(END) 7SINS/GOT7 ❉ ENVY&PRIDE ▫ #markbam #bnior

ตอนที่ 20 : ::7Sins:: 17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    30 เม.ย. 59

             

              7 SINS

                                                  ENVY & PRIDE

                                                   ✡

 

 

งานวันแม่จบลงในช่วงเช้าใกล้เที่ยง ส่วนช่วงบ่ายเหล่านักเรียนต้องเข้าเรียนตามปกติ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยทยอยกลับไปบ้านไปแล้วส่วนหนึ่ง

 

แบมแบมเดินไปส่งแม่กลับบ้านที่หน้าโรงเรียน เพราะเป็นคนหนึ่งที่เลือกจะอยู่ที่นี่ต่อ มันเป็นสิ่งที่ทำให้คนเป็นแม่ค่อนข้างจะภูมิใจเลยเพราะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียนมากขนาดนี้ หารู้ไม่ว่าเด็กน้อยท่องคำขอโทษในใจแทบตลอดเวลา เพราะเขาเองก็ไม่ได้คิดที่จะกลับไปเรียนแต่อย่างใด

 

แต่สาเหตุที่ขออยู่ซงต่อ.. เป็นเพราะกำลังออกตามหาคนๆหนึ่งที่หายตัวไปตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่กลับมา

 

ร่างเล็กวิ่งไปทั่วโรงเรียนในที่ๆเจ้าตัวพอจะนึกออกได้ว่ามาร์คจะอยู่ตรงนั้น ซึ่งในตอนที่คิดน่ะมันก็ดูง่าย แต่เอาจริงๆไม่ใช่เลย เขารู้ทั้งรู้ว่าซงกว้างใหญ่แค่ไหน ขนาดที่ว่าจากตึกไปโรงอาหารยังต้องมีรถกอล์ฟคอยบริการ แต่ในเวลาเรียนแบบนี้ถ้าเขาไปขอยืมใช้จะต้องถูกนำตัวไปหักคะแนนที่ห้องปกครองโทษฐานโดดเรียนแน่ๆ

 

ทางเลือกของแบมแบมมีอยู่ทางเดียวนั่นก็คือวิ่ง ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาไปยังเบอร์ที่เขาได้ส่งข้อความหาตั้งแต่ตอนเช้า แต่กลับพบว่าตอนนี้พี่เขาได้ปิดเครื่องหนีไปแล้ว

 

หายไปไหนของเขานะ..

 

แบมแบมตัดสินใจวิ่งตรงไปที่สวนหลังโรงเรียนเพราะคิดว่ามันเป็นที่ๆใครคิดไม่ถึงและคงไม่มีใครอยากจะเข้าไปหรอก เนื่องจากส่วนหนึ่งมันเป็นอาณาเขตของบุตรชายลำดับที่สามของตระกูลอย่าง อิม แจบอม ผอ.ได้สร้างบ้านพักส่วนตัวไว้ให้ที่นั่น แล้วมันก็ไกลจากตึกเรียนของเขาค่อนข้างจะเยอะ

 

แต่อะไรก็ไม่รู้ที่ดลใจให้แบมแบมวิ่งตามมาจนถึง

 

เขาต้องขอบคุณสิ่งนั้นมากจริงๆ เพราะทันทีที่ร่างเล็กยืดตัวขึ้นจากอาการหอบเหนื่อย ดวงตากลมโตก็ปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นเคยได้อย่างพอดิบพอดี

 

ร่างสูงกำลังนอนแผ่ราบอยู่บนพื้นสนามหญ้าอย่างไม่ได้กลัวเลยว่าเสื้อผ้าตัวเองจะเปื้อนไปด้วย เขาไม่แน่ใจว่าคุณชายอย่างพี่มาร์คที่นอนอยู่แต่บนเตียงนิ่มๆจะรู้สึกสบายตัวหรือไม่ แต่ด้วยอากาศที่เริ่มจะหนาวเย็นแบบนี้มันไม่ควรจะมานอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอไง เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงเดินเข้าไปถามเขาอย่างไม่ลังเล

  

 

“พี่ครับ..”

 

“...”

 

เจ้าตัวเงียบไม่ตอบคำถาม และนั่นก็ทำให้คนทักรู้สึกลำบากใจขึ้นมาได้ง่ายๆ เปลือกตาสีเข้มยังคงหลับลงไม่ลืมขึ้นมาดู ทำเอาแบมแบมต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกสติแล้วกลั้นใจถามต่ออย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“มาทำอะไรตรงนี้ล่ะครับ ช่วงนี้อาการเย็นแล้วด้วย เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก...”

 

“ทำไม ถ้าฉันป่วยแล้วจะทำไม?” ถ้อยคำประชดประชันถูกขับออกมาจากริมฝีปากทั้งๆที่แบมแบมยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ พอได้ยินแบบนั้นเด็กหนุ่มถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วถือวิสาสะย่อตัวลงนั่งอยู่ข้างๆ แต่ก็เว้นระยะห่างเอาไว้ให้พอดีเพราะกลัวว่าจะทำให้มาร์คลุกหนีไปเสียก่อน

 

“ไม่ดีไงครับ ผมไม่อยากให้สุขภาพของพี่แย่นะ”

 

“หึ ขนาดแม่ยังไม่สนใจฉันเลย”

 

“แต่ผม..” สนใจนะ

 

“...ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคือใคร แล้วนายจะมาใส่ใจฉันทำไม” เสียงพูดนั้นดังแทรกขึ้น ไม่ปล่อยให้แบมแบมได้เอ่ยคำสุดท้ายออกไป ส่วนสิ้นสุดประโยคนั้นเสียงทุ้มก็ค่อยๆเบาลงด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าว สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาเบาๆ พริบตาหนึ่งผมเห็นดวงตาคมนั้นมองผม ก่อนที่เปลือกตาสีเข้มจะหลับลงอีกรอบพร้อมกับริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังสั่นระริก

 

คำพูดของมาร์คและท่าทีที่สิ้นหวังของเขาทำให้คนมองสะเทือนใจเป็นอย่างมากเพราะยังรู้สึกผิดอยู่ที่ตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ร่างสูงต้องมาตกอยู่ในสภาพที่แสนย่ำแย่แบบนี้  เด็กน้อยตัดสินใจถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วคลุมกายอีกฝ่ายเอาไว้ให้ คนตัวเล็กเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงพูดออกมาเสียงเบา

 

“ผมขอโทษนะ ไม่ใช่ว่าผมรู้สึกไม่ดีกับพี่.. แต่พี่ไม่รู้สึกอะไรหรอครับที่จะต้องเสียเพื่อนสนิทไปทั้งๆที่รู้จักกันมานานมากขนาดนี้”

 

และเมื่อเจอคำถามนี้ก็ทำให้มาร์คต้องแค่นหัวเราะมาเบาๆ ด้วยความสมเพชกับสิ่งที่ต้องเผชิญในแต่ละอย่าง

 

“หึ.. นายไม่รู้เหรอว่าเมื่อก่อนฉันสนิทกับมันมากขนาดไหนกัน”

 

“...”

 

“สนิทกันขนาดที่ว่าใช้แปรงฟันด้วยกันได้ มันไปไหนมาไหนก็บอกฉันตลอด แล้วมันก็รู้ด้วยว่าปมด้อยของฉันคือเรื่องที่ไม่มีแม่ ซ้ำยังมาเจอพ่อไม่สนใจ ฉันสนิทกับมันมากจนเคยร้องไห้กับมันเรื่องของพ่อ นั่นทำให้มันรู้ดีที่สุดว่าฉันเกลียดการถูกมองข้ามเป็นอย่างมาก”

 

“...”

 

“จนกระทั่งมันมาเจอนาย มันก็ได้ทำในสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดกับฉัน”

 

แบมแบมเม้มริมฝีปาก หัวใจดวงน้อยเต้นแรงและรัวขึ้นพอได้รู้ว่าตัวเองนี่แหละที่เป็นฝ่ายมอบความเจ็บปวดให้มาร์คมากขนาดนี้

 

“ฉันยอมรับว่าตอนแรกเกลียดนายมาก ฉันต้องการจะกีดกันนายออกจากมัน ต้องการไล่นายไปให้ไกล ฉันเลยคิดจะข่มขู่นาย ลูกไม้ตื้นๆก็คือทำยังไงก็ได้ให้นายกลัวจนบอกเลิกมัน”

 

นี่สินะ.. พี่ถึงได้ใจร้ายกับผมตอนแรกมากขนาดนั้น เป็นเพราะพี่แค่ต้องการเพื่อนคืนอย่างนั้นน่ะเหรอ?

 

“..แต่ดูเหมือนยิ่งอยู่ใกล้เท่าไหร่ ฉันก็ได้รู้ว่านายเข้าใจฉันมากที่สุด” คำพูดของมาร์คเบาหวิวก่อนจะสลายหายไปกับสายลม เป็นประโยคสุดท้ายที่ทำให้แบมแบมเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากันอีกหนเพราะพูดอะไรไม่ออก

 

เจ้าป่าที่ตกหลุมพรางของตัวเอง

 

“...”

 

“ส่วนเรื่องไอ้แจ็ค..ไม่ใช่ว่าฉันไม่เสียใจที่ต้องตัดเพื่อนกับมัน ใครบ้างล่ะจะไม่เสียใจที่ต้องเลิกคบกับเพื่อน?”

 

“ผมขอโทษครับ”

 

“หึ ไม่ใช่เรื่องของนายแล้ว สิ่งที่ทำให้ฉันตัดใจหันหลังให้มัน เพราะว่านี่ไม่ใช่เพียงแค่ครั้งเดียวที่มันทำแบบนี้ เมื่อไหร่ที่มันมีแฟน มันก็จะลืมฉันตลอด มันปล่อยฉันไว้คนเดียวตลอด เพียงแค่คนอื่นมันไม่ได้ทิ้งฉันไว้นานมากเท่าตอนคบนาย ฉันถึงได้สงสัยไงว่านายมีอะไรดีกันแน่ แบมแบม..”

 

“...”

 

“ฉันเสียใจจนตอนนี้ ถึงขั้นไม่อยากไปเรียนเพราะไม่อยากเจอหน้ามัน แต่บางที.. มันทำให้ฉันคิดเหมือนกันว่าถ้ามีเพื่อนแบบมันแล้วรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว ฉันยอมไม่มีเลยดีกว่า”

 

“...”

 

“นายบอกไม่ใช่หรอนายก็รู้สึกดีกับฉัน แต่ทำไมนายปล่อยมือฉันล่ะ?”  เมื่อมาร์คเอ่ยต่อเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเอาแต่เงียบ สายตาคมที่ลืมขึ้นเหลือบหันมามองอย่างเว้าวอน เพียงได้สบตาผมก็เห็นถึงความโศกเศร้าที่ส่งผ่านมาให้

 

พี่เขามองผมด้วยสายตาที่จริงจังราวกับพยายามจะขอร้องให้ผมกลับมาใช้ชีวิตด้วยกันในทุกๆวันอีกครั้ง ทำให้หัวใจของผมถูกบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก 

 

เขากำลังขอผมคบ..

 

แต่ผม..

 

ผมยิ่งรังเกียจตัวเองยังไงก็ไม่รู้

 

“ขอเวลาผมคิดอีกหน่อยนะครับ”

 

“ฉันพูดขนาดนี้แล้ว..นายยัง..”

 

“ผมขอโทษนะ แต่ผมยังไม่พร้อมที่จะมีใครจริงๆ”

 

“แล้วนายทำเหมือนห่วงฉันทำไม” นัยน์ตาคู่นั้นสั่นไหวไปด้วยความเจ็บปวด มาร์คถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้น ภายในเนื้อเสียงนั้นมีความเสียใจและโกรธเคืองปะปนกันอยู่ในนั้น มันทำให้แบมแบมเลือกที่จะลุกขึ้นยืนแล้วคิดว่าควรจะไปจากตรงนี้เสียที

 

“แบมแบม..”

 

“ผมขอโทษนะครับ” ร่างเล็กโค้งให้อีกฝ่าย ในขณะที่มาร์คเองก็ลุกขึ้นมานั่ง เขาอยากที่จะรั้งร่างเล็กเอาไว้แต่ก็ไม่ทันการ เพราะในตอนนี้คนตัวเล็กนั้นได้วิ่งหนีไปไกลเกินกว่าที่จะเอื้อมได้แล้ว

 

ร่างสูงทำได้เพียงก้มมองเสื้อคลุมที่มีป้ายชื่อของอีกฝ่ายติดเอาไว้

 

ถ้านายไม่ชอบฉัน ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับฉันขนาดนั้น ปากนายก็บอกเองว่ายังไม่อยากมีใคร..

 

แล้วนายห่วงฉันทำไมแบมแบม..

 

นายเอาเสื้อบ้าๆนี่มาคลุมให้ฉันทำไมกัน

 

 

                                            ENVY & PRIDE

                                    ✡

 

 

แจบอมตื่นขึ้นมาแต่รุ่งเช้า ก่อนจะเดินลงมาข้างล่างเพื่อไปดูว่าจินยองนั้นตื่นขึ้นมาแล้วหรือยัง

 

วันนี้ร่างสูงอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนเขาก็ฝันดีใช่ย่อย มันอาจจะเป็นผลพวงมาจากการที่เขาสั่งให้ทาสผู้น่ารักทำข้าวต้มจนๆนั่นให้กินภายในเช้าวันนี้ เพราะแบบนั้นเขาจึงรีบแปรงฟันและเดินเข้าไปยังครัวอย่างไม่รอช้า

 

เขาอยากจะลองทานมันอีกสักครั้งหนึ่ง ข้าวต้มจนๆที่มีรสชาติและกลิ่นอายเฉพาะตัวของมันแบบนี้ สงสัยจะต้องวิจัยมันอีกหน่อย เพราะว่าขนาดสั่งให้แม่ครัวที่เก่งที่สุดในบ้านทำก็ยังทดแทนฝีมือของจินยองไม่ได้...

 

ไม่รู้ว่าร่างเล็กใส่ส่วนผสมบ้าอะไรไปในนั้น เขาถึงได้ติดใจ ขนาดที่ว่าเพียงแค่คิดถึงก็หิวขึ้นมากะทันหัน

 

เมื่อจรดปลายเท้ามาถึงหน้าประตูห้องครัวก็ได้กลิ่นหอมของข้าวต้มที่คุ้นเคยลอยอยู่บนอากาศ เขาสามารถรู้ได้เลยว่าจินยองตื่นขึ้นมาทำมื้อเช้าให้เขาอย่างที่สั่งเอาไว้แล้วจริงๆ มันเป็นสิ่งที่..ดู.. น่ารัก..แปลกๆ ไม่รู้ว่าใช้คำนี้ได้รึเปล่านะ หากแต่ริมฝีปากของเขากลับยกยิ้มบางๆขึ้นในตอนที่มองเข้าไปด้านในแล้วเห็นว่าแผ่นหลังบอบบางนั้นกำลังยุ่งอยู่กับการปรุงรสชาติ

 

ตั้งใจไม่เบาเลยนะเนี่ย..

 

ทำไมเขาต้องรู้สึกภูมิใจกับอะไรแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทั้งๆที่ความจริงมันก็แค่คนจนๆมาปรุงอาหาร แล้วที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยคิดจะสนใจด้วย หน้าที่ทุกวันของแจบอมมีแค่คอยกินอาหารชั้นดีที่แม่บ้านปรุงแต่งให้เท่านั้น เขาไม่คิดที่จะเยื้องกรายมาในครัวแบบนี้หรอก

 

“คุณนี่น่ารักดีเหมือนกันนะ ตอนอยู่กับแม่กลายเป็นคนละคนเลย ผมชอบนะ

 

ก่อนที่คำพูดของจินยองในงานวันแม่เมื่อวานจะย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง ทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ

 

เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมจินยองถึงได้พูดคำว่า ชอบ ออกมาได้ ยังนึกไม่ออกเลยว่าตัวเองทำอะไรให้อีกฝ่ายยอมเอ่ยคำนั้นออกมา เขาลองคำนวนหาแล้วว่าอะไรในช่วงนั้นที่ทำให้ร่างเล็กประทับใจแต่ก็นึกไม่ออก

 

ให้ตายสิ นี่มันยากกว่าโจทย์ฟิสิกส์เสียอีก

 

ในวันนั้นเขาทำอะไรกับแม่บ้างนะ..

 

เขาก็แค่เดินเข้าไปกอด พูดคุย ยิ้มให้แม่ ความจริงมันก็เป็นกิจกรรมธรรมดาที่คนเป็นแม่เป็นลูกจะทำกัน แต่ทำไมจินยองถึงได้ชอบเขาล่ะ??

 

...หรือว่า

 

 

จู่ๆในหัวก็นึกขึ้นได้ว่าสิ่งที่เขาทำนอกเหนือจากข้างต้นก็คือการ หอมแก้ม แม่นั่นเอง แต่มัน.. หมายความว่ายังไงกันล่ะ.. 

 แปลว่าถ้าเขาหอมแก้มอีกฝ่ายเหมือนที่ทำกับแม่ จินยองจะชอบงั้นหรอ?

 

แค่คิดก็น่าขนลุกเป็นบ้าแล้ว ร่างสูงถึงกับตัวสั่นหงึกหงักในตอนที่ลองจินตนาการดูว่าตัวเองเข้าไปกอดอีกฝ่ายจากด้านหลังแล้วหอมฟอดใหญ่เหมือนที่เคยทำกับแม่

 

ให้ตายสิ.. แต่ทีตอนทำกับแม่ก็ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยแบบนี้เลย เขากลัวรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจด้วยซ้ำที่ได้กอดและหอมแบบนั้น เพราะคิดอยู่เสมอว่าแม่จะอยู่กับเขาอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่กับจินยอง..

 

บ้า บ้าไปแล้ว เขาไม่มีทางทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นแน่ๆ

 

แล้วนี่ทำไมเขาต้องมายืนคิดว่าทำแบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายชอบด้วยล่ะ ไม่เห็นจะจำเป็นเลย ทำไมเขาต้องเครียดขนาดนี้..

 

เพิ่งสังเกตว่าตัวเองเผลอกำมือแน่น ในขณะที่ขาก็แข็งทื่อก้าวไปไหนไม่ออก ในใจของเขาแตกเป็นสองฝั่งแล้วว่าจะเดินไปกอดและหอมจินยองอย่างที่คิดเอาไว้ในตอนแรกดีมั้ย แต่พอคิดว่าจะทำอะไรบางอย่างในใจก็ดึงให้เดินกลับมาทุกที

 

ร่างสูงเอาแต่ไตร่ตรองอยู่แบบนั้น มันยากแสนยาก เขาไม่เคยต้องตัดสินใจหนักขนาดนี้มาก่อนเลย แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงอยากทำให้จินยองพูดคำว่า ชอบ ออกมาอีกครั้ง เขาอยากฟังมันจริงๆแต่ก็ไม่อาจที่จะก้าวไปกอดอีกฝ่ายได้

 

มันแย่! มันบ้า! มัน.. โอ๊ย มันพูดไม่ถูกเลย เอาข้อสอบระดับปริญญาเอกมาให้เขาทำยังจะง่ายมากกว่าเสียอีก

 

“อ้าวตื่นแล้วหรอครับ”

 

ก่อนที่เสียงเล็กนั้นจะทำให้คนที่กำลังยืนทึ้งหัวของตัวเองต้องหยุดชะงักไป แจบอมเบิกตาขึ้น จากนั้นก็รีบลดมือลงมาแล้วแสร้งทำเป็นกระแอมไอปิดปากเพื่อกลบเกลื่อนท่าทางแปลกๆเมื่อครู่

 

“พอดีเลย ผมทำข้าวต้มที่คุณสั่งไว้เสร็จแล้วนะครับ กำลังร้อนๆเลยล่ะ” เด็กหนุ่มว่าต่อด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างคนภูมิใจในอาหารตรงหน้ามากๆ ทำเอาคนร่างสูงผงะเล็กน้อย ก่อนจะลดมือที่ปิดปากอยู่เมื่อครู่มาทาบตรงหัวใจตัวเองแล้วกดแรงๆเพราะจู่ๆมันก็เต้นแรงขึ้นมา

 

หรือนี่.. เขาจะเริ่มเป็นโรคหัวใจนะ

 

ช่วงนี้เบลอๆยังไงก็ไม่รู้ อาจจะต้องไปตรวจก็ได้ล่ะมั้ง

 

แต่ก็หวังว่าร่างเล็กจะไม่เห็นหรอกนะ ไอ้อากัปกิริยาแปลกๆที่เขาได้แสดงออกไปเมื่อครู่น่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะน่าอายตายชัก

 

“จะทานเลยไหมครับ? ผมจะได้ตักใส่ชามให้เลย”

 

แต่ในเมื่อไม่มีท่าทีเอะใจและถามอะไร.. แจบอมก็จะฟันธงไปเองว่ามาดบ้าบอเมื่อกี๊ไม่ได้หลุดออกไปให้ใครเห็นเลย

 

“ก็ดี.. ฉันจะรออยู่ที่โต๊ะ” แจบอมตอบเสียงเรียบเหมือนอย่างที่ชอบทำ ตอนนี้สติของเขากลับมาแล้ว ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินตรงไปรออยู่ที่โต๊ะอาหารใหญ่ที่มีเขาเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่

 

เป็นเพราะว่าเขาตื่นไวกว่าเวลาที่พ่อนัดเอาไว้ซะด้วยซ้ำ ข้ามต้มจนๆทำให้เขาแทบอยากกดข้ามเวลานอนเพื่อที่จะได้ตื่นมาในตอนเช้าแบบนี้เลย นั่นคือสาเหตุที่ทำให้รู้สึกว่าร่างกายเริ่มจะรวนมากแล้วจริงๆ

 

ต้องโทรไปนัดหมอไหมนะ..

 

“ปกติแล้วคุณทานข้าวเช้าเยอะไหมครับ?”

 

“ก็พออิ่มท้อง” แจบอมหันไปมองคนที่เดินถือถาดมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่ข้าวต้มหอมกรุ่นจะถูกวางเอาไว้ตรงหน้า เพียงแค่ได้กลิ่นก็ทำให้น้ำในท้องถึงกับเริ่มทำงาน

 

“เท่านี้พอรึเปล่า ถ้าคุณอยากจะเติมเพิ่มก็มีพอนะ”

 

“ไม่แล้ว มันเหลือรึยังไง?”

 

“ครับ ผมเลยกะว่าจะแบ่งส่วนนั้นมากินด้วยน่ะ ตื่นเช้าก็ชักจะหิวแล้ว ถ้าคุณไม่พอผมจะแบ่งให้คุณก่อน”

 

การเสียสละนั้นเองที่ทำให้แจบอมหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าพ่อจะชอบแบ่งอาหารในจานให้เขาบ่อยๆตั้งแต่เด็กจนโต แต่ทำไมถึงไม่รู้สึกภูมิใจมากเท่าได้ยินประโยคนั้นจากปากของร่างเล็กเลย

 

ให้มันได้อย่างนี้สิ

 

“ก็นะ ฉันไม่ได้กินเยอะขนาดนั้น แค่นี้ก็พอแล้ว”

 

“อ่า.. ครับ ถ้าอย่างนั้นทานมื้อนี้ให้อร่อย เดี๋ยวผมจะขอตัวไปทานในครัวนะ” จินยองโค้งให้อีกฝ่ายก่อนจะหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินเข้าไปในครัวต่อ

 

หมับ!

 

แต่แล้วแขนของเขาก็โดนมือหนาของอีกฝ่ายจับเอาไว้ เรียกให้เปลือกตาก้มโตเบิกกว้างมากขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะก้มลงไปมองแล้วถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

 

“มี.. อะไรขาดตกหรือต้องการเพิ่มเติมรึเปล่าครับ”

 

“คนจนๆอย่างนายคงยังไม่เคยนั่งกินข้าวบนโต๊ะอาหารที่แสนจะหรูหราแบบนี้สินะ”

 

คำถามนั่นทำให้จินยองเลิกคิ้วขึ้นอีกหน ก่อนจะทอดสายตามองไปตามโต๊ะยาวที่เขาเพิ่งจะมีโอกาสได้เห็นชัดๆ จะว่าไปแล้วปกติก็เคยเห็นแค่ในละครเท่านั้น ต้องเป็นฉากของคนรวยมากๆด้วย

 

“ครับ ผมไม่เคยหรอก” แล้วนั่นก็ทำให้ร่างเล็กพยักหน้าลงยอมรับความจริง

 

“หึ ถ้างั้นฉันจะสงเคราะห์ให้ ไปตักข้าวมาสิ แล้วลองมานั่งกินข้าวที่โต๊ะนี้ดู”

 

“อ..เอ๋?”

 

“ที่นั่งที่สบายที่สุดก็ต้องเป็นฝั่งตรงข้ามฉันนะ เร็วเข้าล่ะ ฉันหิวแล้ว จะได้กินพร้อมนาย”

 

“คือ..กว่าผมจะตักก็ใช้เวลานานอยู่นะครับ คุณทานก่อนเลยก็ได้” จินยองเอ่ยแบบงงๆ ตอนนี้เขากลับสู่สภาวะทำตัวไม่ถูกอีกครั้งเมื่อจู่ๆก็โดนบังคับให้ร่วมรับประทานอาหารบนโต๊ะหรู

 

“มารยาทของผู้ดีคือต้องกินข้าวพร้อมๆกันน่ะ เร็วๆสิ ฉันจะไม่พูดซ้ำหรอกนะว่าฉันหิวแล้ว”

 

“ค..ครับ”

 

เพราะไม่อยากติดหนี้เพิ่ม จินยองจึงรีบวิ่งไปตักข้าวต้มมานั่งทานด้วยอย่างไม่รอช้า

 

เขายอมรับว่าเบาะหนังที่หุ้มอยู่ตรงเก้าอี้และการออกแบบที่รองรับท่วงท่าในการนั่งทำให้นั่งสบายจริงๆ แถมโต๊ะที่วางอาหารอยู่ตรงหน้าก็หรูหราและมันวาวจนไม่กล้าที่จะกินเลอะ

 

การทานอาหารในครั้งนี้ค่อนข้างจะแปลกใหม่จนจินยองแทบไม่กล้าที่จะขยับตัว แต่ถึงอย่างนั้นอะไรๆก็คงจะไม่เทียบเท่าสายตาคมก็เหลือบขึ้นมามองเขาอยู่เรื่อยๆจนไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นจากข้าวต้มตรงหน้านี่เลย

 

เขาสัมผัสได้ว่าถูกจ้องมองอยู่ตลอด แถมร่างสูงยังหัวเราะออกมาเบาๆตอนที่เห็นว่าเขานำข้าวต้มเข้าปากอีกด้วย

 

อะไรของคนพรรค์นี้กันนะ บ้าจริง..

 

ทำตัวไม่ถูกเลย ตามอารมณ์ไม่ทันมากๆด้วย อิม แจบอม!

 



 

ENVY & PRIDE

 

 

หลังจากทั้งคู่ร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยกันเสร็จ แจบอมก็พาจินยองขับรถไปดูบ้านที่เพิ่งจะรีโนเวทเสร็จทั้งหลัง ถือว่านี่เป็นครั้งแรกหลังจากที่เขาให้คนจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ทั้งนอกทั้งในพร้อมอยู่ เหลือเพียงแค่รอให้ต้นไม้ภายในสวนเติบโตตามกาลเวลาก็เท่านั้น

 

และพอมาถึงภาพตรงหน้าก็ทำเอาเจ้าของบ้านผู้น่ารักตกตะลึงแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง มันแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมอยู่เลยจริงๆ อย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้ในตอนแรกไม่มีผิดว่ามันไม่แตกต่างอะไรกับบ้านพักของเศรษฐีที่สร้างไว้พักผ่อนย่อนใจท่ามกลางชาวบ้านในชนบท

 

บ้านสไตล์โมเดิร์นสุดหรูที่ไม่รู้ว่าต้องควักเงินสดกี่สิบล้านบาทมาจ่ายให้บ้านหลังนี้...

 

ผมเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนหรอกครับว่าตัวเองจะได้รับอะไรมากมายจากคนตระกูลนี้ จากเดิมที่แค่เข้าไปขอยืมเงินค่าเทอมเฉยๆ แต่ว่าตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันดันบานปลายเสียจนกลายเป็นบ้านหลังใหญ่ที่ไม่รู้ว่าชาติไหนผมถึงจะใช้หนี้ได้หมด ผมไม่อยากตกอยู่ในสภาพเด็กนักเรียนที่ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานงกๆเพื่อชดใช้ในสิ่งที่ก่อ  ความจริงแล้วผมวางแผนอนาคตไว้ว่าจะตั้งใจเรียนมหาลัยให้ดี จากนั้นค่อยทำงานอีกสัก 4-5 ปีด้วยซ้ำแล้วค่อยเริ่มผ่อนบ้าน

 

แต่นี่อะไรกัน

 

ทุกอย่างมันไม่เป็นแบบที่คิดเอาไว้ในตอนแรกเลย..

 

ผมยอมรับเอาไว้ไม่ได้หรอกครับ คือ.. คุณเก็บเอาไว้พักผ่อนก็ได้นะ มันคือบ้านของคุณ”

 

คำพูดนั้นทำให้แจบอมหันมามองด้วยความงงงวย ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยแล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจตามแบบฉบับคนที่ไม่ชอบให้ใครขัดใจ

 

“หมายความว่ายังไงกัน บ้านนี้มันคือของนาย”

 

“แต่.. บ้านหลังนี้มันมูลค่าเยอะมากเกินไปนะครับ ต่างจากเดิมไปเยอะเลย แล้วแบบนี้จะให้ผมจะชดคุณยังไงหมดเนี่ย มีหวังคงต้องเป็นหนี้ไปทั้งชาติ..ผมเอ่ยบอกด้วยสีหน้าหนักใจเต็มทีกับทุกสิ่งทุกอย่างที่อีกฝ่ายมอบให้ ประโยคหลังเบาเสียงลงหน่อยเพราะต้องการรำพึงกับตัวเองคนเดียว หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายกลับได้ยิน

 

ดวงตาที่ส่องประกายอย่างชาญฉลาดอยู่เสมอในตอนนี้กลับจ้องมาที่ผมด้วยแววตาเรียบนิ่ง แจบอมจ้องหน้าของผมไม่ยอมละจนรู้สึกประหม่า สุดท้ายก็เลือกที่จะหลบสายตาแล้วก้มลงมองเท้าของตัวเองอย่างกลัวๆ

 

“เป็นหนี้ฉันไปทั้งชาติมันไม่ดีตรงไหนกัน” เสียงนั้นถามอย่างเอาแต่ใจ ทำให้ผมต้องรีบเงยหน้าขึ้นไปมองแบบงงๆ

 

“โถ่คุณครับ ใครจะไปอยากมีหนี้กันล่ะ?” ผมโอดครวญเสียงอ่อย เพราะเขาเป็นเจ้าหนี้ล่ะสิถึงได้ชอบใจ แต่สถานะของเรามันต่างกันโดยสิ้นเชิง คำว่าลูกหนี้กับเจ้าหนี้แค่เพียงฟังก็ให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันแล้ว นั่นแปลว่าเขากับผมก็ต้องรู้สึกคนละอย่างกันแน่ๆ

 

“แล้วนายจะคิดว่ามันเป็นหนี้ทำไมล่ะ ในเมื่อฉันทำให้นาย”

 

“คุณมีเหตุผลอะไรที่ต้องสร้างบ้านให้ผมขนาดนี้ล่ะครับ คือ.. มันมากเกินไปแล้ว ผม.. ผมรับไว้ไม่ได้จริงๆนะ”

 

“เหตุผลของฉันคือมันน่าขัดหูขัดตา นายทนอยู่ในรังหนูแบบนั้นจนโตขนาดนี้ได้ยังไงกัน สภาพแวดล้อมที่แย่ๆนั่นไงที่ทำให้นายหลุดทุนของซง”

 

“มันไม่เกี่ยวกันเลย” ผมค้าน

 

“ใช่สิ เพราะนายเอาแต่อ่านหนังสือในที่อุดอู้คุดคู้แบบนั้นเลยสมองไม่ปลอดโปร่งยังไงล่ะ ลองนายได้มีสวนหลังบ้านใหญ่ๆนั่นสิ นายจะอ่านหนังสือเข้าใจอีกเยอะ”

 

“ผมไม่เหมือนกับคุณนะ ผมอ่านที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ” ผมเสียงอ่อนลง ยังไงก็รู้ตัวดีว่าเถียงกับเขาไม่ชนะหรอก แต่พอมองกลับเข้าไปในตัวบ้านแล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาจริงๆนะ มูลค่าของมัน.. เยอะจนผมไม่กล้าจะบรรยายเลย

 

“ทำไมนายไม่มีความโลภบ้างเลยนะ นายไม่รู้เหรอว่าชาวบ้านแถวนี้อยากให้ฉันสร้างบ้านให้ขนาดไหนกัน”

 

“ก็ผมไม่ใช่พวกเขานี่ครับ แล้วอีกอย่าง.. แค่ผมคิดว่าต้องคอยทำงานหนักเพื่อผ่อนบ้านไปตลอด ผมก็ไม่น่าจะมีความสุขแล้วล่ะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องผ่อนสิ”

 

จินยองเงยหน้าขึ้นก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เขาตามอารมณ์ของร่างสูงไม่เคยจะทัน จนตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดด้วยว่าหมายความว่ายังไง

 

“ก็นี่มัน.. หนี้ของผม”

 

“หนี้ของนายมีแค่ค่าเทอมบ้าบอนั่น ส่วนนี่ฉันไม่ได้ขอให้นายจ่าย”

 

“อ้าวแต่มัน..”

 

“นายไม่เคยขอให้ฉันทำ ฉันทำเอง แล้วใครจะบ้าไปเก็บเงินกับนายกันล่ะ แค่นี้คิดไม่ได้เหรอหืม?” ประโยคนั้นเหมือนจะเป็นคำด่า แต่พอลงท้ายด้วยคำที่นุ่มนวลก็ทำเอาจินยองงงเป็นไก่ตาแตก เขาเอียงคอมองก่อนจะอ้าปากเตรียมค้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็คิดไม่ออกว่าจะค้านออกไปว่าอะไรดี

 

อีกแล้ว

 

แจบอมทำให้เขางงอีกแล้ว

 

“คือ..”

 

ทำใจเถอะ นายจะได้อยู่กับฉันไปตลอดชีวิตของนายนั่นแหละก่อนที่เจ้าตัวจะพูดต่อแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ร่างสูงเดินนำไปโดยปล่อยให้จินยองยืนอยู่ที่เดิม

 

 ฉับพลันความคิดและความสงสัยที่อัดอั้นอยู่ในตอนแรกก็ทำให้ร่างเล็กตัดสินใจตะโกนถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ มือบางยกขึ้นมาทึ้งหัวของตัวเองเพราะตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่าสมองด้านในมันทื่อจริงๆ ถึงได้ไม่รู้เรื่องอะไรซักอย่าง จับต้นชนปลายก็ไม่เคยจะถูก

 

ทำไมคุณอยากให้ผมอยู่ด้วยละ คือแล้วมีเหตุผลอะไรที่คุณต้องมาทำดีกับผมขนาดนี้ ต้นเหตุมันเกิดจากการที่ผมไปยืมเงินคุณนะ แต่ที่คุณให้มันมากเกินไปแล้ว

 

“ช่างฉันเถอะ ฉันชอบทำบุญน่ะ”

 

“ไม่จริง ผมไม่เคยเห็นประวัติคุณบริจาคเงินให้ใครเลย คุณไม่เคยช่วยเหลือใครด้วย ตอนที่ผมคิดไปขอให้คุณช่วยนั่นเพราะผมจนตรอกจริงๆ ผมกลัวคุณมากเลยนะ แต่เพราะคุณเรียนห้องเดียวกับผมไงผมเลยลองเสี่ยงดู..”

 

“แล้วไงล่ะ? ถ้าฉันเคยใจร้ายขนาดนั้น แล้วทำไมฉันถึงต้องทำให้นายขนาดนี้” ร่างสูงถามโดยที่ไม่หันมามอง เป็นความจริงที่ว่าเมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดแยแสคนที่อยู่ต่ำกว่าเลยด้วยซ้ำ เป้าหมายในชีวิตของแจบอมคือทะยานขึ้นไปสู่จุดที่สูงสุดโดยที่ไม่สนว่าคนรอบข้างจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

 

เปลี่ยนไปแบบไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้เปลี่ยนมากถึงขนาดนี้ เขาถามจินยองออกไปเพราะเขาเองก็ต้องการคำตอบด้วยเช่นเดียวกัน

 

ทำไมล่ะ..

 

จินยองจะตอบคำถามของเขาได้รึเปล่า..

 

หัวใจของทั้งสองเต้นแรงไม่ต่างจากกันเท่าไหร่ จินยองจ้องมองแผ่นหลังนั้นก่อนจะเม้มริมฝีปาก ในขณะที่แจบอมเองก็จ้องมองไปข้างหน้า ตาคมหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพเงาสะท้อนของร่างเล็กที่ผ่านทางประตูกระจก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงเมื่อพบว่าหัวใจของเขาเต้นแรงเกินไป เลือดสูบฉีดมากไปจนมือชาไปหมดแล้ว

 

แถมตอนนี้คำพูดของยองแจยังแล่นเข้ามาในหัวของจินยองอีกด้วย ร่างเล็กกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ จู่ๆสรรพสิ่งรอบตัวก็พร้อมใจกันเงียบงัน อีกทั้งยังมีลมพัดมาเบาๆจนได้ยินเสียงหวิวๆในตอนที่ค่อยๆเอ่ยปากพูดออกไป...

 

หรือว่าคุณ...?”

 

“...”

 

“จะชอบผมจริงๆ

 

 

 

 

 


 

 #เจบีบ้าอำนาจ  #พี่มาร์คขี้อิจฉา  บีเนียร์โอ้วแบบฟหกฟหกฟหก5555555555555555  มาร์คแบมนี้ยังหน่วงเบาๆตอนต่อไปก็ตอนจบแล้วนะงับ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1424 mAjjcs (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 06:44
    โอ้ยยยยยย สาาภาพเลยพี่เจบี คึคึ 55555
    #1,424
    0
  2. #1379 Aely (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 17:21
    มาร์คแบมหน่วงอีกตามเคย
    #1,379
    0
  3. #1360 M.m1nt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 12:08
    จะจบแล้ววว
    #1,360
    0
  4. #1342 JB got7 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 19:55
    เขินคุณชายเสาหินมากกกกกกกก
    #1,342
    0
  5. #1331 YoNgヨンヨン (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 01:45
    ว้ายยยย คุณชายยยย #กรี๊ดหนักมาก #พร้อมกับความหน่วงที่มีให้มาร์คแบม #เลือกอารมณ์ไม่ถูกจริงๆค่ะ
    #1,331
    0
  6. #1317 mclub (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 15:18
    กล้ามากนังทาส กล้าถามคุณชายเขาแบบนั้ได้ยังไง
    ตบปากเท่าอายุเดี๋ยวนี้นะ
    #1,317
    0
  7. #1311 s.pp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 16:00
    อยากกรี้ดให้บีเนียร์ดังฟค่าาาาา
    #1,311
    0
  8. #1266 iaaooa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:12
    อร๊ายยย
    #1,266
    0
  9. #1265 B.tuan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 15:32
    โอ้ยยย มาร์คแบมนี่มาทีละน้อยๆแต่หน่วงมันทุกบรรทัดเลยค่ะ ฮื่ออ กลับมาหาพี่มาร์คเร็วๆนะยัย เราสงสารนาง
    #1,265
    0
  10. #1264 eyebaysong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 08:39
    ฮือออ จะจบแล้วหรออ ขอฟินกว่านี้อีกได้ไหมบีเนียร์ ฮืออออออออออออออออ บอกไปเลย ชอบบบฉันชอบนายยยย บอกไปเส่่่่
    #1,264
    0
  11. #1263 bchp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 23:05
    พี่บีจะตอบว่าอะไรรรร ><
    #1,263
    0
  12. #1262 avvang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:36
    ง้าาาาาา กลัวอิมแจตอบแบบตัดน้ำใจมากเลยนางยิ่งปากแข็ง
    #1,262
    0
  13. #1260 Kataan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:11
    แบมรีบจัดการเรื่องพี่แจ๊คแล้วกลับมาดูแลเฮียต้วนเร็วๆนะ TT TT TT TT

    ส่วยอีกคู่ รีบๆแต่งงานกันเถอะ หนี้จะได้หมดๆไป
    เราเขิน !! 5 5 5 5 5 5 5 5
    #1,260
    0
  14. #1258 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 03:20
    อี๋ๆ แหวะๆ อ่านไปจะอ้วกไปกับอิพี่แจบอม นางช่างเลี่ยนแบะโง่ในเรื่องที่ควรฉลาดจริงๆ หมั่นไส้นางมากกกกกกกก ติดใจข้าวต้มจนๆสินะ จินยองเอ๊ย นายต้องอยู่กับเค้าไปทั้งชีวิตแล้วล่ะ เชื่อว่าจ่ายหนี้หมดเมื่อไหร่ คุณเจ้าหนี้ก็จะขยันสร้างใหม่ให้นายผ่อนไปทั้งชีวิตแน่ๆ
    #1,258
    0
  15. #1257 youngkyun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:03
    พี่บีน่ารักอะ
    #1,257
    0
  16. #1256 qcnn_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 23:57
    ขอแค่แบมเลือกจะยอมรับใจตัวเองสักทีนะลูก ความถูกต้องหรือไม่ถูกต้องมันจบไปตั้งแต่ความสัมพันธ์ระหว่างหนูกับพี่แจ็คมันขาดสะบั้นลงแล้ว เวลานี้ฟังใจตัวเองสิคะว่าหนูพยายามตามหาพี่มาร์คทั่วโรงเรียนซงเพื่ออะไร หืมมม ; ---- ; ไม่ใช่เพราะทุกอย่างดำเนินมาให้หนูคิดถึงพี่เขาตลอดเวลาจนต้องพาตัวเองมาคลุมเสื้อให้พี่เขาหรือไง พี่เขาโดดเดี่ยวมาตลอดก่อนที่จะรู้ตัวว่าไม่มีแม่อีกนะลูก ไปสิแบมมม ไปเป็นแม่ทูนหัวให้กับพี่มาร์คเขา ทำให้พี่เขารู้แล้วว่าคำว่าอบอุ่นเป็นยังไง แค่ทำให้เขารู้จักคำว่ามีกันตลอดไปมันไม่ยากแน่นอน ไฟต์ติ้งลูกแม่ (' ^ ')//

    บีเนียร์เอ้ยยย ต้องใจเต้นตามอีกมากเท่าไหร่แกสองคนถึงจะรู้ใจกันสักที ละมุนทั้งเรื่องแต่พวกแกยังไม่รู้จัยยยส์กันเลยย ฮืออออออออ เจบีกินข้าวต้มเยอะๆนะ ;_______; พักมากๆด้วย อย่าเปย์ให้คนอื่นจนลืมดูแลตัวเองนะ เหมือนจะไม่เกี่ยว ฮือออออออออออออ #.GetWellSoonImJaeBaom คือเอ็นดูอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้มีแค่อิพี่ที่คิดมากจนหัวจะระเบิดไปคนเดียวว่าอาการตุ๊มๆต่อมๆในใจมันคืออะไร อีกคนนี่ก็เก็บคำคนอื่นมาคิดอี๊กกกก555555555555555555555555 ถ้าคนพี่ยอมรับตรงๆขึ้นมาว่าชอบ มันจะเป็นบทจบที่สวยมากจริงๆ ไม่ขอเป็นคำตรงๆก็ได้เพราะระเบิดตายไปตั้งแต่จะให้เนียร์อยู่ด้วยกันไปตลอดแล้วค่ะ /ซับเลือดกำเดา 55555555555555555555555555 อยากได้คู่นี้โอ้ยยยยยยยย ต้องพูดคำว่าหลงอีกกี่ครั้งกับฟิคเซตนี้ ไม่ไหวแล้ววว ขอบคุณไรท์ทุกคนค่ะ !
    #1,256
    0
  17. #1255 meetinggg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 23:39
    บี้เนียร์คือน่ารักงะ จะจบแล้วนะพี่บี ยังซึนอยู่อะ ????????
    #1,255
    0
  18. #1254 Nicenight (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 22:42
    จะจบแล้วบีเนียร์นี่เป็นคู่ที่น่ารักมากๆเขิน
    #1,254
    0
  19. #1253 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 22:24
    พี่บีอย่าเขินแล้วเดิมหนีแบบเน่น่ะ// สงสารพี่มาร์ค ทำไมแบมต้องให้ความหวังพี่เขาด้วย ไม่รักไม่ต้องมาแคร์ TT 55555
    #1,253
    0
  20. #1252 viewpooh (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 17:59
    บีเนียร์น่ารักละมุนเกิน พี่บีจะตอบว่าชอบมั้ย พี่มาร์คก็หน่วงมากมายโถ่วๆ
    #1,252
    0
  21. #1251 therip time (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 17:57
    ฮืออออ พี่บีจะตอบยังไงคะ
    ห้ามเขินแลเวเดินหนีไปดื้อๆนะ
    #1,251
    0
  22. #1250 M.APY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 16:30
    บีเนียร์น่ารักจะตาย
    #1,250
    0
  23. #1249 BF'EYE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 16:29
    เออทำไมแบมต้องมาห่วงแล้วบอกให้รอ แล้ะยังไม่พร้อม มันเหมือนให้ความหวังอ่ะ เหอออออ
    #1,249
    0
  24. #1248 Kibibiza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 11:41
    คือยิ่งนานวันฟิคเรื่องนี้ก็จะยิ่งมีแต่บีเนียร์มากขึ้นเรื่อยๆ
    ตอนของมาร์คแบมแทบจะไม่มีความสำคัญ เนื้อเรื่องแทบจะไม่คืบหน้าอะไรเลย
    ยังคงย้ำๆๆอยู่กับที่ไม่ไปไหน แบมไม่ตัดสินใจอะไร มาร์คก็ยังคงโดดเดี่ยว แจ็คสันก็ยังโกรธทั้งคู่
    ความสัมพันธ์ระหว่างมาร์คและครอบครัว หรือแบมก็ไม่ได้พัฒนาอะไรขึ้นเลย เราขอโทษนะต้องบอกความรู้สึกจากการอ่านในครั้งนี้ คือเราตามอ่านมาตลอดตั้งแต่เริ่มอัพในครั้งแรกเลย แอบรู้สึกคาดหวังในเรื่องนี้สูงพอสมควร = เราขอโทษนะค่ะ =
    #1,248
    0
  25. #1247 ซงพิมมิ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 11:29
    มาร์คแบมก็ยังเหมือนเดิม
    เจ็บปวดดดดดดดด มัคให้เวลาน้องหน่อย
    น้องเพิ่งเลิกกับแจ็คมาน่ะ ;---;
    แต่บีเนียร์นี่ ว้อท???
    เกลียดคำว่าข้าวต้มจนๆมากอ่ะ55555
    อะไรคืออยากเข้าไปกอดและหอมวะ555
    อะไรคือชวนเขากินข้าวด้วยอ่ะ
    ตลกนาง555555555ไม่เข้าใจความรัก
    แล้วบับบบบบอิมแจบ้อมมมมมม ทำขนาดนี้
    หนูขอน้องแต่งงานไปเลยลูกกกกกก
    แต่ก่อนอื่นหนูต้องไปหาหมอก่อน
    เพราะหนูโดนถามตรงๆแบบนี้
    หนูโรคหัวใจกำเริบเลิ้บแน่ๆ55555555
    #1,247
    0