fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 8 : STORY 8 : MARRY ME [KenmaHina]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    30 เม.ย. 61



- - - - STORY 8 - - - -

_______________


                         ท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาเบาๆ ผมเดินฝ่าหิมะที่กำลังตกลงมาอย่างช้าๆ ด้วยความเร่งรีบ วันนี้ผมมีนัดกับคนสำคัญของผม เขาก็คือว่าที่ภรรยาของผมนั้นเอง เป็นคนๆเดียวที่ผมไม่สามารถต้านทานอะไรเขาได้สักอย่างไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม การวางตัว การพูดการจา การปฏิบัติตัวไม่ว่าจะกับผมหรือคนอื่นๆ แล้วก็อีกหลายๆอย่างเลย คนๆ นั้นก็คือ ฮินาตะ โชวโย

                         เมื่อถึงคอนโดผมก็รีบดิ่งไปที่ลิฟท์ทันที

                         "รอผมด้วยครับ"ผมตะโกนบอกคนในลิฟท์แล้วก็ก็รีบวิ่งเข้าไปในลิฟท์ทันที
 
                         "ชั้นไหนครับ"พนักงานชายร่างสูงใหญ่ถามผม

                         "ชั้น 11 ครับ"ผมตอบ "ขอบคุณมากครับ"ผมกล่าวของคุณคนที่กดลิฟทฺให้รอผมแล้วลิฟท์ก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปด้านผมจนมาถึงชั้นที่ 11

                         ติ่ง

                         "ชั้น 11 ครับ"พนักงานกดลิฟท์พูด

                         "ขอบคุณครับ"แล้วผมก็เดินออกมาจากลิฟท์ตรงมายังห้องของผมทันที

                         ห้อง 1131

                         ปิ้งป่อง

                         ผมกดกริ่งหน้าห้องก่อนจะมายืนรอตรงประตู

                         "มาแล้วครับ"เสียงใสๆ ของฮินาตะดังลอดออกมานอกประตูไม่นานประตูห้องก็เปิดออก

                         แอ๊ดดด

                         "กลับมาแล้วเหรอฮะ"ดวงตากลมโตมองผมพร้อมกับส่งรอยยิ้มมาให้

                         โอ้ย !! น่ารักเกินจะต้านทาน เก็บอาการไว้เคนมะ

                         ผมเตือนตัวเองในใจ

                         "กลับมาแล้ว"ผมพูดพร้อมกับยิ้มกริ่ม "มันนี้ทำอะไรกินงั้นเหรอหอมออกมาถึงข้างนอกเชียว"ผมถามเมื่อก้าวเข้าห้องพร้อมกับปิดประตูเบาๆ

                         "ไม่บอกฮะ"ฮินาตะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะเอากระเป๋าผมไปถือแล้วเดินเข้าห้องไปส่วนผมก็เดินตามในขณะที่เดินตามไปผมก็เห็นรอยกัดที่คอของฮินาตะที่ผมทำไว้ ใช้แล้วครัฮินาตะเป็นโอเมก้าส่วนผมก็เป็นอัลฟ่า รอยกัดที่คอมันเป็นสัญญาลักษณ์ที่บ่งบอกได้ว่าฮินาตะมีเจ้าของแล้วและคนที่เป็นเจ้าของก็คือผมเองแต่ก็มิวายต้องระวัง ฮินาตะเอากระเป๋าไปเก็บในห้องเสร็จก็วิ่งเข้าไปในครัว

                         "เคนมะไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะผมเตรียมไว้ให้แล้ว"ฮินาตะกล่าวในขณะที่เจ้าของเสียงยังคงวุ้นกับอาหารบนเตา ผมเดินเข้าไปในครัวยืนซ้อนอยู่ด้านหลังคนตัวเล็กก่อนที่จะโน้นตัวหอมแก้มขาวเนียนเบาๆ

                         "งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนจะ"ก่อนจากจูบบ่าที่โผล่พ้นเสื้อออกมาเบาๆ คนตัวเล็กหันมองผมอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความตกใจก่อนจะหุบลงแล้วเบนหน้าหนีดวยความเขินอายใบหน้าแดงก่ำสำหรับผมมันดูน่ารักเชื่อได้เลยว่าไม่มีใครเคยเห็นเขาแสดงสีหน้าแบบนี้ "อย่าน่ารักให้มันมากนัก ฉันจะทนไม่ไหวเอา"ผมพูดเบาๆ แล้วมองฮินาตะด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

                         "คนบ้า !! ไปอาบน้ำเลยไป"ฮินาตะไล่ผม

                         ผมฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ "จ้า"ผมลากเสียงยาวก่อนจะเดินเข้าห้องไป

                         ฮินาตะเหลือบมองตาม "คนอะไรไม่รู้ขี้แกล้งชะมัดเลย"ฮินาตะพึมพำกับตัวเองพลางเอามือขึ้นมาลูบบ่าตัวเองเบาๆ

                         หลังจากที่ผมเดินเข้ามาห้องอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วผมยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองผมนึกถึงตอนที่ริมฝีปากผมสำผัสกับบ่าฮินาตะเมื่อกี้มันนุ่มมากถึงแม้ว่าผมจะเคยได้สัมผัสร่างกายของคนตัวเล็กมาแล้วแต่มันก็ยังคงอยากสัมผัสมากขึ้นไปอีก รู้สึกได้ว่าสัมผัสเท่าไรได้กอดได้จูบเท่าไรมันก็ไม่เคยพอเลย ทุกวันนี้ผมแทบจะไม่ได้สังสรรค์กับคนที่บริษัทเลยเสร็จงานแล้วก็อยากจะกลับบ้านอยากจะเห็นหน้าฮินาตะใจจะขาด

                         "เฮ้อ !! ถ้านายหายตัวไปฉันคงตายจริงๆแน่เลย"ผมพูดพลางก้มลงมองกล่องแหวนในมือ "เอาวะ กล้าๆ หน่อยเคนมะ"ผมให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเก็บแหวนใส่กระเป๋ากางเกง

                         ฮินาตะค่อยๆ ตักอาหารใส่จานแล้วเอามาเรียงที่โต๊ะอย่างระวัง

                         "ให้ฉันช่วยมั้ย"ผมถามเมื่อเดินออกมาเห็นว่าฮินาตะกำลังจัดโต๊ะอยู่

                         คนตัวเล้กเงยหน้ามองผมแล้วส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ ใครเสร็จแล้วคุณนั่งรอเถอะ"

                         "เอางั้นเหรอ"ผมถาม

                         "ครับ"

                         ผมก็ไปนั่งรอถามที่ฮินาตะบอกในระหว่างที่เขากำลังจัดโต๊ะผมก็นั่งมองชายร่างเล็กเดินไปเดินมาในห้องระหว่างโต๊ะอาหารกับครัวจนเสร็จ

                         "เสร็จแล้วครับ"ฮินาตะหันมาบอกผม "เชิญนั่งที่โต๊ะได้เลยครับ"ชายร่างเล็กพูดพร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนพาดไว้ที่เก้าอี้ของตัวเอง

                         "มีแต่ของโปรดฉันนี้"ผมพูดเมื่อเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอาหาร

                         "ครับ ผมหวังว่าอาหารพวกนี้จะถูกปากคุณนะ"ฮินาตะกล่าว

                         "ไม่ต้องชิมฉันก็รู้ว่ามันอร่อยนะ คุณหัวหหน้าเชฟ"ผมพูดพลางมองไปยังฮินาตะ

                         "มันเป็นอดีตไปแล้วละครับ ตั้งแต่ที่ทุกคนรู้ว่าผมเป็นโอเมก้า"ดูเหมือนว่าผมจะไปจี้จุดเข้าสินะ
                         "โทษที ฉันไม่น่าพูดเรื่องนี้เลย"

                         ฮินาตะส่ายหน้าเบาๆแล้วยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรหรอกฮะ มันคือความจิงผมต่างหากที่ต้องยอมรับมันให้ได้"ฮินาตะแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาอย่างเห็นได้ชัดการที่เขาต้องออกจากงานที่เขารักมันคงจะทรมานใจเขามากๆ แน่เลย

                         "อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลยน่า ถ้านายยังอยากเป็นเชฟอยู่ฉันแนะนำให้นายได้นะฮินาตะ"ผมพูด

                         "ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ทุกวันนี้คุณกินอาหารที่ผมทำอย่างอร่อยผมก็ดีใจแล้ว"ฮินาตะพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

                         "นี้ฮินาตะ กินข้าวเสร็จฉันมีอะไรจะให้ด้วยนะ"ผมพูด

                         "เอ๊ะ !! อะไรเหรอฮะ"คนตัวเล็กถามด้วยสีหน้าสงสัย

                         "บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ"ผมพูดยิ้มๆหลังจากนั้นผมและฮินาตะก็ลงมือทานอาหารในระหว่านั้นก็คุยกันไปหลายเรื่องจนกินข้าวเสร็จฮินาตะก็เก็บจานชามไปล้างผมก็มานั่งรออยู่ที่โซฟา

                         หลังจากนั้นสักพักฮินาตะก็เดินมาทิ้งตัวงนั่งข้างๆ ผม

                         "มีอะไรจะให้เหรอครับ"คนตัวเล็กถามเสียงหวาน

                         "อยากรู้เหรอ"ผมถามฮินาตะก็พยักหน้าตอบ "งั้นก็หลับตาก่อนสิ"ผมพูด

                         "หือ ต้องหลับตาด้วยเหรอฮะ"ฮินาตะถามด้วสีหน้าแปลกใจ

                         "ใช่ หลับตาเร็ว"ผมพูดซึ่งผมเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันไม่รู้ว่าฮินาตะไม่สิต้องเรียวว่าโชวโยให้คุ้นปาก

                         "หลับแล้วครับ"โชวโยพูด

                         "อย่าเพิ่งลืมตานะ"ผมพูดพร้อมกับล้วงเอาแหวนในกระเป๋ากางเกงออกมาแล้วค่อยๆ สวมให้คนตัวเล็ก

                         "คุณทำอะไรเคนมะ"โชวโยถามพลางนิ้วหน้าด้วยความสงสัยแต่ตายังคงหลับอยู่
                         "เอาละลืมตาได้"ผมพูด 

                         โชวโยค่อยๆ ลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่คนตัวเล็กมองก็คือมือข้างที่ผมสวมแหวนให้เมื่อเห็นแหวนเขาก็เงยหน้ามองผมในทันทีด้วยความตะลึงปนตกใจ "นะ นี้ นี้มัน..."โชวโยถามผมด้วนน้ำเสียงที่ไม่เชื่อ

                         "แหวนแต่งงานไง ฉันไม่ให้สิทธิ์ปฏิเสธกับเธอหรอกนะ"ผมกล่าวด้วยสีหน้ามีเลศนัยดูโชวโยจะอึ้งไปกับคำพูดของผม

                         "ผมไม่คิดว่าคุณจะพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วย"โชวโยพูดยิ้มๆ

                         "เพิ่งจะรู้เหรอ"ผมพูดอย่างมั่นใจ 

                         "ก็คิดอยู่หรอกว่าคุณมันร้านแต่ไม่คิดว่าจะร้ายขนาดนี้ ถึงขนาดบังคับให้ผมแต่งงานเนี้ยคุณไม่คิดว่าทำเกินไปเหรอฮะ"โชวโยถามผม

                         "ไม่ได้หรอก ถ้านายเกิดไปตกปากรับคำแต่งงานกับใครก่อนที่ฉันจะได้คำตอบ ฉันก็แย่น่ะสิ โชวโย"ผมพูด

                         "ตรรกะอะไรของคุณเนี้ย ผมไม่เห็นจะเข้าใจด้วยเลย"โชวโยพูดพลางอมยิ้มบางๆ

                         หมับ

                         ผมความตัวโชวโยมากอดไว้ "ฉันไม่สนหรอกนะวามันเป็นตรรกะอะ แต่นายห้ามหายไปจากชีวิตฉันอีกนะ"ผมพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย

                         "ครับ ผมไม่ไปไหนแล้ว"โชวโยพูดพร้อมกับสวมกอดผมหลวมๆ

                         ผมค่อยๆ ดันตัวโชวโยออกก่อนจะใช้มือช้อนคางเขาขึ้นมามอง คนตัวเล็กสบตากับผมในระยะที่ใกล้มาก "ฉันไม่อนุญาตให้นายรักใครอีกนอกจะฉัน"พูดจบผมก็กดริมฝีปากลงบนริมฝีปากโชวโยอย่านุ่มนวลที่สุดแล้วค่อยๆ ผละออก

                         "เคนมะ ผมถามอะไรคุณหน่อยสิ"โชวโยพูด

                         "ว่ามาสิ"

                         "คุณจะรักเด็กคนนี้เหมือนที่คุณรักผมมั้ย"โชวโยพูดพร้อมกับจับมือผมไปว่างที่หน้าท้องตัวเอง

                         ผมมองที่มือตัวเองแล้วเงยหน้ามองคนตัวเล็กตรงหน้า "นี้นายจะบอกฉันว่า..."ผมจ้องหน้าโชวโย

                         "ครับ ผมท้อง เกือบจะ 2 เดือนแล้ว"โชวโยพูดพร้อมกับยิ้มหวานให้ผม

                         ณ เวลานั้นผมดีใจจนทำอะไรไม่ถูดเลย ได้แต่ตอบโชวโยไปว่า "รักสิทำไมจะไม่รัก" และขอบอกเลยว่าเป็นครั้งแรกในชีวิที่ผมดีใจจนร้องไห้ออกมา ผมกระโจนเข้ากอดคนตัวเล็กอย่างลืมตัว "อย่างกับฝัน ถ้าเกิดฉันตื่นแล้วมันไม่ใช่ความจริงฉันจะทำยังไงดี"ผมพูดเสียงสั่นเล็กน้อย

                         โชวโยค่อยๆดันตัวผมออกก่อนที่จะดึงตัวผมโน้มลงแล้วริมฝีปากของเราก็สัมผัสกันริมฝีปากที่ผมได้สัมผัสมันนุ่มมาก ผิวกายที่ได้สัมผัสนั้นก็อุ่น โชวโยค่อยๆ ถอนริมฝีปากตัวเองออกช้าๆ "คุณไม่ได้ฝันหรอก มันคือความจริง"คนตัวเล็กพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้ผม

                         ผมจับมือโชวโยไว้แล้วพูดว่า "ฉันโชคดีจังเลยที่มีเป็นเมีย"ผมพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ปลื้มปริ่มก่อนจะสวมกอดคนตัวเล็ก


_____________________


THE END

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #224 Siddhasini (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2564 / 05:57

    ทุกคน!!เตรียมรับหลาน เพราะฮินาตะท้องได้2เดือนแล้ว
    #224
    0
  2. #217 hinataxkageyama (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 18:06
    เตียมรับหลาน!!
    #217
    0
  3. #170 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:20

    เตรียมอุ้มหลาน555

    #170
    0
  4. #113 hansa1234com (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 22:45

    สะ สองเดือน เตรียมรับหลานเร็วพวกเรา!!

    #113
    0
  5. #111 หนูน้อยหรรษา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:26

    โง้ยยย ฟิน
    #111
    0
  6. #79 Tanaporn-voot (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 22:52
    สนุกมากเลยคะ
    #79
    0
  7. #71 sumtyou (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 14:26

    สุดยอดมากๆ อวยคู่นี้สุดชีวิต //อ kenma x shoyo x kuroo ให้โชโยเคะนะคะ

    #71
    0
  8. #65 แม่ประไพร (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 08:28

    อยากให้คุณนักเขียนแต่งเป็นเรื่องยาวหลายๆตอนจังเลยค่ะ ฮือออ
    #65
    0
  9. #55 Kana-san (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:49
    ไรท์~~~~ขอ3pนร้า~~~เป็นคุโระกับเคนมะเมะแล้วฮินาตะเป็นเคะ
    #55
    0
  10. #54 neovenesia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:25

    คู่นี้ก้อแอบเชียอยู่เหมือนกัน

    #54
    0
  11. #53 Phana (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 21:10

    งือออออออ เคนมะเป็นเมะแมนมากกกกกกก

    ในที่สุดไรต์ก็มาาาาาาา 5555+

    #53
    0
  12. #52 I'm your smile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 13:21
    ละมุนมากกก เขินน
    #52
    0
  13. #51 LightOnTheSky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 11:18
    โง้ยยยยยย น่ารักไปอีก ละมุนมากกกกก
    #51
    0