my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 14 : (◕‿◕✿) ::13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,063
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    23 มี.ค. 58



ทานข้าวกันก่อนสิแล้วค่อยกลับ

 

ปู่กับย่ายังไม่หายคิดถึงโทแอเลย..
 

เช้านี้มันแตกต่างไปซะหน่อย พวกเขาไม่ได้ชุลมุนกันอยู่ที่คอนโด แต่กำลังอยู่บนโต๊ะอาหารขนาดพอเหมาะ ที่นอกหน้าต่างในช่วงเช้ามองออกไปจะเห็นทะเลหมอก..ทางเหนืออากาศค่อนข้างเย็น แทโอที่ใส่เสื้อผ้ากันหนาวแล้วมองยังไงก็ดูเป็นก้อน กำลังนั่งอยู่บนตักของคุณปู่โดยมีคุณย่าค่อยป้อนขนมใส่ปากไม่หยุด.. ลืมไปเลยว่าเคยมีคยองซูกับจงอินอยู่ด้วย..
 

ตลอดเวลาที่กลับมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อวัน จงอุนกับจองซูก็เอาแต่สนใจหลานตัวกลม ไม่มีใครสนใจสองมนุษย์ที่เหลือประหนึ่งเป็นอากาศธาตุ คยองซูเริ่มเข้าใจที่จงอินพูดว่าตัวเองเป็นหมาหัวเน่าแล้ว ไม่ใช่แค่คุณปู่คุณย่าที่ติดหลาน แทโอเองก็อ้อนคุณปู่คุณย่า ทำตัวน่ารัก เป็นเด็กดีที่หนึ่งในโลก ไม่มีร้องไห้งอแง อยากได้อะไรก็ส่งสายตาปุอิ้งๆ...คยองซูก็แค่รู้สึกว่าแทโอเป็นเด็กสองมาตรฐาน

 

เรียนเป็นไงบ้าง..คยองซู
 

ก็ดีครับ

 

จองซูถามขึ้นแต่ไม่ได้หันมามองหน้าคนถูกถาม มือไม้ยังคงวุ่นอยู่กับการป้อนไส้กรอกใส่ปากเด็กหมีตัวกลม แทโอเหมือนสิ่งมีชีวิตพิเศษกินเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักอิ่มสักที..

 

แทโอคงเหงาแย่เลยสินะลูก

 

อ้อนให้ม๊ากับป๊ามีน้องให้อีกสักคนสองคนสิลูกจะได้ไม่เหงา
 

คนพูดคงไม่ได้คิดอะไร ถ้าคุณย่าหันมามองสักนิดคงได้เห็นว่าคยองซูกำลังทำหน้ายังไงอยู่ แก้มที่ขึ้นสีและสายตาที่ส่งไปหาคนถูกกล่าวถึงอีกคน นึกว่าจะช่วยอะไรได้แต่จงอินกลับทำแค่ยักคิ้วแล้วส่งสายตาเจ้าชู้มาให้ คยองซูก้มหน้าลงไม่อยากให้ใครเห็นแก้มแดงๆของเขาเลย อาย..คยองซูกำลังอายมากจริงๆ จองซูเป็นคนเข้าใจยาก เมื่อกี้เพิ่งถามคยองซูว่าเรียนเป็นยังบ้างแต่อยู่ๆก็บอกให้มีน้องให้แทโอสักคนสองคน ฮืออ..มีนงมีน้องอะไรกันคยองซูก็เขินนะ


จริงๆพอมาคิดดูแล้ว

 

ยังไงคยองซูก็ต้องเป็นแม่บ้านอยู่ดี

 

พ่อว่า..ให้จงอินเรียนคนเดียวก็พอ

 

มีน้องให้แทโอสักคนสองคนดีกว่านะ…จะได้ไม่เหงา

 

นั้นไง..เอาเข้าไป  ขนาดจงอุนที่จัดการเรื่องที่เรียนให้ยังเริ่มคล้อยตา จงอุนเคยคิดว่าอยากให้คยองซูกลับไปเรียนตอนนั้นก็แค่อยากให้มีอะไรทำเพราะแทโอต้องเข้าโรงเรียน กลัวลูกสะใภ้จะเหงา แต่มาคิดดูดีๆถ้าคยองซูเหงาจริงๆ..ทำไมไม่มีลูกอีกสักคนสองคนล่ะ แล้วหลานชายตัวเล็กก็จะได้มีน้องเป็นเพื่อน...คยองซุแทบอยากจะระเบิดตัวเองหายไปจากตรงนี้ ไหนจะมือใหญ่ของจงอินที่เลื่อนมาลูบต้นขาเขาอยู่ใต้โต๊กนี่อีก..คยองซูคิดว่าถ้ามีใครพูดต่ออีกสักประโยคเขาต้องแดดิ้นตายแน่ๆ ไม่ใช่ว่าทุกคืนนี้จะนอนกอดกันเฉยๆ มันก็มีบ้างตามภาษาผัวเมีย แต่การมาพูดอะไรแบบนี้บนโต๊ะอาหารคยองซูคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้เขินจนกินข้าวไม่ลง...



.

.



 


เป็นไรไปครับม๊า ...ป๊าเห็นนั่งเงียบตั้งนานแล้ว

 

จงอิน อย่ามาแกล้งฉันนะ
 

คยองซูยู่ปาก ตวัดมือไปตีแขนของจงอินแรงๆเป็นการลงโทษที่มาพูดจาอะไรแบบนี้ ตอนนี้แทโอหลับไปแล้วบนรถเลยเหลือแค่คยองซูกับจงอิน สรรพนามที่ใช้แทนตัวและสายตาแทะโลมนั้นทำให้หัวใจของคยองซูเต้นแรง... กว่าจะกลับออกมาได้คยองซุก็อายจะหน้าแดงเป็นลุกตำลึง ต่างคนต่างพูดเรื่องมีน้องให้แทโอ แต่ที่ทำให้คยองซูจะเป็นจะตายก็คงเป็น

 

คยองซู ฉันก็อยากมีลูกสาวนะ..อ่า สงสัยคืนนี้ต้องจัดชุดใหญ่

 

จงอินมากระซิบที่ข้างหูของเขา คยองซูได้แต่นิ่งค้าง ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกมาแล้วไอ้ชุดใหญ่ของจงอินมันคืออะไร ทุกวันนี้มึงจัดชุดเล็กหรอวะครับ? คยองซูไม่ใช่คนที่เรียบร้อยจนรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้เลย แต่ก็ไม่ได้หื่นกามเหมือนจงอิน

 

ที่ฉันพูด...ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ


 

จงอินพูดขึ้นลอยๆสายตายังจับจ้องถนนด้านหน้าแต่มุมปากกับยกขึ้นจนเห็นฟัน จงอินกำลังยิ้มโดยที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เขารู้สึกมีความสุขแล้วก็สบายใจยังไงไม่รู้เวลาอยู่ใกล้คยองซู เวลาเห็นท่าทางเขินอายของคยองซูมันทำให้หัวใจเต้นแรงเป็นบ้า เขาอยากเห็นรอยยิ้มของคยองซู อยากให้คยองซูเขินเขาไปซะทุกวัน..จงอินไม่ได้โกหก เขาอยากมีลูกสาว...อยากให้หน้าตาน่ารักเหมือนคยองซู จงอินไม่ขัดข้องถ้าคยองซูอาจจะท้องขึ้นมาวันไหนสักวัน ตอนนี้เขาอยู่ปีสามแล้วอีกไม่นานก็เรียนจบทำงาน ป่านนั้นคงมีเงินมาทำให้ครอบครัวสบายมากกว่านี้ ถึงตอนนั้นคอนโดคงจะแคบเกินไป..จงอินอาจซื้อบ้านสักหลัง ให้คยองซูอยู่บ้านเฉยๆ ส่วนตัวเขาจะยอมแบกรับทุกอย่างไว้เอง คยองซูจะไม่ต้องมารับภาระอะไร แค่เลี้ยงลูกน่ารักๆของเขา ไม่ต้องมีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ เหมือนในตอนนี้ที่จงอินเลือกจะปิดบัง..เขาก็แค่ไม่อยากให้คยองซูต้องรับรู้อะไรที่ทำให้คนตัวเล็กนี่ไม่สบายใจ  


.

.

.

 

น้องแบคฮยอนครับ

 

น้องดีโอไม่มาหรอครับ

 

พี่ว่าจะชวนไปดูหนังซะหน่อย


 

แบคฮยอนได้แต่นิ่งค้างอยู่แบบนั้น นี่มันอะไรกัน นี่ใช่ชานยอลจริงๆน่ะหรอ ผมน้อยๆของชานยอลที่ทุกเซตจนดูเป็นทรงเท่ห์ การแต่งตัวที่ดูดีขึ้นผิดหูผิดตา ไหนจะท่าทางนิ่งๆ มันดูน่าค้นหา ลึกลับ ซับซ้อน อยากจะเข้าไปซ่อนในหัวใจซะจริงๆเลย(?)
 

วันนี้คยองซูโทรมาบอกว่าจะเข้าเรียนสายหน่อย เห็นบอกว่าไม่ค่อยสบายปวดเนื้อปวดตัวก็เลยลุกไม่ไหว แต่ช่างเถอะ คยองซูเป็นตุ๊ดไม่ใช่ผู้ชายจะมาหรือไม่มาก็ไม่เป็นผลอะไรอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ไม่มีคนรับฟังเรื่องของเขา ไม่มีใครกินข้าวด้วย นั่งเรียนคนเดียว จดไม่ทนไม่มีใครให้ลอก แค่นั้นเอง
#แบคฮยอนร้องไห้ทำไม

 

ร่างสูงยังคงมองหน้าเขาเป็นเชิงว่ารอคำตอบอยู่ แบคฮยอนรู้สึกหงุดหงิด ชานยอลคงคิดว่าความหล่อหลบในของตัวเองจะทำอะไรจิตใจของแบคฮยอนได้อย่างนั้นสินะ...ใช่ ชานยอลคิดถูก แต่ที่กำลังหงุดหงิดเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรก็แค่รู้สึกว่า...
 

แหกตาดูบ้างดิ

 

นี่ตาตี่...ไม่ได้ตาโต

 

นี่หน้าเรียววีเชฟ...ไม่ได้หน้ากลมมีนมแถมเหนียง

 

นี่ชื่อแบคฮยอน..ไม่ได้ชื่อดีโอ!’


 

นิ้วเล็กๆถูกยกขึ้นชี้ตัวเอง มืออีกข้างยกขึ้นเท้าเอว ไม่รู้ทำไมถึงโมโหชานยอลแค่สงสัยว่าชานยอลตาบอดหรือตั้งใจจะกวนประสาท? ชานยอลเจอเขาเดินอยู่คนเดียวทำไมถึงถามถึงคยองซูอยู่ได้ ถ้าคยองซูมาก็เห็นแล้วสิ แล้วที่พูดไปก็ไม่ได้จะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคยองซูเพราะเอาเข้าจริงแบคฮยอนยังมีหลายอย่างที่เป็นจุดด้อยเมื่อเทียบกับคยองซู รายนั้น ดูเรียบร้อย พูดเพราะ เสียงหวาน เหอะๆ..ชานยอลคงเปลี่ยนตัวเองเพราะอยากให้ดูเหมาะสมคยองซูล่ะสิ





 

ชานยอลกำลังไม่เข้าใจคนตัวเล็กที่เบ้ปากใส่เขา บอกหน่อยชานยอลทำอะไรผิด? แล้วแบคฮยอนพูดอะไรเยอะแยะแค่บอกว่าคยองซูมาหรือไม่มาก็จบแล้ว... วันนี้ชานยอลแค่อยากลองพูดเพราะดูบ้าง จริงๆเพิ่งมาพูดใส่แบคฮยอนคนแรก เห็นเดินเหงาๆอยู่คนเดียวก็เลยทักทายซะหน่อยแต่เพราะนอกจากเรื่องคยองซูแล้ว ชานยอลก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับแบคฮยอน  จริงๆชานยอลรู้อยู่แล้วแหละว่าคยองซูคงไม่ยังไม่มา ก็แค่ถามให้แน่ใจเฉยๆ.. ถามตามภาษาคนรู้จัก
 

งั้นเย็นนี้แบคฮยอนไปดูหนังกับพี่มั้ย
 

อันนี้ชานยอลก็ถามตามภาษาคนรู้จักกันนะไม่ได้ต้องการคำตอบว่าแบคฮยอนจะไปด้วยเลยจริงๆ แค่ถามตามมารยาทเฉยๆ

 

ถ้าเลี้ยงก็ไป

 

แล้วก็ไปส่งที่บ้านด้วย

 

แม่บอกว่าทางเข้าบ้านมันเปลี่ยว..กลับคนเดียวมันอันตราย

 

ชานยอลกำลังยิ้มให้กับแผ่นหลังเล็กๆที่วิ่งออกไป แบคฮยอนพูดมันออกมาด้วยเสียงห้วนๆ แบคฮยอนไม่เคยมีหางเสียงกับชานยอลอยู่แล้ว แต่ชานยอลก็ไม่รู้ว่าทำไมประโยคสุดท้ายเหมือนแบคฮยอนกำลังอ้อนเขาเลย? มือหนาล้วงไปหยิบตั๋วหนังสองใบในกระเป๋ากางเกงก้มมองมันสักพักแล้วเงยหน้ากลับมามองร่างบางที่วิ่งดุ๊กๆจนเกือบลับสายตา ส่ายหน้าพร้อมกับยกยิ้มให้ท่าทางตลกๆของแบคฮยอน ไม่ได้ตั้งใจชวนนะ ไม่ได้หวังว่าจะได้รับคำตอบว่าตกลงด้วย ก็แค่ซื้อเผื่อไว้เฉยๆ...



 

once upon a time

 
 

วันนี้มีการกระทำประหลาดเกิดขึ้นแต่ทุกคนอาจจะไม่ได้สังเกต จงอินไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเคย แต่จงอินกำลังจดจ้องไปหน้าห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย มันก็แค่เรื่องปกติทุกคนต้องมีเพื่อน คนที่เคยทะเลาะกัน อาจจะกลับมาคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ทำไมมันน่าโมโหขนาดนี้

 

ไอเตี้ย ปิดเทอมนี้มึงจะไปไหนว่ะ

ก็อยู่ที่นี่แหละ เวลาหอพักไม่มีพวกนายสบายหูจะตาย

 

ปิดเทอมใหญ่ครั้งที่แล้ว เห็นว่ามึงต้องช่วยลุงยามซ่อมโต๊ะ

 

.......

 

งั้นปิดเทอมนี้...

 

......?

 

ปะ..ไปเที่ยวบ้านกูมั้ย

 

.......

 

แบบว่า..เอ่อ..บ้านกูน่ะสนุกว่าอยู่โรงเรียนคนเดียวแน่


 

.......


 

....จริงๆกูชวนมึงขำๆน่ะ..กูรู้ว่ามึงคงมะ....
 

เอาดิ..แต่ขอให้สนุกจริงๆเถอะ
 

ภาพตรงหน้าจงอินคือรอยยิ้มของ ซงมินโฮ ผู้ที่เคยชกต่อยกับคยองซูเมื่อเทอมที่แล้ว ซงมินโฮดูมีท่าทางประหม่าเขาไม่ได้คาดหวังว่าคยองซูจะตอบตกลง แต่เห็นว่าปิดเทอมใหญ่ครั้งที่แล้วมีแค่คยองซูคนเดียวที่ไม่กลับบ้าน เขาก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม แต่ตัวเล็กๆแบบนี้ต้องอยู่ช่วยลุงยามกับป้าแม่บ้านทำความสะอาดแค่คิดก็เหนื่อยแทนแล้ว ซงมินโฮมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคยองซูมากขึ้นบางทีหมัดหนักๆของคยองซูอาจทำให้เขาสติฟั่นเฟืองไปแล้วก็ได้ สำหรับเขาคยองซูเป็นคนน่าคบ พูดน้อยแต่เอาจริง ดูเรียบร้อยแต่ก็แสบไม่เบา แต่ซงมินโฮคิดว่ามันก็ดูน่ารักไปอีกแบบแล้วก็น่าค้นหามากเสียด้วย


มึงพูดจริงๆหรอ..นี่ไม่ได้กวนตีนกูนะ?’

 

เออ บอกว่าไป ก็คือไปดิ พูดมากจัง


จงอินเกลียดรอยยิ้มที่เหมือนคนเป็นบ้าของคนตรงหน้าจริงๆจะดีใจอะไรกันนักกันหนา หงุดหงิดจนอยากวิ่งเข้าไปต่อย หลังจากเรื่องคืนนั้นเมื่อเทอมที่แล้ว...คยองซูก็แทบจะไม่คุยกับจงอินอีกเลย ถ้าเขาไม่ถามคยองซูก็จะไม่ตอบไม่พูดอะไรทั้งนั้น ถึงตอบก็ตอบแบบขอไปที ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง คยองซูดันเตียงให้ห่างกันจนอยู่คนละมุมห้องแล้วตรงกลางเป็นที่นอนมงกู เวลานอนคยองซูก็จะหันหน้าเข้ากำแพงไม่มีเสียงเรียกให้จงอินไปนอนเป็นเพื่อนอีกแล้ว คยองซูเปลี่ยนไปมากทำเหมือนจงอินไม่มีตัวตนแต่ในทางกลับกันคยองซูเริ่มสนิทกับคนอื่นๆในห้องมากขึ้น..โดยเฉพาะ ซงมินโฮ
 

ความจริงเมื่อปิดเทอมใหญ่ก่อนกลับบ้าน จงอินก็ถามคยองซูแล้วนะว่าจะไปไหนเพราะรู้เหตุผลที่คยองซูมาอยู่ที่นี่ แต่จงอินก็ได้แต่คำตอบว่า..เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่ง ... ในหอพักห้องขนาดไม่ใหญ่แต่เพราะเรื่องมันเป็นแบบนี้จงอินรู้สึกอึดอัดเหมือนพวกเขาอยู่กันคนละโลก และโลกของคยองซูก็ปิดกั้นคิมจงอินด้วยน่ะสิ

 
.



.

.

.


 

จงอินนั่งอยู่ในห้องพักของพวกเขา เสียงน้ำไหลจากฝักบัวบอกให้รู้ว่าคยองซูกำลังเตรียมตัวไปเที่ยวกับซงมินโฮและผองเพื่อน เขาไม่เคยหงุดหงิดเท่านี้มาก่อน พักหลังๆจงอินเริ่มรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าซงมินโฮทั้งๆที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ทำอะไรให้ แค่นึกถึงตอนคยองซูคุยเล่นแบบถึงเนื้อถึงตัวหรือนั่งกินข้าวกับซงมินโฮในโรงอาหาร หน้าตาที่มีความสุขแบบนั้นมันทำให้จงอินอิจฉา เขาถูกทิ้งให้กินข้าวคนเดียวมาตั้งแต่เทอมที่แล้ว คยองซูไม่ได้หายไปเลยแต่ใช้วิธีค่อยๆตีตัวออกห่างจนในที่สุดจงอินก็กลายเป็นแค่ใครก็ไม่รู้ที่ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้คยองซูอีกเลย... จะอยู่ด้วยกันสองคนจริงๆก็แค่ตอนกลางคืนแต่ห้องทั้งห้องนั้นไม่มีเสียงอะไรจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน  ไม่มีใครพูดอะไร คยองซูเอาแต่เงียบและจงอินก็ทำได้แค่แอบมองท่าทีของอีกฝ่าย มันน่าอึดอัดที่คยองซูไม่ยอมคุยด้วย มันน่าหงุดหงิด คยองซูนอนหลับได้จริงๆหรอถ้าไม่มีเขาคอยกอด?


 

Mino send messages  :  ไอ้ฮันบินกับดงฮยอกมันไม่ว่างแล้ว สงสัยเราต้องไปกันสองคนแล้วล่ะ

 

หึ...แผนนี้มันไม่กากไปหน่อยหรอวะ

 

หน้อจอโทรศัทพ์ของคยองซูสว่างขึ้นพร้อมกับข้อความจากซงมินโซ จงอินถือวิสาสะหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะสบถออกมาพร้อมกับส่ายหัว แผนนี้มันงี่เง่าสุดๆ.. ซงมินโฮน่ะถ้าจะเป็นอะไรสำหรับคยองซู จงอินก็ให้หมอนั้นเป็นได้แค่ เพื่อนร่วมห้องเท่านั้น ส่วนในฐานะอื่นสงสัยคงต้องฝันไปอีกสักสิบชาติ ไม่สิ อีกสิบชาติจงอินก็ไม่อนุญาตหรอนะ

 

' Well you only need the light when it's burning low
Only miss the sun when it starts to snow
Only know you love her when you let her go

คนเราน่ะต้องการแสงไฟก็ต่อเมื่อมันกำลังเผาไหม้หมดไป
จะนึกถึงแสงแดดก็ต่อเมื่อหิมะเริ่มปกคลุม
และจะรู้สึกว่ารักใครสักคนมากๆ ก็ต่อเมื่อเต้องปล่อยใครคนนั้นไป
'


 

ทะ..ทำบ้าอะไรเนี้ยไค!’

 

คยองซูในชุดสีดำออกมาจากห้องน้ำในมือถือผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกหมาดๆ จงอินกำลังนั่งเล่นกีต้าร์อยู่บนเตียง..แต่มันเป็นเตียงสองเตียงที่ดันให้ชิดติดกัน หัวใจของคยองซูสั่นระรัว เวลาที่ร่างสูงก้มหน้าตั้งใจเล่นดนตรีแบบนั้นมันดูดีมากจริงๆ ก่อนที่จะควบคุมตัวเองไม่ได้ คยองซูเลือกที่จะส่งเสียงดังๆไปตวาดคนตัวสูงบนเตียงที่ถูกดันติดกันนั้น จงอินทำบ้าอะไร..ต้องการจะให้หัวใจเขาเต้นแรงขนาดไหนกันถึงจะพอใจ.. ตั้งแต่วันนั้น คยองซูไม่อยากสนทนาอะไรกับจงอินอีก ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่พูดดีๆด้วย พยายามอย่างมากที่จะพาตัวเองออกมาให้ห่างจากจงอิน คยองซูไม่ได้โกรธ..แต่ถ้าการทำตัวเหินห่างกับจงอินจะทำให้หัวใจของคยองซูเจ็บปวดน้อยลงคยองซูก็ยอม...แต่ถึงแบบนั้นคยองซูรู้สึกว่ายิ่งตีตัวออกห่างมันกลับยิ่งใจหาย ยิ่งเห็นจงอินรู้สึกผิดสายตาเศร้าๆปนน่าหดหู่ มันกลับยิ่งทำร้ายคยองซูให้เจ็บมากกว่าเดิม


 

' Only know you've been high when you're feeling low
Only hate the road when you’re missin' home
Only know you love her when you let her go
And you let her go

เพิ่งรู้ว่ามาได้ไกลแค่ไหนก็ต่อเมื่อรู้สึกตกต่ำ
รู้สึกไม่ชอบในเส้นทางที่เดินก็ตอนที่เริ่มคิดถึงบ้าน
และจะรู้สึกว่ารักใครสักคนมากๆ ก็ต่อเมื่อต้องปล่อยใครคนนั้นไป 
สุดท้ายก็ต้องเสียเค้าไป

 
 

จงอินหยุดมันไว้แค่นั้นที่ท่อนนี้ ช้อนสายตาขึ้นมาสบกับตาโตๆของอีกฝ่าย..คยองซูเข้าใจความหมายของเนื้อเพลง เพียงแค่ไม่รู้ว่าจงอินต้องการสื่ออะไรหรือต้องการจะหมายถึงใคร...
 

เพราะดีนิ...คงคิดถึงเขามากเลยสิ...คยองซูถามออกไปทั้งๆที่รู้ คำตอบอาจกลับมากทำร้ายเขาก็ได้..
 

อืม...คิดถึง..คิดถึงมาก

 

........

 

อยากจะกอด..จนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

 

คยองซูทิ้งตัวนั่งหันหลังให้จงอินที่ปลายเตียง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ มันเจ็บและจุกเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ไม่รู้ทำไมถึงร้องไม่ออก ได้แต่ต่อว่าตัวเองในใจ...จงอินจะร้องเพลงนี้เพื่อใครก็ได้ จงอินจะรักใครก็ไม่ผิด เพราะยังไงคนๆนั้นก็คงไม่ใช่เพื่อนอย่างเขาอยู่แล้ว... จะตั้งความหวังให้ตัวเองไปทำไมคยองซู
 

นายชอบซงมินโฮหรือป่าว

 

‘!!’

 

ชอบหมอนั่นมากขนาดนั้นเลยหรอ

 

กะ..ก็ไม่เชิง

 

คยองซูตอบไปด้วยเสียงสั่น หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะ จงอินดึงขนหนูในมือของเขาไปแล้วค่อยๆวางบรรจงเช็ดที่ผมของเขา คำถามที่ถูกส่งมา ถ้าคยองซุทันสังเกตคงได้รู้มันค่อนข้างแผ่วเบา ถ้าคยองซูหันไปมองหน้าจงอินสักนิดจะได้เห็นแววตาที่ปนด้วยความผิดหวัง คยองซูชอบซงมินโฮนะเพราะหมอนั้นเป็นเพื่อนที่ดี ซงมินโฮชอบทำหน้าตลกๆ อย่างน้อยการที่คยองซูหันไปสนใจท่าทางชวนขำแบบนั้น มันก็ทำให้เขาละสายตาจากจงอินไปได้..ถึงแม้จะเป็นเพียงเสี่ยววินาทีก็ยังดี... จงอินไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงตอนที่ได้รับคำตอบของคยองซูมันเหมือนถูกคนตีด้วยไม้ที่มองไม่เห็น เหมือนถูกพรากจากอะไรบางอย่าง ไม่รู้ว่าตัวเองต้องพูดอะไรออกมา เขายอมรับว่าเขาชอบสีหน้าและแววตาตอนที่คยองซูมีความสุข...แต่มันก็หงุดหงิดทุกที ทำไมคยองซูไม่ยิ้มแบบนั้นให้เขาบ้างเลย... ความรู้สึกจุกที่อกแบบนี้มันคืออะไรจงอินก็ตอบไม่ได้รู้เพียงแค่ไม่อยากให้เป็นซงมินโฮ ...จริงๆแล้ว ไม่อยากให้เป็นใครสักคนบนโลกเลยต่างหาก..

คยองซู....ไม่ไปกับมันไม่ได้หรอ

 

‘!!....ไค
 

คยองซุเหลือบมองเจ้าของคางที่เกยอยู่ที่ไหล่แคบของเขา จงอินกำลังถาม ไม่สิ มันดูเหมือนคำขอร้องเสียมากกว่า.. จนอินกำลังกอดคยองซูจากด้านหลัง นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นแบบนี้ มันไม่ใช่แค่คยองซูที่รู้สึกโหยหาจงอินเองก็เช่นกัน การมองเห็นแค่แผ่นหลังคยองซูทุกคืน มันทำให้เขากระวนกระวาย บางคืนจงอินแทบอยากจะย้ายตัวเองไปนอนเตียงคยองซู แต่เพราะรู้ตัว เขาเคยทำผิดกับคยองซู คืนนั้นคยองซูร้องไห้หนักจนไม่สบายในตอนเช้า จงอินกลัว..กลัวว่าถ้าเขาเข้าไกล้คยองซูอีก เขาอาจจะทำให้คยองซูร้องไห้ ..จงอินไม่อยากเห็น
คยองซูร้องไห้ เพราะมันทำให้เขาทรมาร..


 

รู้หรือป่าว..ที่นั้นน่ะ เป็นที่สำหรับคู่รักหรือคนที่กำลังจีบกัน..

 

......

 

อย่าไปกับคนอื่นเลยนะ

 

.......

 

ถ้าอยากไป..ฉันจะพาไปเอง..
 

คยองซูถูกพลิกตัวให้หันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ไม่มีคำพูดอะไรต่อจากนั้น คยองซูไม่แน่ใจในสิ่งที่จงอินพูดแต่ก็ไม่รู้จะต้องถามว่าอะไร พวกเขาจ้องตากันอยู่แบบนั้นพักใหญ่ แววตาที่เริ่มสั่นคลอของคยองซูกำลังเล่นงานจงอิน มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าเล็ก ผมที่เปียกหมาดๆทำให้มันดูเข้มขึ้นตัดกับผิวขาวและแก้มที่เริ่มขึ้นสี นิ้วโป้งสากลูบแก้มนั้นแผ่วเบา สายตาจับจ้องใบหน้าที่ตนยกประคองขึ้น นานแล้วที่จงอินไม่ได้เห็นคยองซูใกล้ๆแบบนี้ คยองซูก็ยังเป็นคยองซูเหมือนเดิม แต่ที่เปลี่ยนไปคือ ขอบตาที่คล้ำนิดหน่อยเหมือนคนนอนดึกทั้งที่คยองซูจะนอนหันหลังให้เขาตั้งแต่หัวค่ำ
 

ริมฝีปากค่อยๆจรดลงอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตปิดลง เวลาอยู่ใกล้คยองซูมันเหมือนจงอินควบคุมตัวเองไม่ได้ คยองซุไม่ได้ตอบกลับมาในทันทีแต่ก็ไม่ได้หลบหนี จงอินไม่ได้หวังว่าคยองซุจะหายโกรธเขา เขาพอใจแล้ว..แค่นี้จงอินก็รู้สึกดีจนบอกไม่ถูก หัวใจของเขาเต้นแรงมันรู้สึกเป็นสุข จงอินดูดเม้มริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆแต่กลับหนักแน่นแทนคำขอโทษสำหรับอะไรก็ตามที่ทำให้คยองซูเสียใจ...มากกว่าคำว่าให้อภัย คยองซูตอบรับด้วยการกระทำแบบเดียวกัน หมดแล้วกำแพงที่ตัวเองเคยสร้าง คยองซูไม่รู้หรอกว่าระหว่างเขากับจงอินมันคืออะไรกันแน่ เขาก็แค่ทำในสิ่งที่อยากทำ ทำตามที่หัวใจบอกไม่ใช่สมองสั่ง คยองซูไม่เคยตอบตัวเองได้เลยว่าทำไมถึงไม่โกรธจงอิน เหมือนที่ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมคิดถึงสัมผัสของอีกฝ่ายมากมายขนาดนี้ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ไม่ว่าจงอินจะคิดเหมือนคยองซูหรือไม่ คำตอบมันเป็นเรื่องของอนาคต..คยองซูรู้แค่ตอนนี้เขากำลังมีความสุขมาก แค่นั้นมันเพียงพอแล้วสำหรับความสัมพันธ์ของพวกเขา
 

คยองซูมีท่าทีหวาดกลัวในตอนแรก คืนนั้นมันเต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่ดีและเป็นต้นกำเนิดของความเฉยชาในวันนี้ --ครั้งที่แล้วไม่ว่าจะเกิดขึ้นเพราะอะไรแต่มันก็ลงเอยที่หยดน้ำตา จงอินพยายามสัมผัสร่างที่สั่นเทาอย่างอ่อนโยน ค่อยเป็นค่อยไป กระทั่งความกังวลนั้นสงบลง...
 

 ‘ ต่อไปเรียกฉันว่าจงอินได้มั้ยคยองซู

‘ มันไม่เหมือนวันนั้น...

‘ ฉันมีสติ...และฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่


 


 ร่างกายสอดประสาน ปลอมประโลมนำพากันและกันไปอย่างช้าๆแต่ทว่าหนักแน่นและนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน ผ่อนเบาเมื่ออีกฝ่ายระคายเคือง รีบเร่งเมื่อใกล้พบความสุข มีเสียงเรียกชื่อของตนเป็นคำชมเชย ห้วงเวลาไม่มีค่าอีกต่อไป จงอินกับคยองซูไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว...รู้เพียงว่าอยากให้ความสุขวนอยู่รอบๆตัวอยู่แบบนี้จนกว่าตะวันจะทักทาย

 

 ‘รู้อะไรมั้ย..

 

ฉันชอบจงอินมากกว่าซงมินโฮซะอีก

 

คยองซูกำลังยิ้มเขินๆให้กับคำพูดของตัวเอง จงอินก็เช่นกัน แต่ยิ้มเพราะเห็นรอยยิ้มของคยองซู จงอินไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากจุ๊บที่หัวไหล่ของคยองซูเบาๆแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างให้คนตัวเล็ก เกยคางลงกับไหล่แคบๆกระชับกอดให้แผ่นหลังแนบชิดกับแผ่นอกของตัวเอง มองดูเตียงสองเตียงที่ถูกดันให้ชิดกันมันทำให้มีพื้นที่มากขึ้นแต่กลับเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้ากระจัดกระจาย จงอินกำลังมีความสุข คยองซูยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน มันนานเหมือนสิบปียี่สิบปีทั้งที่จริงๆไม่กี่เดือน คนตัวเล็กเขยิบตัวกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่ใต้ผ้าห่ม ทำให้จงอินต้องพลิกตัวให้คยองซูหันหน้าเข้าหาเขา ไม่งั้นเดี๋ยวจะเป็นตัวคยองซูเองนั้นแหละที่ไม่ได้นอน..

 

นอนได้แล้ว ถ้าไม่รีบหลับตา..จะไม่ให้นอนแล้วนะ

 

คนบ้า

 

เสียงนกร้องจิ๊บๆ ถ้าให้เดามันอาจเป็นช่วงเช้ามืด..สองร่างกระชับกอดกันให้แน่นขึ้น ภาพที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้งแต่สิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนไปก็คือ หัวใจ ของคนทั้งคู่








TBC.


 
ขอบคุณทุกยอดเลยนะคะ เราดีใจมากเลยค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
บทอัศจรรย์ตอนนี้ไม่มีนะ เอาเป็นว่าจินกันตามอัธยาศัยเลยค่ะ >///<
1 เม้น 1 กำลังใจ นะคะ

#ficพลาด

เราเว้นวรรคเยอะเพราะว่ามันสั้น เหตุผลน่าตบมาก555
แต่เราจะปรับปรังนะคะ สัญญาเลย

เดี๋ยวเราอาจหายไปนิดหน่อยเนอะ เพราะต้องไปทำport สัมภาษณ์เข้ามหาลัย
แต่อย่าเพิ่งทิ้งเรานะ แงงง เราจะมาต่อให้บ่อยที่สุดเลยย

ฝันดีนะคะ รักทุกคนมากจริงๆ


ขอบคุณแฟนคลับเรื่องนี้ทั้ง525คนด้วยนะคะ (23/2/58 18.35)
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1192 070402 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 02:29
    ต้องมีควาสุขกับแบบนั้นสิ
    #1,192
    0
  2. #1142 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 22:53
    นังแบคขี้อ่อย
    #1,142
    0
  3. #1116 แม่ยกเลโอเอ็น (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:48
    เขินกับจงงินยองจูแต่ขำกับคู่ชานแบคหนักมาก555
    #1,116
    0
  4. #1099 Pinkuplatong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 15:25
    อ้อยยย พี่งินขี้หวงนะคะ สงสารมินโอเลยทีเดียว
    #1,099
    0
  5. #1077 ディオー (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 19:57
    ปาหัวใจ ฉันขวยเขินยิ่งกว่าคยองซูอีกขร่ะ
    #1,077
    0
  6. #1066 Harukim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 22:04
    เป็นเราเราก็ยอมจงอิน
    #1,066
    0
  7. #1025 afteryoudo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 19:07
    หวานมากกกกกก รู้สึกโดนมดกัด
    ชอบมากเลยค่ะไรท์
    #1,025
    0
  8. #860 mamawiwi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 22:35
    จงอินโหมดขอร้องไม่ให้ยองจูไปกับคนอื่นนี่ ละลายเลยค่ะ
    #860
    0
  9. #784 canthee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 16:43
    ละมุนนนนน
    #784
    0
  10. #675 realpoy007 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 15:57
    จงอินหวงก็บอกยองจูตรงๆ เริ่มรักแล้วใช่มั้ย
    #675
    0
  11. #476 Pmknop. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 20:09
    คือบับมันใช่อ่ะ หวานมากกกก
    #476
    0
  12. #442 pongispink (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 01:16
    ละมุน
    #442
    0
  13. #430 bk-mint8280 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 00:42
    ชอบพารทอดีตมากก หวาน
    #430
    0
  14. #413 maomakkkk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 16:41
    คึๆๆๆๆๆ ดีกันแว้วแล้วก้มีแทโอสินะ แต่ชอบบยอนด่าคยองจัง555 เอาไปยี่สิบ
    #413
    0
  15. #298 nnoonniinn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 12:16
    งือออออออออ เขินนนนนนตัวจะแตก -////////-
    #298
    0
  16. #181 HYAKU (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:43
    สนุกมากเลยอ้า รักเรื่องนี้รักไรท์ด้วยย
    #181
    0
  17. #180 rose88 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:35
    อยากรู้สองคนนี้เค้าเคยสัญญาอะไรกัน กลัวจงอินทำให้คยองซูเสียใจ
    #180
    0
  18. #179 1431419 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:47
    น่ารักกันจริงจริ๊งงงงงงงงงงม๊ามีรีบๆมีลูกสาวให้ป๊าเขาหน่อยเร๊ววววว
    #179
    0
  19. #177 Yotsavadee Feangsado (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:14
    คยองจูวววววววววว~ มีลูกสาวให้จงอินสักคนเนอะ _////_
    #177
    0
  20. #175 nannapat sukcharoen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:40
    ความหลังซึ้งมากๆๆ สนุกมากกก มาต่อไวๆนะค่าา
    #175
    0
  21. #174 Sorny_Chuly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:16
    เหมือนอิกัมจงจะหลงรักคยองงี่โดยไม่รู้ตัวนะ
    พี่ลู่คงเป็นแค่ความหลงใหล หรือเคยชิน ว่าต้องมีอยู่ข้างๆ ไม่จากไป
    แต่คยองงี่เป็นเหมือนความอบอุ่นที่ไม่เคยได้จากพี่ลู่.....มั้ง? เราก็คิดเอาว่างั้นอ่ะนะ

    ติดตามตอนต่อไปจร้าาาาาา
    #174
    0
  22. #173 ★the_pine★ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:48
    สองคนนี้รักกันจริงๆใช่มั้ย-//-
    #173
    0
  23. #172 dovy_bubble (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:37
    มัน้องเลยค่ะ แทโอเหงาาาา ไม่อยากให้ดราม่าเลยคยองต้องเสียใจมากแน่ๆ
    #172
    0
  24. #171 Deep-Down (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:01
    จุดกำเนิดเจ้าหมูแทโอเริ่มต้นแล้ว เขิน
    #171
    0
  25. #170 JKS' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:42
    เค้าได้กันแล้วคร้าาา เกร้ดดดดดด~
    #170
    0