่นี่อีก..ไม่กลับมาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำนี้อีก..

นาฬิกาเรือนหรูบอกให้รู้ว่าเวลาของเซฮุนสำหรับที่นี่นั้นเหลือน้อยลงไปทุกทีและการเดินทางกำลังจะเริ่มขึ้น เซฮุนมองไปรอบๆตัวพยายามเก็บภาพทุกอย่างเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปโดยสารบนรถยนต์เพื่อมุ่งหน้าสู่สนามบิน เพื่อ...



ไปจากที่นี่และไม่มีกำหนดการที่จะกลับมา..







 

ขอบคุณมากครับ



เวลาป่วยเราจะรู้ว่าใครรักเรา...เวลาเมาเราจะรู้ว่าเรารักใคร




เครื่องมือสื่อสารถูกวางทิ้งอย่างไม่ได้รับการสนใจ ภายในห้องที่มีแต่ขวดแก้วและก้นบุหรี่บอกให้รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังเครียดและว้าเหว่ ลู่หานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงต้องร้อนรนใจขนาดนี้ เซฮุนหายไปประมาณสองเดือนแล้ว ลู่หานไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเซฮุนหายไปไหนและเพราะอะไรถึงไม่บอกเขา ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาลู่หานพยายามติดต่ออีกฝ่ายจนสุดท้ายก็ได้คำตอบจากคนที่บ้านเด็กหนุ่มว่าเซฮุนไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว..

เสื้อผ้ามากมายถูกยัดลงกระเป๋าเดินทางอย่างลวกๆ ไม่ว่าจะด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้สติของร่างบางหายไปเกือบครึ่งหรืออะไรก็ตามลู่หานคิดว่าเขาไม่มีเวลามากพอที่จะจัดเรียงสัมภาระให้เรียบร้อยเขามีอย่างอื่นต้องทำ นาทีนี้มีแค่อย่างเดียวเท่านั้นที่ลู่หานอยากทำมากที่สุด...อยากเจอเซฮุน


ลู่หานจะรีบไปไหน..

ไปหาแฟน


---

ผมเป็นแฟนพี่ ก็เหลือแค่พี่จะมาเป็นแฟนผม

---


คำพูดของเซฮุนยังติดอยู่ในหู เหมือนมันเพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมง และลู่หานก็เพิ่งเข้าใจ เขาไม่ได้รู้สึกใจเต้นกับประโยคนี้แต่ลู่หานใจเต้นแรงเพราะคนที่พูดมันออกมามากกว่า ขาเล็กๆก้าวออกจากหอโดยไม่ได้สนใจจุนมยอนที่มองเขาด้วยท่าทางไม่เข้าใจ.. โลกมันกว้างและบางครั้งลู่หานอาจไม่ใช่คนที่โชคดีที่สุด แต่สำหรับเขาแล้วต่อให้มันเป็นนาทีเดียวในตอนสุดท้ายหรือต่อให้ต้องรออีกนานสักเท่าไหร่ลู่หานก็เชื่อว่าเขาต้องได้เจอเซฮุนที่ไหนสักที่หนึ่ง


พี่ครับไปสนามบิน


และหากวันนั้นมีอยู่จริงลู่หานจะไม่ปล่อยเซฮุนไปจากชีวิตของเขาอีก...

 

 .

.

.

.




คยองซูหลับแล้วหรอ

ฉันไปเล่านิทานให้แทโอฟังมา

ลูกบอกว่ามันไม่สนุกแล้วก็สู้นิทานของนายไม่ได้เลย...

แถมแทโอบังคับให้ฉันเป็นม้าด้วย


เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบรับจากคนตัวเล็กที่เอาแต่นอนหันหลังและพยักหน้าช้าๆเป็นความหมายว่ารับรู้ทุกอย่างแต่คยองซูก็ไม่ได้พูดอะไร จงอินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลูบกลุ่มผมนั้นเบาๆ..คิดไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้


หันมาคุยกันหน่อยซิครับคยองซูคนเก่ง

“….”

ไหนขอจงอินดูหน่อยได้มั้ยว่าตาบวมหรือเปล่า..


จงอินแทบจะไม่ต้องออกแรงในการพลิกตัวเด็กดื้อของเขา เป็นคยองซูที่พลิกตัวกลับมาแล้วรีบโผเข้ากอดจงอิน ใบหน้าเล็กๆที่มีแต่น้ำตาทำเพียงแค่ซุกแนบอยู่กับอกแกร่งที่เป็นเสมือนเกราะกำบังความหดหู่ในจิตใจ..โลกทั้งโลกของคยองซูเหมือนไม่เหลือใครแล้ว คยองซูแค่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจและกอดเขาไว้แม้ในวันที่คยองซูจะดูอ่อนแอหรือความรู้สึกของเขาจะเปราะบางขนาดไหนก็ตาม และเสียงที่อ่อนโยนของจงอินก็ทำให้เขาไม่ลังเลที่จะโผเข้ากอดอีกฝ่ายเอาไว้ ในเวลานี้คยองซูอยากให้จงอินอยู่ข้างๆ ไม่ใช่เพราะเหงา แต่เพราะอ้อมกอดของจงอินทำให้คยองซูอบอุ่นใจเสมอ


ทำไม..ฮือ..ทำไมทุกคนถึงทิ้งฉันไปหมด

“…”

ฉันไม่เหลือคะ-


เป็นจงอินที่ทนเสียงอู้อี้นั้นไม่ไหว คำตัดเพ้อที่ดูน้อยใจเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา คางเล็กถูกเชยขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่ดวงตาคมได้สบกับทำนบน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุดแม้จะไม่มีเสียงสะอื้นแต่สายตาที่ดูอ้างว้างนั้นมันบ่งบอกได้อย่างดีว่าคยองซูคงเศร้าใจไม่น้อยกับเรื่องวันนี้



จงอินอยู่นี่ไง อยู่นี่แล้วนะคยองซู"


การแทนชื่อตัวเองสำหรับจงอินมันคือการย้ำให้คยองซูรู้ว่าเป็นเขาจริงๆที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างไม่ว่าวินาทีข้างหน้าจะเป็นยังไง  แผนที่ของเซฮุนไม่มีใครรู้ว่ามันจะนำพวกเขาไปยังแห่งหนใด จนกระทั่งรถของจงอินขับไปจอดยังสถานที่ที่เซฮุนบอกว่า พ่อของคยองซูอยู่ที่นั้น..

สุสาน...


ตาบวมหมดแล้วเห็นมั้ยครับ


แตะริมฝีปากลงบนเปลือกตาที่บวมช้ำของคนตัวเล็กที่ตัวสั่นจากแรงสะอื้น จงอินไม่ชอบช่วงเวลาแบบนี้เลย มันเหมือนกับว่าเขาช่วยอะไรคยองวซูไม่ได้แม้จะอยู่ใกล้กันเพียงเท่านี้  พลันหัวใจก็นึกสงสาร อีกกี่ครั้งกันนะคยองซูของเขาถึงจะมีความสุขจริงๆสักที... ถึงคยองซูจะไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นอะไรในระหว่างทางที่รถเคลื่อนไปตามแผนที่แต่เพราะพวกเขารู้จักกันและกันดี จงอินรู้ว่าคำว่า ครอบครัวมันสำคัญและเป็นสิ่งหนึ่งที่คยองซูโหยหามาตลอด แต่ความฝันทุกอย่างมันก็เหมือนพังทลายลงต่อหน้า เมื่อภาพขาวดำที่ติดอยู่หน้าแท่นหินอ่อนนั้น คือภาพของผู้ชายที่ชื่อ โจ อินซอง


บางทีการรู้ว่าไม่มีมันอาจจะดีกว่าการเคยมี..แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว


ยิ่งเราฝันไกลแค่ไหนความฝันก็จะสร้างบันไดให้เราก้าวขึ้นไปเรื่อยๆโดยที่เราลืมคิดไปว่าความจริงที่เลวร้ายมันอาจจะผลักให้เราตกลงมาจากบันไดนั้นเมื่อไหร่ก็ได้...

คยองซูเผื่อใจไว้บ้างแล้วแต่พอถึงเวลาจริงๆมันก็อดใจหายไม่ได้..พ่อจากไปโดยที่พวกเขายังไม่ทันได้พบกันอีกครั้งด้วยซ้ำ..มันเป็นความฝันเล็กๆของเด็กคนนึง คยองซูไม่เคยรู้ว่าพ่อเป็นใคร เขาโตมากับแม่และบรรดาพ่อเลี้ยงที่คยองซูจำไม่หมดว่ามีกี่คน.. ยอมรับว่าคยองซูตื่นเต้นมากตอนที่รู้จากซฮุนว่าตัวเองก็มีพ่อเหมือนกับคนอื่น..แต่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้


ฉันแค่อยาก..ฮึก..มีครอบครัว..อยากได้ความอบอุ่นเหมือนคนอื่นบ้าง

.....

แต่ทำไม..ฮึก..ไม่มีใครรักฉันเลย


 

ผ่านไปกว่าสองชั่วโมง จงอินปล่อยให้คยองซูร้องไห้และใช้อกแกร่งของเขาเป็นที่รับน้ำตาจนตอนนี้คนตัวเล็กเหนื่อยจนหลับไปแล้ว คำพูดมากมายที่ออกมาจากปากคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกน้อยใจ จงอินไม่ได้พูดหรือแสดงความคิดเห็นอะไรทำเพียงปล่อยให้คยองซูระบายออกมาและภาวนาขอให้ครั้งนี้จะเป้นครั้งสุดท้ายที่จงอินจะได้เห็นน้ำตาจากดวงตากลมคูนี้ ดวงตาที่บวมช้ำนั้นมันคงเทียบไม่ได้กับหัวใจของคยองซู จงอินไม่รู้หรอกว่าคยองซูจะเสียใจมากขนาดไหนแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่คยองซูร้องไห้หนักขนาดนี้  มือเล็กๆที่กำชายมือของจงอินถูกเปลี่ยนเป็นการสอดประสานมือของพวกเขาเอาไว้ด้วยกัน จงอินแค่อยากให้คยองซูรับรู้ว่าอย่างน้อยเขาจะอยู่กับคยองซูตรงนี้..และจะไม่มีวันทิ้งคยองซูไปไหน


คยองซูเป็นครอบครัวของฉัน

 “ครอบครัวที่อยู่ข้างในนี้


มือหนาคว้ามือของคนตัวเล็กขึ้นก่อนจะทาบลงตรงตำแหน่ง หัวใจของตัวเอง มันคงดีกว่านี้ถ้าคยองซูได้เห็นความจริงจังที่แสดงออกมาจากสีหน้าและแววตาของจงอิน ถึงยังไงจงอินก็ยังเป็นแค่คนขี้ขลาดและหากตอนนี้ไม่ใช่ตอนที่คนตัวเล็กกำลังหลับไหลจงอินคงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรแบบนี้แน่ๆ มันอาจเป็นเพราะจงอินคิดว่ามันยังไม่ใช่ในเวลานี้ เขาอยากบอกรักคยองซูในวันที่พร้อม ไม่อยากให้คยองซูคิดว่าคำว่า รัก เป็นเพียงคำที่ใช้ปลอมปะโลมให้คนตัวเล็กหายเศร้า  เพราะจงอินไม่ได้รู้สึกแค่นั้น

 

 แต่ถ้าคยองซูยังไม่รู้สึกก็ไม่เป็นไร

 “ฉันก็จะจีบคยองซูไปเรื่อยๆ

 “ต่อให้รอจนแทโอแต่งงานฉันก็จะไม่ยอมแพ้หรอก


ได้แต่หัวเราะให้กับความขี้ขลาดของตัวเอง จงอินพูดเองตอบเองทั้งๆที่อีกฝ่ายอาจจะไม่รับรู้หรือได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมาเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าของคนที่เข้าสู่ห้วงนิทรานั้นน่ารักเสียจนตัวใจของจงอินเต้นเร็ว แต่มันก็ไม่แปลกหรอก..เพราะไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนมันก็มีไว้เพื่อเต้นเร็วเฉพาะกับคยองซูเท่านั้นแหละ

และต่อให้ต้องรอนานเป็นสิบยี่สิบปีจงอินก็ยังยืนยันคำเดิม บางครั้งเขาอาจจะไม่เอาไหนเกินไปหรืออาจจะมีอะไรที่มันไม่ค่อยน่าประทับใจไปเสียหน่อย เขาก็เป็นแค่ผู้ชายโง่ๆกากๆคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง

ผู้ชายที่ชอบกินแค่ไก่ที่คยองซูเป็นคนทำให้

ผู้ชายที่สัญญาว่าจะเลิกบุหรี่แต่ก็ยังทำไม่ได้

ผู้ชายที่ตื่นสายและชอบยืนหลับในห้องน้ำ

ผู้ชายที่คิดจะปกป้องคยองซูแต่ดูเหมือนจะทำให้เรื่องมันแย่ลง

ผู้ชายที่ขี้งอนแต่ก็อดเป็นห่วงคยองซูไม่ได้สักที

แต่สิ่งเดียวที่จงอินเชื่อว่าเขาเหนือกว่าผู้ชายดีๆทั้งโลกก็คือ

จงอินป็นผู้ชายที่มีหัวใจเพื่อให้คยองซูแค่คนเดียว...


มือหนาเอื้อมมือออกไปเพื่อปิดไฟที่หัวเตียง พยายามขยับตัวให้ช้าที่สุดเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะตื่น แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวไปไหนคนตัวเล็กกลับกระชับแรงกอดและซุกหน้าลงกับอกแกร่งของเขาไว้แน่น..


ขอโทษ..ฉะ..ฉันทำให้คยองซูตื่นหรือเปล่า


ถามออกไปด้วยความรู้สึกผิด ไม่รู้ว่าจงอินขยับตัวเร็วเกินไปจนรบกวนเวลานอนของอีกฝ่ายหรือเปล่า แล้วเสียงของจงอินจะทำให้คยองซูรำคาญมั้ยนะ..


ฉันยังไม่หลับเลยต่างหาก


คยองซูพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่แบบนั้นเลยทำให้ไม่ได้เห็นสีหน้าที่ติดจะดูประหม่าของจงอิน แต่ถ้าคยองซูยังไม่หลับก็แสดงว่า..


“’แสดงว่า..คยองซูได้ยินหมดเลยหรอ

อืม ชัดเจนมากด้วย

ดวงตากลมโตที่ค่อยๆช้อนมองจงอินด้วยสายตาล้อเลียนทำให้จงอินได้แต่ขบริมฝีปากตัวเองด้วยความกังวล มันไม่มีอะไรแน่นอน ถ้าคยองซูคิดเหมือนกันแน่นอนว่าเขาคงมีความสุข..แต่ถ้าไม่ จงอินจะเสียใจขนาดไหนกัน..


อย่ากัดสิ เดี๋ยวเจ็บนะ



นิ้วเล็กๆยกขึ้นแตะริมฝีปากที่ถูกเจ้าของขบจนแน่น จงอินคลายแรงนั้นอย่างว่าง่ายและมันน่าประหลาดที่โลกเหมือนหยุดหมุนไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ดวงตาคู่นั้นสบกับตาคมของเขา คยองซูกำลังยิ้มจนตาป็นสระอิ ริมฝีปากรูปหัวใจเด่นชัดกว่าทุกครั้งที่จงอินเคยเห็น และจงอินไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงถึงจะเก็บรอยยิ้มแบบนี้เอาไว้ได้..


คยองซู..เอ่อ คือ

พูดกับคยองซูก็ต้องมองหน้าคยองซูสิ

ฉัน..เอ่อ แบบว่า


ยิ่งเห็นท่าทางแบบนี้แล้วก็ยิ่งอยากแกล้ง สองมือยกประครองหน้าคมของอีกฝ่ายเอาไว้ ตั้งใจแทนชื่อตัวเองให้อีกฝ่ายที่ยิ่งมีท่าทีประหม่าเมื่อได้ยิน คยองซูไม่เคยเห็นมุมนี้ของจงอินและมันไม่มีคำไหนที่อธิบายภาพตรงหน้าได้ดีไปกว่า..น่ารัก

บอกไม่ถูกเลยว่าตอนนี้คยองซูกำลังมีความสุขมากแค่ไหน มันไม่ใช่แค่การสารภาพรักธรรมาดา แต่นี่จะเป็นเครื่องยืนยันว่า คยองซูกับจงอินคิดเหมือนกัน..

 

ไม่เห็นต้องรอนานขนาดนั้นเลย

“…”

ต่อให้จงอินไม่จีบ..

“…”

ฉันก็จะเป็นฝ่ายเข้าหาจงอินก่อนอยู่ดี


จงใจเลื่อนริมฝีปากของตัวเองไปสัมผัสกับอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่าย จงอินมีท่าทางมึนงงในตอนแรกแต่สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน ลิ้นเล็กๆที่แสนซุกซนนั้นหยอกล้อกับอีกฝ่ายอย่างรู้งาน จนสุดท้ายก็กลายเป็นความเร่าร้อน ที่ไม่มีใครคิดจะดับมันง่ายๆ ต่างปล่อยให้มันดำเนินไปตามที่ใจต้องการ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันไม่เหมือนเดิมไม่ว่าจะวินาทีนี้หรือตลอดไปก็คือ หัวใจที่ผูกกันไว้แน่นเพราะสำหรับพวกเขาการอยู่ร่วมกันมันมากกว่าคำว่าหน้าที่ ความรับผิดชอบ เพราะทุกอย่างมันหลอมรวมกันจนเกิดเป็นคำๆเดียวที่แม้จะไม่ได้พูดออกมาแต่เชื่อเถอะว่ามันสัมผัสได้และมีอยู่จริง



รัก. 







TBC. ☺



 

 

เราแต่งฉากหวานๆไม่เป็นและภาษาอาจจะดูแปลกๆ ขอโทษด้วยนะคะะะ

ขอบคุณทุกคนมากจริงๆนะคะที่อยู่ด้วยกันมากจนถึงวันนี้ เรายังจำวันแรกที่เปิดเรื่่องได้ดี ยอดทุกยอดมีความหมายมากจริงๆและนั้นเป็นแรงผลักดันเราที่ดีมากจริงๆ หลังงๆมาเรารอัพช้าต้องขอโทษจริงๆเพราะเราทำงานก็เลยไม่ว่างเท่าเดิม

จะว่าจบแล้วมันก็ยังไม่ใช่สักทีเดียว จะจบจริงๆก็คือตอนหน้านะคะ แล้วเราก้จะลงสเปไปเรื่อยๆเพราไม่ได้รวมเล่ม

ขอบคุณ1907แฟน(00.08 18/4/58)และ 2108(1.57 26/4/58)มากเลยนะคะ ยอดอ่านทุกยอดก็สำคัญเช่นกัน ทุกคอมเม้นเราได้อ่านทุกอันและพร้อมจะแก้ไขสิ่งผิดพลาด บางอย่างที่เรายังเผลอดื้อทำผิดพลาดต้องขอโทษด้วยนะคะ 
ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ รักนะคะ

#ficพลาด

1 เม้น 1 กำลังใจ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1199 070402 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:06
    เป็นอะไรที่โคตรลุ้นมากกกกก
    #1,199
    0
  2. #1159 CHENMI9290 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 07:57
    คุณคือที่สุด?
    #1,159
    0
  3. #1155 กวีฮโยนี่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 17:13
    เรื่องนี้ให้ทุกอารมณ์กับเราเลยค่ะ5555 ทั้งตลก อบอุ่น หวานๆ ดราม่า เราชอบเรื่องแนวครอบครัวค่ะ มีลูกมีเบบี้แล้วมันน่ารัก เราชอบเรื่องนี้มากเลย เลิ้บ
    #1,155
    0
  4. #1149 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 08:19
    งื้ออออออออออ น่ารักกกกก
    #1,149
    0
  5. #1082 ディオー (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:07
    กรี้ดดดดดดดดดด แม่ค่ะหนูอิจฉาเค้า ฮรืออออ คือชานแบคเป็นคู่ที่น่ารัก555555555ชอบพิชานตั้งแต่ขอไลน์ละ เป็นผช.ชอบอ้อมนะเรา55555 สงสารฮุนฮาน
    #1,082
    0
  6. #985 toonny (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 12:51
    แงงง จบแล้ว เรื่องน่ารักมากกกกกกก

    ดราม่าทีนี่เรียกน้ำตาเหมือนกัน

    ชอบเวลาครอบครัวอยู่กันครบคือมันน่ารัก อบอุ่น ละมุน ฮืออชอบบ
    #985
    0
  7. #980 jkyx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 05:16
    น่ารักกกกกกกกกกจังเยยยยยยยย แงงงงงง
    #980
    0
  8. #932 NattThian (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 19:21
    น่ารักมากๆเลย -//////-
    #932
    0
  9. #866 mamawiwi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 00:01
    ร้องไห้สงสารคยองเลยอ่ะตอนไปหาพ่อ ตอนจบนี่ชอบจัง น่ารักจริงๆ
    #866
    0
  10. #846 b oppa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 13:25
    จะจบแล้วหรออหอหใจหายนะเนี่ยรักฟิคเรื่องนี้มากๆ
    #846
    0
  11. #845 KRAY~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 06:58
    อยากอ่านฮุนฮานต่ออะ ><
    #845
    0
  12. #843 maomakkkk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 14:27
    เราเป็นครอบครัว งื้อออออ น่าร้ากกกก จบแบบแฮปปี้ เราก้แฮปปี้5555
    #843
    0
  13. #842 marisapueknuan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 10:41
    อร้ายเขินอ่าาา
    #842
    0
  14. #837 JUSTROSE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 00:55
    จะมีตอนที่ทุกคนรู้ว่าไคกับคยองซูเป็นแฟนกันแล้วมีลูกกันมั้ยคะ อยากให้มีตอนนั้นอ่าาาาา
    #837
    0
  15. #831 mohcmii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 15:31
    บอกตามตรงเลยตั้งแต่ที่อ่านฟิคของไคโด้มาบอกเลยฟินเรื่องมากกกกมากถึงมากที่สุด ไรท์แต่งเก่งมากกกก
    แต่งแทโอแบบน่ารักอ่ะ โด้ก็เหมือนเมียจงอินจริงๆแล้วจงอินก็ดูเหมือนเป็นคนกลัวเมียจริงๆ55555
    ไม่ได้เวอร์น่ะพูดจริง5555555ฟินแบบจิกหมอนมากกกก สู้ๆนะคะจะรอดูเรื่องไคโด้ต่อ555
    เป็นกำลังใจให้เน้อออสู้ๆค่ะ ไรท์เยี่ยมที่ฉู้ดดดดดดด

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 เมษายน 2558 / 15:41
    #831
    0
  16. #830 gubbgift (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 09:58
    อ่านจบแล้วนะคะ ประทับใจมากๆเลยค่ะ
    #830
    0
  17. #829 Monieye Std (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 03:41
    ละมุนนน
    #829
    0
  18. #828 K.Daim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 23:19
    น่ารักกกกงื้ออออ
    #828
    0
  19. #827 oohrut (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 18:36
    กรี้ดดดดดด
    #827
    0
  20. #826 Kyungchu~ 😙 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 15:09
    น่ารักจังงงงงงง~!! ///^\
    #826
    0
  21. #825 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 13:13
    ถ้าคยองไม่แกล้งหลับก็คงไม่ได้หวานกันสินะ~
    #825
    0
  22. #824 canthee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 12:51
    พี่ลู่เอ๋ยยย
    #824
    0
  23. #823 Little_Mermaid (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 11:16
    น่ารักมากเลยอ่ะ ดราม่าก้ดราม่า ชอบบบบบบบบบบบ
    #823
    0
  24. #821 YixingJingleBell (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 06:31
    ชอบวิธีการเล่าเรื่องแบบนี้อ่ะ มันดูมีอะไร ดีกว่าเล่าเป็นฉากๆ ไปเรื่อยๆ อีก สู้ๆ นะคะ รอสเปนะแจ๊ะ
    #821
    0
  25. #820 ❤LOVE is ... ❤ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 03:17
    สารภาพว่าเพิ่งได้อ่านเรื่องนี้วันนี้จนมาถึงตอนนี้ ติดมากกกกก ชอบบบบ เป็นฟิคที่น่ารักมาก อบอุ่นมาก ละมุนมาก แล้วก็เป็นครอบครัวที่น่าอิจฉามากๆ T//////////T ลุ้นกันจนเหนื่อยในที่สุดก็คิดตรงกันสักที เหลืออีกคู่นี่จะยังไง หากันให้เจอนะ ไม่เอาดราม่าแล้วนะ มันหน่วง 55555555 ปล.ไรต์บอกแต่งหวานไม่เก่ง แต่มันออกมาทั้งหวานทั้งละมุนอบอุ่นไปหมด ทั้งเขินทั้งฟินทั้งซึ้ง ประทับใจมาก จะติดตามต่อไปนะ
    #820
    0