OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 71 : ☆OK! I love U ★.. 57. ถ้ายังรักก็ต้องยังไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    11 ก.ย. 56



 57. ถ้ายังรักก็ต้องยังไหว

 

สามวันผ่านมาแล้วที่เราต้องแยกกันอยู่ แต่ทว่าทุกๆ ค่ำคืนเราจะโทรคุยกันอยู่นานสองนานเหมือนว่าเราไม่เคยได้คุยกันเท่าไหร่ ถ้าไม่โทรคุยกันก็เฟสไทม์กันเพราะพี่พายมันบอกว่าได้ยินเสียงอย่างเดียวมันไม่ชื่นใจขอเห็นหน้าด้วย...ถุย! พูดจาน้ำเน่า  ฉิบหาย แต่ก็แอบเขินๆ เหมือนกันเหอะกู

 

เรื่องไอ้เด็กเวรนั่นที่มันมากวนส้นตีนผม ผมไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่ วันแรกที่มีเรื่องกันก็อยู่ในอารมณ์สมน้ำหน้ามันหรอกที่มันถูกกระทืบไปแบบนั้น แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วผมไม่น่าปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผล ไม่น่าให้มันเป็นเรื่องเป็นราวอะไรใหญ่โตแบบนั้น เอาตามตรงก็อดที่จะสงสารมันไม่ได้

 

แต่ห้ามไม่ได้หรอกเพราะพี่โก้บอกว่าพี่พายยั๊วะมาก เรื่องมันไปไวมากๆ ไอ้ห่านั่นยังไม่กลับถึงวิดวะเลยด้วยซ้ำพี่พายมันก็รู้แล้ว หลังจากที่มันจัดการไอ้แว่นนั่นเรียบร้อยคืนนั้นพี่พายมันก็โทรมาคุยกับผมอยู่นานสองนาน

 

ผมยืนยันกับพี่พายว่าผมไม่เป็นอะไร ผมไหวกับสถานการณ์รอบข้าง และด้วยเหตุการณ์ที่ผมต่อยและกระทืบไอ้เด็กนั่นต่อหน้าคนเยอะแยะมากมาย ทำให้คนพวกนั้นไม่ค่อยกล้าที่จะนินทาผมต่อหน้าต่อตาเท่าไหร่ แค่แกล้งมองมันตาขวางๆ มันก็หลบตากันเป็นแถวแล้วครับ

 

การที่ต้องแยกกันอยู่แบบนี้ทำให้ผมรู้เลยว่าผมคิดถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมากแค่ไหน มันเป็นความเคยชินกับการที่เราได้อยู่ด้วยกัน ได้ทำนั่นทำนี่ นั่งดูทีวีด้วยกัน แย่งรีโมทกัน ไล่เตะกันทั่วห้อง หรือแอบสวีทกันบ้างในบางอารมณ์

 

เราแยกกันเพราะความจำเป็นไม่ใช่เพราะว่าเราเลิกรักกันแล้ว แต่ทว่าทั้งผมทั้งพี่พายต่างรับรู้ได้ถึงความเหงาใจที่ผมเชื่อว่าเราทั้งคู่ต้องเถียงกันฉิบหายว่าใครเหงามากกว่ากัน...ถ้าอย่างนั้นสรุปเลยแล้วกันว่าเหงาเท่าๆ กัน

 

“คิดถึงมึงว่ะต่อ ไม่ได้จูบ ไม่ได้จับ ไม่ได้ขยับ...มาหลายวันแล้วนะเว้ย” พี่พายมันทำหน้างอนๆ ใส่ผม แม่งน่ารักว่ะแฟนใครวะเนี่ย อย่าไปทำหน้าแบบนี้ให้ใครเห็นนะเว้ยกูโคตรหวงมึงอ่ะพี่พาย ฮ่าๆ

 

“ขยับส้นตีนอะไรของมึงครับพี่พายอย่ามาทะลึ่งแต่เช้า...”

 

“เช้าเหี้ยไรต่อนี่เพิ่งตีสาม” พี่พายมันรีบแย้งขึ้นมา คุยกันมาตั้งแต่เที่ยงคืนจนตอนนี้ตีสาม แรกๆ ก็โทรคุยกันหรอกแต่พอตีหนึ่งกว่าๆ มันเสือกบอกว่าอยากเห็นหน้าผมซะงั้น แล้วสภาพหน้ากูนี่แบบว่าถูกคุณนายพรทิพย์จับมาร์คหน้าอยู่ไง แค่คุยก็พูดลำบากแล้ว

 

ตอนแรกที่เฟสไทม์กันพอเห็นหน้าผมปั๊บพี่พายมันฮาท้องคัดท้องแข็งไม่รู้ฮาอะไรนัก จนผมขู่มันว่าถ้ายังหัวเราะไร้สาระอีกจะไม่คุยกับมันแล้ว มันเลยยอมหยุดหัวเราะไปนั่นแหล่ะ

 

“ตีสามมันก็เข้าเช้าวันใหม่แล้วครับพี่พาย...ว่าแต่ไม่ง่วง” ผมเริ่มง่วงแล้วหล่ะ จริงๆ พี่พายมันโทรมาปลุกผมที่นอนมาร์คหน้าหลับไปแล้ว จะไม่รับไม่ได้พ่อคุณเล่นรัวสายชนิดที่เรียกว่าถ้าผมไม่ยอมรับมันก็ไม่หยุดโทร

 

“ไม่ง่วงแต่xxxx...”

 

“หน้ามึงนิ่งแต่มึงหื่นแบบวินๆ ครับพี่พาย มึงอย่ามาทะลึ่งให้มากนัก  ไอ้โรคจิต” ผมอยากจะบ้าตายกับไอ้พี่พายมันจริงๆ คือมึงอย่าชัดเจนมากว่าอยากทำอะไรกับกู เพราะมันทำให้กูเสียวสันหลังแบบแปลกๆ แค่คิดว่าคืนแรกที่ต้องกลับไปค้างกับมึงกูจะเจอกับอะไรบ้างกูก็อยากจะร้องกรี๊ด...

 

ไม่ดิ!! แมนๆ อย่างกูร้องกรี๊ดได้ไง ต้องร้องอ๊าก...ดิวะ

 

“กูอยากกอดมึงว่ะ ไปหาที่บ้านได้มั้ย...”

 

“มึงอย่ามาเวิ่นพี่พาย อีกสองวันก็งานแต่งพี่ปอแล้วน่า อีกไม่กี่วันกูก็จะกลับไปแล้วไม่ต้องมาเลย...” ผมรีบห้ามมันก่อน ไว้ใจไม่ได้หรอกครับไอ้พี่พายน่ะ มันเคยปีนประตูบ้านผมมาแล้วนะเว้ย ตอนนั้นไม่คิดว่ามันจะตามจีบอะไรหรอก แค่คิดว่ามันตามแกล้ง แกล้งไปแกล้งมาได้มันมาเป็นผัวแบบงงๆ ซะงั้น อย่ามาทำเป็นอิจฉากันเลยครับ ผมทำกรรม...เอ๊ย! ทำบุญมาเยอะ ฮ่าๆ

 

“งั้นมึงพากูไปสนามหลวงทีดิ...”

 

“อะไรของมึงครับ ไปทำห่าอะไรที่สนามหลวงตอนตีสาม” ผมถามมันอย่างงงๆ ไม่เก็ทว่ะพี่พาย มึงอยากไปจริงๆ หรือว่าอยากจะสื่ออะไรกับกูช่วยบอกมาตามตรงเหอะ กูง่วงจนมึนไปหมดแล้วเนี่ย

 

“เค้าไปทำอะไรที่สนามหลวงกันล่ะครับต่อ ก็ไปเล่น...” อื้อหือ ถ้าสีหน้ามึงไม่สื่อขนาดนั้น ถ้ามึงไม่ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์แล้วเบนกล้องลงมุมต่ำนี่กูจะไม่คิดห่าอะไรเลยนะเนี่ย

 

“เล่นไปคนเดียวเลยไอ้พี่พาย อย่ามาข่มขืนกูในจินตนาการได้มั้ยวะ มึงนี่มันเหลือเกินจริงๆ” ผมควรจะรู้สึกอย่างไรดีที่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นแฟนวะ

 

“งั้นก็ได้ กูไม่ข่มขืนมึงในจินตนาการก็ได้ กูรอมึงกลับมาสมยอมกูในความเป็นจริงก็แล้วกัน มึงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียงแน่ๆ ต่อ หึๆ” อยากจะถามพวกมันกันเหลือเกินว่าไอ้ หึๆ ของพวกมันเนี่ยขายเท่าไหร่ ขอซื้อได้มั้ยวะ แบบมันกวนตีนมากจนคิ้วกูกระตุกอ่ะ

 

“เวิ่นเว้ออะไรไร้สาระวะพี่พาย มึงรู้มั้ยว่ากูเพิ่งได้นอนก่อนหน้าที่มึงจะโทรมาแค่แป๊บเดียวเองนะเว้ย งานตรึมอ่ะงานตรึม มึงเข้าใจมั้ยครับ” ผมฟุบหน้าลงกับหมอน จับน้องไอมันตั้งดีๆ เริ่มอยากจะเลื้อยลงไปกองกับที่นอนแสนนุ่มของผมแล้วสิ

 

“กูผิดหรอวะที่คิดถึงมึงอ่ะ ไม่ได้กอดมึงมาหลายวันแล้วนะต่อ ไม่รู้ล่ะกูจะไปหามึงเดี๋ยวนี้เลย...”

 

“โห พี่พายอ่ะต่อไม่คิดถึงพี่แล้วจะไปคิดถึงใครล่ะครับ...” อยากจะบอกว่าถ้าไม่คิดถึงพี่แล้วจะไปคิดถึงหมาที่ไหนด้วยซ้ำ แต่ไม่ได้เว้ยต้องอ้อนมันก่อน ขืนมันมาจริงๆ นี่ผมก็ไม่รู้ว่าจะตอบแม่ว่ายังไง

 

“คิดถึงพี่มั้ยครับเป็นต่อ...” อย่ามาโมเอ้ไอ้พี่พาย มึงอย่ามาทำให้กูรักมึงมากไปกว่านี้ เพราะเท่านี้กูก็ทรมานจะแย่แล้ว แม่งเต็มจนจะล้นใจ

 

“คิดถึงพี่พายจะตายห่าแล้วครับ...”

 

“ต่อครับ กูอยากซึ้งกับมึงบ้างมึงก็อย่ากวนส้นตีนพี่สิครับ” ผมว่าเราไม่ควรจะซึ้งกันเท่าไหร่ ถ้าออกแนวกัดกันมันน่าจะรุ่งมากกว่า

 

“พี่พาย...ต่อรักพี่แบบกอไก่แสนล้านตัวเลยนะ” ผมดึงมาร์คหน้าออกเพราะทนให้มันยิ้มๆ ขำๆ หัวเราะผมไม่ไหวแล้ว อ่า...มาร์คหน้าแล้วมันสบายอย่างนี้นี่เอง ไว้วันหลังจะจับไอ้พี่พายมันมามาร์คหน้าด้วยกัน เป็นผู้ชายก็ต้องรู้จักดูแลตัวเอง

 

“น่ารักมากครับ...” พี่พายมันยิ้ม เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของมันแล้วผมมีความสุขจนอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ นี่ถ้าอยู่ด้วยกันผมอาจจะโดนมันเนียนลวนลามแล้วก็ได้ อยู่คนเดียวนี่ไม่ค่อยเปลืองตัวแต่แม่งโคตรเปลืองใจเลยว่ะ

 

ก็ใจเอาแต่ลอยไปหามันไง...เปลืองเนอะ!

 

“พี่พาย...ผู้หญิงคนนั้นได้เข้ามาหาพี่พายหรือเปล่า” ผมเองก็คิดว่าอาจจะเจอเธอที่บ้านเสบียง ช่วงที่ผมอยู่บ้านช่วยงานแม่ที่บ้านเสบียง แต่ทว่ากลับไม่มีวี่แววคนที่จ้องอาฆาตจะทำลายชีวิตผมเลยแม้แต่เงา

 

“ไม่เห็นแม้แต่เงา บางทีเค้าอาจจะกำลังมีของเล่นใหม่อยู่ก็ได้มั้ง มึงอย่าไปนึกถึงให้เสียอารมณ์เลย ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าพอให้มึงต้องมาคิดถึงหรอก เอาเวลาคิดดีกว่าว่าจะทำยังไงให้กูรักกูหลง” ผมส่ายหน้าไปมาแบบโคตรระอา ชีวิตมึงมีแค่นี้ใช่มั้ยพี่พาย คิดแต่เรื่องแบบนี้ คนกำลังจริงจังอยู่นะเว้ย

 

“แค่กูนั่งเฉยๆ มึงก็รักก็หลงกูแล้วหล่ะพี่พาย ไม่เห็นต้องทำอะไรเลย...”     พี่พายมันทำหน้าตาแบบกวนส้นตีนในความรู้สึกของผมมากๆ ก็มันเรื่องจริงนี่หว่า หรือว่าที่กูพูดมามันไม่จริงล่ะ

 

“มั่นหนังหน้ามากนะครับที่รัก...แต่ก็จริงว่ะ แค่มึงนั่งเฉยๆ กูก็รักก็หลงมึงจะแย่แล้วต่อ ยิ่งพูดยิ่งอยากจับมึงมาฟัด พรุ่งนี้แอบไปนอนด้วยได้มั้ยวะ...นะ นะครับ” อย่ามาอ้อนไอ้ห่าพี่พาย ทำไมวันนี้มึงทำตัวน่ารักเยี่ยงนี้วะไอ้คุณชายธราเทพ มึงอย่าทำให้กูใจละลายเพราะน้ำเสียงอ้อนๆ กับสายตาของมึงได้ป่ะ

 

“พี่พาย...มึงเป็นคนบอกให้กูกลับมานอนที่บ้านเองนะเว้ย อดทนอีกนิดดิวะเดี๋ยวทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติแล้ว” ผมยิ้มให้มันมันถอนหายใจแล้วคว้าไอ้ตัวร้ายมากอดแน่นๆ

 

“นี่กูกอดหมอนจนแทบจะแบนแล้วนะต่อ คิดถึงมึงฉิบหาย...”

 

“ครับๆ รู้แล้วครับว่าคิดถึง คิดถึงเหมือนกันนั่นแหล่ะ...” ผมยิ้มให้กับพี่พาย ถ้าอยู่ด้วยกันผมอาจจะยื่นมือไปยีหัวมันเล่น ไม่รู้ดิ...ผมชอบยีผมพี่พายเล่นนะ มันให้ความรู้สึกว่าพี่พายมันเชื่องกับผมดี ฮ่าๆ

 

“น่ารักมากต่อ...กูว่ากูปล่อยให้มึงนอนดีกว่าตามึงจะปิดแล้ว”

 

“มึงเองก็นอนพักผ่อนนะพี่พาย พรุ่งนี้ตอนบ่ายกูไม่มีเรียนนะเว้ย คงจะไปช่วยงานที่บ้านเสบียงเลย บอกไว้ก่อนเผื่อกูลืม” ผมอ้าปากหาวหวอดๆ มองหน้าพี่พายอีกครั้งก่อนที่จะพูดคำบางคำขึ้นมา

 

“รักนะพี่พาย / รักนะครับ” เราทั้งสองคนต่างพูดขึ้นมาพร้อมๆ กัน เรามองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาในที่สุด ก่อนที่จะแยกย้ายตัวใครตัวมันนอนเอาแรงสำหรับวันพรุ่งนี้

 

ตอนนี้ในสายตาคนรอบข้างเราคือคนรักที่เลิกรากันไปแล้ว แต่ทว่าเราสองคนต่างรู้กันดีว่าเรานั้นยังคงรักกันมากแค่ไหน ยิ่งมีเรื่องนี้เกิดขึ้นมา ผมยิ่งรู้สึกว่าเราสองคนยิ่งรักกันมากขึ้น เป็นห่วงเป็นใยกันมากขึ้น และเข้าใจกันมากขึ้น

 

แน่นอนว่าถ้าหากชีวิตของคนเรามันเรียบง่ายไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ เราก็จะไม่ได้เรียนรู้ถึงรสชาติที่หลากหลายของชีวิตนี้ ผมพร้อมเสมอไม่ว่าปัญหาไหนๆ จะถาโถมเข้ามา ตราบใดที่ผมยังคงมีคนที่รักผมมาก และผมก็รักมันมากๆ อย่างพี่พายอยู่ใกล้ๆ ผมไม่ห่าง

 

“ฝันดีแล้วคืนนี้...”
 

 ..........


 

 

 

เหนื่อย...เหนื่อยแบบสายตัวแทบขาดเลยเว้ยเฮ้ย กว่าจะปลีกตัวมาพักได้นี่เล่นเอาแทบตายคาหน้าที่ เพราะว่าวันพรุ่งนี้ถึงวันจันทร์บ้านเสบียงจะปิดยาวเพื่อเตรียมสถานที่สำหรับจัดงานแต่งพี่ปอ คนเลยกรูกันมาเยอะแยะแบบมากกว่าปกติ

 

คุณนายกับทางฝ่ายพ่อแม่ของพี่ฝ้ายตกลงกันแล้วว่าจะจัดงานแต่งที่บ้านเสบียง ทางผู้ใหญ่ให้เหตุผลว่าเราเองก็มีสถานที่แถมบรรยากาศก็ดีมากๆ อีกอย่างงานแต่งของพี่ปอกับพี่ฝ้ายเชิญแค่ญาติๆ และคนสนิทเท่านั้น ไม่ได้จัดแบบใหญ่โตอะไร เลยใช้สถานที่ที่เรามีเสียเลย

 

ผมนอนหอบหายใจเหมือนหมาหอบแดดอยู่บนโซฟาในห้องพัก ห้องนี้มีความทรงจำบางอย่างนะเว้ย มันเป็นห้องที่ผมถูกไอ้พี่พายลากเข้ามาแล้วผมก็เสียจูบแรกให้กับมัน แล้วหลังจากนั้นผมก็ไม่เคยนับอีกเลยว่าผมเสียจูบไปกี่ครั้ง คือมันนับไม่ไหวอ่ะเข้าใจป่ะ แบบแม่งเอะอะจูบ เอะอะจูบ ถ้าปากผมเปื่อยได้ผมอาจจะปากเปื่อยไปแล้ว

 

“แล้วทำไมกูต้องคิดถึงมันด้วยวะเนี่ย...”

 

“บ่นอะไรน่ะต่อ เหนื่อยมากมั้ยลูก” แม่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำเย็นๆ ที่ยกมาให้ผม น่ารักซะไม่มีแม่ใครวะเนี่ย

 

“ก็บ่นไปเรื่อยอ่ะแม่ เหนื่อยมากๆ วันนี้คนเยอะมากจนต่อแทบวิ่งรับออเดอร์...ขอบคุณครับ” ผมลุกขึ้นนั่งดีๆ แล้วรับน้ำจากแม่มากระดกเกือบหมดแก้ว ชื่นใจมากจริงๆ ไม่ได้ชื่นใจที่ได้ดื่มน้ำอย่างเดียวนะ แต่ชื่นใจที่มีแม่น่ารักๆ เอาใจใส่และรักลูกมากๆ แบบคุณนายพรทิพย์ต่างหาก

 

“ก็ไม่เห็นต้องทำให้เหนื่อยเลยนี่ต่อ เด็กเสิร์ฟแม่ก็รับเพิ่มมาอีกตั้งหลายคน เราหนีกลับมาอยู่บ้านแบบนี้...ทะเลาะกับพายหรือเปล่าลูก” แม่มองหน้าผมด้วยความสงสัย ผมส่ายหน้าช้าๆ ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกเสียวแบบแปลกๆ แบบนี้ด้วยวะ แม่ก็แค่ถามเท่านั้นเอง

 

“เปล่าครับ ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันหรอกแม่ ก็แค่ช่วงนี้ที่บ้านเตรียมงานแต่ง    พี่ปอ ต่อเลยกลับมาช่วยไง งานแต่งพี่ชายทั้งที...”

 

“คิดว่าทะเลาะกันเสียอีก ก็ปกติเห็นต่อที่ไหนต้องเห็นพายที่นั่นไม่ค่อยห่างกันเท่าไหร่” แม่ยิ้มให้กับผมพร้อมกับยกมือขึ้นลูบผัวผมเบาๆ สัมผัสของแม่เป็นสัมผัสที่ดูอ่อนโยนและอบอุ่น

สำหรับผมเสมอ ช่วงเวลาที่ผมเสียใจหรือว่ามีเรื่องกังวลใจ ผมชอบนอนตักแม่กอดเอวแม่เอาไว้ให้แม่ลูบหัวของผม มันทำให้ผมคลายความเสียใจ คลายความกังวลใจไปได้เยอะทีเดียว

 

“ก็เพราะว่าต่อไม่ได้เอารถไปใช้เองไงแม่ พี่พายมันเลยต้องคอยมารับมาส่ง นี่ก็เกรงใจเหมือนกัน ไปอาศัยอยู่กับเค้าแถมยังต้องคอยติดรถไปกับเค้าอีก...” ผมถอนหายใจเบาๆ อยากเปลี่ยนเรื่องคุยมากๆ เลยตอนนี้ ไม่อยากคุยเรื่องพี่พายเท่าไหร่ ไว้รอหลังงานแต่งพี่ปอก่อนนะแม่ ต่อจะคุยเรื่องนี้กับแม่แบบจริงๆ จังๆ

 

“แม่เห็นพี่เค้าก็ออกจะเต็มใจ...”

 

“ฮ้าว...ต่อง่วงนอนจังเลยแม่ ขออู้งานหน่อยได้มั้ยอ่ะ ขอนอนสักสองชั่วโมงแล้วจะลุกขึ้นไปช่วยนะ” ผมแกล้งหาวขัดจังหวะแม่เสียก่อน เปลี่ยนเรื่องแบบเนียนๆ แม่ยิ้มให้กับผม แม่ก็อายุจะเข้าเลขห้าแล้วนะ แต่แม่ยังดูสาว ยังดูสวยอยู่เลย

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมผมถึงได้หน้าตาดีแบบนี้ ก็เพราะว่าพ่อแม่ผมหน้าตาดียังไง ฮ่าๆ

 

“เห็นลูกมีความสุขแม่ก็ดีใจ อะไรก็ตามที่เป็นความสุขของลูก...มันก็ทำให้แม่มีความสุขไปด้วย แม่รักต่อนะ” แม่ลูบหัวผมอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ผมได้แต่แอบคิดตามในสิ่งที่แม่พูด ถ้าแม่รู้ว่าความสุขของผมคือการที่ได้มีพี่พายอยู่ข้างๆ แม่จะยังดีใจอยู่หรือเปล่า หรือจะเสียใจกับสิ่งที่ผมตัดสินใจเลือกลงไป

 

แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ดีใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของแม่...

 

“ว่าไงไอ้หมาต่อ...” คนกำลังคิดอะไรเพลินๆ เจอคำทักทายของไอ้พี่ปอเข้าอารมณ์กูสะดุดเลยแม่ง

 

“อะไรวะพี่ปอ คนจะนอนอย่ามาขัดอารมณ์ได้มั้ยวะ ง่วงจะตายแล้วเนี่ย” ผมนอนหลับตานิ่งๆ อยู่ที่โซฟา ขี้เกียจจะลืมตาไปมองหน้าที่หล่อน้อยกว่าหน้าตาตัวเอง

 

“คุยกับผัวจนดึกจนดื่นไม่ได้หลับไม่ได้นอนหรอวะ” ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ มึงล้ำมากไปมั้ยพี่ปอ นอกจากมึงจะไม่ห้ามมึงยังยุส่งกูอีกนะ ยุมาตั้งแต่กูยังไม่คิดจนตอนนี้กูคิดมากกว่าที่ควรคิดไปแล้วเนี่ย

 

“เรื่องส่วนตัวเว้ย...” ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ ฮ่าๆ แต่ผมรู้ว่าพี่ปอรู้แหล่ะ ผมไม่ได้ปิดบังแต่ก็ไม่ได้พูดถึงเท่าไหร่ เราสองคนพี่น้องเป็นประเภทที่รับรู้เรื่องของอีกฝ่ายแต่จะไม่พูดอะไรกันเท่าไหร่ แต่ถ้าจะให้มานั่งเปิดอกคุยกันก็ได้ ไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ อะไรหรอก

 

“มึงทะเลาะกันหรือเปล่าวะต่อ หรือมีอะไรอยากจะเล่าให้กูฟังมั้ย...” ผมลืมตาขึ้นมามองเพดานแล้วเบี่ยงสายตาไปมองพี่ปอที่มันนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของมัน ผมกำลังใช้ความคิดว่าจะเล่าเรื่องของแฟนเก่าพี่พายให้ฟังดีหรือเปล่า หรือว่าให้มันผ่านเลยไปดีวะ

 

“กูเป็นพี่ชายมึงนะต่อ มีอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้กูฟังได้ บางทีกูอาจจะช่วยมึงได้ หรือถ้าช่วยไม่ได้อย่างน้อยๆ มึงก็ไม่ต้องเก็บมันเอาไว้ให้รกสมอง คนคิดมากฟุ้งซ่านแบบมึงนะอย่าเก็บอะไรเอาไว้เยอะ...ปล่อยมันออกมาบ้าง” พี่ปอมันยิ้มให้กับผม ผมยันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วประสานมือตัวเองเอาไว้ พร้อมกับใช้ความคิดอย่างหนักว่าควรนำเรื่องไม่สบายใจมาใส่หัวมันมั้ย เพราะมันเองก็กำลังมีเรื่องที่ต้องจัดการอยู่ตั้งมากมาย

 

“แล้วไอ้นิสัยที่ว่ากลัวคนนั้นคนนี้จะมาเครียดมาคิดมากด้วยเลยยอมเก็บเรื่องเครียดๆ เอาไว้คนเดียวเนี่ยเลิกสักทีได้มั้ยวะต่อ มึงทำแบบนี้มันจะยิ่งทำให้คนที่รักมึงเค้าเครียดเค้าคิดมากนะรู้มั้ย มีอะไรก็ควรพูดออกมา อย่าคิดแทนคนอื่นว่าเค้าจะเครียดกับสิ่งที่มึงพูดออกมาหรือเปล่า...” ยาวเลยพี่กู ไอ้นี่ก็ทำเหมือนว่ารู้ความคิดกูอีกคนนึงแล้ว ทำไมรอบตัวกูแม่งมีแต่คนน่ากลัววะเนี่ย ทำเหมือนกับอ่านใจกูกันได้งั้น    แหล่ะ

 

“ก็ไม่รู้จะบอกทำไมให้คนอื่นเค้าต้องมาเครียดด้วย...”

 

“แล้วที่มึงเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียว ทำหน้าตาเครียดอมทุกข์แบบนี้ คนรอบตัวมึงเค้าไม่เครียดเลยเนอะ” พี่ปอมันเดินมาใกล้ๆ แล้วเอาบัญชีเคาะหัวผม ผมปัดมือมันออกอย่างรำคาญใจ มันจะไล่ต้อนอะไรกูนักวะเนี่ย รู้ว่าเป็นห่วงแต่ก็นั่นแหล่ะ กูก็ไม่อยากให้พวกมึงเครียดนี่หว่า

 

“เรื่องที่มึงเครียดเนี่ยเรื่องแฟนเก่าไอ้พายใช่มั้ยวะ...” ผมมองหน้าพี่ปออย่างสงสัย มันรู้เรื่องนี้ได้ไงวะเนี่ย ใครบอกมัน...พี่พายมันบอกหรอวะ แต่ไม่น่าจะใช่นี่หว่า

 

“ผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่แทบจะทุกวัน แม่บอกว่าเป็นเพื่อนกับไอ้พายแต่ไอ้ชาย...มันบอกว่าเป็นแฟนเก่า...มันเล่าอะไรๆ ให้กูฟังบ้างเหมือนกันกูเลยพอจะเข้าใจเจตนารมณ์ของผู้หญิงคนนั้น” พี่ชายของพี่พายเป็นเพื่อนสนิทของพี่ปอ ก็ไม่น่าแปลกถ้าเค้าจะบอกเรื่องนี้ให้กับพี่ปอรู้ พี่ชายเองก็น่าจะรู้ถึงความสัมพันธ์ของผมกับพี่พาย

 

ผมไม่ค่อยได้คุยกับพี่ชายเท่าไหร่ แต่ก็เจอกันบ่อยๆ เพราะพี่ชายเองก็แวะเวียนมาเล่นดนตรีกับพวกพี่ปอบ้างเป็นครั้งคราว แต่ช่วงนี้กลับไม่เห็นพี่ชายมาที่นี่เลยนี่สิ

 

“แต่พอวันนั้นวันที่มึงมาที่นี่คนเดียว กูเห็นนะที่เค้ามาคุยกับมึงแต่กูก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเพราะมึงไม่เล่าให้กูฟัง แต่กูไปถามจากไอ้พายมาแล้ว มึงไม่ต้องห่วงเรื่องที่เค้าจะเข้ามายุ่งวุ่นวายในงานแต่งของกูหรอก กูมีวิธีจัดการไม่ให้เค้าเข้ามาในงานแต่งกูได้” พี่ปอมันรู้ทุกอย่างอยู่แล้วนี่หว่า แล้วจะมาถามกูทำไมเนี่ย...

 

“เฮ้อ! วุ่นวายฉิบหายเลยว่ะพี่ปอ แม่งมีแต่เรื่องให้เครียดเต็มไปหมด” ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย มันมีแต่เรื่องเข้ามาให้ต้องคิดจนบางทีผมลืมที่จะใส่ใจคนรอบข้างเพราะเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้นี่แหล่ะ

 

“การที่มึงเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว คิดคนเดียว บางครั้งมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอกต่อ ถ้ามึงบอกคนอื่น พูดกับคนรอบข้าง หลายคนหลายความคิดบางทีอาจจะมีทางออกที่ดีให้มึงเลือกเดินได้อีกหลายทาง” ผมคิดตามที่พี่ปอพูด มันก็จริงตามนั้น เห็นทีต่อจากนี้ไปคงต้องพูดต้องบอกสิ่งที่คิดให้คนอื่นฟังบ้างแล้ว

 

“เลิกเครียดเรื่องวันงานแต่งกูได้แล้ว กูมีเพื่อนเป็นตำรวจตั้งหลายคนมึงก็รู้ เดี๋ยวให้ไอ้ชัยมันจัดการเรื่องนี้เอง ส่วนเรื่องแม่...”

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“ปอคะ...แม่ให้มาตามค่ะ” พี่ฝ้ายเคาะประตูแล้วเข้ามาทางด้านใน เป็นการขัดจังหวะผมกับพี่ปอที่กำลังคุยกันอยู่ บทสนทนาของเราเป็นอันต้องชะงักลงไป ทั้งๆ ที่ผมอยากจะถามพี่ปอว่าสิ่งที่พี่ปอกำลังจะคุยกับผมนั้นมันคืออะไร แต่พี่ปอก็เดินออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว

 

“เฮ้อ...นอนเหอะกู พักร่างกาย พักสมองก่อนแล้วกัน เรื่องอื่นว่ากันอีกที”

 

..........

 

ว่าตอนกลางวันเหนื่อยเอี้ยๆ แล้วนะครับ ตอนนี้แม่งเหนื่อยยิ่งกว่าอีก ทำไมลูกค้าแห่มากันแน่นขนัดแบบนี้ หน้าร้านมีคนนั่งรอโต๊ะอีกตั้งหลายคน ผมวิ่งวุ่นไปทั่วร้านตามประสาลูกรักที่ต้องทำหน้าที่เด็กเสิร์ฟมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

 

“ปื๊ดๆ เช็กบิลโต๊ะ 20 ที” ผมตะโกนเรียกไอ้ปื๊ดที่มันเดินอยู่ไม่ห่าง ผมกำลังเคลียร์โต๊ะที่ลูกค้าเพิ่งจะเช็กบิลเสร็จไป เพื่อที่จำได้ให้ลูกค้าที่รออยู่หน้าร้านได้เข้ามาใช้บริการ ก็ดีอยู่หรอกที่มีลูกค้ามาทานอาหารที่บ้านเสบียงมากขนาดนี้ แต่ผมเหนื่อยว่ะบอกตามตรง หรือเพราะผมห่างหายการทำหน้าที่นี้ไปนานมากแล้ว

 

ตั้งแต่ที่อยู่กับพี่พายแทบไม่ได้กลับมาเสิร์ฟอาหารเลย มาแค่ไม่กี่ครั้งก็มานั่งกินมื้อเย็นอย่างเดียว ช่วงที่กลับมาอยู่บ้านนี่เลยทำงานรับใช้คุณนายซะเต็มที่ แต่แม่ก็บอกว่าไม่ต้องทำหรอกแต่ผมก็ดื้อดึงลงมาทำอยู่ดี ไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีอะไรให้ทำ พี่พายมันเลิกค่ำๆ แทบทุกวันเลยช่วงนี้

 

“พี่กลอยครับ...รบกวนช่วยเคลียร์โต๊ะ 18 ด้วยครับผม” ผมหันไปบอกกับพี่สาวพนักงานเสิร์ฟที่อยู่ไม่ห่าง งานมันเยอะจนบางทีเราก็สอดส่ายสายตามองไม่ทั่วถึง ต้องช่วยๆ กันดูแลเทคแคร์ลูกค้า

 

“พักบ้างก็ได้นะคะน้องต่อ ทำงานมาทั้งวันแล้วนะคะ ระวังจะปวดตัวนะ”      พี่กลอยบอกด้วยความเป็นห่วง ผมยิ้มรับและทำหน้าที่ของผมต่อไป จะว่าไปมันก็เริ่มปวดเนื้อปวดตัวเหมือนกันนะ หรือว่ากูจะแก่แล้ววะเนี่ยเดี้ยงเร็วไปไหนไอ้ต่อเอ๊ย

 

“น้องต่อคะรับออเดอร์โต๊ะ 15 หน่อยค่า” พี่นางพนักงานต้อนรับเดินเข้ามาบอกกับผม ผมมองหน้าพี่นางด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงต้องให้ผมรับออเดอร์ทั้งๆ ที่ผมกำลังเคลียร์โต๊ะอยู่

 

“ลูกค้าเจาะจงมาว่าขอเป็นน้องต่อค่ะ สาวสวยคนที่มาบ่อยๆ คนนี้สงสัยตั้งใจมาจีบน้องต่อของพี่แน่ๆ เลย” พี่นางยิ้มอย่างล้อๆ แต่ทว่าผมกลับยิ้มไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของพี่นาง

 

ผู้หญิงสวยๆ ที่มาบ่อยๆ อย่างนั้นหรอ คงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกมั้ง...

 

และมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ

 

“รับอะไรดีครับ...” ผมถามตามหน้าที่ ไม่คิดจะคุยอะไรกับเธอทั้งสิ้นเพราะเบื่อที่จะคุยกับคนที่แม้แต่ภาษาคนยังไม่เข้าใจ ผมไม่ได้แรงแต่ทว่าเธอเป็นเช่นนั้นจริงๆ

 

“ไม่ทักทายกันสักหน่อยหรอคะน้องต่อ...” ผมระบายลมหายใจน้อยๆ มองหน้าเธอด้วยสีหน้านิ่งๆ ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกไปทั้งนั้น



 

.

.

.

 

“ผมกับคุณไม่ได้รู้จักอะไรกันเป็นการส่วนตัว ไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน คุณเป็นลูกค้า ผมเป็นพนักงาน...รบกวนสั่งออเดอร์ด้วยครับ ผมมีงานอื่นต้องทำ” เคยมั้ยครับ...อยู่ดีๆ ก็เกิดความรู้สึกอยากเอาถาดฟาดหน้าคนขึ้นมาแบบตะหงิดๆ ไม่นะเว้ยต่อนี่มันผู้หญิง มึงอย่านะเว้ย อย่า...อย่าช้า

 

ฮ่าๆ แค่คิดก็ฮาเว้ย แต่ก็ทำได้แค่คิดแหล่ะครับ ไม่สามารถทำได้หรอก เพราะยังไงเธอก็มาในฐานะลูกค้านี่หว่า

 

“อารมณ์ไม่ดีหรอคะ...เพราะว่าถูกพายบอกเลิกรึเปล่าเอ่ย หึๆ” ข่าวไวดีนี่ครับ แต่รู้ไม่จริงนี่หว่าคุณน้ำเน่า แต่เข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้วหล่ะ

 

“เรื่องส่วนตัวครับ คนนอกไม่เกี่ยว ถ้าไม่สั่งออเดอร์ผมขอตัวนะครับ...” การเอาเวลามาเสียให้กับผู้หญิงคนนี้ช่างน่าเสียดายจริงๆ สู้เอาเวลาไปเลี้ยงข้าวไอ้ด่าง ไอ้แดงที่หลังร้านยังดีกว่า

 

อูย...แรงจังเลยกู

 

“ไหนวันนั้นน้องต่อดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกินว่าพายไม่มีทางเลิกกับน้องต่อ แล้วนี่อะไรกันคะ ทำไมถูกเขี่ยทิ้งง่ายๆ แบบนี้ ไหนว่าพายเค้ารักน้องต่อมากไงคะ...” ผมได้แต่ฟังผู้หญิงคนนี้พูดจาเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยอย่างไม่ค่อยอยากจะสนใจเท่าไหร่ ถูกอย่าง พี่พายว่า...คำพูดของผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าให้ต้องเอามาคิดอะไร ผมเชื่อใจพี่พาย รู้ว่าระหว่างเรานั้นยังคงเหมือนเดิม แต่คนที่ไม่รู้อะไรเลยคือผู้หญิงคนนี้ต่างหาก

 

“มันเข้าทางคุณแล้วนี่ครับ ผมกับพี่พายเลิกกันแล้ว ผมเดินออกมาจากเส้นทางของคุณแล้ว คุณก็ทำตามที่คุณต้องการได้เลย อย่ามัวเสียเวลากับผมเลยครับ ระวังพี่พายมันจะไปคว้าคนอื่นเข้ามาก่อน แล้วคุณจะไม่ได้สิ่งที่คุณหวัง” ผมยิ้มแบบเย็นๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางหวาดหวั่นอะไรอีกแล้ว ผมเชื่อในตัวพี่พาย เชื่อในคำพูดของพี่ปอที่ยืนยันหนักแน่นว่าจะไม่มีทางยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาวุ่นวายในงานแต่งได้

 

“ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เพิ่งโดนเขี่ยทิ้งมาแท้ๆ แต่ก็ยังปากดีได้แบบนี้ แสดงว่าน้องต่อเองก็ไม่ได้รักพายเท่าไหร่หรอกมั้งคะ...คงกอบโกยมาได้พอสมควรแล้วสินะ...” เธอยิ้มหยันใส่ผม มือเรียวๆ นั่นทำการเปิดเมนูอาหารไปเรื่อย แต่ไม่เสือกสั่งอาหารสักอย่าง...อุ้ยๆ กูเริ่มแสดงสันดานดิบออกมาแล้วเว้ย ไม่นะต่อมึงต้องใจเย็นๆ

 

“ผมว่าคุณน่าจะลองปรับมุมมองใหม่นะครับ ไม่ใช่เอาตัวเองเป็นมาตรฐานในการมองคนอื่น อย่าคิดว่าคนอื่นจะคิด จะเป็นเหมือนอย่างที่คุณเป็นสิครับ...”

 

“เด็กบ้านี่ปากดีเหลือเกินนะ...” อยู่ดีๆ คนสวยของพี่นางก็ตวาดแว้ดออกมาดังลั่นๆ ทำเอาทุกคนหันมามองกันด้วยความตกใจ เธอจ้องมองหน้าผมด้วยสายตาชิงชังอย่างเปิดเผย หน้ากากและมารยาที่สร้างเอาไว้มลายหายไปแล้ว ตัวตนที่แท้จริงเปิดเผยแล้วสินะ

 

“ผู้จัดการอยู่ไหนคะ ช่วยสั่งสอนเด็กเสิร์ฟหน่อยนะคะว่าควรมีมารยาทกับลูกค้า...”

 

“ผมเป็นผู้จัดการของบ้านเสบียง...มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ” พี่ปอเดินเข้ามาทางพวกเราพร้อมกับแนะนำตัว ผมถอนหายใจแรงๆ แบบโคตรเซ็ง โคตรระอา โคตรเบื่อหน่ายมากๆ แบบกอไก่ล้านตัว อะไรกับกูนักหนาวะเนี่ย

 

“เด็กของคุณไม่มีมารยาท พูดจาไม่ให้เกียรติลูกค้า...”

 

“เท่าที่ผมทราบคุณไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่ในฐานะลูกค้า แต่มาในฐานะแฟนเก่าของไอ้พายที่อยากจะกลับมาเป็นแฟนใหม่...ผมเข้าใจถูกหรือเปล่าครับ” โห...พี่ชายกูมาวินมากๆ แม่งพูดตรงประเด็น แทงตรงๆ จุดแบบสุดตรีนอ่ะ กูลุ้นมากว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ไป

 

“คุณ...” เธอกำมือแน่นแล้วจ้องมองหน้าพี่ปอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว แต่พี่ชายผมแม่งยิ้มอย่างกวนตีนแล้วยักคิ้วให้กับคุณน้ำเน่าซะงั้น พี่ปอแม่งดูกวนส้นตีนแบบโคตรๆ นานแล้วนะเว้ยที่ไม้ได้เห็นพี่ปอในมุมนี้

 

“ผมว่าคุณอย่ามายุ่งกับน้องชายผมเลยดีกว่า ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไรก็ตาม ไปถามจากเจ้าตัวมันเองดีกว่าว่ามันยังต้องการคุณอยู่หรือเปล่า มาตามราวีเด็กแบบนี้ไม่อายชาวบ้านเค้ารึไงกัน...”

 

“สิ่งที่น้องคุณเป็นมันไม่น่าอายมากกว่าหรอคะ...”

 

“ถ้าการที่คนเรารักกันด้วยใจมันน่าอาย แล้วคนที่กลับมาเพื่อหวังจะจับผู้ชายที่เคยทิ้งไปให้อยู่หมัดเค้าเรียกว่าอะไรครับ...ผมล่ะโคตรสงสัยเลยคุณพอจะบอกผมได้หรือเปล่า” พี่ปอ...มึงมันเดอะวินเนอร์ กูแบบเอ๋อแดกแต่แอบปลื้มคำจิกกัดของมึงมาก มึงคงรักกูมากเลยสินะ สินะ...

 

“คุณ!!!

 

“มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาตัดสินว่ามันผิดหรือถูก คุณควรจัดการเรื่องของตัวเอง เอาตัวเองให้รอด และอย่ามายุ่งกับน้องชายผม เพราะผมจะไม่ยอมให้คุณมาทำร้ายมันได้...” ผมมองหน้าพี่ปอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ผมรู้ว่ามันรักผม แต่ผมก็ไม่คิดเลยว่ามันจะปกป้องมากมายขนาดนี้ ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เอาแต่กำมือแน่นและมองมาทางผมด้วยสีหน้าชิงชังอย่างสุดตรีน คือแบบกูก็เกลียดคุณมั้ยวะ แบบกูไม่ได้ทำห่าอะไรเลยก็เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตกูแบบนี้

 

“อ้อ...แล้วที่ขู่ให้มันเลิกกันน่ะมันเป็นอะไรที่โง่มากๆ มากจนผมคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนคิดแบบนี้ได้ ส่วนเรื่องที่ขู่ว่าจะมาวุ่นวายในงานแต่งผม ถ้าคุณกล้าก็มาได้เลย แต่ถ้าถูกเพื่อนผมที่เป็นตำรวจลากตัวออกไปให้อายชาวบ้านเค้าก็เอาเลย ผมไม่ว่าอะไร เดี๋ยวจะส่งการ์ดเชิญไปให้ถึงที่ด้วย” อึ้งเว้ยอึ้ง...พี่ปอมันแรงมากมีการจะส่งการ์ดเชิญไปให้ซะด้วย โห...กูโคตรรักมึงเลยว่ะพี่ปอ รักมากไอ้พี่ชาย

 

“คิดว่ามันจะจบแค่นี้หรอ...คิดว่าฉันจะยอมงั้นสิ” ผมว่าเธอบ้าไปแล้วแน่ๆ ยังกล้าที่จะมาต่อปากต่อคำกับพี่ปออีกหรอวะเนี่ย ไม่กลัวโดนมันตอกหน้าหงายหรอวะ พี่ปอไม่ใช่ผมนะเว้ยที่ไม่พูดอะไรถ้าไม่เหลือทนจริงๆ

 

“คุณจะยอมใครหรือไม่ยอมใครไม่เกี่ยวกับผม ตัวของคุณ เรื่องของคุณ แต่ที่รู้ๆ ผมไม่ยอมให้คุณมายุ่งวุ่นวายอะไรกับน้องผมอีก...เชิญคุณออกไปจากร้าน ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” พี่ปอฝายมือเชิญยัยน้ำเน่าให้ออกไปนอกร้าน ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องมองมา คิดว่ากูอายมั้ยครับ อยากบอกตามตรงว่าแม่งโคตรอาย แต่มันเป็นเรื่องของผมแท้ๆ แต่พี่ปออุตส่าห์กางปีกปกป้องผม ผมเลยคิดว่าเอาก็เอาวะ เป็นไงเป็นกันเลยเหอะ

 

“ไล่ลูกค้าแบบนี้ได้ยังไงกัน...”

 

“ปื๊ด เบน เชิญคุณคนนี้ออกจากร้านและอย่าให้เข้ามาที่นี่อีก ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจมาก่อกวนสร้างความเสียหายและทำให้ร้านเราเสียชื่อ...” พี่ปอมันสั่งกับไอ้ปื๊ดไอ้เบนที่อยู่แถวนั้น สองคนนั้นเดินเข้ามาตามคำสั่งแต่คุณน้ำเน่าเชิดหน้าคว้ากระเป๋าแล้วมองมาทางเราอย่างอาฆาตแค้น

 

“เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่...” เธอเดินกระแทกไหล่ผมจนเซไปหลายก้าว ผมทรงตัวดีๆ แล้วหันไปเพื่อจะมองดูว่าเธอเดินออกไปด้วยตัวเองหรือว่าไอ้ปื๊ดกับไอ้เบนเป็นคนพาออกไป

 

“คุณคะ...อย่าค่ะ”

 

“ต่อระวัง!!!

 

“เฮ้ย!!!

 

เสียงดังวุ่นวายมาพร้อมๆ กันในขณะที่ผมกำลังหมุนตัวไปเพื่อจะดูยัยคุณน้ำเน่า ผมได้ยินเสียงพี่กลอยที่ร้องโวยวายกับเสียงของพี่ปอที่ร้องให้ผมระวัง และเสียงร้องของผมที่ร้องออกมาทันทีที่หันไปมองแบบเต็มๆ

 

ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนของของเหลวที่สาดเข้ามาใส่ผมแบบเต็มๆ แขน ผมรู้สึกร้อนวาบและแสบที่แขนเป็นอย่างมาก แม้ว่ามันจะโดนไม่เต็มที่แต่ทว่ามันก็ถูกผิวของผมไม่ใช่น้อย ตั้งแต่ข้อมือขึ้นไปจนเกือบถึงข้อศอกที่โดนแบบเต็มๆ

 

“ต่อๆ โดนเยอะมั้ย ไปโรงบาลเร็วๆ” น้ำแกงร้อนๆ ที่ราดมาที่แขนของผมทำให้แขนผมแดงและแสบอย่างมาก มากจนผมแทบน้ำตาไหลพราก ผมกำมือแน่นข่มความเจ็บปวดและทรมานที่เกิดขึ้น ผู้หญิงคนนี้มันบ้า เธอเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะอย่างไม่เกรงกลัว

 

“ฝ้าย...ปอพาน้องไปโรงบาลก่อนนะ ฝ้ายอยู่ทางนี้ดูแลทางนี้ และย้ำกับทุกคนว่าห้ามบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับแม่ ปอฝากด้วยนะ” พี่ปอเน้นย้ำกับพี่ฝ้ายในเรื่องที่เกิดขึ้น ผมเจ็บและแสบแขนมากๆ มากแกงส้มมันทั้งร้อนและแสบจนผมแทบจะร้องไห้

 

นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกัน ชีวิตกูต้องเจอกับเรื่องซวยๆ คนเฮงซวยแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ทำไมวะ...เมื่อไหร่มันจะจบเรื่องวุ่นวายนี้ไปซะที

 

..........100%..........



 

 

รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่ทวิตถึงนิยายเรื่องนี้ ให้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่า ><

พี่ปอเจ๋งเสมอ ^^
                เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^
 

นี่ๆๆๆๆ ฝากนิยายเรื่องใหม่หน่อยค่า เปิดบทความจองชื่อเรื่องลงอินโทรแล้ว All I need is You...คือกูต้องการมึง 18+ เรทกระจาย และตัดกระจาย 555 คลิกที่ภาพชื่อเรื่องได้เลยจ้า

ฝากเข้าไปเยี่ยมชมบทความหน่อยนะคะ แล้วเจอกันเมื่อเกรทแต่งตุนได้เยอะๆ จะเอามาลงให้อ่านกันค่ะ ^^

เจอกันค่า ^^


 

All I need is You...คือกูต้องการมึง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15963 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 11:09
    อิเลววววว
    #15963
    0
  2. #15667 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 19:54
    อีช่อ!!!!!!! ไม่ตายดีแน่มึ๊งงงงง อิชั่ว อยากกระทืบแม่งงงงงง กร๊าสสสสส อิพี่พายอยู่ไหน?! มาฆ่ามันเดี๋ยวนี้นะเว่ย!!!! บังอาจทำต่อ ย๊ากก ของขึ้น
    #15667
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #15142 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 00:46
    นางน้ำ!!!!!
    #15142
    0
  5. #14561 วีว่า (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 22:00
    ใครก็ได้เอายายน้ำไปฝังหน่อย
    #14561
    0
  6. #14485 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 12:20
    โว้ยยยยยยย อยากเอาโซดาไฟราดหน้ามันจริงๆเลย -*-
    #14485
    0
  7. #14249 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 17:28
    คนที่น่าจะโดนสาดน่าจะเป็น น้ำ มากกว่า ต่อ นะ อ๊ากกกก ทำลูกชายฉันได้ไงงงง
    #14249
    0
  8. #14026 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 00:50
    สงสารต่อโว้ยยยยย
    #14026
    0
  9. #13249 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 12:29
    อยากได้ที่อยู่คุณน้ำ(เน่า)อ่า อยู่ที่ไหนเอ่ย เดี๋ยวจะแอบเอาระเบิดไปวาง ก๊าซ!!#พ่นไฟ
    #13249
    0
  10. วันที่ 20 มกราคม 2557 / 00:21
    โอ้ยยยย อีน้ำเน่านี่
    #12605
    0
  11. #11968 pmpomm (@pmpomm) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 10:55
    หู้ยยยยย ชอบพี่ปอ ><
    #11968
    0
  12. #11460 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 16:52
    เฮ้ย!! พี่ปอหนูโคตรรักพี่ปออ่า ตอกได้แรงกว่านี้ป่าววววว 555555555 เอาให้เงิบกว่านี้อีกกกกก ส่วนต่อรีบไปโรงพยาบาลเร็ววววววววววว
    #11460
    0
  13. #11296 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 14:38
    อิน้ำกร่อย แกคิดว่าแกจะรอดมั๊ยให้ทาย!?

    ตายศพไม่สวยแน่เธอว์
    #11296
    0
  14. #11128 Rindazz (@leeie) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 07:59
    ศ้าอะ รักกันแต่เพราะภาระต่างๆเลยอยู่ด้วยกันไม่ได้ หลังจากพี่ปอแต่งงานแล้ว4ปี ขอให้ทั้งคู่ได้รักกันเหอะนะ
    #11128
    0
  15. #11127 zttanan (@nanatt_z) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 04:28
    มันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? รีบมาต่อเร็วๆน้าไรต์^^
    #11127
    0
  16. #10450 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 01:45
    พี่ปอ คุณมันเดอะวินเนอร์ มารอบเดียวตบยัยน้ำเน่าซะหน้าหันเลย/ซะใจ(มาก)
    #10450
    0
  17. #10281 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 16:16
    พี่ปอโคตรเจ๋งของโคตรเจ๋งเลย สุดยอดดดดด
    อีน้ำเน่าแกนะแก ถ้าพี่พายรู้นี่ตายแน่ๆ
    #10281
    0
  18. #10114 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 19:09
    อิน้ำเน่าแกมันบ้า กล้าทำเป็นต่อสุดหล่อของพี่พายได้ไง พี่พายรู้แกตายแน่ๆๆอิเน่าอิสกปรก
    ปลื้มพี่ปออ่า วินสุดๆๆ
    #10114
    0
  19. #9997 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 16:43
    อ๊ายยยยยยยยยยยย

    รักพี่ปอโครตตตตตตตตตต

    #เรื่องใหม่แซบมากมายค่ะ พี่เกรท
    #9997
    0
  20. #9894 Toblerone (@kewalin) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:13
    เรื่องใหม่แซ่บ เผ็ด มันส์มากค่ะ พี่เกรทท
    #9894
    0
  21. #9829 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 13:00
    E'น้ำเน่าาาาาาา !!!!!!!!!!!!!!!! กล้าดียังไงมาทำต่อของเค้า(?)อย่างนี้ !

    ศพไม่สวนแน่งานนี้ :( ถ้าพี่พายรู้ ตายสถานเดียว !
    #9829
    0
  22. #9372 aisement (@frei) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 20:27
    โดนพี่พายฆ่าแน่คะอิน้ำโคลน เดี่ยวรู้เลย
    #9372
    0
  23. #9111 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 10:43
    พี่ปอสุดยอดอ่ะ ปรบมือรัวๆๆๆ 



    น้ำเธอด้านไม่มีสิ้นสุดจริง ๆ 



    ต่อจะเป็นอะไรมากมั้ยอ่ะ
    #9111
    0
  24. #8911 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 16:59
    หวานๆๆๆๆ มาเป็นวีดิโอเลย 5555 พลาดแล้วเป็นต่อ
    #8911
    0
  25. #8880 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 10:05
    พี่ปอเท่ฝุดๆ ♥
    น้ำชั่ววว่ะ -*-
    #8880
    0