DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 42 : Season 2 | Ch 8 Release

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,729
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ส.ค. 58

 
 
 
 

8

Release

 

 

 

ทันทีที่ได้รับการแชร์โลเคชั่นมาจากเพื่อนสนิทผมก็รีบวิ่งขึ้นไปห้องชั้นบนที่ตอนนี้พี่โมกำลังเตรียมตัวกลับไปที่คณะเพื่อทำโปรเจคจบต่อหลังจากที่แยกตัวจากเพื่อนมาส่งผมที่หอ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างทันทีที่พบว่าผมเปิดประตูเข้าไป เอาจริงๆหน้าตาพี่โมมันไม่ค่อยไว้วางใจเสียเท่าไหร่แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ยังเชื่อว่าพี่เขาไม่สามารถทำอะไรผมได้อยู่ดีถ้าผมบอกว่าไม่พร้อมพี่โมก็จะหยุดแล้วปล่อยผมให้เป็นอิสระเสมอ

 

 

 

ก็บอกแล้วไงว่ามีแฟนดี ใครปล่อยหลุดมือนี่พลาดจริงๆ หึหึ

แหนะ...ห้ามแอบไปบอกพี่โมหละ เดี๋ยวพี่แกจะได้ใจ รู้ป่าว

 

 

 

“มีอะไรหรอเรา”เสียงทุ้มเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้ามากอดอย่างที่เคยทำเป็นประจำ ซึ่งพี่โมมันก็เป็นผู้ชายมือไวคนหนึ่งนั่นแหละ แต่ผมชินไงเลยปล่อยเลยตามเลย ถ้ามันอยู่ในจุดที่ผมรับได้อยู่

 

 

 

“พี่จะเข้าคณะใช่ป่าว”ผมเอ่ยถามออกไป โดยพี่โมพยักหน้ารับก่อนจะวางคางไว้บนหัวผมอย่างที่เจ้าตัวมักจะทำประจำเวลาต้องการจะอ้อนอะไรสักอย่าง

 

“มีไรป่าวน้องพีช หิวหนมหรอ ให้พี่ซื้อไรเข้ามาให้กินไหม”พี่โมเอ่ยถามเสียงเบาทั้งๆที่ยังกอดและวางคางไว้ที่เดิม ซึ่งผมเองก็ส่ายหน้าก่อนจะขยับหัวให้อีกฝ่ายยอมยกคางที่เกยไว้ออกแล้วเงยหน้ายิ้มกว้างสบตาคมที่มองลงมาเหมือนกัน

 

 

“พีชติดรถพี่ไปลงหลังมอนะ จะไปหาพอลที่สวนหลังมออ่ะ”

 

 

 

หน้าหงิก

 

 

คำนี้เป็นคำจำกัดความได้ดีสำหรับหน้าอดีตเฮดว้ากอย่างคุณโมกุล ทันทีที่ได้ยินจุดประสงค์ว่าผมจะไปไหนใบหน้าที่เคยประดับไปด้วยรอยยิ้มก็หงิกงอจนต้องยกมือขึ้นมาดึงแก้มตอบๆนั่นอย่างอดเสียไม่ได้ไปเสียที

 

 

“ไม่ให้ไปจะโกรธไหมเนี่ย”พี่โมยู่ปากใส่แถมด้วยเสสายตาไปมองทางอื่นอย่างคนต้องการบอกให้รู้ว่ากำลังงอนอยู่นะเว้ย ง้อเลยง้อด่วน แต่เปล่าเลย ผมเห็นท่าทีแบบนั้นอย่างรู้สึกหมั่นเขี้ยวสุดๆ เพราะไงพี่โมมันก็ไม่ได้โกรธไรจริงจังหรอกครับ หมอนี่แค่เล่นตัว

 

 

“ไม่โกรธ พี่โมของน้องพีชใจดีจะตายย กล้าโกรธเค้าหรออ”ผมลากเสียงก่อนจะยิ้มกว้างจนตาปิดแบบที่รู้ว่าถ้าทำแบบนี้พี่โมจะต้องแพ้ทางแน่ๆอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ก็จริงเมื่อคนตรงหน้ากำลังมีอาการหน้าแดงหูแดง แถมแผ่นอกที่อยู่ชิดกันตอนนี้กำลังสั่นไหวจนพอรับรู้ได้ว่าพี่โมกำลังใจเต้นแรงกับการกระทำที่ผมทำไปเมื่อครู่จนต้องกลั้นยิ้มด้วยความรู้สึกว่าท่าทีแบบนี้ของพี่โมเรียกว่า “น่ารัก” เอาจริงๆต้องบอกว่าน่ารักมาก แต่ผมจะไม่ชมเพราะเดี๋ยวเจ้าตัวจะได้ใจอีกนั่นแหละ เก็กขรึมตีหน้านิ่งก่อน คีพลุคอ่อน

 

 

“ตกลงจะไปส่งป้ะ ไม่ไปพีชนั่งมอไซต์วินไปก็ได้นะ”

 

 

“แหนะ”

 

 

“อะร้ะ”บอกเลยเริ่มอิน คีพลุกแต่ภายนอกมันไม่เจ๋งพอ ที่ดีคือต้องมาจากอินเนอร์ข้างใน มองหางตาไปเลยครับ ให้รู้ว่าใครถือไพ่เหนือกว่า นี่คือจะรบกวนเขายังรู้สึกว่าต้องข่ม นิสัยเสียน้อยกว่านี้ก็ไม่ใช่พีชแล่ว เดี๋ยวๆ ผิดประเด็นอ่ะกลับมาๆ พีชออกจะน่ารักนิสัยดีเน๊อะ!

 

 

“ไป พี่บอกเราตั้งแต่เมื่อไหร่ครับว่าจะไม่ไปส่ง แค่หวงอ่ะไม่ได้หรอ”น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดทำให้ผมต้องกระตุกยิ้มเหล่ตาเหลือบมองกล้องสองแบบที่นางร้ายในละครเค้าทำกัน หึหึ จะไปไหนร๊อดดดด

 

 

“มาๆๆ พีชจ่ายค่ารถก็ได้...........ฟ๊อดดดดดดดด”ผมยิ้มกว้างก่อนจะรั้งคอของคนตรงหน้าให้ก้มลงมาใกล้พร้อมกับจรดปลายจมูกเข้ากับแก้มตอบแล้วสูดหายใจเข้าแรงๆไปเสียทีหนึ่งแล้วถอยออกมามองหน้าคนที่ถูกกระทำที่นิ่งราวกับต้องคำสาปไปแล้ว

 

 

 

ไง...อึ้งเลยอึ้ง ไม่คิดว่าพิชญ์พลจะสามารถอ้อยได้ขนาดนี้ใช่มะ

หูยยยยยยยย ทำได้มากกว่านี้อีก เรียนรู้มาจากบับเบิ้ลเยอะพูดเลย รายนั้นจะอ้อนให้ไอ้โชทำไรให้ใช้ไม้นี้ทุ๊กที บอกเลยไม่ร๊อดดดด ไอ้โชหนะไม่รอด ฮี้ๆๆ

 

 

“ทำแบบนี้....ระวังไม่ได้ไปหาเพื่อนนะครับน้องพีช”

 

 

อ้าวๆๆๆๆ ไอ้เชี่ยไม่ใช่หละ ทำไมตาพี่โมมันถึงได้ส่องประกายวิบวับขนาดนั้นวะ ว๊อทททททททททททททท!

 

 

“จ...จะทำไรวะพี่......”ผมเริ่มถอยหลังเพื่อหาคอมฟอร์ทโซนของตัวเอง แต่ไม่ทันได้ไหวตัวไอ้พี่โมคนชั่วก็ดึงแขนผมเข้าไปเสียก่อน

 

 

“อุ๊ก!....พ.พี่...อุ๊บ!

 

 

 

 

ฮืออออออออออออออออออออออ ไอ้คนบ้า....คนมีพ่อมีแม่มีเฮียนะเว้ยยยยยยยยยยยย

เฮียพลับอนุญาตแล้วจะทำแบบไหนก็ได้หรอวะ!!! เฮียแมทททททททททท มาช่วยพีชเหล้ยยยยยยยย

 

 

 

 

 

“อื้ออออออ.....ห.หายใจ..ม..ไม่..ออกก...”

 

 

 


 

 

 

 

 

 

แง้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แม้จะมีนาฬิกาข้อมือ หรือสามารถดูเวลาจากโทรศัพท์มือถือได้แต่ผมกลับไม่รู้สึกกระตือรือร้นที่จะอยากรู้มันเลยแม้แต่นิด ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยจนเริ่มรำคาญตัวเองที่มีทีท่าน่ารำคาญแบบนี้ ครั้นพอจะลุกขึ้นเพื่อเดินกลับไปที่รถที่จอดเอาไว้ที่ลานจอดของตลาดหลังมหาวิทยาลัย ไอ้เรี่ยวแรงที่มีก็พานหายไปดื้อๆ

 

เอาแต่ปลอบใจตัวเองที่นั่งอยู่ตรงนี้เพื่อรอให้พีชมาหา

และน่าแปลก....

 

ทุกครั้งผมจะรู้สึกดีใจมากเหลือเกินถ้าได้รับความสำคัญจากเพื่อนสนิทคนนี้

แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป...

 

ผมกลับเฉยเหลือเกิน ก่อนเคยวูบวาบในใจ แต่ตอนนี้กลับไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว...

 

หมายความว่ายังไงกัน

 

 

“เฮ้ยมึงรอนานป่าววะ!”เสียงทักทายดังขึ้นพร้อมกับแรงสัมผัสที่หัวไหล่ทำให้ผมหันกลับไปมองเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งข้างกาย และร่างสูงของรุ่นพี่ที่ผมมักจะเห็นทุกครั้งที่เพื่อนสนิทของตัวเองปรากฏตัวนอกเวลาเรียน

 

“พี่โมสวัสดีครับ”ผมยกมือไหว้อย่างที่ควรกระทำ และเคยชินกับธรรมเนียมปฏิบัติที่ถูกอบรมสั่งสอนมา พี่โมยกมือรับไหว้แล้วยื่นกุญแจรถมอไซต์ให้พีช แต่ไอ้ตัวเล็กข้างกายกลับส่ายหน้าหวือไม่รับของจากมืออดีตพี่ว้าก

 

“เดี๋ยวพัชกลับกับพอลเอง มันเอารถมาพี่โมเอาน้ำแดงไป เดินจากประตูหลังไปคณะป่าว ไกลจะตายย”พีชพูดก่อนที่พี่โมจะหันมามองหน้าผมเหมือนอยากจะยืนยันว่าสิ่งที่ไอ้เด็กเปี๊ยกข้างๆนี้พูดหนะมันใช่จริงรึเปล่าที่ผมจะไปส่งมัน หรืออีกนัยสายตาคมๆที่มองมานั้นอาจจะกำลังจะถามว่า มึงไหวป่าววะ?อยู่ก็เป็นได้

 

ผมเห็นอย่างนั้นเลยต้องส่งยิ้มกลับไปแล้วพยักหน้าให้พี่แกเป็นเครื่องประกอบ “เดี๋ยวผมขับรถไปส่งถึงหน้าประตูหอเลยพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” พูดออกไปเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้พี่แกเชื่อใจ สุดท้ายพี่โมก็พยักหน้ารับแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวคนข้างกายผม เอ่ยล่ำลากันสักพักเจ้าตัวก็เดินออกไป

 

ไม่นานนักความเงียบก็เข้าครอบคลุมเราสองคนที่นั่งอยู่บนม้านั่ง ทำหน้าโง่ๆ ในบรรยากาศมืดๆ บริจาคเลือดให้ยุงในสวนสาธารณะ พร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ออกมาจากผมเอง

 

“เล่าดิ๊”เสียงทุ้มจากคนข้างกายดังขึ้นหลังจากที่เจ้าตัวนั่งเงียบเป็นเพื่อนผมอยู่เสียนาน ผมหันไปมองหน้ามันด้วยความรู้สึกต้องครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เหมือนมันจะสัมผัสได้เลยยกมือขึ้นมาโบกหัวผมไปเสียทีนึง จนมีคำถามผุดขึ้นมาบนหัวเลยว่านี่มือ หรือเท้า...ทำไมเหมือนจะโบกเบาๆแต่ทำเอาสมองชาไปชั่วขณะ

 

“ลีลาจริ๊ง นี่กูไม่ได้เอาเวลาที่ควรนั่งเล่นเกมส์มานั่งให้ยุงตอมและฟังมึงถอนหายใจ ไม่จรรโลงแล้วเสี่ยงเป็นไข้เลือดออกนะเว้ย กูไม่โอเค!

 

มาเป็นชุด....

ไม่ติดว่ามันหน้าตาน่ารัก ก็เริ่มมีความรู้สึกอยากจะโบกหัวมันคืนสักที....

 

ว่าแต่...จะเริ่มยังไงดี....

 

“เร็วๆ ยุงกัดกู”

 

แหนะ...เร่งอีก...

 

“มึง...”

 

“อะร้ะ”

 

“กูสับสนหวะ”

 

“ยังไงวะมึง”

 

ยังไงหละ....มันเริ่มจากตรงไหน?

ผมก้มหน้ามองมือที่ประสานกันตรงหน้าตักพร้อมกับพยายามใช้ความคิดเพื่อหามูลเหตุว่ามันเริ่มมาจากอะไร ทำไมถึงได้ชักจูงทุกอย่างมาจนกลายเป็นแบบนี้ไปได้...

 

“ชักช้าจริง...คิดอีกนานมะหรือให้กูโบกอีกรอบจะได้คิดออก”พีชมันยังไม่เลิกเร่งผมครับ เจ้าตัวมองมองแบบคนมองตาขวาง อารมณ์หงิดเต็มอัตราถ้าผมยงลีลาคงได้โดยมันโบกรอบสองจริงๆ ซึ่งเอาตรงๆผมไม่รอให้มันทำ มึงไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายร่างกายกู!!!

 

อย่างพัฒนันท์ไม่เคยยอมใครนะครับ!

 

“เออๆๆๆๆๆ กูสับสนเรื่องน้องมึง!

 

“ยังแงะ?”

 

ดู...พูดแบบนี้ยังไม่เก็ท แม่มมมมมมมมมม บีบคั้นจังเลยจ้า......จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม????

 

“มึงอย่าให้กูพูดดิวะ ถ้ากูชัดเจนกูจะสับสนแบบตอนนี้เปล่า คิดดิมึง”ผมหันไปขมวดคิ้วใส่ไอ้เพื่อนตัวดีที่ตอนนี้นั่งเท้าคางพยักหน้าหงึกหงักมองผมด้วยท่าทีที่ผมคิดว่ามันกำลังกวนประสาทขั้นสุด

 

บางทีพอลก็คิดนะ ว่าแต่ก่อนผมมองว่าท่าทีที่ทุกอย่างที่พีชมันทำไปทั้งหมดนั่นแปลว่าน่ารักได้ยังไง

ทั้งๆที่เพื่อนๆในกลุ่มต่างพูดเสียงเดียวกันว่ามันกวนตี.น

 

“อะเค๊....กูเก็ทก็ด้ายยยยย กูไม่รู้หวะว่าที่มึงเป็นอ่ะคืออะไร...แต่มึงรู้ตัวป่าววะ..”

 

“.....”

 

“เดี๋ยวนี้มึงไม่ค่อยทำตัวเชี่ยๆใส่พี่โมแล้ว และนั่นคือสิ่งที่กูอยากบอก”

 

เดี๋ยวๆ พี่โมเกี่ยวอะไร?

แล้วผมไปทำตัวไม่ดีใส่พี่เค้าตอนไหนวะ????

 

“ยังไงวะ...กูเคยทำแบบนั้นกับพี่เค้าด้วยหรอมึง?”

 

มึงเคลียร์มาเลย กูไปทำตัวไม่ดีใส่พี่โมเขาเมื่อไหร่ พูด!

 

“มึงทำตลอดเวลา....หรือเพราะที่มึงทำตัวแบบนั้นอาจจะเป็นเพราะกู”พีชวาดแขนเอื้อมมาโอบบ่าผมไว้แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างเพียงคืบ ผมขมวดคิ้วหนักกับท่าทีของเพื่อนที่กำลังบอกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ผมมีกิริยาแย่ใส่รุ่นพี่

 

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเลย เพราะใจความสำคัญคือพีชเหมือนกำลังจะบอกว่ามันรู้ตัว...

 

“มึงรู้...”

 

ผมครางออกมาเบาขณะที่ไอ้พีชเริ่มวาดยิ้มร้ายๆบนใบหน้า หรี่ตาลงคล้ายกำลังจับผิด แล้วหัวเราะขึ้นจมูก

 

“กูไม่รู้ กูก็แดกหญ้าหละครับ และกูจะบอกให้เอาบุญสักครั้งนะมึง แต่ก่อนอ่ะมึงไม่เคยขมวดคิ้วเวลากูกวนตีนมึง ไม่เคยทำหน้าเฉยเมยเวลากูอยู่ใกล้มึงขนาดนี้...”

 

“....”

 

“ถามใจตัวเองเหอะว่าตอนนี้มันเต้นแรงกับใคร”

 

“ห..หมายความว่าไงวะ..”

 

“ถ้ามึงไม่โง่เกินไปอ้ะนะ....กูว่าระดับเหรียญทองโอลิมปิกอย่างมึงคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก เอาเป็นว่ากูอนุญาตให้มึงจัดการมันได้ ถ้าดื้อนักมึงต้องใช้ไม้แข็งรู้ป่าว”

 

“ห้ะ!

 

“โอ๊ยๆๆๆๆๆ รำคาญไอ้สัส ไปๆๆส่งกูกลับหอเลย กูง่วงแล้ววว ถ้ากูนอนไม่พอกูจะฟ้องพี่โม!

 

 

อ้าวไอ้นี่...โบ้ยให้กูเฉย...

ยังไง...

ไอ้ที่อนุญาตนี่ยังไง....?

 

ทำได้ตามใจหรอ...

 

 

อืม...น่าสน...

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

หลังจากที่ผ่านวันนั้นมาได้สองวันผมก็ยังไม่ได้เจอเด็กซนที่เอาแต่เข้ามาก่อกวนหัวสมองของผมให้รู้สึกเหมือนคนขาดสติอยู่ตลอดเวลา และวันนี้ก็เช่นกัน ผมโดนอาจารย์ยุพาที่สอนวิชาจิตวิทยาที่เป็นวิชาเลือกบังคับเรียนของภาคเราด่ากลางห้องเพราะผมไม่ได้ยินว่าอาจารย์เรียกให้ตอบคำถาม เพื่อนในกลุ่มต่างพากันเข้ามาตบบ่าให้กำลังใจหลังจากจบคาบพร้อมกับรายงานหัวข้อสุดหินที่อาจารย์ยกหัวข้อนี้ให้ผมทำคนเดียวทั้งๆที่คนอื่นทำเป็นกลุ่ม

 

รายงานไม่ว่า แต่จะขอดูน้ำยาโอลิมปิกเหรียญทองนี่ผมสงสัยมากว่าเอาขี้ไปปาหน้าบ้านอาจารย์รึไงทำไมต้องโหดใส่ขนาดนี้ ก็แค่เหม่อป่าววะ?

 

โอ้ยยยย น้ำตาจิไหลขอแชร์เถอะครับ!!!

 

 

 

“เดี๋ยวกูต้องไปก่อน เห็นว่าแมทช์ชิงคณะเรากับถาปัตย์น้องกูซ้อมมาต้องไปให้มันเห็นหน้าหน่อย”ไอ้เบลพูดก่อนที่เพื่อนทุกคนจะยกมือเป็นเชิงลาและอนุญาตให้มันหายตัวไปดูน้องปีหนึ่งที่กำลังเล่นบอลนัดชิงได้ โดยมีไอ้โชสอยห้อยตามไปด้วยหลังจากที่น้องไปคว้าเหรียญทองมาอย่างหวุดหวิดเพราะรอบนี้คณะวิดยาขนนักกีฬามาแต่ตัวโตๆ แต่ไม่รู้ได้อัดฉีดน้องอีท่าไหนเลยฮึดสู้จนนำไปหนึ่งแต้มในวินาทีสุดท้ายจากลูกชู้ตนอกเส้นโค้ง ไอ้เติร์กที่ไม่ค่อยมีส่วนร่วมเพราะช่วงที่เค้าดูแลน้องกันไอ้นี่เค้าเอาแต่ง้อหมอฟันครับ แต่อย่างน้อยก็อยากอวดว่าปีสองอย่างเราๆก็ยิ้มหน้าบานที่เทรนด์น้องจนได้เหรียญมาเกือบแทบทุกรายการแบบไม่ให้เสียแรงที่ปีที่แล้วโดนกดดันมาดี

 

คิดแล้วอยากจิร้องไห้ ไม่อยากคิดเลยว่าครั้งนั้นไม่สำออยครั้งนั้นก็คงได้ยืนหล่อๆรับเหรียญกับเขาเหมือนกัน แถมไม่ต้องใส่ไอ้หมวกทหารอียิปต์พวกนั้นบนแสตนด์ด้วยเพราะมีผลงานเข้าทีมนักกีฬาฟุตบอลคณะได้แน่นอน

 

พูดแล้วเศร้าขอเหล้าเข้มๆ

 

“เออ แล้วนี่พวกเราจะไปทำไรดีวะ เห็นพี่อัพเรียกน้องบรีฟเรื่องงานคืนนี้อยู่ ยังไงดีพวกเรา?”ไอ้เติร์กถามขึ้นผมเลยหันไปมองหน้าไอ้พีชอย่างขอความเห็น เพราะตอนนี้สมองไม่พร้อมจะมานั่งคิดอะไรที่มีสาระได้

 

“กูว่าไปจองที่เหอะ ป่านนี้คณะอื่นมาเอาที่ร่มๆไปแล้ว รีบไปน้องมันจะได้ไม่ร้อนกันมาก”พีชเสนอและเราทั้งสองก็ลงความเห็นว่านั่นเป็นความคิดที่ดี เลยเดินลงจากคณะสังคมแล้วตรงไปที่สนามกีฬาใหญ่ของมหาวิทยาลัยและคงจะไปด้วยดีทั้งสามคนถ้าไม่ติดว่าไอ้เติร์กมีไลน์เข้ามาเสียก่อน มันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนผมแอบเบ้ปากกับท่าทีนั้นของเพื่อนสนิทไปเสียหนึ่งที

 

เชื่อเถอะไม่นานเดี๋ยวมันต้องบอกว่าจะไปหาเมีย

 

“เฮ้ยๆมึงสองคนไปก่อนเลย เดี๋ยวกูขอแวะคณะแพทย์แป๊บ”

 

นั่นไง ทำไมเรื่องคนอื่นนี่เดาโคตรเก่ง แต่เรื่องหัวใจนี้เดาอะไรไม่ได้เลย....

ทำไมต้องลิเกวะกู...

 

“ไอ้สัส...ติดเมียอีกล้ะ” พีชคว้ำปากเหล่มองเพื่อนอีกคนที่ยืนออเซาะกอดแขนไอ้พีชด้วยหน้าตาที่โคตรอยากถวายเท้าให้เป็นรางวัลเสียเหลือเกิน ส่ายก้นดุ๊กดิ๊กคิดว่ามันน่ารักมากรึไงวะ?

 

“เป็นผัวพิเติร์กอย่างอนดิ ต้องใจกว้างรู้ป่าว พิเติร์กไปหาเมียแป้บนะคะ เดี๋ยวเจอกันที่สนามน้า”ไอ้เติร์กไม่ว่าเปล่ายังดัดเสียงแหลมเล็กยกมือบีบแก้มกลมๆของไอ้พีชไปทีสองทีแล้วขยิบตาให้แบบที่คิดว่าน่ารักสุด จนไอ้คนโดนอ้อนต้องปัดมือปัดไม้ไล่จนเข้าทางไอ้เติร์กจนได้

 

และแล้วก็เหลือแต่ผมกับไอ้พีชสองคน ที่มีกันแบบนี้ตลอดตั้งแต่ปีหนึ่ง แลดูเป็นคนว่างงานไม่มีไรทำทั้งๆที่เพื่อนดูมีประโยชน์กับคณะมากกว่าเราสองคนเป็นไหนๆ

 

“เอาไงหละมึง”ผมหันไปหาไอ้พีชที่ตอนนี้หน้าบูดเป็นตูด

 

“จะเอาไงหละ ก็ไปจองที่ไง แค่มึงกับกูเนี่ยแหละ”

 

“อ่าห้ะ”

 

“กูโคตรเบื่อเลย ดีนะมึงไม่ถูกพี่ติ๊ดเรียกไปเป็นพี่เลี้ยงดาวเดือน ไม่งั้นก็เหลือแค่กูตลอด พี่โมก็ไม่ว่างอีก แล้วนี่ไง กูเนี่ยต้องมาจองที่ ไอ้ซั๊ซซซซ!

 

ผมยืนทำหน้าแหยๆเดินตามเพื่อนที่พักนี้บ่นเก่งขึ้นเป็นกอง จากที่วิเคราะห์คงเป็นเพราะโดนพี่โมสปอยมาแน่ๆ

ความจริงผมควรบอกให้พี่โมเลิกตามใจมันได้หละ นับวันเริ่มนิสัยเสียใครขัดใจไม่ได้เชียว

 

“อะไรด่ากูในใจหรอไอ้พอล”

 

นั่นไง...ขนาดคิดในใจมันยังเหวี่ยง

 

“โอ้ยมึงนี่ไร้สาระหวะ ป้ะๆแดดร้อนจะตายอยู่แล้ว รีบเดินป้ะมึงจะได้ถึงสนามไวไว”ผมดันหลังเพื่อนให้เดินไปแบบไม่ต้องหยุดมาจับผิดกัน สุดท้ายมันก็หยุดบ่นแล้วเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นแทน ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดีเสียเหลือเกิน

 

เวลาล่วงเลยไปจนคนเริ่มล้นสนาม วงดนตรีหลายๆวงเริ่มมาซ้อมเสียงกันบนเวที เหล่าพิธีกรปีนี้ที่ผมไม่ได้ขึ้นไปทำหน้าที่อย่างที่ควรทำเพราะพี่ติ๊ดกั๊กอะไรสักอย่างจนกลายเป็นรองเดือนอย่างเต้คณะบริหารขึ้นมาทำหน้าที่แทน ผมนั่งหน้าเวทีอย่างคนที่ไม่ค่อยมีอารมณ์จะทำอะไรสักเท่าไหร่นัก ถึงแม้ว่าโซนที่คณะวิศวะนั่งอยู่จะครึกครื้นสักเท่าไหนก็ตาม ยิ่งรู้ว่าฟุตบอลชนะมายิ่งเฮฮา ไอ้เบลนี่นั่งยืดอกเก็กท่าภูมิใจจนน่าหมั่นไส้

 

ไม่นานนักการแนะนำตัว พร้อมวีดิทัศน์ก็ฉายขึ้นบนจอโปรเจคเตอร์ด้านข้างเวที เสียงเฮดังขึ้นอีกระลอกเมื่อวีดีทัศน์ดำเนินมาถึงคณะวิศวะ และภาพที่ฉายตอนนี้นั้นทำให้ผมขมวดคิ้วแน่นจนไอ้พีชที่นั่งอยู่ข้างๆหัวเราะขึ้นมาเบาๆ

 

“หัวเราะไรมึง รู้ไรบอกกูมาเลยอย่ากั๊ก”ผมหันไปถามมันที่ทำหน้ายียวนกวนประสาทตามประสาคนถือไพ่เหนือกว่า อยากบีบคอมันแล้วเขย่าแรงๆให้เลิกกวนเสียสักที แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเสี่ยงต่ออนาคตเหลือเกิน

 

“โอ้ย หัวเราะเฉยๆ อะไรมึงอยากรู้อะไรก็ถามกูซี่ กูไม่ได้อยากบอกมึงนี่ถึงต้องพูดให้ฟัง”พีชบอกก็จะส่งเสียงเชียร์น้องดาวคณะที่มีภาพขึ้นเป็นลำดับถัดมา

 

“มึงเพื่อนกัน อย่างกดิวะ”ผมเอาศอกสะกิดแขนมันจนมันหันกลับมาสนใจอีกครั้ง

 

“มึงอยากรู้เรื่องอะไร?”

 

“ก็เรื่องที่มึงรู้...”

 

“โอ๊ยยยยย เรื่องที่กูรู้มีเป็นล้านเป็นพัน นี่ไม่ได้เป็นคนขี้เ.สือกนะโอเคป้ะ แต่กูแค่รู้อ่ะ ดังนั้นอยากรู้ไรอย่าลีลามึงถามมา”

 

“กูอยากรู้ว่าน้องมึงไปโผล่บนวีดีทัศน์ได้ไง ได้ข่าวว่าเดือนคณะเราไม่ใช่น้องมึง?”

 

“อ๋อออออออ โอ้ยยยอิพอลลลลมึงเชยมากกกกกก ไอ้วินโดนเด็กช่างดักตื้บแถวหอพักมันเว้ย ข้อหาหน้าตาดีแล้วเมียเด็กช่างมาชอบ จำได้ว่าวันนั้นน้องกูไปโรงบาลไม่ได้มารับน้องอ่ะ นี่กูต้องบอกป้ะว่าไอ้วินเป็นเพื่อนสนิทน้องรหัสกู?”

 

“กวนตี.นหวะมึง...แล้วทำไมจู่น้องมึงมาเป็นเดือนคณะได้ อย่าบอกนะว่าเป็นเพื่อนสนิทเลยรับไม้แทนได้?”

 

“กูเอือมมึงแพร่บ...นี่กูสงสัยหละว่ามึงอะไรยังไง คือแบบ....มึงน้องกูเป็นรองเดือนคณะครับ คะแนนโหวตห่างกันนิดเดียวแบบกินกันไม่ลง เข้าใจป้ะว่าน้องกูน่ารักอ่ะ ผู้ชายในคณะเลยเทคะแนนให้ มึงนี่สำเหนียกตัวเองหน่อย คิดว่าเป็นเดือนมหาวิทยาลัยแล้วไม่มีคู่แข่งช้ะ ตลกแล้ววววว”

 

ดูมัน....มาเป็นชุด...

 

“เอาจริงป้ะ...”ผมมองหน้าไอ้พีชที่ตอนนี้ทำหน้าเหม็นเบื่อผมสุดๆ

 

“เอาอะไรวะมึง?”

 

“กูว่าน้องเค้าแม่มน่ารักหวะ....”

 

“โอ๊ยยยไอ้เชี่ยพวกกูนั่งฟังอยู่นานหละ อดไม่ไหวหวะขอลากมันมารุมตื้บสักทีได้ป้ะ”ไอ้เติร์กพูดขึ้นหลังจากที่ไม่มีส่วนร่วมมาเสียนาน แต่ที่คุยกันมาเชื่อว่ามันนั่งฟังอยู่ตลอดแน่ๆ

 

“เออ กูด้วย มึงนี่ส่งกลิ่นมานานมาก ปากหนักที่หนึ่งกว่าจะง้างปากได้ไอ้เชี่ยย” นี่ไอ้โชครับ มันชี้หน้าผมพร้อมกับรอยยิ้มกวนๆตามฉบับของมัน

 

“โอ้ยๆๆๆ อย่าเพิ่งมึง มาช่วยกูก่อนทำไงดี”ผมยกมือห้ามเพื่อนที่ทำท่าจะเข้ามารุมผมอย่างที่มันพูดจริงๆ ก่อนที่วงจะแตกเพราะบอกให้ช่วยเนี่ยหละ

 

“โอ้โห้ จะจีบหลานรหัสอดีตเฮดว้ากเนี่ยมึงต้องใช้ความใจกล้าแค่ไหนกัน”

 

“ก็คงพอๆกับมึงหน้าด้านไปจีบหมอฟันเนี่ยหละ”

 

“อ้าวๆไอ้เบลมึงไม่แขวะกันเองดิ”

 

“เอ่อๆๆ ลืมตัวกูโทษที”

 

“เงียบสะทีพวกมึง กูจะเชียร์น้อง!

 

เสียงตะโกนมาจากข้างหลังทำเอาพวกผมทั้งกลุ่มหันกลับไปมอง จนพบว่าพวกพี่อั้นพี่ดีพนั่งอยู่กันทั้งแกงค์พี่ว้าก รวมไปถึงพี่ๆภาคอื่นด้วย ไฝว้ไม่ไหวก็พากันยกมือไหว้ขอโทษขอโพยกันไปแล้วหันกลับมาสงบเสงี่ยมเจียมตัว

 

เอาจริงก็อยากถามพวกพี่เขาเหลือเกิน คือเป็นพี่ว้ากต้องใจร้ายกับน้องที่รับมาแบบนี้อ๋อวะ ไมตอนปีสองโอ๋พวกเราอย่างกับอะไรดี พอขึ้นมาอีกปีได้ตำแหน่งหน่อยทำร้ายจิตใจกันได้ลงคอ

 

อย่าให้พวกผมขึ้นปีสามกันมั่งให้รู้ไป

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

การแสดงถูกแสดงไล่ไปตามคณะที่เปิดในวีทีอาร์ ซึ่งต้องยอมรับว่านับวันการแสดงประกวดดาวเดือนชักจะดุเดือดขึ้นทุกปี เหมือนเป็นเรื่องศักดิ์ศรีที่กินกันไม่ลง อย่าล่าสุดที่เพิ่งจบลงไปเป็นของคณะแพทย์ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมามากับคณะวิศวะมานานแสนนานในเรื่องของการแข่งขันดาวเดือนก็เพิ่งโชว์ตีกลองสะบัดชัยเพิ่งเสร็จไป จนตอนนี้เป็นของตาวิศวะเองบนเวทีก็ถูกสต๊าฟยกเกาอี้ขึ้นมาหลายตัว รวมไปถึงกลุ่มวงโนบอดี้ซึ่งเป็นวงที่พี่โมเป็นสมาชิกวงอยู่ก็ขึ้นมาเช็กซาวนด์ดนตรี

 

ไม่นานนักก็เห็นรุ่นพี่ในคณะหลากหลายคนเดินขึ้นมาในชุดนิสิตเรียบร้อยซึ่งเป็นภาพหายากอย่างยิ่ง และนี่เป็นเหมือนคอนเซ็ปของวิศวะเราที่ไม่ค่อยเสียค่าใช้จ่ายในเรื่องของการแต่งกายในการประกวดดาวเดือนเท่าไหร่นักชุดที่ใช้ก็เป็นชุดนิสิตมาตลอด ผมไม่รู้ว่ารุ่นก่อนหน้าผมเป็นอย่างนี้รึเปล่า แต่เอาจริงๆมันก็มีเสน่ห์ในแบบของเราอีกแบบหนึ่งเช่นกัน

 

เสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นหย่อมๆเมื่อเห็นเครื่องดนตรีคลาสิกอย่างดับเบิ้ลเบส ไวโอลินและฮอนถูกนำขึ้นมา โดยมีน้องพิม ดาวคณะวิศวะเดินยิ้มแล้วหยุดตรงกลางวง ส่วนเดือนคณะอย่างพอร์ชนั่งประจำที่นั่งที่มีขาตั้งไมค์ตั้งอยู่ตรงกลางวงนั้น

 

วันนี้เจ้าตัวดูเรียบร้อย และดูดีด้วยอะไรสักอย่างที่ผมคิดว่าพี่ติ๊ดเป็นคนจัดการ อาจจะเป็นการแต่งหน้าให้ดูน่ามองขึ้นหละมั้ง แต่รอยยิ้มน่ารักที่เจ้าตัวจ่ายแจกไปให้ทุกคนรอบบริเวณนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ

 

หวง

 

คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในสมองของผม บวกกับเสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆจากเด็กสาวในบริเวณที่นั่งอยู่นั่นก็เป็นเครื่องกระตุ้นได้เป็นอย่างดี

 

“สายกูนี่เน้นคุณภาพจริงๆ”พี่ดีพพูดขึ้นอย่างภูมิอกภูมิใจจนไอ้พีชต้องหันไปมองหน้าแบบกวนๆใส่พี่รหัสที่ก่อนหน้ายังแหกปากบอกจะตัดรุ่นตัดสายน้องมันอยู่เลยในห้องเชียร์

 

“เออ น้องมึงน่ารัก เดี๋ยวรับน้องเสร็จกูจีบบ้างได้ป้ะวะ”นี่พี่อั้นครับ คนที่เรียกให้ผมหันไปมองหน้าเจ้าตัวที่พูดประโยคนั้นออกมา ก่อนจะเห็นว่าเจ้าตัวโดนพี่อัพยกนิ้วกลางให้แทนคำด่าแล้วสองคนก็หัวเราะกันแบบไม่ได้จริงจังอะไร

 

จะบอกว่าพี่ไม่จริงจัง แต่ผมจริงจังนะเว้ย!

พี่อั้นมาจีบน้องมันแล้วผมจะสู้ได้ไหม? ผู้ชายที่ดีเพียบพร้อมอย่างพี่แกเนี่ย!

 

“มึงๆ เริ่มแล้วๆ”ไอ้พีชสะกิดผมให้หันกลับไปสนใจเวทีอีกครั้ง ผมเห็นน้องพิมพ์ยกมือให้สัญญาณแล้วนักดนตรีที่ถือไวโอลินก็ยกเครื่องดนตรีในท่าพร้อมที่จะเล่น ไม่นานนักเสียงดนตรีก็ดังขึ้นมาพร้อมๆกับเสียงปรบมือ เลยทำให้รู้ว่าน้องพิมพ์ออกมาแสดงความสามารถพิเศษคือการคอนดักส์นักดนตรีเพลงสากล

 

และเสียงนุ่มๆของพอร์ชก็ดังขึ้นตามจังหวะเพลงในเพลงปล่อยของป๊อบ ปองกุล

 

“เพลงสะท้านสัส กูว่าโดนคนแถวนี้”ไอ้โชพูดขึ้นหลังจากพอร์ชร้องจบประโยคแรก และนั่นทำให้ผมขมวดคิ้วมองคนที่ร้องเพลงอยู่บนเวที

 

ถ้าคิดไม่ผิด...

พอร์ชกำลังมองมาทางที่ผม

 

ถ้าไม่หลงตัวเองเกินไป...

 

เสียงปรบมือพร้อมเสียงเชียร์ดังขึ้นอีกระลอกเมื่อเครื่องดนตรีสากลที่บรรเลงมาจากวงพี่โมดังขึ้นมารับจังหวะจากดนตรีคลาสิกได้อย่างดิบดี จนกระทั้งดนตรีทั้งสองประเภทเล่นควบคู่ ส่งตอนกันอย่างรู้จังหวะทำให้เพลงดูมีเสน่ห์ไปพร้อมกับเสียงนักร้อง ทุกอย่างลงตัวไปหมด รวมไปถึงคนเชียร์ด้านล่างก็ร้องเพลงคลอไปด้วย

 

 

มันน่าประทับใจ...

แต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนบอกลา

 

ฝืนใจเอาหน่อย                      ถึงยังรักแต่เขาไม่รัก
เราคงต้องปล่อย                   ปล่อยให้เขาไปดีกว่า

แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี        แล้วใจของเธอจะเปลี่ยนไป
แล้ววันหนึ่งเขาจะหายไป     แม้วันนี้จะยังรู้สึก แม้จะยังคิดถึงเขาอยู่ ทุกลมหายใจ

 

 

เนื้อร้องยังก้องอยู่ในหัวถึงแม้ตอนนี้เพลงจบลงแล้ว เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วบริเวณ เสียงร้องเชียร์ดังไปหมดรวมไปถึงการลงคะแนนรวมขวัญใจดอกกุหลาบที่พวกรุ่นพี่และพวกเราไปกว้านซื้อมาจากหน้าสโมสรนักศึกษากำลังถูกส่งให้กับคณะกรรมการที่เดินมาเก็บ แต่ผมยังนั่งอยู่กับทีแล้วจ้องไปบนเวทีที่มีเด็กคนนั้นยืนให้สัมภาษณ์จากพิธีกรอยู่

 

“พีคจริงไอ้สัส ปีที่แล้วร้องเพลงรัก ปีนี้ร้องเพลงอกหัก โอโห้กูบันเทิงสุด มีแววไม่สมหวังหวะ”ไอ้เติร์กพูดขึ้นหลังจากความวุ่นวายจากการส่งดอกกุหลาบเริ่มซาลง

 

“แหมะมึงก็พูดไป ตอนนั้นอินเลิฟนี่หว่า ตอนนี้ไม่อินหละงาย กำลังเฮิร์ท”นี่ไอ้โชที่รับลูกส่งจากไอ้เติร์กได้ดีเหมือนเดิม ไอ้เบลเหล่มองหน้าผมก่อนจะส่งมือขึ้นมาโอบบ่าแล้วตบเบาๆเหมือนคนให้กำลังใจ

 

 

“กูว่ามันยังมีเยื่ออยู่หวะ ไม่รักไม่เฮิร์ทหรอกมึงเชื่อกูดิ”ไอ้เบลพูดขึ้นเหมือนตอบทั้งสองคนนั้น แต่อีกนัยก็เหมือนจะบอกผมด้วยเช่นกัน

 

 

 

เหลือเยื่อใยหรอ...

ยังมีอยู่จริงใช่ไหม?

 

 

 

“อ้าวพวกมึง วันนี้เฮียแมทมาชวนไปกินข้าว ไปป่าว”พีชที่เดินไปส่งดอกกุหลาบแล้วแวะคุยกับพี่อัพก่อนจะมาบอกข่าวทำเอาไอ้คนที่เหลือตาพราว เนื่องจากเฮียแมทบอกเลี้ยงข้าวทีไรต้องมีงานเครื่องดื่มเย็นๆฟรีไม่อั้นมาตลอด อีกอย่างพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ด้วย เหมือนวันปล่อยผีชัดๆ มีหรือพวกมันจะปฏิเสธลง

 

“มึงห้ามปฏิเสธเฮียกูนะพอล รถจอดไว้ใต้หอกูก็ได้ ไม่ไหวก็นอนพักหอกู”

 

“โหหห กูว่าไอ้พอลนอนหอไอ้พีชนี่มีเรื่องแน่ๆหวะมึง ลุงรหัสมึงคงยอมเหอะ”ไอ้เติร์กว่าขึ้นซึ่งผมก็เห็นด้วย เอาจริงๆผมว่าพี่โมก็รู้ว่าผมเองเคยคิดไม่ซื่อกับพีชมาก่อน

 

“มึงก็พูดเนอะ กูว่าพี่โมสนับสนุนให้ไอ้พอลค้างที่หอไอ้พีชหวะ”ไอ้โชว่าแล้วหัวเราะอย่างคนมีเลศนัย

 

“ทำไมวะมึง ไหนแจง”นี่ไอ้เบลครับ

 

“แหม...จะได้มีข้ออ้างให้ไอ้พีชสละห้องให้พวกเราอยู่แล้วลากไอ้พีชไปนอนกกบนห้องตัวเองไง พวกมึงนี่คิดกันไม่ได้”

 

“เออ ไอ้โชมึงก็คิดได้ กูลืมนึกไปเลย”

 

“พวกมึงนี่กวนตีนหวะแม่ม สงสัยดวงไม่ได้กินของรีหละเดี๋ยวกูจะฟ้องเฮียแมท”พีชโวยวายเรียกเสียงหัวเราะให้พวกมันได้เหมือนเคย มีแต่ผมเนี่ยแหละที่ปล่อยตัวเองให้จมอยู่กับความคิดเงียบๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากจบงานเฟรชชี่ไนท์ ซึ่งปีนี้เราซิ่วตำแหน่งทั้งดาวและเดือนแต่ก็ไม่ได้ซีเรียสมากเท่าไหร่สำหรับปีนี้เพราะเรารู้ว่ามันเกิดปัญหามากมายไม่ว่าเดือนตัวจริงถูกดักตีจนขาหักทั้งๆที่เตรียมงานไปแล้ว และพอร์ชเองก็มารับหน้าที่ต่อโดยใช้เวลาเพียงไม่นานแต่ทำออกมาได้ดีจนพี่ติ๊ดเอ่ยปากชมนั่นก็เพียงพอสำหรับความสำเร็จแม้ไม่ได้รางวัลก็ตาม

 

เฮียแมทเลยรับขวัญสายรหัสที่ตอนนี้ทำตัวหงอยที่ไม่ได้รางวัลกลับมาเหมือนปีอื่นๆด้วยการปิดห้องคาราโอเกะร้านดังหลังมอให้เรื้อนได้เต็มที่ ซึ่งไอ้โชกับไอ้เติร์กสองคนที่มีภาระก็ขอตัวไปรับแฟนแล้วจะตามมาสมทบ ตอนนี้เลยเหลือสายรหัสพี่แมท พี่โม พี่ดีพ ที่ลากพี่อั้นมาด้วย ไอ้พีช และน้องรหัสของมันเจ้าพอร์ชที่เหมือนโดนเฮียแมทกั๊กลากไปนั่งข้างๆตัวแล้วมีพี่สายรหัสอย่างพี่ดีพประกบข้าง

 

ผมที่นั่งคนละฝั่งเหลือบมองเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้เหมือนจะหายหงอยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งนิสัยเป็นเด็กขี้อ้อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วนั่นก็ทำให้พวกพี่ๆรักได้ไม่ยาก และอาจจะรวมไปถึงผมเองด้วย

 

“เอ้ามองๆ ลูกตาจะหลุดแล้วสัส”

 

พีชที่นั่งข้างผมพูดขึ้นมาเบาๆก่อนจะหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นผมสะดุ้งหลังจากถูกจับได้ และนั่นทำให้ผมละสายตาจากเจ้าเด็กเอาแต่ใจคนนั้นมาสนใจเพื่อนที่นั่งข้างกายที่เพิ่งรู้ตัวว่ามันมีตัวตน

 

สมองเหมือนเพิ่งคิดอะไรได้ขึ้นมา

 

นานเท่าไหร่แล้วที่ผมปล่อยให้พีชออกไปจากสายตาตัวเอง

นานเท่าไหร่ที่ในสายตานั้นมีเด็กคนนั้นอยู่ตลอดเวลา

 

นานเท่าไหร่ที่ผมสามารถถอยกลับไปรู้สึกกับพีชแค่เพื่อน

แต่กลับมีความรู้สึกคิดเกินพี่น้องกับน้องรหัสของเพื่อนแทน

 

เมื่อไหร่ที่ผมเป็นแบบนั้นกัน...

 

 

 

“อ้าวๆ เดินดีๆดิไอ้พอร์ชชชชชช”พีชว่าก่อนจะพยุงน้องรหัวตัวเองออกมาจากร้านโดยมีผมเดินตามไปไม่ห่าง เจ้าเด็กดื้อที่คออ่อนแต่ทำซ่าบ้ายุจากเฮียแมทที่มีนิสัยชอบมอมเหล้ารับเข้าสายอยู่แล้ว พอเห็นน้องมันฮึกเหิมก็ไม่ยั้งฝาเหล้าที่รินชงให้น้องมันเลย พอครั้นจะเข้าไปห้ามก็มาคิดได้ว่าไม่มีสิทธิ์อะไรเลย เลยต้องปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น

 

“แล้วนี่ใครกลับยังไง”พี่แมทถามขึ้นขณะที่เจ้าตัวควงกุญแจรถในมือ

 

“เดี๋ยวผมกับบ้านพี่ ให้แฟนขับรถให้”ไอ้โชว่าพร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางว่าทีหมอฟันข้างกาย เอาจิงไอ้เติร์กก็มาแนวเดียวกันก็คงไม่พ้นให้หมอฟันประจำตัวตัวเองพากลับเช่นกัน

 

“แล้วมึงอ่ะพอลกลับไง ขับรถไหวไหม”เฮียแมทหันมาถามผมและผมพยักหน้ารับ

 

“โอ้ย ขับกลับไม่ไหวก็โง่แล้ว มันไม่ได้แตะแฮลสักหยดเฮีย กินแต่โต้กไม่รู้ว่าห่วงตัวเองกลัวไม่มีคนขับรถไปส่งหรือห่วงใคร”พีชพูดขึ้นขณะที่ยังพยุงพอร์ชที่คอพับคออ่อนอยู่ผมละสายตาจากเจ้าตัวแล้วหันไปสนใจเพื่อนสนิทอีกคนที่ยืนหัวเราะแบบคนกรึ่มๆอยู่ด้านหลัง

 

“เบลมึงกลับไง”

 

“เดี๋ยวกูติดรถไอ้โชกลับ แม่กูขับรถมารับที่ห้างแถวบ้านอ่ะ มึงไม่ต้องห่วง ห่วงตัวเองเหอะ”เบลว่าแล้วตบบ่าผมผมเองก็พยักหน้ารับเพราะว่าบ้านเบลมันก็ไม่ได้อยู่ไกลจากบริเวณมหาวิทยาลัยเท่าไหร่เลยคลายใจได้บ้างที่เพื่อนมันไม่ได้นั่งแท็กซี่กลับ

 

“โอ้ยยยยยยย หนวกหูโว้ยยยยยยยย อึก...”เสียงโวยวายดังขึ้นจากคนที่เมาไร้สติที่สุดในกลุ่มจนไอ้พีชทำหน้าเหมือนอยากทุ่มน้องรหัสมันลงพื้นมาก

 

“สรุปคือโมมึงเอาพีชไอ้ดีพไอ้อั้นกลับใช่ไหม แล้วไอ้พอร์ชนี่ใครหิ้วมันกลับ บีเอ็มนั่งห้านี่ไหวป่าววะ?”เฮียแมทว่าเหมือนเปิดทางอะไรบางอย่างอยู่และพี่โมก็หันมาทางผม

 

“นั่งห้าก็ไม่ไหวนะพี่ ผมว่าหาคนรับผิดชอบมันได้ ไม่ต้องให้บอกชื่อก็รู้ตัวใช่ไหมครับคุณ”พี่โมว่าแล้วแสยะยิ้ม ซึ่งผมเองก็พยักหน้ารับ

 

ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะขอเป็นคนดูแลเอง...

ถ้าหากพวกพี่ๆอนุญาต

 

 

“ไงก็ดูแลดีๆหน่อยนะมึง นี่น้องรักกูนะ”พีชว่าก่อนจะพยุงพอร์ชมาส่งให้ผมแล้วทุกคนก็บอกลากัน ผมพาคนไม่ได้สติไปที่รถแต่เจ้าตัวกลับดื้อผละตัวออกจากการประคองทั้งๆที่ตัวเองแทบเดินไม่ไหวแล้วแท้ๆ

 

“จ..จะกลับ..เ..เอง”เสียงงุ้งง้งดังขึ้นแทบไม่เป็นประโยค ผมเดินตามเจ้าตัวไปที่ยังเดินเซไม่เป็นทางก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนของเจ้าตัวเองไว้เมื่อมีทีท่าจะล้มลงไปนอนกับพื้น

 

แต่กลับถูกสะบัดมือออก ใบหน้าน่ารักนั่นกำลังเหลือบมองผมด้วยสายตาขุ่นเคือง แถมด้วยยกมือขึ้นมาพลักอกผมให้เดินถอยห่างไปไกลๆ

 

เมาขนาดนี้...ไปเอาแรงมาจากไหนวะ?

 

“เดินยังไม่ตรงจะกลับยังไง”ผมถามออกไปก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะหันมาทำหน้างอใส่

 

“ยุ่ง!

 

แหนะ...น่าตีจริง

 

“เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถเร็ว”ผมเดินตามคนตรงหน้าที่ยังเดินวนอยู่กับที่มาได้สักพักแล้ว

 

“ม่าย...ม..ม่ายไปกับคน..อึก..จา..จาย..ร้าย”พอร์ชยกมือชี้หน้าผมขณะที่เจ้าตัวพูด โอเคไม่ต้องสืบเลยว่าด่าใครใจร้าย

 

“ทำไมพี่ถึงกลายเป็นคนใจร้ายได้หละครับเนี่ย”ในเมื่อไม้แข็งไม่ได้ก็ต้องไม้อ่อนเข้าสู้

 

“อึก..แม่..ง...นิ..สาย..ม่ายดี”

 

“นิสัยไม่ได้ดียังไง?”

 

“โง่หรอ...”

 

“ห้ะ?”

 

เดี๋ยวๆ ตกลงยังไง?

 

“ไม่รู้ไง..ว่า..เค้าชอบ”

 

สาบานว่าตอนนี้ผมเลิกขมวดคิ้วแล้วครับ เหมือนยกภูเขาออกจาอกเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กขี้เมาตรงหน้า อยากที่รู้คือคนเมามักหลุดทุกสิ่งในใจออกมาหมดนั่นแหละ พวกผมก็ทำประจำเวลาอยากล้วงความลับใครก็จะมอมเหล้าคนคนนั้น

 

และเด็กตรงหน้าที่เขาแทบไม่ต้องลงทุนมอมอะไรเลยกลับสารภาพออกมาเอง

 

“รู้ว่า..ชอบ..แล้วจะ..ลงไม้..ลงมือ..ทำรุนแรงไรก็ได้อ่อวะ”

 

“พอร์ช..”

 

“ม่ายต้องงงง..เรียกชื่อเล้ย..ข่นจายร้าย”

 

ผมหัวเราะกับท่าทีนั้นแล้วก้าวเท้าเข้าไปไกลอีกคนที่ตอนนี้หยุดดินวนไปมาแล้ว

 

“จะเรียก”ผมกระซิบลงข้างหูก่อนจะกวาดวงแขนโอบกอดร่างคนตรงหน้าที่ตัวเล็กกว่าให้จมอก แม้เจ้าตัวจะพยายามผลักไสผมให้ออกห่างอีกครั้งแต่คราวนี้จะไม่ปล่อยอีกต่อไปแล้ว

 

“เลิกดื้อกับพี่แล้วกลับไปน่ารักเหมือนเดิมได้แล้ว....รู้ไหมว่าเราทำพี่เสียใจมามากแค่ไหน”ผมพูดเบาๆแต่รู้ว่ายังไงเด็กในอ้อมกอดก็คงได้ยิน “จะไม่พูดว่าพี่เป็นคนดี...แต่ต่อไปนี้จะทำให้ดีกว่าเดิมถ้าเราให้โอกาส ถ้าเราโอเคให้พี่ไปส่งเรากลับหอนะครับ”

 

ผมก้มลงมองหน้าเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ยืนนิ่งไปแล้ว ผมรู้ว่าเจ้าตัวรู้ตัวดีถึงแม้ว่าจะเมามาย และคงเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดออกไป...

 

และหากถ้ายังชอบเขาอยู่...

ก็อาจจะมีหวัง

 

 

ไหมนะ..

 

 

 

 

“อือ...”

 

 

“หืม...”

 

 

“ก็อือไง...รำคาญหวะ..”

 

 

เสียงเล็กที่แหวขึ้นมานั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดอีกต่อไป แต่หากกลับเรียกรอยยิ้มบนหน้าได้เป็นอย่างดี ผมเอื้อมมือไปกุมมือเด็กดื้อที่ตอนนี้เหมือนจะสิ้นฤทธิ์ลงแล้ว เดินจูงมือที่เจ้าตัวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนถึงรถที่จอดอยู่ไม่ไกล

 

ถึงแม้บนรถจะเงียบเพราะอีกคนหลับไปแล้ว

 

แต่นั่นก็เป็นความเงียบที่ผมรู้สึกมีความสุขที่สุดในรอบตลอดเวลาที่ผ่านมา...

 

หลายๆอย่างเพียงแค่พูด ก็พบคำตอบ..

 

หลายๆอย่างแค่เปิดใจ ก็จะพบความที่พร้อมให้โอกาส

ดีกว่าเฝ้ารอโอกาสจากคนที่ไม่มีวันมอบให้..

 

 

และผมก็เจอแล้ว

 

 

 

แน่นอน..ว่าผมเป็นคนที่ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไปอีกครั้ง แน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

แถม

 

 

 

 

 

(เผือกไลน์)

 

 

Peach.apol

00.07( สัส นั่งลุ้นจนตัวโก่ง พี่ดีพแม่.งจะลงไปไฝว้ตั้งแต่น้องกูจะล้มหละ

 

RATIO

เออ กูนี่ลุ้นแบบปวดฉี่กูยังไม่ไปเข้าห้องน้ำ จนเมียด่า ) 00.08

 

Natin.truck

ยุแล้วยุอีก ไม้อ่อนไม่ชอบ ต้องให้เล่นไม้แข็งถึงจะรู้ตัว

ตอนแรกทำเป็นปากดีว่าไม่ชอบ โดนกูแซวยันบวชแน่มึง  ) 00.10

 

RATIO

เบล มึงเจอแม่ยังวะ? ) 00.11

 

Natin.truck

เออ หายไปเลย ไอ้เบลอยู่ไหมวะ  ) 00.12

 

RATIO

เบล ถึงบ้านแล้วบอกกูด้วย ) 00.12

 

Peach.apol

00.20( ไมไอ้เบลมันไม่ตอบเลยวะ?

 

Natin.truck

มันเหนื่อยป่าว สงสัยนอนแล้ว  ) 00.25

 

RATIO

มึง แม่ไอ้เบลโทรมาบอกกูว่ามันถูกรถชน ) 03.47

 

 

 

 

 

 

 

TBC

 

 
Talk: สวัสดีอย่างเป็นทางการอีกครั้งค่ะ (เเหมะวันนี้มาซะเรียบร้อยเชียวแกซฟ.) เอาหละทุกคน เรามีเรื่องที่จะคุยกับรีดเดอร์ที่น่ารักของเราเยอะแยะเลย
เรื่องแรก...ถ้าทุกคนดูวันเปิดเรื่องจะรู้ว่าตอนนี้ #ฟิคโมพีช ดำเนินเข้ามาถึงปีที่ 2 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เย่! 
ขอบคุณมากๆเลยน้าที่เราอยู่มาด้วยกันจนถถึงวันนี้ ดีใจที่มีเธออยู่ด้วย และอดทนรอเรามาตลอด
555555555555555
 
เรายอมรับว่าเป็นไรต์เตอร์ที่โคตรอินดี้ ไม่มีวินัยในการแต่งฟิคเท่าไหร่ มีทั้งคนที่ไม่รอ และคนที่ยังรออยู่ตรงนี้
และพวกเธอ (เธออ่ะแหละ ไม่ต้องมองหาใครหรอก) เป็นเหมือนหนึ่งในกำลังใจในการเดินต่อไปของเรา
 
ขอบคุณที่รักโมพีช และแแกงค์เกรียนของเรานะคะ
ขอบคุณที่ผลักดันจนน้องๆในตัวหนังสือทั้งหมดเป็นเหมือนครอบครัวของเรา 
(เอาจริงๆแอบคิดว่าน้องมันมีตัวตนจริงๆ เวลาเดินผ่านหน้าคณะวิดวะคอมที่ม.แล้วแอบมองหา 5555555 บ้าบอมากอ่ะเรา)
 
ขอบคุณที่น้องหลายๆคนยกให้เรื่องนี้จุดประกายความฝันจนอยากเข้าเรียนวิศวะ
ขอบคุณมากเลยน้า
 
รักพวกเธอรู้ใช่ป้ะ?
 

 
    
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #2905 braben (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 19:19
    เด่วๆ คู่นั้นลงเอยล่ะ ทำไมเบลชายโสดเราเจ๋บตัวอ่ะ เหมือนมีเค้ามาม่า ขอให้เบลสักคนนนนนนน
    #2,905
    0
  2. #2667 KiHaE*129 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 03:44
    ฮิววววววววววววววววว

    งานนี้เบลก็เปลี่ยวคนเดียวดิ

    ทำไมโดตรถซนนนนนนนนนนนนน

    จริงๆ แอบจิ้นพอลเบลน่ะ

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,667
    0
  3. #2485 Som O Usanee (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 07:08
    โอ๊ย พอลพอร์ช สอง พ พาน คู่นี้นี่พาคนอื่นลุ้นไปตาม ๆ กันเลยนะ ฮ่าๆๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งรุ่นพี่ ฮ่าๆๆ กว่าจะลงเอย กว่าจะพูดกันได้นี่คนลุ้นนี่ทั้งผลักทั้งดันทั้งถีบส่งกันเลยทีเดียวเชียว ฮ่าๆๆ น้องพอร์ชเมาแล้วน่าเอ็นดู คิคิ กิ๊วววววววววว อลเวงนี่ขำไลน์บรรดาขาเผือกมากค่ะ บ่งบอกว่าแต่ละคนลุ้นมาก แต่น้องเบลไปทำอิท่าไหนถูกรถชน แล้วจะเป็นอะไรมากไหมเนี่ย อย่าเป็นอะไรนะเบลนะ
    #2,485
    0
  4. #2483 deer (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 06:26
    เข้ามาดูทุกวันเลยว่าเมื่อไรจะได้ซื้อเรื่องนี้ซะที ดีใจมากๆๆ จะอดใจไว้อ่านตอนได้หนังสือ (มีมาแอบส่องบ้าง)
    #2,483
    0
  5. #2482 ThesuN (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 06:13
    ขอบคุณพี่ซอลลลที่เขียนโมพีชให้อ่านนน ชอบมากกก 2ปีแล้วเร็วเนอะ พี่ซอลสู้ๆ
    #2,482
    0
  6. #2478 Punpun Punyada (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 18:30
    นี่ทิ้งระเบิดแล้วก็จากไปคือไร55555555555555 พี่พอลปากหนักนานจังคร่ะ แหม่
    #2,478
    0
  7. #2477 รัตติกาลอันตราย (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 18:26
    เบลรุกหรือรับคะ?
    #2,477
    0
  8. #2476 mini_mickey (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 17:22
    ได้กันซะทีลุ้นแทบแย่ เบลเป็นไรอะ
    #2,476
    0
  9. #2475 รัตติกาลอันตราย (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 11:00
    ต่อไปเรื่องของเบลรึปล่าวค้าาาาาา
    #2,475
    0
  10. #2474 โนว เนม : ] (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 08:28
    เอ่า พอจบเรื่องนึง ได้อีกเรื่องนึงสินะ พอร์ชนั่ลล๊าคเว่อร์ รอต่อนะคะ
    #2,474
    0
  11. #2473 blue.sky (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 07:46
    อะรายยย เกิดอะไรขึ้นกับเบล งือออ รีบๆอัพนะค้า อยากรู้ใจจะขาด555555
    #2,473
    0
  12. #2472 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 07:44
    กรี๊ดมากคือนี่วางแผนจับพอร์ชหรือพอลดีใส่พานถวายให้อีกคนเลยใช่มั้ยเนี่ย แหมมีแอบดูต่อกันด้วย
    #2,472
    0
  13. #2471 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 00:15
    คู่เฮียเติร์กจบแล้วหรอหายไปนานเลยอ่ะ คิดถึงจัง
    #2,471
    0
  14. #2470 Whatever it is (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 17:05
    โมพีชน่ารัก อิอิ
    #2,470
    0
  15. #2469 โนว เนม : ] (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 08:29
    อ้ะ อ้าววว แหม พี่พอล ปากแข็งอยู่นานมั่ก กว่าจะยอมรับนะ ชิชะ
    #2,469
    0
  16. #2468 d3CI (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 07:24
    พอลเอ้ยวิ่งเข้าใส่สิวิ่งงงงง
    #2,468
    0
  17. #2467 น้องป่วน (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 00:59
    จีบโลยยยย
    #2,467
    0
  18. #2466 mini_mickey (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 23:56
    จะจีบรีบจีบเหอะน้องรอนานละ
    #2,466
    0
  19. #2465 mukda01 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 23:45
    พูดแล้วๆๆๆ กว่าจะพูดออกมานะพี่พอลล 5555
    #2,465
    0
  20. #2464 Niracha Chumphon (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 22:10
    อัพไวๆนะค่าาา ชอบมาก ขอบคุณไรท์เตอร์ที่เขียนมันออกมาให้เราอ่านกัน : )
    #2,464
    0
  21. #2463 Preaw (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 22:03
    คู่รักเดือนคณะเรอะวี้ดวิ้ววว
    #2,463
    0
  22. #2462 xoxo ok (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 19:11
    อัพไวๆน้าา อยากอ่าน>\<
    #2,462
    0
  23. #2461 เจ้าบัว (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 18:26
    โมพีช น่าร๊ากกกก #สงสารพี่พอล 5555
    #2,461
    0
  24. #2460 เปิ๋น 'ยีน (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 14:24
    จงอัพ จงอัพ จงอัพ
    #2,460
    0
  25. #2459 ีuupp (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 12:25
    พี่โมนั่ลร้าค เอาดีๆ ระหว่างพี่โมกับนุ้งพีชใครที่เป็นฝ่ายไปใหนรอดจ้ะ อิอิ
    #2,459
    0