DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 41 : Season 2 | Ch 7 Please

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 มิ.ย. 58


7

Please







หงุดหงิด

 



 

ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในใจเมื่อตื่นนอนแล้วพบว่าเจ้าของเตียงนอนกว้างที่ผมได้มาอาศัยพักเมื่อคืนได้หายไปแล้วพร้อมกับโน๊ตกำกับเอาไว้บนหน้าผากของผมว่า

 



ผมมีธุระต้องรีบไป เจอกันที่ม.พี่

 




ความรู้สึกเหมือนผู้ชายที่ถูกทิ้งไว้เดียวดายคนเดียวหลังจากผ่านเรื่องราวเมื่อคืนไปยังไงไม่รู้ ทั้งๆที่ความจริงแล้วผมนี่โคตรอยากจะลุกขึ้นมาบีบคอตัวเองเสียทันทีที่คิดได้ว่าเมื่อคืนได้ทำอะไรกับน้องมันไว้ได้

 



ทั้งร้องไห้...ทั้งผลัก...ทั้งกอด และ...จูบ

 



“แม่มเอ๊ยยยย...”ผมสบถกับตัวเองพร้อมกับขยี้หัวเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป แถมหลังจากนั้นน้องมันไม่ยอมพูดยอมจาอะไรกลับมาถึงห้องก็เดินหนีเข้าห้องน้ำแล้วทิ้งตัวนอน ผมเองที่เป็นแขกของห้องได้แต่ยืนมองไปรอบๆแบบไม่รู้จะทำตัวยังไง เลยถือวิสาสะเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วทิ้งตัวลงข้างๆกัน

 


ใช้เวลาเกือบค่อนคืนกว่าจะหลับลง หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วว่าจะขอโทษน้องเขาในตอนเช้าที่ตื่นมา จะทำตัวปกติเหมือนเดิม และลืมเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นไป

 


ทั้งๆที่วางแผนไว้แล้ว แต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่เสียนี่....

 


แล้วผมต้องทำยังไง?

จะฟื้นคืนเรื่องราวทั้งหมดให้กลับมายังไงดี...

 



ยอมรับในครั้งแรกนั้นผมโคตรหงุดหงิดเด็กคนนี้ที่รู้ความรู้สึก รู้ทันความคิดของเขาไปเสียทุกอย่าง ทั้งๆที่พยายามปกปิดความรู้สึกตัวเองมาตลอด แต่พอเด็กคนนี้เข้ามา ผมก็ไม่สามารถกักเก็บความรู้สึกที่ชอบเพื่อนสนิทของตัวเองเป็นความลับได้อีกต่อไป

 


สายตาที่ส่งมาให้ที่ใครๆมองว่าเป็นสายตาน่าเอ็นดู แต่สำหรับผมมันกลับเป็นเหมือนสายตาที่อาทรและส่งความเห็นใจมาให้จนน่ารำคาญ

 


ไม่อยากสบตา แต่วันใดไม่เห็นกลับรู้สึกขาดไม่ได้

เหมือนสายตานั้นเป็นเพียงสายตาเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของผมมากที่สุด

และเป็นสายตาที่ทำให้ผมรู้สึกโง่ได้มากที่สุดเช่นกัน

 

 





 

 

 




 

“อ่าวๆๆ ทำหน้าเหมือนไม่ได้ขี้มาสิบชาติขนาดโดนสั่งซีรีย์ยังเก็กหน้าขรึม แดกรังผึ้งมาไงมึง”ไอ้เติร์กเอ่ยแซวหลังจากที่โดยปล่อยการรับน้อง ผมหันไปมองหน้ามันด้วยความไม่สบอารมณ์ไปทีจนไอ้คนแซวต้องยกมือขึ้นทั้งสองข้างคล้ายจะบอกกลายๆ ว่ายอมแพ้ และสายตาของผมก็ยังมองหาเป้าหมายว่าหายไปไหน แม้กระทั่งรับน้องก็ยังไม่มา ไม่รู้รึไงว่าการที่ตัวเองโดดรับน้องมันทำให้เพื่อนๆต้องเดือดร้อน

 


เด็กอะไรไร้ความรับผิดชอบ

แล้วมาทำตัวแบบนี้ให้เขาว้าวุ่นอีก

หายไป...แล้วใครจะคอยวาดยิ้มแล้วมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วงกันหละ

 

 


“พีชน้องมึงไปไหนวะ ไมไม่มารับน้อง หอก็ไม่อยู่”ผมหันไปถามเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กำลังตีอยู่กับไอ้โชที่โดนแกล้งอะไรสักอย่างที่ผมไม่ได้สังเกต จนคนโดนถามเลิกไล่เตะเพื่อนแล้วหันมาสนใจผม

 

“กูโทรตามหละ มันอยู่โรงบาล”พีชตอบอย่างไม่ยี่หระเท่าไหร่ แต่สายตามันกับแสดงประกายวาววับเหมือนคนจับสังเกตุอะไรได้ ซึ่งนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของผมอีกต่อไป ประเด็นคือน้องมันเป็นอะไร ทำไมต้องไปโรงบาล เมื่อวานก็เห็นดีๆอยู่ หรือว่าเมื่อเช้าที่น้องมันบอกรีบไปทำธุระจะเกิดอุบัติเหตุ

 



ยังไง?

เกิดอะไรขึ้น?

เป็นอะไรมากไหม?

 



เฮ้! ทำไมหัวสมองและหัวใจผมกำลังยุ่งเหยิงไปหมดแบบนี้วะ????

 

“โรงบาล? โรงบาลไร? น้องเขาเป็นอะไร?”ผมเอ่ยถามเพื่อนสนิทอีกครั้ง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อกดหาเบอร์คนที่ถูกบอกว่าตอนนี้กำลังอยู่ที่โรงพยาบาล โทรไปก็ตัดสายทิ้ง เลยต้องกดเข้าแอพลิเคชั่นแชทสีเขียวชื่อดังพร้อมกับพิมพ์ข้อความหา แต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับมา...

 



เป็นอะไรวะ?

 

 


“เออ...ไอ้พอล...”พีชเดินเข้ามาจับบ่าพร้อมกับมองหน้าผมที่ตอนนี้กำลังร้อนใจกับข่าวที่ได้ยินมา

 

“พอล...มึงรู้ได้ไงวะว่าน้องกูไม่ได้อยู่หอ”พีชถามขึ้นอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ผมได้สติขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเหมือนตกหลุมกับดักขนาดใหญ่ที่ตัวเองขุดขึ้นมาเอง สายตาที่ก่อนหน้านี้มองเห็นแต่ภาพเด็กพูดมาก เบอร์โทรศัพท์ และแอพเคชั่นถูกแทนที่ด้วยเพื่อนๆในกลุ่มที่ตอนนี้กำลังยืนล้อมตัวผมและทำหน้าสงสัยส่งมาให้

 


ไอ้โชกดยิ้มที่มุมปากก่อนจะหัวเราะขึ้นมาเบาๆพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาอย่างคนที่เริ่มจับเค้าอะไรได้

 

“กูว่ากลิ่นแม่งโชยมาหละ”

 

 




ชิบลอส.......

 

ผมเพิ่งรู้ตัวว่าแสดงอาการอะไรออกไป....

 

 



“เอ่อ...กูจำได้ว่าต้องเอาหนังสือไปคืนห้องสมุด เดี๋ยวกูไปห้องสมุดก่อนนะ”

 

 

ตอนนี้เอาตัวให้รอดจากจุดนี้ก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที

 

 

"เดี๋ยวๆมึงจะไปให้มาให้พูดกูซักให้แห้งก่อนเร็วๆ" 




"เออไอ้สัสกูจะซักให้ขาวเลย กลับม๊า!"

 





ใครอยู่ก็บ้าหละ!







 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่ผมไม่เจอหน้าเด็กเสียงดังที่คอยเข้ามาปั่นป่วนในชีวิตเลย อยากจะถามไอ้คนที่น่าจะรู้ดีอย่างพี่รหัสมันใจจะขาดแต่ไอ้พีชก็ทำเหมือนการที่น้องมันหายไปเนี่ยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเลย ผมที่พยายามปกปิดความสงสัยเอาไว้เนื่องจากทุกสายตาของเพื่อนในกลุ่มกำลังจับจ้องมาราวกับรู้ความลับอะไรมา

 

และนั่นต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ถ้าหากเขาจะโจ่งแจ้งออกไป

 

หลายครั้งที่เขาพยายามคิดหาช่องทางเพื่อที่จะได้อยู่กับพีชสองคนเพื่อไถ่ถามสาเหตุการหายไปของเด็กคนนั้น โทรหาไม่รับ แถมไม่โทรกลับ ไลน์ส่งไปไม่อ่าน

 

เด็กคนนี้ต้องการอะไรจากเขากัน?

 

เมื่อสองวันก่อนเดินผ่านแลปก็เห็นมาเรียน หันมาเจอเขาที่ยืนอยู่หน้าห้องทุกทีจะรีบวิ่งเข้าใส่ แต่คราวนี้กับเมินเฉยทำเป็นธาตุอากาศ นั่นทำให้ผมกำลังคิดหนักอย่างมากว่าสิ่งที่น้องกำลังสื่อออกมาแบบนั้นคือไม่ต่างจากการหลบหน้า และพยายามตัดผมออกจากชีวิต

 

เฮ้! มันแฟร์ไหมวะ?

เข้ามาวุ่นวายชีวิตคนอื่นแล้วหายไปจากชีวิตเขาแบบนี้เนี่ยนะ?

 

“เป็นไรวะมึงทำหน้าเหวี่ยง”

 

และเสียงทักจากคนที่ผมอยากจะถามมากที่สุดก็ดังขึ้นมา แขนขาวๆของเจ้าตัววาดรอบคอ เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นข้างหูจนอดคิดไม่ได้ว่าเสียงหัวเราะนั้นคือเจ้าตัวจงใจหัวเราะออกมาให้ผมได้ยิน

 

“มึงมีไรที่ไม่ยอมบอกกูป่าววะ?”ผมถามขึ้นมาขณะที่เดินตามหลังกลุ่มเพื่อนที่เดินลงจากตัวตึกเพราะขี้เกียจรอลิฟท์ในช่วงเวลาที่ทุกเซคชั่นพร้อมใจกับเลิกแบบนี้

 

“ไม่มีนิ หรือมึงมีอะไรที่อยากรู้อ่ะ”พีชส่ายหน้าก่อนจะหันมามองหน้าผมด้วยแววตาจับผิด ซึ่งเอาจริงๆแล้วในสมองนี่สั่งให้ผมถามคำถามออกไป เพราะโอกาสที่จะได้อยู่กับมันสองคนคงไม่มีอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้ไอ้เพื่อนในกลุ่มก็ต้องรีบไปเป็นโค้ชซ้อมกีฬาให้น้องๆที่จะลงแข่งในงานเฟรชชี่เดย์ ซึ่งถือว่าเป็นโอกาสดีๆที่ผมไม่ควรปล่อยให้หลุดมือไป

 

ระหว่างที่ถูกเพื่อนตัวดีมองด้วยแววตาดูสนุกสนานผมเองได้แต่ลอบเลียริมฝีปากด้วยความรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ในสมองปนเปไปหมดว่าทำไมต้องสนใจกับแค่เด็กคนเดียวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และเมื่อเขาเดินออกไปโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอนั่นก็ถือเป็นเรื่องที่ดีแล้ว...

 

ป้ะวะ?

 

 

“อ้าว ทำเงียบเป็นไรเนี่ยมึงทำตัวมีลับลมคมในกับกู เห้ยยย ทีมเวิร์คเค้าไม่มีความลับกันอ่ะ รู้ป่าววว”พีชถองศอกเรียกสติผมกลับมาก่อนจะหันไปมองหน้ามันพร้อมกับถามย้ำความรู้สึกตัวเองว่าตอนนี้ผมกำลังคิดแบบไหนกับคนตรงหน้าอยู่กันแน่

 

ชอบ...?

 

 

หรือ

 

 

 

เปลี่ยนไปแล้ว...?

 

“เออๆ มึงวันนี้พี่โมติดงานหวะมึงว่างป้ะ?”พีชพูดขึ้นระหว่างที่บังคับลากคอให้มเดินตามมันจนมาถึงชั้นล่าง เจอรุ่นพี่ปีสามบางคนที่ตอนนี้กำลังมารวมตัวเพื่อวางแผนการประชุมเชียร์ก่อนที่น้องๆปีหนึ่งจะลงมา เห็นพี่ดีพกำลังเล่นกับพี่อั้นแบบที่ลืมวางมาดพี่ว้ากให้น้องๆได้กลัวกัน

 

เอาจริงๆแล้วพูดตรงๆพวกผมนี่โคตรแสแสร้งแกล้งทำเป็นกลัวพวกพี่แกมาก แบบที่รู้นิสัยกันดีว่าเป็นยังไง โดยเฉพาะพี่ดีพที่ต้องแสร้งทำหน้านิ่งๆทั้งๆที่ตัวเองโคตรเป็นคนทะเล้นสุด แต่ไม่รู้เป็นอะไรระยะหลังๆพี่แกดูยิ้มน้อยลง เวลาที่ยิ้มทีก็ดูฝืนๆประหลาดๆ แต่โชคดีที่มีพี่อั้นที่อยู่ข้างๆ

 

นี่ถ้าไม่ติดว่ารู้มาว่าพวกพี่แกเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากๆมาก่อนผมก็คิดว่ามันต้องมีซัมติงวรองแน่ๆสำหรับสองคนนี้

 

 

“เอ้าพอล! กูว่าพักมึงนี้มึงทำตัวแปลกๆนะ กูถามก็ไม่ตอบ”พีชโวยวายใส่ผมอีกครั้งจนผมเองต้องละสายตาจากรุ่นพี่ทั้งสองคนมาสนใจเพื่อนข้างกายของตัวเองอีกครั้ง

 

“โทษทีหวะ ช่วงนี้กูเพลียๆ”

 

“เพลียเชี่ยระ? ไหนแถลงสิ?”

 

“ก็การบ้าน อ่านหนังสือ กินเหล้า ปกติ มึงไม่เพลียไง”ผมตอบออกไปกว้างๆเพื่อกลบเกลื่อนเหตุผลจริงของอาการที่เกิดขึ้น เอาจริงๆแล้วผมค่อนข้างจะรู้สึกหงุดหงิดตัวเองนิดหน่อยที่เป็นแบบนี้

 

“เอาจริงๆ ดิ”พีชยังลอคคอผมไว้พร้อมกับเขยิบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อเค้นความจริง ผมเองก็ตกใจไม่น้อยที่เจ้าตัวเล่นมุกนี้มีบีบคั้นความจริงจากผม

 

บางทีเจ้าตัวอาจจะไม่รู้ตัวเลยว่า

ทำแบบนี้มันไม่ดีกับผมเลยสักนิด

 

“ย..ยังไง..วะมึง”ผมลอบกลืนน้ำลายเมื่อสมองพยายามหาคิดทางออกให้ตัวเองออกจากสถานการณ์บีบคั้นแบบนี้

 

“เรื่องน้องกูไง”

 

น่าแปลก...ทันทีที่ถูกพูดพาดพิงถึงใครอีกคนภาพยามก้มหน้าลงแนบจูบกับริมฝีปากสีซีดนั้นก็ฉายขึ้นมาในสมองจนหัวใจสั่นไหวอย่างแปลกประหลาด เอาจริงๆแล้วผมเพิ่งมารู้สึกตัวว่าความรู้สึกตื่นเต้นยามพีชเข้ามาอยู่ใกล้ๆนั้นหายไปแล้ว ไม่ได้รู้สึกทำให้ใจสั่นได้เหมือนก่อนที่ควรจะเป็น

 

แต่เพียงแค่คิดถึงเด็กคนนั้นเพียงแค่ชั่ววูบเดียว

หัวใจของผมทำไมถึงได้มีปฏิกิริยาอะไรมากมายถึงขนาดนี้...

 

ที่จริงไม่ใช่คนโง่

แต่มันน่าตลกที่ผมจะยอมรับว่าชอบเด็กคนนั้นเพียงเพราะได้จูบเพียงแค่จูบเดียว...

 

 

“น้องมึงทำไมวะ?”ผมแกล้งเลิกคิ้วสูงทำไมเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพยายามสื่อออกมาจนคนตั้งคำถามทำหน้าเหม็นเบื่อใส่อย่างเห็นได้ชัด

 

“เอาจริงๆนะ มึงนี่ยังไงกับน้องกูวะ”พีชเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดกับท่าทีของผมจนต้องหายใจออกมาแรงๆแล้วตั้งคำถามต่อ และคำถามนั้นก็ชวนให้ผมรู้สึกสับสนเสียเหลือเกิน

 

เพราะไม่รู้จะหาคำตอบที่ไหนมาตอบเพื่อน

เพราะผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกยังไงที่ถูกตั้งคำถามแบบนี้จากคนที่ตัวเองแอบชอบ

 

“ไม่รู้สิวะ กูเคยบอกแล้วใช่ไหมพีช”ผมเงยหน้าสบตาเพื่อนที่ยังกอดคอกันเหมือนเดิม

 

“อะไรมึง”

 

“หัวใจกู...กูเลือกเองได้ว่ากูจะรักใคร”

 

“......”

 

 

“อย่าพยายามยัดเยียดใครให้กูโดยที่กูไม่ได้ต้องการ”ผมตอบออกไปเพื่อที่จะได้หยุดคำถามจากเพื่อนลงโดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าคนที่ถูกกล่าวถึงในบทสนทนาจะเดินผ่านผมไปราวกับว่าไม่มีตัวตน

 

“เฮียพีชหวัดดี”เสียงที่เคยสดใสดูไม่เหมือนก่อนเจ้าตัวฉีกยิ้มยกมือไหว้เพื่อนที่อยู่ข้างกายโดยที่ไม่ด้เหลียวมองผมมาแม้แต่สักนิดเดียว

 

“อ้าวไงมึง เหนื่อยไหมพักนี้ แทบไม่เห็นหน้าเลย”พีชคลายแขนออกจากการกอดคอของผมเอาไว้แล้วหันไปกอดคอน้องรหัสของตัวเองแทน เจ้าตัวยกมือลูบหัวทุยนั้นอย่างที่สัมผัสได้ว่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อยขัดกับคำพูดของมันที่ว่าน้องรหัสเสมอว่าน่ารำคาญ

 

“เหนื่อยยย เฮียพีชซื้อขนมให้พอร์ชกินด้วยนะ”นิสัยอ้อนๆของเด็กคนนั้นยังไม่หายไปไหน ผมมองหัวทุยที่ซบลงบนบ่าเพื่อนอย่างที่เจ้าตัวชอบทำเวลาต้องการอะไร

 

ผมคงไม่ได้รู้สึกอะไรถ้าหากการกระทำแบบนั้นเด็กคนนั้นมักจะทำกับผมเสมอ แทนที่จะเป็นเพื่อนสนิทที่มีฐานะเป็นพี่รหัส

ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยวะ?

 

 

“เอาดิอยากกินไร เดี๋ยวซื้อให้”

 

“หูยยยย พี่รหัสพอร์ชสปอร์ตสุดอ่ะ แต่วันนี้ไม่ว่างอ่ะ พี่เค้านัดเร็ว รู้งี้พอร์ชปฏิเสธดีกว่าถ้าจะได้กินของฟรีอ้ะ”

 

“เอาไว้หลังซ้อมก็ได้ เดี๋ยวพี่ให้พี่โมพาไปกินเอามะ”

 

“เอา!! เฮียพีชดีที่สุดในโลกอ่ะ รักเลย นี่ถ้าเฮียไม่มีพี่โมพอร์ชจีบเฮียหละนะ เข้าใจหละทำไมใครๆก็ชอบเฮีย”

 

“ตลกหละ ไหนว่ามีนัด?”

 

“เออๆๆ ตายๆๆ ไปสายนี่ตายแน่ๆ พอร์ชไปหละน้า เจอกันตอนเย็นนะเฮียพีชชชชช”

 

“โอเคครับ”

 

ผมมองเห็นทุกอย่าง

ได้ยินชัดเจนทุกคำ

แต่ทำไมผมกลับรู้สึกไม่มีตัวตนกัน?

 

 

 

หมายความว่ายังไง?









 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“เอาเหม่อๆ เส้นอืดหละมึง”เสียงทักดังขึ้นเรียกผมตื่นออกจาห้วงภวังค์ความคิดหลังจากที่เลิกกิจกรรมรับน้องเป็นที่เรียบร้อยเราสองคนที่ไม่ติดธุระอะไรก็เดินมาหาอะไรกินที่หลังมหาวิทยาลัยเดินวนไปวนมาอาจจะเป็นเพราะเป็นช่วงกิจกรรมที่นิสิตแทนจะทุกคณะต้องอยู่ทำมหาวิทยาลัยมืดค่ำ เวลาเลิกกิจกรรมก็กรูกันออกมาหาอะไรกินจนร้านอาหารต่างแน่นขนัดไปหมด

 

ผมกับเพื่อนสนิทที่เป็นคนกินอะไรง่ายๆอยู่แล้วเลยแวะกินก๋วยเตี๋ยวร้านท้ายสุดที่ยังพอเหลือที่ว่างอยู่บ้าง แต่และทุกอย่างมันคงปกติที่พวกเราจะสั่งเมนูอาหารพูดคุยกันสัพเพเหระ และผมควรที่จะดีใจที่ได้มากินข้าวกับเพื่อนสนิทที่แอบคิดไม่ซื่ออยู่สองต่อสองแบบนี้โดยที่ไร้เจ้าของของเขามาวนเวียนให้รู้สึกขุ่นเคืองในใจ

 

แต่เปล่าเลย ในสมองของผมยังเอาแต่นึกตั้งคำถามให้ตัวเองว่าเป็นเพราะอะไรที่ “เด็กคนนั้น” ถึงตีตัวออกห่าง

 

“นี่มึงอาการหนักนะพอลกูว่า”พีชหรี่ตามองพร้อมกับหัวเราะขึ้นจมูกหลังจากที่พูดจบ และนั่นทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองกำลังทำบ้าบออะไรอยู่

 

“เปล่า...กูไม่ได้เป็นอะไร”ผมเอ่ยตอบปฏิเสธไปก่อนจะก้มหน้าสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวที่คีบขึ้นมาอย่างต้องการจะหลบสายตาเพื่อนที่มองมาอย่างจับผิด

 

“กูเคยเป็นเหมือนมึงนะแต่ก่อนอ่ะ พอมาเจอมึงตอนนี้แล้วรู้สึกว่าโคตรน่ารำคาญ จนกูเองรักพี่โมขึ้นเยอะเลยที่ทนกูมึนแบบนี้ได้”พีชพูดขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งเป็นประโยคที่สร้างความประหลาดให้ผมไม่น้อย

 

 

ประหลาดมากที่ผมกลับรู้สึกใจเต้นที่โดนเพื่อนจับผิด

ประหลาดที่ผมกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บแล้ว

 

 

 

ทั้งๆที่คนตรงหน้ากำลังพูดว่ารักอีกฝ่ายมากเพียงใด

 

 

 

“ไง นิ่งเลย ยอมรับเถอะว่าน้องกูน่ารัก”พีชยังคงพูดต่อไป เจ้าตัวดูไม่ได้สนใจอีกต่อไปแล้วว่าผมจะแสดงท่าทีอย่างไร และนั่นอาจจะเป็นเหมือนคำตอบของผมเช่นกันรึเปล่านะ

 

 

“เออ กูแปลกใจหวะว่าทำไมมึงไม่ไปช่วยดาวเดือนคณะจัดประกวดเฟรชชี่ไนท์วะ กูเห็นมึงชิวมากถึงมากที่สุดในขณะที่คนอื่นยุ่งกันเมย์ที่เป็นดาวคู่มึงกูก็เห็นไปซ้อมเป็นพิธีกร มึงนี่อะไรเนี่ยเป็นเดือนมหาลัยเสียป่าว”เสียงเจื้อยแจ้วของพีชยังคงพูดไม่หยุด แถมยังเปลี่ยนเอาเสียดื้อ และนั่นถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับผมตอนนี้ เพราะหากยังคงพูดเริ่มก่อนหน้านี้ต่อไป ผมคงครุ่นคิดกับเรื่องนี้จนสมองแตกแน่ๆ

 

 

“พี่ติ๊ดไม่ให้กูทำ บอกให้กูยืนหล่อๆให้กำลังใจน้องปีหนึ่งซ้อมบูมต่อไปกูเลยว่างมากถึงมากที่สุดแบบมึงไง”ผมตอบออกไปพร้อมกับกินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าจนหมด

 

 

“จะด่ากูไม่ทำไรเลยดิ๊”ไอ้พีชเลิกคิ้วใส่ด้วยหน้าตากวนๆของมัน ส่วนผมยักไหล่แบบไม่ยี่หระและปล่อยให้มันคิดเอง

 

 

“ตอนแรกก็ว่าจะคาบข่าวมาบอก กวนตีนแบบนี้ไม่ต้องรู้ก็ดีสบายใจกู”

 

 

“ข่าวอะไร?”

 

 

“เรื่องน้องกู”พีชพูดขึ้นพร้อมกับเสมองไปทางถนนที่มีรถแล่นขวักไขว่ในตอนหัวค่ำแบบนี้ และนั่นก็สามารถสะกิดต่อมความอยากรู้ของผมจนรู้สึกคันยิบๆในใจ

 

 

 

 

ให้ตาย....

ผมว่าผมอาการหนัก

 

 

 

“อะไร?”

 

 

“อยากรู้หละสิ”

 

 

 

 

มีใครบอกไหมว่าพีชมันกวนตีน....

 

 

 

 

“อยากรู้เพราะมึงบอก”

 

 

“อู้ฮู้ววว มีหงุดหงิดดั้วะ”และไอ้เพื่อนตัวดีก็ยังไม่เลิกที่จะก่อกวนประสาทของผมมันยิ้มกว้างแล้วก้มลงจิ้มนิ้วบนโทรศัพท์ไม่ได้สนใจว่าผมจะมีอารมณ์แบบไหนอยู่จนกระทั่งมีสายเรียกเข้าจากปลายสาย รูปภาพที่ถูกตั้งไว้ทำให้ผมรู้ทันทีว่าปลายสายเป็นใคร คนที่เรียกให้คนตรงหน้าเผยรอยยิ้มกว้างจนอยากจะยกมือไปผลักหัวทุยนั่นแรงๆเสียสักที

 

 

เสียงพูดคุยดังเจื้อยแจ้วได้สักพักก็เงียบลงพร้อมกับแรงสะกิดให้กลับไปสนใจเจ้าตัว

 

 

“นี่มึง พี่โมมารับแล้วกลับก่อนนะ อ่ะนี่ค่าก๋วยเตี๋ยวส่วนของกู”พีชพูดพร้อมยื่นแบงก์ห้าสิบมาให้ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างที่เจ้าตัวชอบทำกลบเกลื่อนเวลาตัวเองทำผิด และผมเองก็ชินชาเกินกว่าจะใส่ใจอีกต่อไปแล้ว เอื้อมมือไปรับเงินไอ้เพื่อนตัวแสบตรงหน้าเรียบร้อยก่อนจะมองตามมันจนพบรุ่นพี่ร่างสูงที่เดินมารับพอดี

 

 

ผมยกมือไหว้พี่โมอย่างที่เคยทำจนเป็นนิสัยแล้วมาสนใจอาหารตรงหน้าที่ตอนนี้มันไม่อร่อยอย่างที่เคยเป็น เลยตัดสินใจจะลุกขึ้นไปจ่ายเงินป้าเจ้าของร้าน และคงทำสำเร็จหากสายตาไม่เหลือบไปเห็นร่างคุ้นเคยที่กำลังเดินเข้ามาในร้านและหมายปองโต๊ะที่เพิ่งลุกมาเมื่อครู่

 

 

และนั่นทำให้ผมตัดสินใจเดินกลับไปแล้วชิ่งนั่งอย่างถือสิทธิ์เป็นเจ้าของโต๊ะ

 

 

 

“อ้าวพี่พอลหวัดดีครับพี่”เสียงรุ่นน้องในกลุ่มเอ่ยทักพร้อมกับยกมือไหว้ หลังจากนั้นเด็กๆในกลุ่มก็พากันยกมือไหว้ตามยกเว้นเสียแต่ไอ้เด็กที่ชอบเปี้ยนวิ่งตามผมไม่หยุดที่ทำหน้ากลืนไม่ได้คลายไม่ออกแถมก้มหน้าก้มตากดมือถือแบบที่ไม่สนใจผมที่นั่งตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว

 

 

“เฮ้ยมึงกูไม่ค่อยหิวหวะ เดี๋ยวเดินไปดูไรเบาๆกินตรงนู้นนะ พวกมึงกินไปเหอะ”พอร์ชพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณร้านก๋วยเตี๋ยว และนั่นทำให้เส้นความอดทนของผมขาดลง

 

 

ก้าวขาที่คิดว่ายาวและได้เปรียบกว่าอีกคนแน่ๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแขนขาวๆนั้นให้เต็มมือแล้วออกแรงลากจูงเจ้าของแขนให้เดินตามไปแม้อีกฝ่ายจะไม่ยอมก็ตาม

 

 

“เฮ้ยยยยย! พวกมึงช่วยกูที!!!”พอร์ชหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนในกลุ่มที่ตอนนี้จ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจและผมเองก็ส่งสายตาดุไปให้คล้ายประกาศคำเตือนว่าใครกล้าแหยมมายุ่งเรื่องนี้ได้เห็นดีกันแน่

 

 

สุดท้ายเด็กปีหนึ่งก็ทำหน้าเลิ่กลั่กไม่รู้ต้องทำยังไงต่อ ผมเลยใช้โอกาสนี้ดึงคนที่เอาแต่เรื่องวุ่นวายชีวิตช่วงนี้ให้ไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ

 

 

“อ๊ากกกกกกกก ปล่อยโว้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!”เสียงร้องโวยวายตลอดทางแบบที่เรียกสายตาคนที่สัญจรไปมา รวมไปถึงคนที่ทานอาหารอยู่ริมทางให้หันมามองเป็นอย่างดี จริงๆแล้วผมเองก็เริ่มเหนื่อยกับการลากจูงเด็กคนนี้เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่ได้ตัวเล็กๆน่าทะนุถนอมเหมือนเมียไอ้เติร์ก แถมยังเป็นเด็กโข่งที่เตะบอลในสนามที่ดันมีหน้าตาน่ารักที่โคตรขัดกับบุคลิกแมนๆที่สร้างขึ้นมา

 

 

“แอร็ก!

 

 

เสียงร้องลั่นดังขึ้นหลังจากที่อีกฝ่ายกระชากแขนจนหลุดออกจากการกอบกุมของผมแล้วเจ้าตัวเซหลังแล้วล้มลงกับพื้นแบบคนเสียการทรงตัว ผมรีบเข้าไปดูอาการอีกฝ่ายว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าแต่ถูกผลักออกมาให้เสียหลักแล้วล้มลงกับพื้นถนน

 

โชคดีที่ตอนนี้เราเดินมาถึงสวนสาธารณะหลังมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้วเลยไม่น่าเป็นห่วงเรื่องรถลาเสียเท่าไหร่นัก หากยังอยู่กันริมถนนเมื่อครู่คงจบกันแบบไม่สวยนัก

 

หลักจากที่ถูกผลักให้ล้มลงผมก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาอีกทั้งยังปล่อยตัวเองให้นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วจ้องหน้าคนที่มองกลับมาด้วยแววตาขุ่นเคือง ไม่นานนักเจ้าตัวก็ลุกขึ้นยืนปัดเศษฝุ่นบนร่างกายด้วยแรงอารมณ์หงุดหงิด ซึ่งผมเองก็ลุกขึ้นมาเช่นกัน

 

 

 

“ตอนแรก...”

 

 

เสียงเจื้อยแจ้วที่ไม่ได้ยินเสียนานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เราสองคนสร้างขึ้นมา ผมมองใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้บูดเบี้ยวไปด้วยอารมณ์ที่เจ้าของกำลังรู้สึกอยู่

 

 

 

“ผมแค่รู้สึกอยากถอยหลังมาคิดทบทวนตัวเอง ทบทวนเรื่องบ้าบอที่มันเกิดขึ้นทั้งหมดว่ามันยุ่งเหยิงเพราะผมหรือเพราะอะไร...”

 

 

พอร์ชหยุดพูดเจ้าตัวถอนหายใจหนักๆพร้อมกับเสยผมตัวเองแรงอย่างคนหาที่ระบายความหงุดหงิด

 

 

“คือผมไม่รู้ว่าการที่ผมเป็นห่วงพี่มันแบบ...แม่.งเป็นความรู้สึกเรียกว่ารักแบบพี่น้อง หรือแบบไหน ซึ่งโคตรจะเชี่ยเลยหวะพี่...”

 

 

“.....”

 

 

“แต่พอเจอพี่แบบนี้...ผมนี่โคตรเกลียดเลย น่ารำคาญ น่าหงุดหงิด โคตรอยากถีบยอดหน้าสักทีให้หายบ้าแล้วเลิกลงไม้ลงมือกับผมสักที”

 

 

“....”

 

 

“จะหวง จะหึง จะชอบ จะรักพี่รหัสผมก็ทำต่อไปเหอะถ้าพี่แม่.งทำแล้วมีความสุข จะตกนรกลงเหว หรือบ้าบอไรก็เป็นไป แต่อย่าลากผมลงไปด้วย...แบบ...ผมไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของพี่”

 

 

 

เดี๋ยว...

 

 

 

“ผมคนนะเว้ย ไม่ใช่กระสอบทรายที่พี่จะลากไปลากมา เหวี่ยงไปเหวี่ยงมาทำไรก็ได้ที่ทำให้พี่รู้สึกสะใจ คือโตจะตายหละป้ะ คิดได้ป้ะว่าไม่ควรทำแบบนี้กับคนที่ทำดีด้วยอ่ะ”

 

 

“.....”

 

 

“ต่อจากนี้เราเป็นแค่พี่น้องร่วมคณะเหอะพี่ ผมจะปฏิบัติกับพี่เหมือนน้องปีหนึ่งคนหนึ่ง พี่เองก็ปฏิบัติกับผมเหมือนเป็นรุ่นน้องคนอื่นเถอะ ถ้าหากความสนิทของเราจะทำให้พี่แสดงนิสัยเชี่ยๆแบบนั้นได้ ก็อย่าสนิทกันเลย”

 

 

 

 

 

อื้ออึง...

 

 

 

 

 

ผมยืนนิ่งหัวสมองว่างเปล่าแบบที่ไม่รู้จะต้องทำอะไรต่อ ร่างกายรู้สึกชาหนึบไปหมด หัวใจบีบรัดรุนแรงจนเจ็บปวด แม้กระทั่งอีกฝ่ายที่มองมาด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับไม่รู้สึกอะไรนั่นเป็นเหมือนเครื่องกระตุ้นให้ร้าวไปมากกว่าเก่าหลายเท่า

 

 

สุดท้ายก็เดินจากไป...

อีกครั้งที่ผมรู้สึกว่ากำลังพลาดไป

 

 

 

และทำไมไม่อยากให้เด็กคนนี้เดินจากไป

 

 

 

ทำไม...

 

 

 

 

ผมล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะกดเข้าแอพลิเคชั่นแชทแล้วพิมพ์ข้อความหาเพื่อนสนิทด้วยมือที่กำลังสั่นเทา

 

 

20.55 ( มึงกูไม่โอเคหวะ

 

 

 

ทำไมผมต้องรู้สึกกับทุกอย่างในวันที่สายไปแล้วเสียทุกที...

 

 

 

Peach.apol93

เป็นไรมึง? ) 20.57

 

 

 

 

 

และทำไมคนที่ผมปักใจ ต้องหนีไปในวันที่รู้ใจ....

 

 

 

20.59 ( กูหน่วงหวะ

 

 

 

เอาจริงๆแล้วไม่มีใครผิดเลยทั้ง พี่โม พีช...

 

 

 

 

Peach.apol93

เมาก๋วยเตี๋ยวร้านป้าหรอมซั๊ซ  ) 21.00

 

 

 

เรื่องนี้ หรือเรื่องทั้งหมด พอร์ชเองก็ไม่ได้ผิดเลย

 

 

21.03 ( อืม กูเมาก๋วยเตี๋ยว

 

 

 

 

คนที่ผิดเรื่องนี้มีเพียงหนึ่งเดียว...

 

 

 

 

Peach.apol93

เชี่ย...เอาความห่วงห้านาทีก่อนหน้านี้ของกูคืนมา  ) 21.03

 

 

 

 

คนคนนั้น คือผมเอง

 

 

21.05 ( อืม ขอโทษนะมึง กูขอโทษจริงๆ

 

 

 

 

เรื่องราวทุกอย่างที่วุ่นวายไม่ได้เกิดจากพอร์ชหรอก...แต่เป็นผมเอง...

ผมผิดเอง

 

 

 

 

Peach.apol93

กูว่ามึงไม่โอเคหละ แชร์โลเคชั่นมาแล้วนั่งนิ่งๆตรงนั้น

เดี๋ยวกูไปหา อย่าหนีด้วยไม่งั้นเจอวัดไซต์แน่มึง  ) 21.05

 

 

 

 

 

ผมผิดคนเดียว...

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 
 
 





Talk: ทำ theis จบว่ายากแล้ว สอบเล่มจบ(theis)กว่า
แต่สอบเล่มจบว่ายากแล้ว การจัดหน้ากระดาษโคตร%^&$%^#$%^$#$%# 
(เซนเซอร์คำหยาบคายที่เว็บเด็กดีไม่ปล่อยผ่าน)


นั่นหละฮะท่านผู้ชม สาเหตุหลักที่เราทำตัวอินดี้ไม่มาต่อนิยายเสียที
 
เอาหละ จะบอกข่าวดี ใครอยากได้อะไรเตรียมหยอดปุก ทุบหมูออมสินได้เลย
ขอแถม season 2 น่ารักไม่แพ้ season 1 แน่นอลลล
#เป็นไรต์เตอร์ที่ใช้ภาษาวิบัติ อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
 
 
ให้กลจ.หน่อยหนา คถ.เข้าไปคุยกันได้ที่ #ฟิคโมพีช นี่รอรีเมนชั่นทุกวันเลย

ปล. ช่วงนี้สิงทวิตเตอร์ ใครมีฟอลมาคุยได้ เราคุยเก่ง และไม่กัด @solphase










 
 

 

 











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #2666 KiHaE*129 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 03:14
    งื้ออออออออออออออออออ
    พี่ดีพไม่สมหวังหรอออออออ
    พอลมันไม่สายไปหรอก
    อย่าทำให้ทุกอย่างมันหายไป
    โดยที่ยังไม่ได้ทำอะไร
    #2,666
    0
  2. #2452 ผมชื่อโช (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 23:10
    เดี๋ยวนะ ที่ดีพไม่ค่อยเพราะอิพี่ต้นมันเปลี่ยนใจแล้วช้ะ
    เศร้าแพร่บบบบบบบส์
    #2,452
    0
  3. #2414 ่๋J.JU (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 15:25
    พี่พอลไปง้อนุ้งพอร์ชเร็วววววว
    #2,414
    0
  4. #2404 Tarn Ittipolpornchai (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 23:20
    สงสารพอร์ช
    #2,404
    0
  5. #2403 mukda01 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 21:40
    รู้แล้วสิน้ะ พี่พอล อิ้ๆ
    #2,403
    0
  6. #2402 mini_mickey (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 08:32
    ตามไปไหมค่ะพอลปล่อยน้องเข้าใจอย่างนั้นรู้ว่าสายก็รีบๆเข้าเถอะ
    #2,402
    0
  7. #2401 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 08:12
    สมน้ำหน้าอีพี่พอลรอบที่ 100 แล้วมั้ง 555 ขอให้ง้อยากๆๆๆ แต่สุดท้ายก็สำเร็จแล้วกันนะ
    #2,401
    0
  8. #2400 Som O Usanee (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 06:33
    โอ๊ย แล้วทำไมไม่ตามน้องมันไปล่ะอิพอลลลลลลลลล เรื่องพีชไม่เป็นบทเรียนให้เลยหรือไง อิหอยหลอด อย่าคิดช้าสิแก เวลาไม่รอใครนะจ๊ะ จะปล่อยให้น้องเข้าใจไปแบบนั้นใช่ไหม ตอบ!!!
    #2,400
    0
  9. #2399 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 06:16
    เราจะหยอดกระปุกรอนะ
    #2,399
    0
  10. #2396 Som O Usanee (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 06:55
    นี่จะยุให้น้องพอร์ชหาผัวซะเลยดีไหม หมั่นไส้พอลสุดๆ อ่ะ บอกเลย บุ้ยยยยยยยย ลีลาเหลือเกิ๊นนนนนนนนนน จะเอายังไงก็ไม่ทำอะไรสักอย่าง รอให้พอร์ชมีผัวก่อนไหมล่ะค่อยคิดจะจีบน้องมันอ่ะ พอร์ชก็น่ารักขี้อ้อน มันก็คงไม่ได้มีแค่พอลที่มองเห็นว่าน้องพอร์ชน่ารักหรอก หึหึ
    #2,396
    0
  11. #2395 milloo (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 04:13
    รอๆๆๆ คู่พอลพอร์ชนี่มันยังไงหว่า><
    #2,395
    0
  12. #2394 โนว เนม : ] (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 23:20
    โห่ย ไม่ได้เรื่องเลยพอลรีบ ๆ รู้ใจตัวเองนะ สงสารน้อง แง๊
    #2,394
    0
  13. #2393 mukda01 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 22:33
    เมินจ้าาา
    #2,393
    0
  14. #2391 โกโก้ มิลค์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 19:21
    สมน้ำหน้าไอพี่พอล
    #2,391
    0
  15. #2390 2LJSTD (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 11:11
    เจ็บเบาๆนะคะพี่ โดนเมิน 55555
    #2,390
    0
  16. #2389 badgirl Never Die (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 05:20
    สมน้ำหน้าพิพอลลลลลล
    #2,389
    0
  17. #2388 fa-rong (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 23:53
    พี่พอลผู้ไม่รู้หัวใจตัวเอง
    #2,388
    0
  18. #2387 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 23:36
    แอบสมน้ำหน้าา 55555 พีชรู้แล้วชัวๆ เลยลองแกล้งถามแบบนั้น
    #2,387
    0
  19. #2386 BLightCRM (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 22:51
    #ทีมสมน้ำหน้าพิพอล #เอ็นดูน้องพอร์ชสุดใจ
    #2,386
    0
  20. #2385 มิสเตอร์จีจี้ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 22:10
    อัพบ่อยๆหน่อยจิตัววว55555555
    #2,385
    0
  21. #2384 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 21:58
    อยากจิสนน พี่พอล แต่ทำไมสงสารพอร์ชไม่รู้ ถ้าจะต้องตามจีบ พอร์ชห้ามยอมง่ายๆ นะ หมั่นไส้มันนน เอาให้ลงแดงตายไปเลย 555
    #2,384
    0
  22. #2383 xoxo ok (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 21:34
    ง่าาาา เปนเพียงธาตุอากาศ โถ่ๆ
    #2,383
    0
  23. #2382 Araya_Faii (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 19:54
    เจ็บจึ๊กๆแทนน้องพอร์ช สนน.พอลมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แกมันควรจะเจอสิ่งนี้!! มาต่อไวๆนะพี่ซอล <3
    #2,382
    0
  24. #2381 mini_mickey (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 15:15
    ตามน้องเลยน้องเอาใจไปละตามด่วนๆนะ
    #2,381
    0
  25. #2380 Fanuc (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 23:18
    จับพอร์ชกดเลยพอล
    #2,380
    0