(END) 7SINS/GOT7 ❉ ENVY&PRIDE ▫ #markbam #bnior

ตอนที่ 19 : ::7Sins:: 16 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    22 เม.ย. 59

              7 SINS

                                               ENVY & PRIDE

                                                  ✡

 

 

 

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้ติดต่อทั้งพี่มาร์คและพี่แจ็คสันเลย ไม่รู้ว่าทั้งสองคนเป็นยังไงบ้าง เพราะแน่นอนว่าพี่แจ็คสันเขาก็บล็อกเฟสผมไปแล้ว รวมทั้งการติดต่อทุกอย่างแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์ที่เราเคยใช้ส่งข้อความพูดคุยกันอยู่เสมอ พอรู้ว่าส่งไม่ได้อีกแล้วก็รู้สึกใจหายเหมือนกันนะ

 

พี่เขาคงเกลียดผมมาก...

 

แต่สิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้มีเพียงแค่การทำใจยอมรับในสิ่งที่เคยทำผิดพลาดลงไปเท่านั้น

 

ผมถอนหายใจกับตัวเองเบาๆก่อนจะหยิบชุดเครื่องแบบนักเรียนมาสวมให้เรียบร้อยแล้วลงไปชั้นล่าง พบว่าแม่กำลังทานข้าวเช้ารอเขาอยู่ วันนี้แม่อยู่ในชุดทางการพอสมควร เพราะที่ซงจะมีงานวันแม่ซึ่งจัดขึ้นทุกปี แม่ผมก็เลยต้องไปงานโรงเรียนวันนี้กับผมด้วย

 

“วันนี้แม่สวยจังเลยนะครับ”

 

“แหม ปากชมแม่แต่ดูสีหน้าลูกไม่ดีมาหลายวันแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

แบมแบมถึงกับชะงักไป ทั้งๆที่คิดเอาไว้แล้วว่าตัวเองไม่ได้แสดงออกไปมากจนคนอื่นพอจะเห็นได้ แต่เมื่อโดนทักแบบนี้ก็แปลว่าเขาเก็บความเครียดเอาไว้ไม่อยู่จริงๆสินะ

 

“เปล่าครับ ผมแค่เครียดเรื่องเรียนเฉยๆ” เด็กน้อยแสรงยิ้มกลบเกลื่อนความเศร้าในใจ เขารีบปรับสีหน้าให้เห็นปกติเมื่อเห็นว่าแม่มองมาด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ ก่อนจะดึงเก้าอี้ออกมานั่งแล้วรีบก้มหน้าก้มตากินข้าว

 

“แน่ใจเหรอ แบมแบมของแม่น่ะเหรอที่เครียดเรื่องเรียน?”

 

“ครับ ก็ผมเรียนที่ซงนี่นา คนเก่งๆมีเยอะผมก็ต้องเครียดเป็นธรรมดา” ร่างเล็กพยายามหาข้ออ้างเท่าที่จะทำได้ ส่วนมือก็ตักอาหารตรงหน้าเข้าปากโดยที่ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามองคนเป็นแม่เลยด้วยซ้ำ

 

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีจ้ะ แม่เป็นห่วงนะ มีอะไรก็บอกได้”

 

“ครับ ผมไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องคิดมากหรอก”

 

“จ้า จ้า.. เด็กสมัยนี้นี่น้า มีอะไรไม่ค่อยจะบอกผู้ใหญ่เล้ย” คนเป็นแม่รำพึงออกมาเบาๆก่อนจะหัวเราะ เรียกให้แบมแบมเหลือบตามองเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเพื่อนปฏิเสธอีกหน

 

“ไม่มีอะไรจริงๆครับแม่ ผมโอเคน่ะ รีบๆทานกันดีกว่า เดี๋ยวจะไปงานสายเอานะ” เด็กน้อยเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนจะโดนถามอะไรไปมากกว่านี้ โชคดีที่ว่าพอเห็นแบบนั้นคนเป็นแม่ก็เลิกถามในทันที

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเป็นครั้งคราวเท่านั้น เด็กน้อยก้มหน้าก้มตาทานอาหารไปโดยที่ไม่พูดอะไร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าสายตาของคนเป็นแม่จ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยความเป็นห่วง..

 

 

 

                                                ENVY & PRIDE

                                                 ✡

 


 

วันนี้เป็นวันที่มาร์คเกลียดที่สุดตั้งแต่เรียนที่ซงมา

 

ไม่สิ.. เอาจริงๆ เขาก็เกลียดมันตั้งแต่ได้รู้จักว่าในโลกนี้มีวันแบบนี้ด้วยแล้วล่ะ

 

ไม่ต้องแปลกใจหรอกว่ามันคือวันอะไร สิ่งเดียวที่คนอย่างเขาไม่มีเหมือนนักเรียนคนอื่นๆนั่นก็คือ แม่ใช่ไหมล่ะ

 

ใช่.. วันนี้คือวันแม่ ซึ่งทางโทรทัศน์และเว็บต่างๆก็พร้อมใจกันพูดถึงแต่วันนี้ทั้งนั้น แน่นอนว่าโรงเรียนใหญ่อย่างซงก็มีการเชิญแม่ของนักเรียนทุกคนมาร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนด้วยเช่นกัน

 

ทุกคนให้ความสำคัญกับวันนี้เป็นอย่างมาก ถึงขั้นที่ว่าแม่ของพี่ใหญ่ของบ้านอย่างมินโฮตัดชุดใหม่เนื่องจากจะต้องพูดในพิธีเปิดวันนี้ แม่ของแจบอมเองก็มาหาลูกชายที่บ้านแต่เช้าเพื่อที่จะไปโรงเรียนด้วยกัน หรือแม้กระทั่งแม่ของซึงยูนที่บินกลับมาจากจีน รวมทั้งแม่ของจีวอนที่มาจากอเมริกาด้วย พูดถึงตรงนี้แล้วเลขาของพ่ออย่างแม่จุนฮเวมีหรือจะพลาด ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ค่อยสนิทกับลูกชายนัก แต่ก็ตัดชุดใหม่เพื่อไปร่วมงานที่ซงทุกปี แล้วมีหรือแม่ที่รักลูกอย่างแม่ของชานอูจะไม่เคลียร์ตารางงานให้ว่างเพื่อที่จะมาหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวภายในวันนี้

 

กลายเป็นว่าเขาได้แปรสภาพเป็นหมาหัวเน่าโดยสมบูรณ์แบบ..

 

เขาเกลียดวันนี้เพราะแบบนี้แหละ เพราะทุกคนต่างยุ่งวุ่นวายกับการจัดงาน แม้กระทั่งพวกแม่บ้านยังไม่มีเวลายิ้มและทักทายเขาเหมือนทุกวันเพราะต้องแบ่งหน้าที่กันไปดูแลเมียทั้งหลายของพ่อ

 

ไม่ต้องพูดถึงการที่ได้นั่งข้างๆแม่หรือก้มลงไปกราบเท้าแม่อย่างที่คนอื่นได้ทำเลย.. เพราะแม้กระทั่งแม่เป็นใครเขายังไม่อาจจะได้รู้

 

มาร์คเดินลงมาชั้นล่างที่เป็นห้องโถงของบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้มีความตื่นเต้นกับอะไรทั้งนั้นเพราะไม่มีเรื่องอะไรให้น่ายินดี ก่อนฝีเท้าจะชะงักอยู่กับที่เหลือบไปเห็นแม่ของจีวอนที่กำลังร้องไห้ซบตักของคนพ่ออยู่ เขาเดาว่าอาจเป็นเพราะที่ผ่านมาไม่ได้รู้ข่าวเกี่ยวกับลูกชายเลย ข่าวสารทั้งหมดถูกปิดไว้เพื่อรักษาชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลและไม่อยากให้แม่ของจีวอนไม่สบายใจ

 

เหอะ...

 

ผมถอนหายใจอย่างหมั่นไส้ก่อนจะเดินผ่านฉากน่ารำคาญนี้ไปขึ้นรถของตัวเองแล้วมุ่งหน้าสู่เส้นทางน่าเบื่อที่ต้องแบกความรับผิดชอบไปทุกๆวันอย่างเช่นโรงเรียนซง

 

พอมาถึงก็เห็นแม่ของจุนฮเวกำลังคุยกับลูกชายของตัวเองทั้งทำแผลและลูบหน้าให้ด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เด็กหยาบคายและนิสัยเสียขนาดนั้นยอมคุยกับแม่ของตัวเองได้ เพราะที่ผ่านมาแทบจะทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน พอได้ลองกวาดสายตาไปรอบๆตัว ก็เห็นว่านักเรียนทุกคนเดินมากับแม่เป็นคู่ๆ เดินคุยหัวเราะกันสนุกสนานต่างกับเขาที่เดินเข้ามาในโรงเรียนเพียงคนเดียวด้วยอารมณ์ที่ว่างเปล่า 

 

เหมือนตัวเองกลายเป็นสีเทาโดดเดี่ยวท่ามกลางสีสันที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นยังไงก็ไม่รู้

 

นี่เขาจะมาให้คนอื่นสมเพชไปทำไมนะ..

 

กี่ปีแล้วที่ทนเห็นภาพบาดใจ เห็นแม่ลูกเขาพลอดรักกันในขณะที่ตัวเองไม่สามารถทำแบบนั้นได้ แม้ว่าผมจะรู้สึกว่าอยากหนีไปให้พ้นๆแต่ขามันกลับไม่ยอมขยับ เพียงเพราะเหตุผลเดียวนั่นก็คือผมอยากให้พ่อภูมิใจ

 

ผมคิดอยู่เสมอว่าถ้าพ่อมองมาตรงนี้บ้าง พ่ออาจจะเห็นว่าผมโดดเดี่ยวแล้วพ่อเองก็น่าจะให้ความอบอุ่นมากขึ้น ผมอยากให้พ่อรับรู้ความตั้งใจที่ว่าถึงแม้ผมจะไม่มีแม่เหมือนใคร แต่ผมก็ยังมางานนี้ พ่อน่าจะเห็นความรับผิดชอบของผมบ้าง น่าจะเอ่ยชมแค่สักคำว่าผมทำดี

 

แต่ไม่เลย..

 

ทุกปีไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ซึ่งปีนี้ผมจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว

 

ถ้าในเมื่อทำดีแล้วพ่อไม่ชม ผมก็ขอทำตามใจตัวเองก็แล้วกัน

 

ขาเรียวเดินไปกลับไปยังรถด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ตอนนี้เขาทั้งโกรธพ่อแล้วก็รู้สึกแย่กับคนที่เป็นแม่ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใครแต่เขาก็อดที่จะก่นด่าไม่ได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ไม่ดีก็เถอะ แต่ขอถามจริงๆนะ.. ไม่อยากเจอเขาบ้างเหรอ?

 

เขาที่เธอเป็นคนคลอดออกมา สายสัมพันธ์ที่คนเป็นแม่ลูกมักจะมีให้กัน ไม่ทำให้เธออยากมาบอกเขาบ้างเลยเหรอว่าเธอคือใคร?

 

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อเห็นภาพสะท้อนในกระจกรถแล้วพบว่าตัวเองนั้นหน้าบึ้งมากเกินไปแล้ว ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะคิดแต่มันก็อดไม่ได้ทุกที สุดท้ายแล้วก็จบลงอย่างเดิมเสมอ

 

ในระหว่างนั้นเองที่รู้สึกว่าถูกใครจ้องมองอยู่ ดวงตาก็ตวัดไปมองตามธรรมชาติ และก็ได้พบกับบุคคลที่เป็นอันคุ้นเคยกันดี นัยน์ตาสีสวยฉายแววว่าเข้าใจผมดีทุกอย่างยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บวาบในอกขึ้นมาเมื่อความทรงจำที่เคยใช้ร่วมกันกลายเป็นภาพซ้อนทับเข้ามาในหัว

 

แบมแบม...

 

นายก็เหมือนทุกคน.. นายก็ทิ้งฉันเหมือนคนอื่น

 

ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูงและเดินออกไปอีกทางในตอนที่เห็นแบบนั้น ระดับความโกรธและความน้อยใจเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณเพียงเพราะได้เห็นสายตาที่แบมแบมมองมา  ร่างสูงกำมือแน่นเพื่อระบายความโกรธของตัวเองผ่านทางเจ็บปวด อยากจะตะโกนออกไปถามดังๆเลยว่าเป็นบ้าอะไร ทำไมต้องทำมาเป็นเหมือนเข้าใจ ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองกำลังฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็นด้วยความเห็นใจนั่น แต่เขากลับทำไม่ได้เพราะทุกอย่างมันจุกอยู่ที่คอไปหมด

 

หรือความจริงนายอาจจะกำลังสมเพชฉันอยู่สินะ...

 

ฝ่ายคนตัวเล็กที่มองอยู่เมื่อครู่ก็อยากที่จะวิ่งตามไป หากแต่ข้างๆกายมีคนเป็นแม่ยืนอยู่ด้วย อีกทั้งงานก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่อาจที่จะทิ้งหน้าที่สำคัญตรงนี้แล้วตามอีกฝ่ายไปได้

 

พี่มาร์ค..

 

ผมรู้นะว่าพี่รู้สึกยังไง

 

แบมแบมเม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความไม่สบายใจ จนในที่สุดก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหาเบอร์ที่เขาจำได้ดี

 

“พี่เป็นยังไงบ้าง โอเคไหมครับ”

 

“ผมรู้สึกไม่ดีเลยที่เห็นพี่เป็นแบบนี้”

 

เด็กน้อยยังคงส่งข้อความต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าทั้งหมดทั้งมวลที่ตัวเองได้ทำลงไปได้ตกอยู่ในสายตาของการมองของแจ็คสัน

 

และแน่นอนว่ามันทำให้คนแอบมองตระหนักได้ว่าแบมแบมเป็นห่วงมาร์คมากแค่ไหน

 

มากกว่าเขา.. ที่เคยคบกันมาก่อน

 

 

 

 

 

 

                                             ENVY & PRIDE

                                               ✡

 




 

“หมอนั่นต้องชอบนายแน่ๆ”

 

 

เด็กหนุ่มนั่งครุ่นคิดถึงประโยคของเพื่อนสนิทที่เคยกล่าวเอาไว้ มันยังคอยตามวนเวียนอยู่ในหัวอยู่ตลอดเวลา รบกวนตั้งแต่ก่อนนอน ลามไปถึงในฝัน จนกระทั่งตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ แล้วที่สำคัญก็คือมันดันเป็นประเด็นสำคัญที่ทำให้เขาแอบเหลือบมองการกระทำของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา

 

ความรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเป็นนักสืบและคอยตามดูเรื่องอะไรบางอย่างอย่างใกล้ชิดประมาณนั้นเลย

 

อย่างเช่นตอนนี้เราอยู่ในรถกันสองคน จู่ๆผมก็นึกอะไรไม่รู้ ถึงเผลอเหลือบตาไปมองคนร่างสูงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แล้วทุกครั้งก็ทำเอาประโยคเดิมผุดขึ้นมาในหัวอีกรอบ จนผมต้องรีบเอามือทั้งสองข้างตบหน้าตัวเองอย่างแรงเพื่อเรียกสติกลับมา

 

โอ้ย..เลิกคิดเถอะน่า

 

ผมควรจะตื่นเต้นกับงานวันแม่สิ...

 

ใช่แล้ว..วันนี้ที่โรงเรียนจัดพิธีวันแม่ ซึ่งก่อนหน้านี้แม่ก็โทรมาบอกอีกว่าชุดที่ อิม แจบอม เป็นคนสั่งตัดมาให้นั้นเป็นชุดที่หรูหรา...มาก...มากๆๆ ผมไม่รู้จะใช้คำว่ามากอีกกี่คำ แต่เอาเป็นว่าแม่ผมพูดคำว่ามากไม่ยอมหยุดเลย

 

แม่เปรียบเปรยขนาดที่ว่ามันหรูราวกับเป็นชุดของราชินีในพระราชวัง ผมได้ฟังเช่นนั้นก็แอบขำ แต่พอถามแจบอมแล้วเขาก็ตอบว่ามันแค่ชุดเดรสธรรมดาที่ผู้ปกครองส่วนใหญ่ของซงก็ชอบใส่กัน ผมก็เลยคิดว่าแม่น่าจะตกใจจนเกินเหตุเพราะไม่เคยใส่อะไรแบบนี้มาก่อน

 

แล้ว.. ถ้าถามว่าทำไมเจ้าหนี้ถึงได้เป็นคนสั่งตัดชุดให้แม่ผมน่ะเหรอครับ..

 

นั่นก็เป็นเพราะเขาถามน่ะว่าวันแม่ทำอะไรบ้าง ผมก็เลยมีโอกาสได้เล่าให้ฟังว่าปกติแม่ของผมจะโดนทุกคนในงานพากันหัวเราะและมองด้วยสายตากึ่งดูถูก ด้วยความที่บ้านเรามีฐานะยากจนจึงไม่มีเงินซื้อชุดดีๆมาแต่งแบบคนอื่น ถึงแม้ว่าปีก่อนๆผมจะมีโอกาสได้ขึ้นไปรับรางวัลในฐานะเด็กทุนก็ตามที แต่ไม่มีใครยินดีกับมันสมองอันชาญฉลาดหรอกครับ

 

เราอยู่ในสังคมที่เงินเป็นใหญ่กว่าทุกสิ่งนะ.. พูดตรงๆจากใจ ไม่ได้มีเจตนาอะไรจะว่าคนในซงหรอกนะ

 

ในตอนนั้น.. หลังจากที่ฟังเขาก็เพียงแค่พยักหน้ารับรู้เฉยๆ ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นคนจัดการสั่งตัดชุดมาให้แม่ผมขนาดนี้..

 

ผมล่ะตามคนที่ชื่ออิมแจบอมไม่ทันเลยจริงๆ

 

 

และเมื่อเราสองคนมาถึงโรงเรียนก็รีบตรงไปยังสถานที่จัดงานสำคัญอย่างไม่รอช้า ท่ามกลางผู้คนมากมายผมก็ได้เห็นแม่ด้วยตาตัวเองชัดๆเพราะแม่โดดเด่นอย่างมากในงานนี้ ไม่น่าเชื่อว่า ด้วยชุดที่ช่วยเสริมสร้างบารมีจะทำให้แม่ผมกลายเป็นคุณนายไฮโซกลมกลืนกับธีมงานที่จัดเป็นคอนเซ็ปต์หรูหราได้เป็นอย่างดี

 

มันโคตรจะหรูจริงๆ...  

 

ถึงว่าล่ะแม่ของผมตกใจ เพราะขนาดผมยังอดไม่ได้เลยที่จะอึ้ง

 

แจบอมบอกว่ามันได้รับการตัดแต่งจากดีไซเนอร์ชื่อดังของประเทศด้วย ชุดกระโปรงยาวสีแชมเปญตัดด้วยผ้าเนื้อดีที่จะถูกรังสรรค์เป็นชุดอีกหลากหลายบนรันเวย์ของงานแฟชั่นระดับโลกที่จะมีแม่ของคุณหนูชานอูเดินบนนั้น

 

เพียงแค่นี้มันก็ดูมีมูลค่าเยอะมากเสียจนเริ่มกลัวว่าจะมีใครจะมาฉุดแม่เขาไป..

 

ฮะๆ ความคิดของผมนี่ตลกจริงๆเลย เพราะจะว่าไปแล้วชุดของคนในงานนี้ก็ไม่ได้ต่างจากชุดของแม่ผมเท่าไหร่ หมายถึงในเรื่องราคาน่ะนะ..

 

“สวัสดีครับคุณนายปาร์ค”  ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาแม่ของผม ก่อนจะกล่าวทักทายและโค้งตัวให้เป็นการเคารพ ซึ่งการกระทำแบบนี้ก็ไม่ใช่แค่ผมที่ประหลาดใจ แม้แต่แม่ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็รีบก้มหัวและยิ้มรับอย่างไม่รังเกียจ

 

ก็แหง.. ใครจะไปรังเกียจลูกชายของตระกูลซง คนที่ให้ทั้งชุดและบ้านหลังใหม่

 

อ่าใช่.. ผมยังไม่ได้พูดถึงบ้านที่เขาทำการรีโนเวทให้ทั้งหลังแล้วใช่ไหม? ผมก็ยังไม่ได้ไปเยือนหรอกครับเพราะเพิ่งจะเสร็จได้ไม่นานมานี้

 

แต่จากคำบอกกล่าวของพ่อและแม่ มันก็ฟังดูหรูมากเสียจน.. ทำให้ผมจินตนาการไปว่ามันเหมือนบ้านในหมู่บ้านจัดสรรที่ผมได้เห็นในละครบ่อยๆ กลายเป็นว่าตอนนี้บ้านของผมหลังใหญ่มากที่สุดในบริเวณที่นั้นเลย มันดูน่ากลัวและแปลกแยก แต่พอหลายๆคนรู้ว่าผมรู้จักกับคนในตระกูลซงที่รวยขนาดนั้น พวกเขาก็ชอบมาติดต่อขอยืมเงินและให้ช่วยในเรื่องต่างๆ

 

ทีแรกพ่อกับแม่ของผมก็ช่วยเท่าที่จะทำได้นะครับ แต่อย่าลืมสิว่าแจบอมเขารีโนเวทบ้านให้ผม ไม่ได้เอาเงินก้อนมาให้ สรุปพวกเราก็ยังไม่ค่อยมีเงินเก็บมากอยู่ดี พอบอกไปแบบนั้นเขาก็คิดว่าโกหก จนในที่สุดก็ไม่ค่อยมีใครอยากจะมายุ่งกับเรา

 

แอบเสียใจเหมือนกันนะ.. แต่แจบอมนี่แหละที่ปลอบผมว่าดีแล้ว จะได้รู้ไงว่าใครจริงใจหรือไม่จริงใจต่อเรากันแน่

 

..ความจริงเขาก็มีความคิดที่ดีเหมือนกันนะครับ

 

“คุณหนูแจบอม.. ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลยนะคะ” แม่ผมบอกด้วยเสียงที่แผ่งเบาและสายตาค่อนข้างจะกังวล แต่แจบอมกลับยกยิ้มขึ้นด้วยสีหน้าที่ผมไม่เคยเห็น

 

คือมัน.. ดูจริงใจมากกว่าทุกครั้ง ราวกับว่าสิ่งที่เขาให้ทั้งหมดนั้นให้มาจากใจ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่านะ แต่ทีแรกผมนึกว่าที่เขาแกล้งทำทุกอย่างเพราะอยากให้ผมเป็นหนี้เขาไปนานๆมากกว่า ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นแล้ว..

 

“ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ถ้าไม่ว่าอะไร..ผมขออนุญาตพาตัวจินยองไปพบคุณนายอิมสักประเดี๋ยว”

 

ฝ่ายคุณนายปาร์คได้ยินก็พยักหน้าเป็นเชิงตกลงในทันที แน่อนว่ามันต้องเกิดจากความยินดีอยู่แล้ว เพราะใครจะกล้าปฏิเสธคนอย่างแจบอมกันล่ะ เธอปล่อยให้ทั้งคู่ได้เดินผ่านไปแต่โดยดี ก่อนจะมีคนมาเชิญขึ้นไปนั่งรอยังบริเวณสถานที่จัดงาน

 

“ทำไมคุณถึงยอมเคารพแม่ผมล่ะ คุณทำได้หรอ?” แล้วสิ่งที่คาใจของจินยองอยู่ก็ทำให้เขาตัดสินใจเริ่มบทสนทนา เด็กหนุ่มถามอย่างแปลกใจในขณะที่กำลังก้าวขาตามหลังอีกฝ่ายไปติดๆ

 

“ฉันก็ไม่เข้าใจหรอกว่าจะเคารพแม่ของทาสไปเพื่ออะไร”  แจบอมตอบส่งๆด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินนำไปอย่างเงียบๆไม่พูดอะไร

 

แต่ใครจะรู้ว่าในหัวของเขานึกย้อนไปถึงเมื่อสามวันก่อนตอนที่ตัวเองได้ไปหาหนังสือ “การใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่น” ..มันมีข้อหนึ่งที่บอกว่าถ้าอยากให้เขาคนนั้นรู้สึกดีกับเรา เราต้องไปเคารพบุพการีของเขาด้วย ก็ไม่เข้าใจตัวเองหรอกนะว่าทำไมถึงต้องทำให้ทาสคนนี้รู้สึกดีกับตัวเอง

 

แต่ก็ทำไปแล้ว..

 

เดี๋ยวคงต้องไปศึกษาต่อว่าอาการที่เกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้คืออะไรกันแน่

 

“แจบอม!” 

 

เจ้าของชื่อหันขวับไปตามเสียงเรียกก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือมารดาผู้เป็นที่รัก คนเป็นลูกชายไม่รอช้าเดินตรงเข้าไปสวมกอดและหอมคุณแม่ที่แต่งตัวดูภูมิฐานและยังคงความวัยรุ่นให้ดูสาวสวยอยู่เสมอ

 

“เด็กน้อยของแม่ คิดถึงจังเลยนะ” คุณนายอิมยีหัวลูกชายคนโตด้วยความเอ็นดูจนแจบอมเริ่มหน้าหงิกหน้างอเพราะทรงผมที่เซทมาอย่างดีกำลังถูกคนเป็นแม่ทำให้ยุ่งเหยิงไปหมด ด้วยความที่เจ้าตัวติดนิสัยต้องเพียบพร้อมทุกระเบียบนิ้วแถมคนแม่ยังเรียกด้วยสรรพนามที่ทำให้เขากลายเป็นเด็กห้าขวบอีกนี่สิ

 

ถึงจะไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้ก็เถอะ แต่เพราะคนๆนี้เป็นแม่ก็เลยต้องยอมโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ  ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนปัดมือทิ้งพร้อมโดนด่ากราดไปแล้ว แต่พอแม่มาทำกับผมแบบนี้ ภายในลึกๆดันรู้สึกดีกับสัมผัสนี้ขึ้นมาแทนซะงั้น

 

“ผมไม่ใช่เด็กน้อยซักหน่อย”

 

“แหม.. ถึงจะโตมาหล่อแค่ไหน ในสายตาแม่ลูกก็ยังเป็นเด็กน้อยสำหรับแม่อยู่ดีนั่นแหละ”

 

“อ่า.. แม่นี้จริงๆเลย”  เมื่อเห็นลูกชายบ่นพึมพำเบาๆไม่เถียงอะไร คนเป็นแม่ก็หัวเราะร่าอย่างชอบใจที่แกล้งแจบอมได้สำเร็จ ก่อนจะหยุดสายไปอยู่ที่เด็กคนหนุ่มหน้าตาน่ารักที่ยืนตัวเกร็งอยู่ใกล้ๆ เธอจึงโน้มหน้าไปกระซิบถามที่ข้างหูลูกชายเล่นเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้วแน่น

 

“ลูกพาใครมาหาแม่น่ะ แฟนหรอจ้ะ”

 

“ไม่ใช่ซักหน่อย!  คำปฎิเสธทันควันทำให้คนเป็นแม่ยิ่งหัวเราะชอบใจ แจบอมหน้าหงิกงอมากกว่าเดิม พฤติกรรมแปลกๆที่เกิดขึ้นมีหรือที่คนเป็นแม่จะไม่รู้ ยิ่งเพราะปกติแจบอมน่ะจะพูดเพราะกับเธอตลอด แต่ตอนนี้ดันขึ้นเสียงซะได้ แถมยัง..

 

ปากบอกไม่ใช่แฟนแต่หูแดงไปหมดเลย...

 

ถึงแจบอมจะไม่ได้บอกอะไรให้ฟังอย่างชัดเจน เธอก็พอจะเดาๆความสัมพันธ์ของทั้งคู่ออกได้และเธอรู้ด้วยว่าลูกชายรู้สึกยังไง ทั้งดีใจที่มีคนคอยอยู่เคียงข้างเด็กคนนี้ เธอเป็นห่วงลูกชายมาตั้งแต่เด็กๆกลัวว่าจะโตมาจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา ด้วยความที่โลกส่วนตัวค่อนข้างจะสูงและไม่เคยเข้าหาใครก่อน แม้กระทั่งคนที่จะคุยด้วยยังโดนเหยียดออก

 

แจบอมโตมาตัวคนเดียว ไม่เคยให้ใครเข้าใกล้เพราะไม่อยากให้ใครเท่าเทียมกับตน

 

แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่อีกต่อไปแล้วละ  โตขึ้นอีกแล้วสินะแจบอม..

 

“เราเป็นเพื่อนกับแจบอมใช่ไหมจ้ะ ชื่ออะไรหรอจ้ะ” เธอหันไปถามเด็กหนุ่มด้วยท่าทีสบายๆเป็นกันเอง ซึ่งมันก็ช่วยให้คนถูกตั้งคำถามรู้สึกผ่อนคลายไปได้มากเลยทีเดียว

 

คุณนายอิมเธอช่างเป็นผู้หญิงที่อารมณ์ดีจริงๆ ต่างกับคนเป็นลูกชายลิบลับเลย..

 

“จ..จินยองครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณนายอิม” จินยองที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะรู้สึกประหม่าก่อนจะโค้งตัวทักทายคนตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น

 

คนๆนี้เป็นถึงแม่ของอิมแจบอมเชียวนะ 

 

“ตายจริง.. ไม่ต้องเรียกอย่างเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ เรียกคุณแม่เฉยๆก็พอแล้วละจ้ะ” 

 

“ห..หืม” จินยองอึ้งไปชั่วขณะ ส่วนแจบอมเองก็อ้าปากเหวอ

 

เขาไม่เคยให้ใครมาใช้แม่ร่วมกับเขาเลยนะ แล้วเขาก็ไม่ชอบด้วยที่พ่อมีแม่หลายคน ในเมื่อแม่เป็นแม่ของเขาแล้วแม่จะกลายเป็นแม่ของคนอื่นได้ยังไงกัน!

 

“นั่นแหละจ้ะ เรียกว่าแม่เถอะ เราจะได้สนิทกันไปอีกขั้นยังไงล่ะ”

 

“แต่ว่า..”

 

“ไหนพูดซิ คุณแม่..”

 

“ค..คือ”

 

“เอาสิ เธอดูไม่ใช่เด็กดื้อสักหน่อยนะ”

 

“คุณ.. คุณแม่” จินยองพูดด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆเพราะโดนกดดัน ความจริงเขาไม่ได้อยากจะพูดเท่าไหร่เพราะกลัวว่าจะทำให้แจบอมไม่พอใจได้ แต่พอได้ยินแบบนั้นคุณนายอิมกลับพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ก่อนจะส่งมือมาลูบหัวของเขาเบาๆเพื่อปลอบโยนให้หายตื่นตระหนก

 

“ดีมาก เด็กดีจริงๆเลย ถ้าอย่างนั้นแม่คงต้องขอตัวขึ้นไปนั่งรอบนสถานที่จัดงานก่อนนะลูก พิธีใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว เดี๋ยวค่อยมาคุยกันอีกทีนะจ้ะ แม่ฝากดูแลลูกชายของแม่ด้วยนะจินยอง”เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสแล้วหันไปขยิบตาให้จินยองเป็นเชิงมีเลศนัย ทำเอาเด็กหนุ่มทำเพียงแค่ยิ้มขำตอบรับกับท่าทีที่ร่าเริงของคุณนายอิม

 

“พอเหอะน่า.. ผมโตแล้วนะแม่”  แจบอมเริ่มบ่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คนเป็นแม่ไม่ได้สนใจแถมยังหัวเราะร่าพร้อมโบกมือลาแล้วเดินขึ้นไปอยู่บนเวที เด็กหนุ่มเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอดถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเห็นอีกด้านที่แสนอบอุ่นของเขาเช่นนี้

 

และผมก็ได้เรียนรู้ว่าแจบอมนั้นช่างรักแม่ของเขามากเหลือเกิน

 

เขาร้ายกับคนอื่นแต่แม่จะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวบนโลกนี้ที่เขาจะดีด้วย แล้วถ้าหากผู้ชายคนนี้เกิดรักใครสักคนขึ้นมาแล้วจริงๆ คนๆนั้นต้องเป็นคนที่โชคดีและน่าอิจฉาอย่างที่สุดเลย

 

“คุณนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ ตอนอยู่กับแม่กลายเป็นคนละคนเลย ผมชอบนะ”  

 

คำพูดของผมทำให้คนร่างสูงนิ่งชะงักไปก่อนที่เขาจะหลบสายตาจากผมไปอย่างไม่ตั้งใจ  ถึงจะทำท่าเหมือนจะหัวร้อนไม่พอใจอยู่ก็เถอะ แต่แก้มของเขาถูกย้อมเป็นสีแดงจางๆหลังจากเห็นท่าทางของเขาก็ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาเองตามธรรมชาติ

 

กำลังเขินอยู่รึเปล่านะ..?

 

“เป็นแค่ทาสแท้ๆกล้าดียังถึงได้มาพูดแบบนี้”

 

ก่อนที่ประโยคข้างต้นจะทำให้จินยองกะพริบตาปริบๆ เขาถึงกับหน้าซีดเผือดเพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดรึเปล่า ร่างเล็กอ้าปากเหวออย่างคนพูดไม่ออก ในหัวพยายามคิดคำแก้ตัวที่ดีที่สุดขึ้นมาพูดแต่ความช็อกกลับทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ซะงั้น

 

“คือ.. ผม..”

 

ต้องขอโทษสินะ เราทำผิดหนิ.. สรุปแล้วล้อเล่นด้วยไม่ได้เลยใช่ไหม

 

บ้าจริงๆเลยจินยอง ทีหลังอย่าไปพูดอะไรล้ำเส้นขนาดนั้นสิ ลืมไปได้ยังไงกันว่าคุณแจบอมน่ะสูงกว่าตัวเองตั้งเท่าไหร่.. ยังไงเขาก็ตามอารมณ์ของร่างสูงไม่ทันเลยจริงๆ

 

“ขอโทษครับ”

 

“หึ นายต้องได้รับโทษแน่ๆ มันจะมากเกินไปแล้ว”

 

จินยองก้มหน้านิ่ง ก่อนจะเป่าลมออกมาจากปากเบาๆเพื่อทำให้จิตใจของตัวเองสงบลง ความจริงเขาอยากจะค้านออกไปอยู่หรอก แต่พอนึกได้ว่าตัวเองทำผิดจริงๆก็ต้องรีบสงบเสงี่ยมเจียมตัวเอาไว้ก่อน

 

“นายต้องเป็นหนี้เพิ่ม”

 

นั่นไง.. หาเรื่องให้ตัวเองแท้ๆ ผมว่าแล้วว่าผมจะต้องเป็นหนี้เขาไปตลอดชีวิตแน่ๆ

 

“..ข้อหาทำให้ฉันใจเต้น!

 

แต่เดี๋ยวก่อนนะ.. ผมรีบเงยหน้าขึ้นไปมองเขาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะต้องอ้าปากเหวออีกครั้งเมื่อพบว่าคนตัวสูงเดินไปไกลลิ่วแล้ว

 

“อ..อะไรกันครับ คุณนี่!



  ข้อหาอะไรของเขาน่ะ

 

 บ้าชะมัดเลยให้ตายสิ..







#เจบีบ้าอำนาจ คู่นี้ยังคงหวานจนน่าหมั้นไส้5555555555555555 ส่วน #พี่มาร์คขี้อิจฉา นี้ก็ยังหน่วงเหมือนเดิม ฮืออฟิคใกล้จบแล้ววนะทุกคนอีกไม่กี่ตอนเอง ;_; 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1445 LittleOrc (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:58
    แจบอมมมม น่ารักเกินไปล้าว
    #1,445
    0
  2. #1443 nicetorius (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 01:12
    โอ้ยยย แจบอมมม ข้อหามันแซ่บ มันได้55555
    #1,443
    0
  3. #1423 mAjjcs (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:34
    อั๊ยยยยยย เริ่มเนียนแล้วววว คึคึ ใจเต้นด้วยยย แอร๊ยยย เขินแทนเลยย
    #1,423
    0
  4. #1402 E0909145803 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 02:23
    โอ้ยข้อหาทำใจเต้นน่ารักจินยองลูกติดหนี้อีกแล้วอ่ะหมั่นไส้คู่บีเนียร์จังอ่ะพี่บีแก้มแดงอ่ะ????????????
    #1,402
    0
  5. #1385 Miewchu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 03:49
    โอ้ยยหมั่นไส้คู่บีเนียร์ แจบอมจะตลกไปไหน555555
    #1,385
    0
  6. #1378 Aely (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 17:08
    คู่บีเนียร์เริ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ทำไมคู่มาร์คแบมถึงหน่วงๆละ



    ทั้งสงสาร ทั้งเอ็นดู ทั้งเป็นห่วงความรู้สึกมาร์คมาก แค่ซักคนไม่ได้เหรอ ที่จะเข้าใจความรู้สึกเค้า คอยอยู่ข้างๆ ไม่ให้รู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้าง อยากให้มาร์คมีความสุขบ้าง เล็กๆน้อยๆก็ยังดี
    #1,378
    0
  7. #1359 M.m1nt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 11:51
    มันคนละฟิลเลยยยย
    #1,359
    0
  8. #1341 JB got7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 19:43
    แม่พี่บีน่าร้ากกกกจัง
    #1,341
    0
  9. #1332 Tam Jenjira (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 08:36
    ทำไมเราชอบคู่บีเนียร์ พี่บีคนซึนหาข้ออ้างให้เนียร์เป็นหนี้เพิ่มตลอด สรุปเป็นหนี้ทั้งชีวิตแล้วอยู่ด้วยกันซะ ส่วนพี่มาร์คน่าสงสารมากอะ อยากให้แบมมาอยู่เคียงข้างพี่มาร์คเหมือนเดิม พี่มาร์คไม่มีใครเลยสักคน
    #1,332
    0
  10. #1330 YoNgヨンヨン (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 01:34
    ตอนแรกก็จะหงอยตามจินยองอยู่แล้ว พอฟังข้อหาที ลั่น!!55555555555 หัวเราะดังมาก อะไรทำให้คุณชายวางมาดเป็นเช่นนี้คะ5555555555 ตลกกกกกกก
    #1,330
    0
  11. #1308 หยกๆ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:46
    โอ้ยยย เขินนน นี่มันอะไรกัน เจบีเหมือนคนใสๆไม่รู้ไม่ทันโลกอ่ะ น่ารักจริงๆ สงสารจูเนียร์ที่ต้องเป็นหนี้เพิ่มโดยไม่เจตนา ฮาาาา
    #1,308
    0
  12. #1297 inin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 17:15
    ทำไมมันคนละทิศ คนละทางขนาดนี้ คนน้องหวานฉ่ำ คนพี่ขมขื่น
    #1,297
    0
  13. #1261 avvang (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:26
    ขำ ชั้นรักคู่คุณอิมมม น่ารักมากกกก โง้ยยยย ตะกุยยยย
    #1,261
    0
  14. #1259 Kataan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 20:52
    สงสารมาร์คจริงจังมาก ฮรืออออออออ T T T T T T T



    [ ขำแจบอมเช่นกัน 5 5 5 5 5 5 5 5 5 ]



    เลือกอารมณ์ไม่ถูกเลยเรา
    #1,259
    0
  15. #1222 lisa_lisa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 15:01
    รู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนบ้า ร้องไห้สงสารมาร์ค แล้วอยู่ดีๆก็ยิ้มเพราะเจบี 55555
    #1,222
    0
  16. #1221 eyebaysong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 09:09
    ม่ายยยยยยย มันดีย์มากกกกกกกกก ชอบคู่บีเนียร์มากกกกกก รักกก น่ารักกกกกก โอ้ยทั้งหมั่นใส้ทั้งเขินนนนน ได้กันสักทีค่าาา
    #1,221
    0
  17. #1220 Bluebellsalf (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 18:31
    ฮืออออ ยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าแล้วเนี่ย เขินนนน /////7////
    #1,220
    0
  18. #1219 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 14:20
    โอ้ยยยยยยย ถ้าไม่รู้จะอ้างอะไรแล้วก็บอกชอบเค้าไปเถอะแจบอม ข้อหาทำให้ใจเต้น??? เรานี่แทบวิ่งไปอ้วกเลย 55555555 หมั่นไส้ ส่วนมาร์ค งานนี้คือดราม่าสำหรับพี่มาร์ค
    #1,219
    0
  19. #1218 นอร์กี้ พชรวัชร (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 22:55
    โฮะ ๆ จินยองต้องใช้หนี้ไปตลอดชีพแน่ ๆ ฮิ ๆ ๆ
    #1,218
    0
  20. #1217 mclub (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 22:54
    ข้อหาทำให้ชั้นใจเต้น.....



    แหวะะะะะะะะะ อ้วกรัวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,217
    0
  21. #1216 meetinggg (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 10:46
    ข้อหาทำให้ใจเต้นอะ ฮืออออออ. เขินนน -////-
    #1,216
    0
  22. #1215 MelodySweety (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 04:47
    หมั่นไส้คนซึน555555555
    #1,215
    0
  23. #1214 LuckyMaster (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:30
    ถ้าเราเป็นมาร์คเราอาจจะฆ่าตัวตายไปแล้ว เหมือนผู้ชายคนนี้มีชีวิตอยู่เพราะพ่อคือจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่มี อยากให้พ่อรัก อยากถูกพ่อชม อยากได้รับความอบอุ่นจากพ่อ ถ้ามาร์คเลิกสนใจพ่อ เขาก็เหมือนคนไร้จุดหมายในการมีชีวิตอยู่ ต่างจากคนอื่นที่แม้จะทำตัวเลวไปบ้างแต่ก็ยังมีความหมายกับใครบางคนอยู่ แต่มาร์คไม่มีใครเลยสักคน แม่ก็ไม่เคยมาเจอหน้า พ่อก็ไม่สนใจ พยายามแค่ไหนแต่ถ้าไม่ได้รับคืนมาเลยมันก็ท้อเหมือนกันนะ ท้อที่จะเดินหรือทำต่อไป หรืออีกทางคือมาร์คไปเริ่มต้นชีวิตใหม่คนเดียวเถอะ สร้างโลก สร้างมิตรภาพใหม่ สร้างความทรงจำใหม่ที่ดีกว่านี้ ถ้าพวกเขาไม่ต้องการเรา เราก็ไม่จำเป็นจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป
    #1,214
    0
  24. #1213 PraYYYYY (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:27
    สงสารรรรทุกคนน ???
    #1,213
    0
  25. #1212 benjman502 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 11:32
    เข้าใจมาร์คเลยอะ เป็นนี่จะไม่สนใครเลยนะทำดีไปไม่มีสนใจดีแค่ไหนก็ยังไม่ดีพอเท่าคนอื่นอยู่ดีลองทำตัวเลวๆบ้างสิมาร์ค5555
    #1,212
    0