เล่ห์ร้ายลวงใจ (ซีรีส์สุภาพบุรุษเล่ห์รัก)

ตอนที่ 6 : บทที่ 1 งานแต่งงานที่ไม่ใช่ของเรา (120%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    1 ม.ค. 63



ล้วฉันละคะฌอน

สาวสวยในชุดสุดเซ็กซี่ที่ตกใจกับการร่วงตุบของหญิงสาวอีกคนบนตักของชายหนุ่มที่เธอกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่เอ่ยขึ้น

“ผมจะจ่ายให้คุณเท่าที่คุณควรจะได้ในคืนนี้ แอนนี่” ฌอนเรียกชื่ออัญญาณีอย่างคุ้นเคย เพราะไม่ว่าเมื่อไรที่เขามาที่ประเทศไทย เขามักติดต่อเธอเสมอ อัญญาณีรู้ใจเขาและไม่เคยเรื่องมาก เท่าไรเท่านั้น ไปไหนไปกัน แบบไหนได้เสมอ แต่วันนี้กลับมีบางคนที่เขาถูกใจมากกว่า

และนั่นดูเหมือนจะเป็นประโยคที่ทำให้บทสนทนาของฌอนกับอัญญาณีจบลงโดยที่ทั้งสองเป็นอันรู้กัน แต่สำหรับศศิพัชร์เธอกลับไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่ายังไง หรือหมายถึงอะไร สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจว่าทั้งหมดคงเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในสายเลือดที่ทำให้การประมวลผลของเธอล่มไม่เป็นท่า

“คุณมายังไง”  ฌอนหันกลับมาถามหญิงสาวที่ทาบทับอยู่บนตักพลางพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืน โดยไม่สนใจอัญญาณีที่มีท่าทีกระฟัดกระเฟียดอีก

ตอนนี้ร่างกายของเขามันร้อนฉ่าราวกับกระทะที่ตั้งทิ้งไว้ เขารู้สึกว่าตัวเองทนต่อไปไม่ได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว และอยากจัดการกับความรู้สึกนี้ให้สิ้นซากเสียที 

ร่างอรชรเซน้อยๆ เธอยึดเขาไว้เป็นหลักเพื่อพยุงไม่ให้ตัวเองทรุดลงกับพื้น ศศิพัชร์พยายามตั้งสติก่อนจะปล่อยมือจากลำแขนล่ำสัน แต่เจ้าของแขนแข็งแกร่งกลับไม่ยอมปล่อยมือจากเอวของเธอ ลำแขนแข็งแรงยังคงโอบรอบเอวของเธอไว้จนแน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะล้มลงไปหากเขาปล่อยมือหรือรัดร่างเธอด้วยแรงที่น้อยกว่านี้

“คุณยังไม่ได้ตอบคำถามของผม” ฌอนทวงคำตอบอีกครั้ง เพื่อเร่งให้เธอตอบคำถามก่อนหน้านี้ของเขา เขาแทบทนไม่ได้สักวินาทีเดียวที่จะได้ครอบครองผู้หญิงในอ้อมแขน

ศศิพัชร์ขมวดคิ้วพยายามค้นหาในความทรงจำว่าเขาเคยถามอะไรเธอก่อนหน้านี้ เพียงเสี้ยวนาทีเธอก็คิดออก ทว่าเธอยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเขา คนถามก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนการรอคำตอบจากเธอจะเป็นสิ่งที่เขารอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

“สภาพนี้คงขับรถไม่ไหว งั้นไปรถผมละกัน เอากุญแจรถของคุณมาสิ เดี๋ยวผมจะให้บอดี้การ์ดของผมขับรถไปให้” ฌอนพูด สรุป สั่ง และอธิบายทีเดียวเสร็จสรรพ

“บอดี้การ์ด?” ศศิพัชร์ว่า พลางกวาดตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นใครสักคนที่อาจเรียกได้ว่าเป็นบอดี้การ์ดของเขา

“ใช่ บอดี้การ์ด พวกเขาเก่งเรื่องการพรางตัว และผมก็ชอบให้เป็นอย่างนั้นเพราะคนที่อยู่กับผมจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดจนเกินไป ไม่เอาน่า คุณก็รู้ว่าคนระดับผมก็ต้องมีบอดี้การ์ดเป็นธรรมดา” น้ำเสียงของฌอนดูมั่นอกมั่นใจอย่างถึงขีดสุดว่าอีกฝ่ายต้องรู้

แน่ล่ะ! ไม่มีใครไม่รู้จัก ฌอน วิลฟอร์ด ยิ่งผู้หญิงด้วยแล้ว ทุกคนต่างชื่นชอบและชื่นชมในตัวเขา ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่วางแผนเรียกร้องความสนใจจากเขามาอย่างดิบดี แต่เขาก็อดยอมรับไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้มีทุกอย่างในแบบที่เขาชื่นชอบ และถ้าหากเธอเดินเข้ามาพูดกับเขาตรงๆ เขาก็พร้อมจะขึ้นเตียงกับเธออย่างเต็มใจ

ใช่! เขาหลงใหลรูปร่างบอบบางของผู้หญิงเอเชีย ชอบเส้นผมสีดำยาวสลวย ใบหน้าเรียวหวาน ดวงตากลมโตสีดำสนิททอประกายระยิบระยับน่าหลงใหล ผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัส และผู้หญิงคนนี้ก็มีทุกสิ่งทุกอย่างในแบบที่เขาชื่นชอบ แม้จะหงุดหงิดกับเสื้อผ้าที่ปิดบังสัดส่วนเสียมิดชิด แต่เขาก็ยอมรับว่ามันไม่ได้ลดทอนความน่ามองของเรือนร่างกลมกลึงภายใต้ชุดรุ่มร่ามนั้นได้เลย

“เร็วสิ เอากุญแจรถคุณมา” ฌอนเอ่ยเร่ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังยืนนิ่งทำหน้างงงวยกับคำพูดของตน

“ฉันปายเองด้าย” ศศิพัชร์พยายามคิดว่าผู้ชายคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่ หรือบางทีอาจเป็นเธอเองที่ฟังเขาไม่รู้เรื่อง 

“คุณเมาจะขับรถเองได้ยังไง

“ฉันม่ายเมา อย่ามายุ่งกับฉ้าน” เสียงคนบอกไม่เมาอ้อแอ้

“เลิกเล่นเถอะน่า!” น้ำเสียงของฌอนมีความหงุดหงิดปะปนออกมาอย่างไม่ปิดบัง ความร้อนที่แล่นไปตามเส้นเลือดกำลังทำให้เขาเดือดพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครหรือผู้หญิงคนไหนมาก่อน ผู้หญิงคนนี้ช่างมีอิทธิพลกับเขาเหลือเกิน แต่คงจะเป็นทางกายเท่านั้น ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวได้ นั่นคือสิ่งที่เขาเชื่อมั่นมาตลอด และยังคงเชื่อมั่นต่อไปว่ามันเป็นเช่นนั้น

“...” อีกครั้งที่ศศิพัชร์ต้องขมวดคิ้ว เธอไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แล้วเธอต้องตอบเขากลับไปยังไง และก่อนที่เธอจะคิดออกอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“เอางั้นก็ได้ ทิ้งรถคุณไว้ที่นี่” ฌอนว่าพลางยัดร่างเล็กที่เขากึ่งประคองกึ่งอุ้มออกมาจากไนต์คลับเข้าไปในรถคันหรูสีแดงสดที่ถูกนำมาจอดรอไว้ ปกติถ้าไม่ได้ดื่มหรือไม่ได้ขับรถไปไหนไกลๆ เขามักจะเป็นคนขับรถเอง โดยให้บอดี้การ์ดคอยตามอยู่ห่างๆ เขารู้ว่านักธุรกิจชื่อดังอย่างเขามีศัตรูเยอะ แต่เขาก็รักอิสระเกินกว่าจะไปไหนมาไหนโดยมีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลังเป็นพรวน

“บอกว่าอย่ามายุ่งกับฉ้านงาย” เสียงหวานตวาดอ้อแอ้ หญิงสาวพยายามพาร่างป้อแป้ของตัวเองลงจากรถ แต่การบังคับร่างกายให้ทำตามความต้องการมันเป็นไปอย่างยากเย็นเหลือเกินตอนที่สติไม่ครบถ้วนอย่างนี้ และยิ่งยากขึ้นไปอีกเมื่อมีร่างสูงก้าวขึ้นมานั่งเคียงข้าง ชายหนุ่มทำให้ความพยายามที่จะลงจากรถของเธอไร้คุณค่า เพราะทันทีที่เขาขึ้นมานั่งบนรถเขาก็เข้ามาเบียดร่างเล็กของเธอทันที พร้อมกับสั่งให้บอดี้การ์ดออกรถด้วยน้ำเสียงและคำพูดที่ดูจะเร่งรีบไม่น้อย ก่อนจะหันมายกร่างเล็กปวกเปียกของเธอขึ้นไปคร่อมบนตัก

เขาทำทุกอย่างเหมือนมันเป็นเรื่องง่ายๆ เหมือนเรือนร่างของเธอไร้น้ำหนัก เหมือนการดิ้นรนของเธอเป็นเพียงการขยับกายแผ่วเบาเพื่อตอบสนองการกระทำของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“คูณจาทำอาราย?” ดวงตากลมโตปรือแทบลืมไม่ขึ้น การประมวลผลของสมองเชื่องช้าเกินกว่าจะทำอะไรได้ดีกว่าการถามเขาออกไปอย่างนั้น

“ผมก็จะทดลองของที่ผมจะต้องจ่ายน่ะสิ”

“คูณพูดเรื่องอา...” สิ้นคำถามนั้นศศิพัชร์ก็ได้รู้จักคำโบราณที่ว่าหนีเสือปะจระเข้ทันที แต่บางทีการเปรียบผู้ชายจอมตื้อคนแรกเป็นลูกแมวตัวน้อยเชื่องๆ และเปรียบคนหลังเป็นราชสีห์ตัวโตที่กำลังหิวโซคงจะเป็นอะไรที่ใช่ที่สุด เพราะเธอยังถามไม่จบด้วยซ้ำ ผู้ชายตรงหน้าก็ก้มลงมาเริ่มตอบคำถามของเธอทันทีด้วยการกดกลีบปากลงมาที่ริมฝีปากของเธอ กลืนท้ายประโยคของเธอลงในลำคอ

ความรู้สึกร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อริมฝีปากของเธอและเขาสัมผัสกัน ความหวานที่ถูกป้อนเข้ามามันกลมกลืนและเข้ากันได้ดีกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ มันทำให้เธอมึนงงยิ่งขึ้นและทำลายสำนึกอันดีงามของเธอจนไม่มีเหลือ

แต่ชายหนุ่มไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ปลายนิ้วร้อนผ่าวของเขาวนเวียนลูบไล้ทั่วแผ่นหลังบอบบางส่งผ่านความร้อนจากมือหนาไปยังร่างกายของเธอ เขาทำให้ความคิดของเธอกระเจิดกระเจิง ศศิพัชร์รู้สึกราวกับว่าเสื้อผ้าที่สวมอยู่มลายหายไปจนสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง ลมหายใจของของเธอติดขัด เธอพยายามจะทำอะไรสักอย่างเพื่อต่อต้านเขา แต่ความคิดนั้นก็กระจัดกระจายไปในที่สุด แทนที่ด้วยความปรารถนาบางอย่างที่แล่นพล่านไปตามสายเลือด มันทั้งแปลกใหม่ ลึกซึ้ง และร้อนแรงเกินจะต้านทาน

“เราจะไปต่อกันที่ห้องผม”

เสียงพึมพำกระเส่าสั่นอยู่ข้างหูของเธอ ลมหายใจที่เป่ารดทำให้ขนทั่วกายเธอลุกเกรียว ความซาบซ่านแผ่ทั่วร่างกายและควบคุมจิตสำนึกของเธอเอาไว้ รัดแน่นราวกับปมเชือกที่ผูกตาย!


สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,540 ความคิดเห็น