fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 7 : STORY 7 : My Santy [OiHina]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

#OiHina

 

 

. . . S t o r y 7 . . .

 

 

________________________________

 

โออิคาว่า โทรุ ชายหนุ่มผู้เพรียบพร้อมในทุกๆ ด้านไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่างหรือสติปัญญา กำลังนั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่คนเดียวเนื่องจากเขาไปแอบชอบรุ่นน้องคนหนึ่งในคณะ และที่สำคัญก็คือรุ่นน้องคนนั้นเป็นผู้ชาย

"เฮ้อ"ร่างสูงนั่งถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก

จะบอกยังไงดีละเนี้ย โอ้ย !! ให้ตายสิคิดไม่ออกเลย

ในขณะที่โออิคาว่ากำลังนั่งกลุ้มใจอยู่นั้นเองก็มีใครบางคนเดินเข้ามาหา

"เอ่อ คือว่า..."เสียงหวานของใครบางคนเอาให้โออิคาว่าหันมอง "...พอมีเวลาว่างให้ผมปรึกษาอะไรหน่อย สัก...นาทีมั้ยฮะ"เขาคือคนที่โออิคาว่าแอบชอบอยู่นั้นเอง

ฮ...ฮิ...ฮินาตะ !!!!!

โออิคาว่ารีบเก็บความตื่นเต้นและดีใจไว้ข้างใน"อ่า ได้ๆ นั่งก่อนสิ นั่งก่อน"

"ผมชื่อฮินาตะ โชโยวครับ ได้ยินว่ารุ่นพี่เป็นดีไซน์เนอร์ผมก็เลยอยากจะปรึกษาเรื่องชุดหน่อยนะครับ"คนตัวเล็กค่อยๆ อธิบาย

"ชุดอะไรงั้นเหรอ"โออิคาว่าถาม

"แปบนึงนะครับผมจะเปิดภาพให้ดู"ฮินาตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้โออิคาว่าดู

หือ !! นี้มัน...ชุดแซนตี้นี้

โออิคาว่าตกใจเมื่อเห็นรูปที่ฮินาตะเอาให้ดู

"จะเอาไปใส่งานอะไรงั้นเหรอ"โออิคาว่าถามด้วยความสงสัย

"เอาไปใส่ในงานเปิดร้านวันคริสมาสครับ ในวันเดียวกันผมก็ต้องใช้ใส่ขึ้นไปโชว์ในงานตรงลานกว้างด้วย"ฮินาตะอธิบาย

โชว์ด้วยเหรอ โชว์อะไร อยากเห็นจัง

"อ๋อ คริสมาส แล้วทำไมไม่ไปหาเช่าเอาละน่าจะรู้อยู่ไม่ใช่เหรอว่าถ้าตัดเอามันแพง"

"ไปหามาแล้วครับแต่ว่าไซต์ที่ผมจะใส่ได้พอดีมันไม่มี"

คนตัวเล็กทำหน้าหงอยเมื่อพูดถึงเรื่องชุดทำให้เขานึกถึงขนาดตัวของตัวเอง ทำเอาคนถามใจไม่ดีไปด้วย

อ๊ากกก !! อยากทำหน้างั้นสิ โทรุอดทนไว้นะอย่าหลุดเชียวนะโว้ย

"อย่างงี้นี้เอง งั้นฉันตกลงจะทำให้"พอได้คำตอบฮินาตะก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา

"ขอบคุณครับ แล้ว...คิดค่าตัดเย็บเท่าไรเหรอครับ"

"ฉันไม่คิดหรอก แต่มีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง"

"ข้อแม้อะไรเหรอฮะ ถ้ามันไม่เกินความสามารถของผมก็จะทำให้"

"ฉันตัดชุดให้เสร็จแล้วช่วยฟังอะไรที่ฉันจะพูดหน่อยได้รึเปล่า"โออิคาว่าเอ่ยเสียงเรียบ

"ได้ฮะ"ฮินาตะตอบทันทีก่อนจะส่งยิ้มหวานให้โออิคาว่า "อ่า ผมขอแลกไลน์ด้วยได้มั้ยฮะ"ฮินาถาม

"อื้อ ได้สิ"โออิคาว่าพยักหน้า ทั้งคู่ก็แลกไลน์แลกเบอร์โทรศัพท์กันเสร็จแล้วฮินาตะก็ขอตัวกลับก่อนพอฮินาตะไปแล้วโออิคาว่าก็นั่งเหม่ออยู่คนเดียว

"โออิคาว่า รอนานรึเปล่าวะ"ชาย 2 คนเดินมานั่งโต๊ะเดียวกับกับโออิคาว่า

"มันเป็นอะไรวะ"มัตสึคาวะหันไปถามอิวาอิสึมิ

"จะไปรู้ได้ไงเหล่า ก็มาด้วยกันเนี้ย"

"โออิคาว่า โออิคาว่า!!"

โออิคาว่าหลุดออกมาจากผวังมองหน้าเพื่อนแล้วถามว่า "อ้าว ! มาแล้วเหรอแล้วตั้งแต่เมื่อไรวะ"

ทุกคนหันมองหน้ากันก่อนจะหันกับมามองโออิคาว่าอิวาอิสึมิยกมือขึ้นแตะหน้าฝากแตะคอผู้เป็นเพื่อน

"ทำอะไรอิวะจัง"โออิคาว่าถามเพื่อนด้วยสีหน้างงๆ

"ตัวก็ไม่ร้อนนี้"อิวาอิสึมิมองหน้าโออิคาว่าแล้วถามว่า "เจอใครมาวะ"โออิคาว่าทำหน้าตกใจมองเพื่อนทั้ง 2 คนด้วยท่าทางมีพิรุธ

"เฮ้ย !! ใครวะบอกมาเลยๆ"มัตสึคาวะพยายามคาดคั้น

"โอ้ย !! บอกแล้วๆ ฉันเจอฮินาตะ"โออิคาว่าสารภาพ

"จริงดิ เขามาทำอะไรวะแล้วได้บอกไปยัง"อิวาอิสึมิถามด้วยท่าทางที่อยากรู้สุดๆ

"ยังไม่ได้บอก เขามาขอให้ฉันตัดชุดให้ ฉันก็เลยว่าจะบอกน้องหลังจากที่ฉันตัดชุดให้เสร็จแล้ว"โออิคาว่ากล่าว

"งั้นเหรอ แล้ว...คิดว่ามีหวังรึเปล่าวะ"อิวาอิสึมิถาม

"ไม่รู้เลยวะแต่ก็คงต้องลองเสี่ยงดู"โออิคาว่าพูดด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก เพราะโดยปกติเขาจะมีสาวๆ มาจีบ

"มันช่วยไม่ได้นี้หว่า ดันไปชอบอะไรที่ยากๆ มันก็ต้องพยายามกันหน่อย ผู้หญิงมีเยอะแยะดันไม่ชอบไปชอบผู้ชายน่ารัก"มัตสึคาวะพูดให้กำลังใจเชิงเหน็บแนมนิดหน่อย

 

ช่วงเย็นวันนั้นโออิคาว่าก็ไลน์นัดให้ฮินาตะมาวัดตัวที่ Romance ร้านเสื้อผ้าซึ่งเป็นธุรกิจหลักของครอบครัวโออิคาว่า

ในขณะที่โออิคาว่ากำลังเตรียมอุปกรณ์วัดตัวฮินาตะอยู่ในห้องทำงานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ขออนุญาตครับ"เสียงหวานๆ เอื้อนเอ่ยช้าๆ ก่อนที่ประตูจะค่อยแง้มเปิดเข้ามา พอเห็นฮินาตะกำลังเดินเข้ามาใจของโออิคาว่าก็เริ่มเต้นไม่เป็นระส่ำอีกครั้ง

อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปโทรุ ท่องไว้นี้คืองาน นี้คืองาน

"เข้ามาสิไม่ต้องเกรงใจ ทำตัวตามสบายเลย ที่นี้เป็นห้องทำงานของฉันเอง"โออิคาว่าเอ่ยเสียงนุ้มเพื่อให้คนตัวเล็กผ่อยคลาย

"ที่นี้ห้องทำงานของคุณคนเดี๋ยวเลยเหรอครับรุ่นพี่"ฮินาตะถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่มีแต่ตู้เก็บอุปกรณ์ที่ใช้ในการตัดเย็บเสื้อผ้า ไม่ว่าจะเป็นผ้า ด้าย หรือเม็ดกระดุม

"ใช่แล้วละ เวลาทำงานฉันไม่อยากให้ใครกวนน่ะ"

"คุณนี้เป็นคนที่สุดยอดไปเลยน่ะครับ"ฮินาตะเอ่ยปากชมคนตัวสูงก็ดูจะปลื้มปริ่มเป็นพิเศษ

"มาเริ่มวัดตัวกันดีกว่า ถอดเสื้อโค้ทออกสิ"โออิคาว่าพูดพลางหยิบสายวัดตัวที่พาดอยู่ที่คอมาถือไว้

ในขณะที่รอให้ฮินาตะถอดเสื้อโค้ทร่างสูงก็ก้มเขียนอะไรบางอย่างบนกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ

"กางแขน"โออิคาว่าพูดพร้อมกับทำท่าให้ฮินาตะดู

พอฮินาตะกางแขนโออิคาว่าก็เริมวัดตัวทันที เริ่มจากความกว้างไหล่รอบอก ความยาวแขน รอบเอว สุดท้ายความยาวชุด

"วัดเสร็จแล้วละ"โออิคาว่าเอ่ยพร้อมกับวางปากกา "ต่อมาก็สีผ้า อยากได้สีแบบไหนบอกได้นะ เดี๋ยวฉันไปเอาผ้ามาให้ดู"โออิคาว่าพูดพลางเดินไปหยิบผ้าสีแดงเท่าที่มีมาให้ฮินาตะดู

ตุบ

ม้วนผ้าสีแดงถูกยกขึ้นมาวางกองอยู่บนโต๊ะตรงหน้าฮินาตะ

"เอ่อ เลือกให้เลยได้มั้ยครับ ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้เท่าไร"ฮินาตะพูดด้วยท่าทางเขินนิดๆ แก้มขาวๆ แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

ใจเย็นไว้โทรุ อย่าได้ทำอะไรแปลกๆ นะโว้ย

โออิคาว่าก็ยิ่งพยายามข่มใจตัวเองให้ทำงานให้ลุล่วงทั้งที่ใจจริงอยากจะกระโจนเข้าใส่ตั้งแต่นั่งคุยกันอยู่ที่มหาลัยแล้ว

"งั้นเดี๋ยวฉันช่วยเลือกแล้วกัน อยากได้สีแดงแบบไหนงั้นเหรอ"

"อ่า อยากได้สีที่ใส่ตอนกลางคืนแล้วยังสดใสอยู่นะครับ"ฮินาตะบอกสีที่อยากได้ไปคร่าวๆ

"งั้นสีนี้เป็นไง"โออิคาว่าพูดพลางหยิบผ้าสีแดงสดขึ้นมา "ตอนกลางวันอาจจะแสบตาหน่อย แต่กลางคืนมองเห็นได้ชัดดี"

ฮินาตะมองผ้าในมือโออิคาว่าก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "เอาสีนี้ละครับ"

"โอเค"แล้วโออิคาว่าก็ก้มลงไปจดๆ เสร็จแล้วก็เอากระดาษที่เขียนไปแปะไว้กลางบอร์ด "วัดตัวเสร็จแล้วละ ส่วนวัตถุดิบอย่างอื่นมีอะไรอยากเอาใส่มั้ย"โออิคาว่าเอ่ยถาม

"ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไร"

"อย่างงั้นเหรอ"

"ผมต้องไปทำงานพิเศษ ขอตัวกลับก่อนนะครับ"ฮินาตะพูดก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อโค้ทมาใส่

"อื้อ เสร็จแล้วจะไลน์ไปบอกนะ"

"ครับ"แล้วนตัวเล็กก็เดินออกจากห้องไป

"เฮ้อ !! ให้ตายสิ การเก็บอาการต่อห้าคนที่ชอบนี้ทำไมมันเหนื่อยจังเลย"โออิคาว่าพึมพำกับตัวเอง "เอาละ ลงมือเลยดีกว่า อยากเห็นฮินาตะใส่ชุดที่เราตัดให้เหมือนกัน จะน่ารักขนาดไหนกันนะ"ว่าแล้วโออิคาว่าก็เริ่มตัดชุดแซนตี้ให้ฮินาตะทันที ระหว่างที่ทำอยู่นั้นโออิคคาว่าก็รู้อยากทำชุดให้เสร็จเร็วๆ

อยากเห็นจังเลยๆ อยากให้ฮินาตะใส่ชุดที่ฉันตัดด้วยมือของฉันจังเลย ตื่นเต้นชะมัดเลย

 

3วันถัดมา

หลังจากผ่านมา 3 วันชุดแซนตี้ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเหลื่อแต่เก็บลายละเอียดยิบย้อยอย่างเย็บขนเฟอร์ติดกับชายกระโปรง ชายแขนเสื้อและคอเสื้อ

วันนี้ก็น่าจะเสร็จแล้วละนะ

โออิคาว่ามองชุดแซนตี้ที่เขาถืออยู่ในมือก่อนจะวางมันลงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งไลน์

"เอาละเก็บรายละเอียดพวกนี้ให้เสร็จก่อนที่ฮินาตะจะมาดีกว่า"โออิคาว่าบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะลงมือเย็บต่อ

ยังไม่ได้คิดเลยแฮะว่าจะบอกฮินาตะยังไง แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนดีกว่า

3 ชั่วโมงถัดมา

หลังจากที่นั่งเย็บอยู่นายในที่สุดชุดแซนตี้ก็เสร็จสมบูรณ์ โออิคาว่ายกชุดแซนตี้ขึ้นดูด้วยความพอใจ

"เสร็จสมบูรณ์สักที"ในขณะที่โออิคาว่าเช็คชุดที่ตัดเย็บเสร็จแล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา

ก๊อกๆ

"ผมขอเข้าไปนะครับ"เสียงนี้ก็คือฮินาตะนั้นเอง หลังจากที่ทำงานพิเศษเสร็จแล้วฮินาตะก็ตรงดิ่งมาที่นี้ทันทีเลย

มาแล้วงั้นเหรอ ยังไม่ได้เตรียมใจที่จะพูดเลยอะ ทำไงดี

"เข้ามาสิ"

ประตูห้องค่อยๆ เปิดและปิดลงอย่างเบามือ คนตัวเล็กเดินเข้ามาหาโออิคาว่า

"ว้าว !! รุ่นพี่เย็บชุดได้สวยมากเลยแล้วไอนี้มันอะไรฮะฟูๆ นุ่มนิ่ม"ฮินาตะเอามือจับเฟอร์เล่นด้วยท่าทางตื่นเต้น

"ขอบใจ รองใส่ดูสิฉันจะได้ดูว่ามันพอดีตัวรึเปล่า"โออิคาว่าพูดพลางยื่นชุดให้ฮินาตะ

"ครับ"แล้วฮินาตะก็เดินไปยังห้องที่มี่ม่านไว้รูดปิดเป็นห้องสักพักฮินาตะก็เดินม่านออกมา คนตัวเล็กในชุดแซนดี้ดูน่ารักอย่างไม่ต้องสงสัยเลย โออิคาว่ายกมือขึ้นปิดปากเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าชุดที่เขาทำพอไปอยู่บนตัวคนที่เขาชอบมันช่างดูน่ารักเกินคำบรรยาย

"น่ารักเกินไปแล้ว !!"โออิคาว่าเผลอพูดออกมา

"ไม่หรอกฮะเพราะชุดที่รุ่นพี่ตัดมันสวยต่างหาก"

"ไม่หรอกเพราะนายนั้นแหละ เพราะคนใส่น่ารักเลยทำให้ชุดดูมีคุณค่ามากขึ้น ใส่นี้ด้วย"โออิคาว่ายื่นเข็มขัดให้ฮินาตะ

"นี้ ฮินาตะยังจำเรื่องที่ฉันบอกได้อยู่รึเปล่า"โออิคาว่าเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ได้ครับ"

"คือว่า...ฉันน่ะ..."โออิคาว่าอ้ำอึ่งอยู่สักพักนึง ดวงตากลมโตจ้องมองมาที่ร่างสูงด้วยท่าทางที่กำลังรอฟังอย่างตั้งใจ

อ๊า !! ไม่ไหวแล้วนะ ทำไมชอบทำหน้าตาน่ารักแบบนี้ใส่ฉันละเนี้ย

"ฉันชอบนาย ช่วยมาเป็นแฟนฉันได้รึเปล่า"โออิคาว่าตะโกนลั้น

"เอ๊ะ !!"ฮินาตะดูท่าทางตกใจหลังจากที่ตั้งสติได้น่าก็เริ่มแดง

แปร๊ด

ภายในเวลาไม่กี่วินาทีหน้าฮินาตะก็แดงเหมือนเหมือนลูกตำลึงสุกในทันที ดวงตากลมโตหลุบตามองต่ำด้วยท่าทางที่เขินอาย ทำเอาใจของโออิคาว่าเต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้ง

อ๊า !! อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ใจบ่ดีเลย

ชายร่างสูงหันหาไปมองทางอื่นเพื่อจะควบคุมสติตัวเองไม่ให้หลุดกระเจิง

"ผมเองก็..."โออิคาว่ารีบหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า "...ชอบครับ"เสียงอันเบาหวิวทำให้โออิคาว่าไม่ค่อยมั่นใจว่าที่เขาได้ยินนั้นไม่ใช่เพราะว่าเขาหูฝาด

"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ พูดอีกทีได้รึเปล่า ฉันไม่ค่อยมั่นใจว่าได้ยินถูกรึเปล่า"

คนตัวเล็กเหลือบมองโออิคาว่าแล้วพูดว่า "ผมชอบคุณครับ"

หมับ

โออิคาว่าคว้าร่างเล็กๆ ของฮินาตะเข้ามากอดแทบจะทันทีที่ฮินาตะพูดจบก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนปากเล็กๆ อย่างกระหายฮินาตะก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืดแต่อย่างใดน้อมรับสัมผัสแต่โดยดี คนตัวสูงค่อยๆ ผละออกอย่างช้าๆ ก่อนจะกระซิบว่า "น่าเสียดายจังเลย อยากทำมากกว่านี้จังเลยแต่กลัวว่าชุดจะเลอะหมดซะก่อน"ด้วยแววตากรุ้มกริ่ม

ฟุบ

ฮินาตะซุกหน้าลงบนแผ่นอกกว้าง "ติดไว้ก่อนได้สินะครับ"ฮินาตะพูด

ติดไว้ก่อนนี้มัน...หรือว่าจะเป็น...

"คิดอะไรลามกเป็นเหมือนกันนี้เราน่ะ"โออิคาว่าพูดพลางลูกหัวฮินาตะเบา

"ไม่พูดก็ไม่มีใครว่านะครับ"

พอเห็นคนตัวเล็กอายร่างสูงก็รู้สึกอยากจะแกล้งให้มากขึ้น

ช่างเป็นคนที่น่ารักเหลิอเกิน

 

1 อาทิตย์ต่อมา

วันคริสมาสก็มาถึงชุดตัดเสร็จทันพอดีงานเลย ภายในมหาลัยดูคึกคักกว่าทุกวันผู้คนคับคั่งล้นหลามมีทั้งนักศึกษาและประชาชนทั่วไป โออิคาว่าในเสื้อเวตเตอร์คอเต่าสีขาว ผ้าพันคอสีแดงสลับเขียว กางเกงสีดำ ร้องเท้าผ้าใบสีขาวเขากับธีมงานเดินเข้ามาในลานกิจกรรม ชายหนุ่มหยุดเดินแล้วมองหาฮินาตะ

ไปอยู่ตรงไหนนะ

โออิคาว่ากวาดตามองจนทั่วลานกว้างแต่มองหาเท่าไรก็หาไม่เจอ

"กำลังหาใครอยู่เหรอคะ"เสียงหวานเอ่ยถาม

"หาแฟนฉัน..."โออิคาว่าฉุกคิด

เสียงแบบนี้มัน...

ชายร่างสูงค่อยๆ หันมองด้านข้างตัวก็เห็นชายร่างเล็กหน้าตาใสๆ น่ารักไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆ ในชุดแซนตี้ นอกจากชุดที่เขาตัดให้แล้วบนตัวของฮินาตะยังมีโชคเกอร์ที่มีจี้ผลฮอลลี่ห้อยอยู่บนหัวก็ติดกิ๊ฟที่มีผลฮอลลี่ประดับอยู่ ถุงเท้ายาวสีดำแล้วก็ใส่รองเท้าผ้าใบส้นสูงสีแดง

"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสู่งานคริสมาสของมหาลัย T"ฮินาตะกล่าวทักทาย

โออิคาว่ายืนค้างตะลึงมองแฟนตัวเองอยู่นานฮินาตะขยับเข้าใกล้ร่างสูงอีกนิด

"อยู่นิ่งๆ นะครับ"ว่าแล้วก็คว้าแขนโออิคาว่าขึ้นมาแล้วใส่อะไรบางอย่างให้ "ผมก็ไม่รู้จะให้อะไรก็เลยไปทำอันนี้มาให้หวังว่ารุ่นพี่จะชอบนะครับ"

"ชอบสิทำไมจะไม่ชอบละ ขอบใจนะ"โออิคาว่ามองกำไรข้อมือที่เพิ่งถูกสวมให้ด้วยสีหน้าดีใจ "ในตระกร้านั้นอะไรงั้นเหรอ"โออิคาว่าเอ่ยถาม

"ของที่ระลึกน่ะฮะ อันนี้สำหรับคนที่โสด"ฮินาตะหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาโชว์นาฬิกาทุกอันมีรูกนกฮูกสลักไว้ "อันนี้สำหรับคนที่มาเป็นคู่"หยิบจี้ใบโคลเวอร์และจี้รูปนกฮูกขึ้นมาให้ดู "มันสามารถเป็นจี้สร้อยคอก็ได้เป็นสร้อยข้อมือก็ได้ด้วย ส่วนอันนี้สำหรับคนที่มาเป็นครอบครัว"คนตัวเล็กหยิบชุดสร้อยคอล็อกเก็ตที่ด้านหน้ามีรูปนกฮูกลายต่างๆ ให้โออิคาว่าดู "ทั้งหมดนี้เป็นงานออกแบบของปี 1 ทำแจกงานนี้โดยเฉพาะเลยนะ สำหรับคนที่มาใส่ชุดเข้ากับธีมจะได้ฟรีแต่ถ้าจะซื้อไปฝากคนอื่นก็มีร้านอยู่ด้านใน"ฮินาตะพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ

"แล้วถ้าเขาอยากจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้รึเปล่า"โออิคาว่าถาม

"ได้ครับ แต่ต้องเอาของที่ได้ไปแลกเอานะ"ฮินาตะกล่าว

"คุณคะ ฉันอยากแรกของที่ระลึกหน่อยน่ะคะ"หญิงสาวเดินมาหาฮินาตะพร้อมกับสามีและลูกๆ ของเธอ

"ได้ครับ"ฮินาตะหยิบล็อคเก็ตขึ้นมา 3 ห่อเพื่อให้เธอเลือก "อยากได้ลายไหนครับ"หญิงสาวดูทำหน้ารำบากใจ

"คุณคะเอาแบบไหนดี"เธอหันไปถามสามี

"นั้นสิ มีแต่ลายสวยๆทั้งนั้นเลย เลือกยากจัง"สามีกล่าวฮินาตะก็มองดูเด็กๆ ที่เงยหน้ามองเขาอย่างสนใจ คนตัวเล็กย่อตัวลงไปนั่ง

"สวัสดีจะ"ฮินาตะกล่าวทักทางเด็กๆ

"สวัสดีฮะ"เด็กแฝดทักทายกลับอย่างร่าเริง

"2 คนชอบแบบไหนงั้นเหรอช่วยปะป๋ากับมาม๊าเลือกหน่อย"ฮินาตะยื่นล็อคเก็ตในมือให้เด็กๆ ดู ทั้ง 2 มองหน้ากันแล้วหันกับมามองของในมือฮินาตะ

"ชีชอบอันนี้/โคคุงเอาอันนี้"ทั้งคู่ชี้ไปที่ล๊อกเก็ตคนละกันแต่อยู่ในซองเดียวกัน

"เอาอันนี้งั้นเหรอ"ฮินาตะหยิบมันออกมาแล้วส่งให้ทั้งคู่ในนั้นมีล๊อคเก็ตสีอัน

ในขณะที่ฮินาตะกำลังจะลุก เด็กทั้ง 2 คนก็จับมือเขาไว้แล้วพูดว่า"พี่ฮะในท้องมะม๊ามีน้องสาวสาวอยู่"คนแรกพูด

"เอ๊ะ !! น้องสาว"ฮินาตะเงยหน้ามองหญิงสาวผู้เป็นแม่ของเด็กทั้ง 2 เธอพยักหน้า "อยากได้เอาไปให้น้องสาวงั้นเหรอ"ฮินาตะถามแฝด

"อื้อ"ทั้งคู่พยักหน้า

"รีบกลับกันรึเปล่าฮะ"ฮินาตะหันไปถาม 2 สามีภรรยา

"ไม่คะ/ไม่รีบครับ"ทั้งคู่ตอบ

"เดี๋ยวผมพาไปที่บูทขายของที่ระลึกครับ"ฮินาตะพูดพร้อกกับลุกขึ้น "ถ้ามาเป็นครอบครับสามารถถ่ายรูปครอบครัวได้ฟรีเลยนะครับ เดี๋ยวพี่พาไปเลือกอีกอันให้น้องสาวนะ"ฮินาตะยิ้มหวานส่งให้เด็กแฝดทั้งคู่ดูดีใจโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีชายอีกคนที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยท่าทางภูมิใจในตัวเขา

"จริงเหรอคะ ดีจังเลยนะคุณ พวกเราอยากได้ภาพครอบครัวอยู่พอดีเลยคะ"ฝ่ายภรรยาหันมาบอกฮินาตะ

"งั้นก็ไปกันเถอะครับ"ฮินาตะเดินนำทั้ง 4 คนมายังบูทขายของที่ระลึก

หลังจากที่ทั้ง 4 คนได้รูปใส่ล็อคเก็ตและรูปที่ล้างให้แล้วเด็กแฝดก็วิ่งมาหาฮินาตะที่ยืนอยู่กับโออิคาว่า

"มีอะไรเหรอ"ฮินาตะย่อตัวลงนั่งเพื่อคุยกับเด็กทั้ง 2 คน

"ขอบคุณฮะ/ขอบคุณฮับ"

จุ๊บ

ทั้ง 2 คนหอมแก้มฮินาตะกันคนละข้างแล้วก็วิ่งไปหาพ่อกับแม่ก่อนจะหันมาโบกมือให้ฮินาตะแล้วก็เดินจากไป

"หวงตัวบ้างก็ได้นะ"เสียงพูดเหน็บแนมดังมาจากคนข้างๆ

ฮินาตะยืดตัวยืนขึ้น "นั้นเด็กนะครับ คุณหึงแม้กระทั้งเด็กเลยเหรอ"

"ไม่ได้หึงสักหน่อย"

"ไม่ได้หึงจริงเหรอครับ ว้า ไอเราก็อุส่าดีใจ"ฮินาตะพูดเชิงตัดพ้อ

"ฮินาตะทำอะไรอยู่น่ะ เราต้องเตรียมตัวหลังเวทีแล้วนะ"ในระหว่างที่คุยก็มีเสียงเรียกตัวฮินาตะไป

"รุ่นพี่ฮะ ผมต้องไปเตรียมตัวแล้ว แล้วเจอกันนะครับ"พูดจบฮินาตะก็วิ่งตามเพื่อนไปสแตนบายหลังเวที

"อ้าว !! ไปซะแล้ว ว่าแต่จะขึ้นไปโชว์อะไรละไม่ได้ถามไว้ซะด้วย"โออิคาว่ายืนพึมพำอยู่คนเดียว

หมับ

แขนล่ำๆ โผล่มาจากข้างหลังล่างสูงพร้อมกับเสียงพูด "ยืนทำบื้ออะไรอยู่โออิคาว่า"

"มัตสึเองเหรอ ตกใจหมดเลย ฉันกำลังจะไปลานกว้างไปเปล่า"โออิคาว่าเอ่ยชวนเพื่อนทั้ง 2

"ไปดิ พวกฉันกำลังจะไปกันอยู่เลยเห็นว่ามีโชว์พิเศษด้วย"อิวาอิสึมิกล่าว

"งั้นก็ไปกัน"แล้วทั้ง 3 คนก็เดินไปทางลานกว้างกัน

 

ณ ลานกว้างอเนกประสงค์ ทุกคนต่างกำลังจับจองหาที่นั่งเพื่อดูการแสดงของนักศึกษาของแต่ละคณะ

"ว่าไงนะฮินาตะก็ขึ้นแสดงด้วยเหรอ แล้วจะแสดงอะไรละ"อิวาอิสึมิถามขึ้นมาหลังจากได้ฟังโออิคาว่าพูด

"ไม่รู้สิฮินาตะไม่ได้บอกฉันไว้"โออิคาว่าส่ายหน้าเบาๆ

"อะไรวะ ทำไมไม่ถามมาเหล่า"อิวาสึมิโว้ย

"เอาน่าๆ รอเอาเองเถอะที่มานี้ฉันก็มารอดูเหมือนกันนั้นแหละ"โออิคาว่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ขออภัยทุกท่านที่ให้รอคะ ต่อไปจะเป็นการแสดงของคณะศิลปกรรมศาสตร์"พิธีกรประกาศ

นักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ 4 คนค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวทีแล้วไปประจำที่ของตัวเองหนึ่งใน 4 คนนั้นก็คือฮินาตะ

"ฮินาตะนี้ นั้นน่ะเหรอชุดที่นายตัดให้ น่ารักจริงๆ เลยเหมาะมากเลย"อิวาอิสึมิมองฮินาตะด้วยสายตามชื่นชม

"นั้นฮินะจังไม่ใช่เหรอใส่ชุดแซนตี้ด้วยน่ารักชะมัดเลย ถ้าฉันไปขอเขาเป็นแฟนเขาจะยอมรับฉันมั้ยนะ"เสียงของชายคนหนึ่งแว้วจากที่นั่งด้านหลัง โออิคาว่าขบกรามแน่เมื่อได้ยินดังนั้น

"ฉันได้ยินมาจากคนของเซค 3 มานะว่าเขาปฏิเสธแถมยังบอกว่าเขามีแฟนแล้วด้วยละ"เสียงอีกคนพูด

"พูดจริงดิน่าเสียดายจังเลย แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกยังไงก็ต้องลองไปสารภาพดู"ชายคนแรกพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

ฮินาตะน่ะของฉันอย่ายุ่งนะโว้ย

"ใจเย็นๆ น่าโออิคาว่า"มัตสึคาว่าพูด

"ฉันใจเย็นอยู่แล้วน่า"โออิคาว่ากัดฟันพูด

"เนี้ยนะใจเย็น แต่หน้าแกไปแล้วนะโว้ย"อิวาอิสึมิกระซิบคุยกับมัตสึคาว่า

"ฉันก็เพิ่งเคยเห็นโออิคาว่ามันหึงใครออกนอกหน้าขนาดนี้เหมือนกัน"

หลังจากนั้นการแสดงของคณะศิลปศาสตร์ก็เริ่มขึ้น โดยมี คาเงยามะเล่นกีต้า ยามากุจิเล่นคีบอร์ด สึกิชิมะเล่นกลองและคนสุดท้ายฮินาตะเป็นนักร้องนำ ทุกคนต่างตะลึงในการแสดงของทั้ง 4 คนและสนุกไปกับมันจังหวะเพลงที่เร้าใจและเสียงร้องที่หวานและไพเราะทำเอาคนดูตื่นเต้นกันยกใหญ่ มันช่างเป็นโชว์ที่ทุกคนไม่สามารถลืมได้เลย

 

ช่วงค่ำในวันนั้นหลังจากที่โชวเสร็จแล้วฮินาตะก็ไปปาร์ตี้คริสมาสต่อและดูเหมือนว่าฮินาตะจะได้รับการสนใจเป็นพิเศษเพราะการแสดงบนเวทีทำให้คนตัวเล็กเป็นที่จับจองของชายหนุ่มทั้งหลายส่วนสาวๆก็เข้ามาขอถ้ายรูปกันจนต้องเข้าคิวถ่ายจนโออิคาว่าหึงจัดงอนตุบป่องๆ เดินหนีฮินาตะไม่คุยกับฮินาตะตั้งแต่จบงานเลี้ยง

"เดี๋ยวสิครับรุ่นพี่รอผมก่อนสิ"ฮินาตะพยายามที่จะเดินให้ทันคนตัวสูง

"ทำไมไม่อยู่ปาร์ตี้ไปละ ผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลังคงจะชอบมากสินะ"โออิคาว่าพูดเชิงตัดพ้อ

"ชอบบ้าอะไรละ ถ้าชอบก็คงไม่มาวิ่งตามคนบ้าที่เอาแต่หึงจนหน้ามืดให้เจ็บขาแบบนี้หรอก"ฮินาตะตะเบงเสียงด้วยน้ำเสียงน้อยใจ "โอ้ย !! เจ็บๆ"แล้วฮินาตะก็ลงไปนั่งกองกับพืื้น

โออิคาว่ารีบหันทันที"เป็นอะไรมากรึเปล่า"โออิคาว่าถามด้วยความเป็นห่วงโดยลืมอาการหึงเมื่อกี้ไปเลย

"ก็เจ็บน่ะสิครับถามได้"

"ไหนฉันขอดูหน่อย"

ร่างสูงพยุงฮินาตะไปที่ม้านั่งใกล้ๆ แล้วถอดรองเท้าออกก็พบว่าข้อเท้าของฮินาตะแดงช้ำ

"ไปโดยอะไรมาเนี้ย ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้"โออิคาว่าถามด้วยท่าทางซีเรียส

"น่าจะเป็นตอนที่ลงมาจากเวที่ละมั่งครับ มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งชนผมล้มน่าจะเป็นแฟนคลับของสึกกิชิมะกับคาเงยาม่ามั่งแล้วก็เหยียบข้อเท้าผม ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นขนาดนี้"ฮินาตะพูดด้วยท่าทางหวั่นๆ เมื่อเห็นข้อเท้าตัวเอง

บ้าจริงทำไมฉันถึงไม่สังเกตนะว่าเขาเจ็บขนาดนี้เรานี้มันเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลย

"ฮินาตะนายพักอยู่ที่ไหนเดี๋ยวฉันไปส่ง"โออิคาว่าพูด

"เออ ต้องขึ้นรถไฟไปอีกสถานีน่ะครับ"

"ไกลไปแฮะ งั้นไปบ้านฉันละกันพรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่มั้ย"โออิคาว่าเงยหน้าขึ้นมาถาม คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ "งั้นค้างที่บ้านฉันละกัน"คุยเสร็จโออิคาว่าก็อุ้มฮินาตะขึ้นมาแล้วพาเดินกลับมาที่ห้องพักที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยนัก

แอ๊ด

โออิคาว่าค่อยๆ วางฮินาตะลงบนเตียงแล้วจัดการหายามาทามานวดให้

"อึก !!"ฮินาตะนิ่วหน้าด้วยอาการปวด

"เจ็บเหรอ"โออิคาว่าหยุดมือ

"ปวดนิดหน่อยน่ะครับ"ฮินาตะยิ้มฝืดๆ

"ขอโทษนะ ที่ฉันไม่ทันได้สังเกตน่ะแล้วก็ยังทำตัวงี่เง่าอีก"โออิคาว่าเอ่ยในขณะที่มือก็ค่อยๆ นวดให้ฮินาตะ

"ไม่เห็นต้องขอโทษเลยนี้ครับ ไม่ใช่ความผิดของรุ่นพี่สักหน่อย ที่หึงก็เพราะชอบผมมากใช่มั้ยละ ผมเองก็เหมือนกันเวลาเห็นผู้หญิงเข้ามาเกาะแกะรุ่นพี่เยอะๆ ก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เหมือนกันแหละ"ฮินาตะเอ่ยเสียงอ่อน

"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกน่ะ นี้ฮินาตะรู้รึเปล่าว่าพวกผู้ชายเวลามองนายตอนอยู่บนเวทีมันทำหน้าหื่นมองนายน้ำลายยืดด้วยพวกนั้นจ้องจะเขมือบนายเลยนะ ฉันละอยากจะตะโกนในมันรู้แล้วรู้รอดไปเลยว่านายเป็นของฉัน แต่ก็ทำไม่ได้"โออิคาว่าพูดเสียงอ่อย "แล้วก็ยังชุดนี้อีก"

"ชุดมันทำไมเหรอฮะ"ฮินาตะทำหน้าสงสัย

"ก็เวลานายใส่ชุดนี้มันน่ารักเกินไปน่ะสิ ฉันไม่อยากให้ใครเห็นอีกทั้งนั้นแหละเพราะฉะนั้นห้ามใส่ไปให้ใครเห็นอีกนะ ฉันหึง"โออิคาว่าพูดเสียงดุ

"คะ ครับ"

คนตัวเล็กยิ้มเฝื่อนๆ มองโออิคาว่าที่กำลังนวดข้อเท้า นวดขาให้เขาอยู่

ถ้าพ่อฮินาตะรู้ว่าฉันจ้องจะกินลูกเขาจะโดยอะไรบ้างเนี้ย

"เฮ้อ !!"จู่ๆ โออิคาว่าก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา

"เป็นอะไรไปฮะ"

"ฉันจะพูดกับพ่อแม่นายไงดีละเนี้ยว่าฉันคบกับลูกชายของท่านอยู่"โออิคาว่าทำหน้าหนักใจ

"ก็ไม่เห็นต้องพูดอะไรเลยนี้ครับ พ่อกับแม่ผมน่ะรู้แล้วว่าผมคบกับรุ่นพี่"พอได้ยินดังนั้นโออิคาว่าก็ทำหน้าสงสัย "พ่อกับแม่ไม่ว่าอะไรหรอกครับพวกเขาเป็นคนเปิดกว้างลูกชายเขารักใครเขาก็รักด้วย"ฮินาตะฉีกยิ้มกว้าง

"นี้ฮินาตะ"โออิคาว่าลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ ฮินาตะ "นายรู้สึกยังไงที่มีแฟนขี้หึงแบบฉัน"โออิคาว่าถามออกมาตรงๆ

"อื้อออ !! ดีใจนะครับ"คำตอบที่เกิดคาดเดาทำเอาโออิคาว่างงไปเหมือนกัน "ดีใจที่ผมได้รู้จักคุณมากขึ้น ผมน่ะอยากจะเห็นทุกด้านของคุณให้มากกว่านี้นะครับ"ฮินาตะเอนตัวซบไหล่โออิคาว่าเบาๆ

ตุบ

ร่างเล็กๆ ถูกกดให้ลงไปนอนราบกับเตียง

"ฉันไม่รู้ว่ามันเร็วไปรึเปล่าที่จะให้แต่ฉันคิดว่าฉันอยากให้ก่อนที่ฉันจะกอดนายฮินาตะ"โออิคาว่ากล่าวพร้อมกับหยิบแหวนสีเงินเรียบๆ ออกมา

"ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเร็วไปรึเปล่า แต่ช่วยสวมมันให้ผมได้มั้ยครับ"ฮินาตะพูดพร้อมกับยื่นมือซ้ายให้โออิคาว่า ชายหนุ่มร่างสูงไม่รีรอรีบสวมแหวนไปที่นิ้วนางข้างซ้ายทันทีก่อนจะจุมพิตลงไปที่แหวน

ก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบนุ่มๆ ว่า"รักนะ ฮินาตะ"

"ผมก็รักคุณ เหมือนกันครับ"เสียงหวานๆ เอ่ย

สายตาคมกริบจ้องมองยังคงรักที่นอนราบอยู่ใต้ร่างของเขาค่อยๆ เบียดชิดริมฝีปากของตัวเองเข้ากับของฮินาตะก่อนจะลากไล้ริมฝีปากลงไปตามผิวกายที่โผล่พ้นชุดออกมาก่อนจะกดจูบหนักๆเพื่อทำเครื่องหมายของตัวเองไว้ ฝ่ามือก็ลากไล่ไปตามเรียวขาเนียน ร่างกายของคนตัวเล็กสั่นสะท้านเมื่อถูกสัมผัส เขามองจ้ำแดงบนตัวฮินาตะอย่างพอใจ

"ร รุ่นพี่... เดี๋ยวชุดมัน..."

ฮินาตะยังไม่ทันได้พูดจบโออิคาว่าก็พูดแทรกขึ้นมาว่า

"เปื้อนก็ไม่เป็นไรซักไม่ออกเดี๋ยวฉันจะเย็บให้ใหม่จะเอากี่ชุด จะเอาแบบไหน เซ็กซี่หรือน่ารักฉันก็จะทำให้ ในเมื่อฉันได้ผูกขาดตัวนายไว้กับฉันคนเดียวแล้วนี้ นายคงไม่ว่าอะไรนะ"

ฮินาตะกัดริมฝีปากเบาๆ ใบหน้าก็แดงด้วยอาการเขินอายก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"ผมจะว่ารุ่นพี่ทำไมละครับ ผมเป็นของคุณแล้วนี้นา คุณอยากให้ผมใส่อะไรแบบไหนไม่ว่าเมื่อไรผมก็จะใส่ให้คุณดูคนเดียวครับ ผมเองก็อยากรองใส่ดูเหมือนกันนะชุดเซ็กซี่ๆ แหวกตรงนั้นตรงนี้ เผื่อคุณจะหลงผมมากขึ้น"คนตัวเล็กยกแขนขึ้นโอบรอบคอโออิคาว่าก่อนจะดึงลงมาจูบและดูเหมือนว่าต่อจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นทั้งคู่ก็พร้อมจะพะเชิญหน้าต่อไป

ไม่ต้องใส่ฉันก็หลงรักนายหัวปักหัวปัมแล้วละ

"นี้ฮินาตะย้ายมาอยู่กับฉันนะ ฉันอยากอยู่กันนาย"โออิคาว่าเอ่ย น้ำตาแห่งความดีใจค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากดวงตากลมโต

"ครับ ผมจะย้ายมาอยู่กับคุณ รุ่นพี่โออิคาว่า"

"จุ๊ๆ เรียกโทรุสิ"

"ครับ โทรุซัง รักที่สุดเลย"ปากเล็กๆ พูดจบก็ถูกครอบคองโดยริมฝีปากของคนตัวสูงอีกครั้งจูบที่แสนกระหายและเนิ่นนาน

ฮินาตะ ไม่สิโชโยว ฉันเองก็รักนายที่สุดเหมือนกัน

 

________________________________

 

 

. . . H a p p y E n d i n g . . .

 

 

(ฉบับปรับปรุง)

 

อยากอ่าคู่ไหนอีกรีเควสมาได้นะครับ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #169 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:16

    เลือดจัไม่พอแล้ว

    #169
    0
  2. #130 meko_18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 13:33
    โอ๊ย หนูฮินะ จะกี่ตอนกี่ตอนก็เปลืองตัว555 น่ารักมักๆเลยค่ะ
    #130
    0
  3. #110 นำยำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:23

    ทำไมฮินาตะเป็นเกย์ ไม่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

    #110
    2
    • #110-1 yaoipeepaa(จากตอนที่ 7)
      3 มีนาคม 2562 / 20:01
      น่ารักดีออกนุ้งฮิ😁
      #110-1
    • #110-2 noodle57(จากตอนที่ 7)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:02
      ไม่ชอบกดออกเลยค่ะ~
      #110-2
  4. #86 Tanaporn-voot (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 03:12
    ฟินมากคะ
    #86
    0
  5. #49 gabbycutefox (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 10:25
    แฝดมิยะฮินาครัช
    #49
    5
    • #49-1 ploylovely2808(จากตอนที่ 7)
      5 มีนาคม 2561 / 22:07
      ดันๆ//อยากอ่านเหมือนกันค่ะ ไรท์ช่วยแต่งให้อ่านหน่อยค่ะ//กราบ
      #49-1
    • #49-5 วิหก (ปีกหัก)(จากตอนที่ 7)
      15 มิถุนายน 2561 / 15:57
      รับทราบจ้า
      #49-5
  6. #48 neovenesia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 20:46
    ถ้างั้นขอแนะนำชุดวันเกิดค่ะ ไม่ต้องตัด ไม่ต้องใส่รับรองผัวรักผัวหลงแน่ฮินาตะ 

    ปล อยากอ่านคู่สึกิชิมะค่า
    #48
    0
  7. #47 mymint-estt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 22:19
    ขอสึกกี้ค้าบบ
    #47
    0
  8. #46 Jamc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 06:55
    ขอคู่ shirabuhina :)
    #46
    0
  9. #45 InazumaJaban (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 21:57
    ไรต์ค่ะขอคู่ kenmahina ค่าาา
    #45
    0
  10. #44 Secr3t-Key (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 09:35
    โออิคาวะซังงงงงงงงง ละมุนสุดๆไปเลย
    #44
    0