my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 15 : (◕‿◕✿) ::14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    23 มี.ค. 58






 ‘เซฮุน...ลุกขึ้นมาทำการบ้านเดี๋ยวนี้




 

ผมเบื่อแล้ว..ขอดูบอลสิบห้านาที





 

เด็กผู้ชายตัวสูงที่กำลังล้างผลาญค่าไฟที่ห้องของเขาขานรับโดยไม่มองสีหน้าเอื่อมระอาของเจ้าของหอด้วยซ้ำ สายตายังคงจับจ้องไปที่ผู้ชายตัวเปียกเหงื่อเป็นสิบคนที่กำลังแย่งลูกหนังกลมๆกันอย่างบ้าคลั่ง เซฮุนนอนเหยียดยาวบนโซฟาแบบนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว...และพูดขอร้องอีกสิบห้านาที ไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้วด้วย..




 

จะลุกไม่ลุก




 

ขออีกอีกสิบห้านาที





 

เพี้ยย!




 

ลู่หาน! ผมเจ็บนะ




 

เพี้ยย!






บอกว่าให้เรียกพี่ลู่หานไง!’





 

พูดอีกก็ตีอีก ไม้บรรทัดเหล็กสีเหล็กถูกฟาดลงตามตัวเซฮุนอย่างไร้การปราณี ต่อให้ร้องโอดครวญยังไงก็ไร้ผล..เซฮุนได้แต่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปรอบห้องแต่ลู่หานก็ยังวิ่งตามมาตีไม่หยุดหยอน โดยมีสุนัขสีขาววิ่งตามเพราะคิดว่าเจ้านายกำลังวิ่งเล่นอยู่ ก็แค่ไม่ทำการบ้านไม่ได้ไปฆ่าใครตายสักหน่อย เซฮุนก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมลู่หานต้องโหดร้ายทารุณขนาดนี้




 

แฮ่กๆๆๆ






ฮ่าๆๆ ไปพี่เดี๋ยวผมพาไปส่งที่บ้านพักคนชรา







 

เพี๊ยยย!






 

ลงมาจากโต๊ะกินข้าวฉันเดี๋ยวนี้นะ




 

โอ๊ยๆๆๆ





 

เพี๊ยยย! เพี๊ยยย! เพี๊ยยย!




 

ลู่หานกระหน่ำฟาดไม้บรรทัดเหล็กไปบนแขนของเซฮุนที่กระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะกินข้าวของเขา แถมยังมาบอกว่าอาการหอบของเขามาจากความสูงวัยอีก ลู่หานไม่ได้แก่นะก็แค่เกิดก่อนเซฮุนเฉยๆ..




ขนาดเป็นครูสอนพิเศษยังโหดขนาดนี้





ถ้าได้พี่เป็นเมีย ผมต้องตายแน่ๆ





ฝันไปเถอะ!’





เมีย เมีย เมีย







หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!!’







เพี๊ยยย! เพี๊ยยย! เพี๊ยยย!





 

ลุ่หานตีรัวๆจนไม้บรรทัดแทบจะหัก โอเซฮุนเป็นเด็กทะลึ่งและกวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ  ความจริงคำพูดของเซฮุนมันก็ไม่ได้ทำให้เจ้าโดนตีจนแทบต้องหามส่งโรงพยาบาลขนาดนี้หรอก..แต่ที่ลู่หานกำลังตีเซฮุนก็เพราะ เด็กบ้านี่บังอาจมาทำให้แก้มของเขาขึ้นสีต่างหากล่ะ...





โอ๊ยๆๆ ผมกลับบ้านแล้วดีกว่า





ดี! รีบกลับไปเลย






เด็กหนุ่มลูบแขนตัวเองปอยๆเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนแล้วสะพายเป้นักเรียนขึ้นบนหลัง มองแวบเดียวก็รู้ว่าลู่หานกำลังเขินขนาดไหน เซฮุนชอบหมดทุกอย่างที่รวมเป็นคุณครูสอนพิเศษจำเป็นของเขา ชอบเสียงเพราะๆของลู่หาน ชอบแก้มที่ขึ้นสีจางๆแบบนี้ ชอบความโหดเหี้ยมซาดิส(?) ชอบไปซะทุกอย่าง ชอบแม้กระทั่งตีนกาและริ้วรอยที่ร่องแก้ม เซฮุนจะยอมให้ลู่หานดุด่าเฆี่ยนตีก็ได้ เพราะมันให้ความรู้สึกเหมือนเมียแก่ที่โหดใส่ผัวเด็กผู้ไร้เดียงสา...เขาคิดว่ามันเป็นการมโนที่ฟินสุดๆ หรือบางทีเซฮุนแค่ไม่ยังรู้ว่าตัวเองเป็นมาโซคิสม์...





อย่าคิดถึงผมก็แล้วกัน






ฟอดดดด





โอเซฮุน!’






ไม่ทันที่ลู่หานจะได้ฟาดเซฮุนเป็นครั้งที่ร้อย เด็กม.ปลายตัวยักษ์ก็วิ่งฉิวออกไปนอกห้อง ไม่ลืมที่จะหันมาส่ายก้นดุ๊กดิ๊กล่อไม้ในมือลู่หาน แต่พอลู่หานจะวิ่งตามคนอวดเก่งเมื้อกี้ก็วิ่งหนีลงบันไดไปเลย...ลู่หานก็ได้แต่คิดว่าถ้าเซฮุนตกบันไดขึ้นมา ลู่หานจะวิ่งไปตีซ้ำให้ตูดแตกไปเลย!





รอยยิ้มผุดขึ้นพร้อมกับแก้มที่ขึ้นสี ไม่ได้เขินสักหน่อย วิ่งไล่จับเด็กไม่รู้จักโตอย่างเซฮุนมาก็ต้องเหนื่อยจนแก้มแดงสิ(?) เมื่อกี้เซฮุนหอมแก้มเขา...มันไม่น่าโมโหเท่าการที่หัวใจดันเผลอเต้นแรงแปลกๆ แค่คิดก็อยากจะเดินตามไปฟาดอีกสักสิบยี่สิบที แต่ไม่เป็นไรหรอก..เดี๋ยวคืนนี้เซฮุนก็โทรมา ไว้ค่อยด่าต่อในโทรศัทพ์ก็ได้...













 

 

Tonight or forever




(โอเคๆ..ลูกคงไม่ได้ก่อเรื่องจนอยู่ไม่ได้หรอกนะ)


 

โถ่แม่ครับ...ผมแค่อยากกลับเกาหลีเฉยๆ



 

(กลับมาแล้วต้องตั้งใจเรียนนะ...จงอิน)



 

ครับ...ผมสัญญา



 

โทรศัทพ์ทางไกลถูกตัดไปพร้อมกับร่างสูงของเด็กหนุ่มผิวแทนที่กำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จงอินเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าของรีสอร์ทและฟาร์มม้าทางเหนือ นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงตามใจเขามากขนาดนี้ ...คิมจงอินถูกส่งมาเรียนที่นิวยอร์กตั้งแต่ประถมปลาย รวมเวลาตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ความจริงจงอินควรจะเรียนที่นี่จนกว่าจะจบมหาวิทยาลัย..แต่เพราะใครบางคนทำให้จงอินอยากกลับเกาหลีเสียตั้งแต่ตอนนี้



 

พี่ครับ พี่ครับ พี่ครับ



 

งื้ออออ...เงียบเถอะน่า คนจะนอน



 

มือเล็กยกขึ้นปิดหูซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ จริงอยู่ตอนนี้ที่เกาหลีคงเป็นเวลาบ่ายสามโมง แต่จงอินคงลืมไปว่าที่นิวยอร์กน่ะมันเป็นเวลาตีหนึ่ง...แล้วเขาก็เพิ่งจะได้พักจากกิจกรรม..หลังจากที่เสียงโทรศัพท์ของอีกฝ่ายดังขึ้น การที่จงอินแสดงท่าทางดีใจทั้งที่มีความผิดอยู่แบบนี้..ถ้าจะบอกว่าเขาหงุดหงิดนิดหน่อยก็คงจะใช่..



 

พี่ไม่อยากฟังเรื่องที่ผมจะบอกหรอ..



 

นายก็น่ารำคาญ..เหมือนเสียงโทรศัทพ์ของนายน่ะแหละ




 

ร่างเล็กไม่ได้สนใจสิ่งที่จงอินจะพูดกับเขา ถ้าจงอินไม่ทำตามคำขอของเขา มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องสนใจ เพราะยังไงอีกไม่นานก็คงต้องจากกันอยู่แล้ว...

 

เสียดายจัง....ผมว่าผมจะไปเกาหลีกับพี่สักหน่อย




 

 ‘!!...จริงหรอจงอิน




 

 ‘พี่ลู่หานคนดื้อ



 

มือใหญ่ขยี้ผมสีน้ำตาลนั้นอย่างมันเขี้ยว ลู่หานย่นจมูกก่อนจะปัดมือซนๆของอีกฝ่ายออกจากผมที่ไม่เป็นทรงของเขา บางทีจงอินก็เหมือนไม่เคารพเขาเลย..แต่เอาเถอะ...จะมาสนใจเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำไมกัน มุมปากยกขึ้นอย่างคนถูกตามใจ..เขาเดาไว้ไม่ผิดจริงๆ จงอินไม่มีวันขัดใจเขา



 

  ‘ถ้าผมไม่ไปด้วย..พี่คงไม่มีวันนอนหลับแน่ๆ




 

ไม่ใช่สักหน่อย




 

มันอาจจะจริงอย่างที่จงอินพูด ลู่หานไม่ชอบอยู่คนเดียวในเวลากลางคืนแต่ก็เกลียดสถานที่แออัด อันที่จริงลู่หานก็แค่คนธรรมดาที่ต้องการใครสักคนอยู่ข้างๆจนกว่าจะหลับโดยไม่ต้องสนใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะตื่นมาพร้อมกันหรือป่าว...แต่กับจงอินมันต่างออกไป ลู่หานคิดว่าคิมจงอินเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่คลั่งไคลในตัวตนของเขาอย่างมาก มากจนวันนึงที่จงอินมาบอกกับเขาว่ามันคือ ความรัก... จงอินไม่ได้เข้ามาเพื่อตักตวงผลประโยชน์จากตัวเขาเพียงอย่างเดียวแต่จงอินได้แทรกความจริงใจลงไปในทุกกิจกรรม กว่าจะรู้ตัวอีกทีลู่หานก็มีจงอินเป็นเงาตามตัว พวกเขาไม่ได้สนใจในสถานะยุ่งเหยิงนี้มากเท่าไหร่นัก แค่คืนนี้ลู่หานมีคนคอยรับฟังเขาจนหลับ และจงอินได้อยู่ใกล้ๆคอยดูแลคนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงไปแบบนี้ทุกวัน.. มันเพียงพอแล้วสำหรับคำนิยามความสัมพันธ์ของพวกเขา

 

ลู่หานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงได้ปล่อยให้จงอินเข้ามาวนเวียนในชีวิตสีเทาของเขากว่าสองปีแล้ว มันคงไม่มีเหตุผลอะไร แม้สุดท้ายมันจะจบลงบนเตียง แต่เขาก็ยอมรับว่ารู้สึกถูกชะตากับคนเด็กกว่าคนนี้อยู่มาก จงอินไม่ใช่คนรักของเขาและไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ได้ แต่ในทางกลับกันถ้าขาดจงอินไปลู่หานก็คงใช้ชีวิตลำบากขึ้นเยอะ อาจเพราะลู่หานคงเคยชินกับการมีจงอินอยู่ข้างๆท้ามกลางแอลกอฮอล์และกลิ่นนิโคตินจางๆ...











...............................









พี่ลู่หานมาดูนี่เร็วๆ



 

เฮ้ออออ



 

มือขาวถูกลากให้เดินตามอีกคนไปอย่างเบื่อหน่าย ลู่หานเอาแต่ถอนหายใจ ทำไมในวันที่อากาศเย็นจนเท้าเล็กแทบจะก้าวไม่ออกแบบนี้เขาต้องมาเดินอยู่ในตลาดสัตว์เลี้ยงด้วยนะ...หลังจากกลับมาอยู่ที่เกาหลี พวกเขาเลือกเรียนในโรงเรียนประจำ มันต่างจากตอนอยู่นิวยอร์กอยู่มาก แต่ถึงแบบนั้นระหว่างลู่หานกับจงอินก็ไมมีอะไรเปลี่ยนไปเลย พวกเขายังอยู่ร่วมห้องกันเหมือนเดิม ลู่หานยังต้องพึ่งจงอินในการนอนหลับเหมือนเดิม และจงอินก็ยังดูแลลู่หานดีเหมือนเดิม




 

บ๊อก บ๊อก



 

เจ้าสี่ขาสองตัวกำลังกระโดดดึ้งๆอยู่ภายในกรง ขนของพวกมันหยิกเป็นก้นหอย แววตาที่ไร้เดียงสากับเสียงเล็กแหลมกำลังทำให้ลู่หานยิ้มไม่หุบ เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หากเป็นเมื่อก่อนลู่หานคงปฏิเสธจงอินไปแล้วแน่ๆ หรือเพราะอะไรบางอย่างมันอาจจะเปลี่ยนเขาไปแล้วก็ได้...



 

ตัวสีขาวน่ารักจังเลยจงอิน..



 

ผมชอบสีน้ำตาลมากกว่า



 

คนเราก็แบบนี้...ชอบอะไรที่เหมือนตัวเองเสมอแหละ



 

จงอินหัวเราะเล็กน้อยให้กับมุกตลกที่เหมือนตบหน้าเขาฉากใหญ่ ไม่มีครั้งไหนที่จงอินจะโกรธลู่หานได้จริงจัง ไม่ว่าคนๆนี้จะทำอะไรสำหรับจงอินมันดูน่ารักไปหมด เวลาที่เห็นสีหน้าเรียบนิ่งของลู่หานมันน่าเอ็นดูเหมือนกับคนตรงหน้าอายุน้อยกว่าเขาสักสามสี่ปี  จงอินไม่เคยถามถึงเหตุผลว่าทำไมคนตัวเล็กถึงย้ายกลับมาเรียนที่บ้านเกิดของเขา จงอินรู้เพียง..ไม่ว่าลู่หานอยู่ที่ไหนเขาก็จะตามไปทุกที่ มันคงฟังดูเสี่ยวไปหน่อย แต่จงอินก็แค่อยากตามหัวใจของตัวเองไปซะทุกที่ ขอเพียงลู่หานบอกว่าอยากให้เขาทำอะไร..จงอินก็พร้อมทำให้ลู่หานได้ทุกอย่างนั้นแหละ




 

พี่ว่าเราซื้อพวกมันได้มั้ย



 

ไม่ได้! ถ้าโดนจำได้จะทำยังไง




 

ลู่หานก็เป็นแบบนี้ บางครั้งก็เหมือนคนที่ใช้ชีวิตแบบไม่มีกฎระเบียบทำอะไรตามที่ใจตัวเองต้องการ แต่ในบางครั้งก็ระเบียบจัดซะยิ่งกว่าครูฝ่ายปกครอง ลู่หานเป็นคนเข้าใจยากจนถึงป่านนี้จงอินยังไม่แน่ใจเลยว่าเขารู้จักลู่หานดีพอแล้วหรือยัง แต่ทุกๆอย่างมันก็คือสเน่ห์ของลู่หาน แล้วจงอินก็อยากจะเรียนรู้มันมากเสียด้วย




ก็ให้มันเป็นเพื่อนพี่ตอนผมไม่อยู่ไง



 

พ่ายแพ้อย่างหาทางสู้ไม่ได้... ถ้าจุดอ่อนของลู่หานคือการอยู่คนเดียวตอนกลางคืนไม่ได้ จงอินก็คงกำลังใช้มันเพื่อหลอกล่อให้เขาจำยอมอนุญาติให้ซื้อลูกสุนัขสองตัวนี้  บ่อยครั้งที่จงอินต้องกลับบ้าน ลู่หานปฏิเสธคำเชิญชวนของอีกฝ่าย เขาเข้าหาผู้ใหญ่ไม่เก่ง และอากาศเย็นยามค่ำคืนของทางเหนือมันอาจทำให้เขาเหงามากขึ้นไปอีก การไปบ้านจงอินจึงเป็นเรื่องที่ไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลย และการไม่มีจงอินอยู่ด้วยก็ไม่เคยอยู่ให้หัวของเขาอีกเช่นกัน








-----------------------------













จังอากินอันนี้มั้ย



 

ลูกหมาสีขาวยืนด้วยขาหลังหมุนรอบตัวสองสามที มันคล้ายกับการแสดงที่โชว์เจ้าของว่าตัวมันเก่งแค่ไหน สุดท้ายลู่หานก็ห้ามความดื้อเหมือนเด็กๆของจงอินไม่ได้ หรือในความเป็นจริงลู่หานไม่คิดจะห้ามเด็กหนุ่มเสียมากกว่า ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ลู่ห่านได้เห็ยรอยยิ้มหมีๆของจงอินในยามที่ฟ้าสว่าง ความจริงมันก็เป็นเรื่องปกติที่จงอินจะยิ้มให้เขา เพียงแต่ลู่หานเพิ่งจะมาสนใจมัน...น่าเสียดาย ทำไมเขาถึงมองข้ามภาพสวยๆแบบนี้ไปได้นะ มันเหมือนมีคนมากดหยุดเวลา ลู่หานพูดอะไรไม่ออกซ้ำร้ายยังรู้สึกประหม่าเมื่อสายตาคมนั้นสบกับตาคู่สวยของเขา



 

เอาแต่สนใจจังอาตัวเดียวเลย...ไม่สงสารมงกูหรอ



 

จงอินพูดด้วยเสียงอ้อน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งช้อนหลังเอาคางเกยกับไหล่เล็ก หลังจากเลิกเรียนลู่หานก็จะเอาแต่เล่นกับเพื่อนสี่ขาสีขาว ลืมทุกอย่างรอบตัว รวมถึงจงอินด้วย...



 

มงกูน้อยใจแล้วนะ..ไม่รักกันบ้างเลย



 

จังอาก็มีแค่มงกู...ถ้าไม่รักมงกูจะให้ไปรักหมาที่ไหนล่ะ



 

รอยยิ้มที่ลู่หานอยากจะเห็นปรากฏขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันกว้างมากจนเหมือนปากจะฉีก แต่ยิ่งกว้างเท่าไหร่มันก็ยิ่งดูน่ารักมากเท่านั้น สำหรับคนอื่นมันก็คงเป็นแค่ชื่อสัตว์เลี้ยง แต่สำหรับจงอินและลู่หาน สองชื่อนี้มีความหมายซ่อนอยู่.... เจ้าของมงกูก็คือจงอินและเจ้าของจังอาก็คือลู่หาน  ชื่อที่พวกเขาช่วยกันคิด ที่นอนสุนัขที่ช่วยกันเลือก ทุกๆอย่างล้วนเป็นความทรงจำ เพราะของแทนใจของพวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิต มันจึงไม่ใช่การรักษาของที่อยู่ในความรับผิดชอบของตัวเอง แต่ต้องช่วยกันดูแลของอีกฝ่ายด้วย เพราะหากขาดตัวใดตัวหนึ่งอีกตัวก็คงอยู่ได้.. เหมือนในตอนนี้ที่ลู่หานเริ่มแน่ใจแล้วว่าจงอินไม่ใช่แค่เพื่อนในตอนกลางคืน แต่จงอินคือคนที่เขาอยากตื่นมาเจอในทุกๆเช้าต่างหาก



 

พี่รู้มั้ย..



 

จงอิน..เป็นชื่อที่ผมให้เฉพาะคนสำคัญเรียก



 

และพี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น



 

ริมฝีปากทับทาบกันอย่างไม่ปาณีตมากนัก บดขยี้อย่างไม่มีใครยอมใคร...แล้วคงเป็นอีกคืนที่ลู่หานไม่ต้องหลับไหลอย่างเดียวดาย เตียงเดี่ยวสองเตียงถูกดันให้ชิดติดกันตั้งแต่วันแรกที่พวกเขามาถึง เตียงที่เต็มไปด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของผู้ใช้ เตียงที่เต็มไปด้วยความเสน่หา โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ว่าวันนึงมันจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาทั้งคู่มากมายขนาดไหน...













 
TBC.






 
-ขอบคุณ 630แฟนมากจริงๆค่ะ (27/2/2558 23.19)
เราดีใจแล้วก็ขอบคุณทุกๆยอดเลยนะคะ
ฟิคเรื่องนี้เราบอกไม่ได้ว่ามันจะออกมาในแนวไหน เพราะเรายังไม่รู้(?)
หากมีอะไรผิดพลาดเราต้องขอโทษจริงๆเพราะมันเป็นเรื่องแรก แต่เราจะแก้ไขให้ดีขึ้นเรื่อยๆ

Tonight or forever เป็นอดีตไคลู่นะคะ แต่ไม่ย้อนเยอะเท่าอดีตไคโด้น้าาา นิดเดียวพอ
 ไม่รู้ว่าชอบกันมั้ย TT ตอนหน้าไคโด้แล้ว สัญญาค่าา

ฝันดีนะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1193 070402 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 11:12
    เข้ากันดีผัวเมียกัน
    #1,193
    0
  2. #1143 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:05
    ขำเซฮุน 55555555555
    #1,143
    0
  3. #1117 แม่ยกเลโอเอ็น (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:02
    ขำความคิดฮุนเมียแกกับผัวเด็กผูไร้เดียงสา555
    #1,117
    0
  4. #1078 ディオー (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:01
    เมียแก่ผัวเด็กไร้เดียงสา555555555
    #1,078
    0
  5. #1026 afteryoudo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 20:26
    อย่าให้ยองจูรู้นะ รู้สึกเจ็บแทน
    #1,026
    0
  6. #926 Bew Phattarapan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 02:46
    อดีตเป็นยังไงไม่สำคัญปัจจุบันจงงินต้องมีเเค่ยองจูวนะะะ
    #926
    0
  7. #861 mamawiwi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 22:39
    รักแรกที่ฝังใจจงอินป่ะเนี่ย
    #861
    0
  8. #676 realpoy007 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 16:14
    เซฮุนน่าย้ากกกกแสบด้วย
    #676
    0
  9. #477 Pmknop. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 20:37
    ยองจูกับจงงินกำลังไปได้สวยอย่าเข้ามาเลยลู่
    #477
    0
  10. #414 maomakkkk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 16:44
    เซุนน่าร้ากกกกกกกกก5555 ขังลู่ไว้ห้ามเจอจงอินนะเซฮุน
    #414
    0
  11. #299 nnoonniinn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 12:32
    ลู่ใจร้ายนะ. แค่อยากมีคนอยู่เป็นเพื่อนเฉยๆเนี่ย
    #299
    0
  12. #210 popnc (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:14
    ไคโด้คืนมาาาาาาาา งื้ออ
    #210
    0
  13. #209 dovy_bubble (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:07
    ก้รักกันดีนะแล้วทิ้งจงอินทำไมล่ะ
    #209
    0
  14. #208 Deep-Down (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:25
    ลู่กับจงอินไม่ได้ใช่ผูกพันธ์แต่ว่ามันลึกซึ้งเกินไปละ ลู่จะกลับมาทวงความเป็นเมียแรกของจงอินไหมเนี่ย คือไม่รักแต่อยากได้คืนไรงี้ คยองสู้ๆนะ
    #208
    0
  15. #199 popnc (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:22
    ไม่เอาละอดีตตตต ปัจจุบันเลยได้ม้ายย
    #199
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #183 bankooooo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:39
    ง๊าาาแค่นี้ก็น่ารักแล้วว อย่ากลับไปหาจงอินเลยยยย อยู่กับโอเซละดีแล้ววว
    #183
    0