OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 72 : ☆OK! I love U ★.. 58. รักล้นใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    15 ก.ย. 56


58. รักล้นใจ (Pie & Pentor)

 

 

ผมไม่รู้เลยว่าผมสติผมหายไปไหน ผมแทบจะทิ้งทุกอย่างที่ถืออยู่ลงบนพื้น แล้วรีบขับรถมาดูอาการของเป็นต่อที่โรงพยาบาลทันทีที่พี่ปอโทรมาบอกว่าเกิดเรื่องกับต่อ ความรู้สึกของผมมันตีมั่วปนกันไปหมดจนผมไม่รู้เลยว่าผมควรจะจัดการความรู้สึกไหนก่อนดี

 

ระหว่างรีบไปหาต่อที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการของมัน หรือตามไปฆ่าผู้หญิงคนนั้นทิ้งที่บังอาจมาทำร้ายคนที่ผมรักให้ต้องเจ็บตัวแบบนี้

 

ผมไม่คิดเลยว่าน้ำจะทำถึงขนาดนี้ ถ้ามันไม่โดนแค่ที่แขนล่ะ ถ้ามันโดนหน้าตาของต่อล่ะ มันจะเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหน ผมโมโหมาก...มากจนแทบจะพุ่งไปหาน้ำแล้วลองเอาน้ำร้อนๆ เดือดๆ สาดใส่น้ำดูบ้าง ผมอยากให้น้ำรับรู้ว่าคนรักของผมต้องเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหนกับสิ่งที่น้ำทำ

 

“เดี๋ยวกูไปส่งมึงเองดีกว่าพาย อารมณ์มึงไม่เหมาะกับการขับรถ” ไอ้โก้มันห้ามไม่ให้ผมขับรถในยามที่ผมกำลังโกรธมากแบบนี้ มันบอกว่าผมจะพาตัวเองไปตายซะเปล่าๆ

 

“เร็วๆ โก้...กูร้อนใจ” ผมนั่งกำมือแน่นมากๆ จนเส้นเลือดมันปูดนูนอย่างชัดเจน ผมอยากดูอาการของต่อ อยากจะเห็นด้วยตาตัวเองว่ามันเป็นยังไง มันเจ็บมากเจ็บน้อยแค่ไหน ผมจะได้พิพากษาได้ถูกต้องว่าน้ำควรจะได้รับบทลงโทษหนักหนาแค่ไหน

 

“กูว่าต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแล้วนะ ไม่อย่างนั้นน้ำอาจจะทำอะไรบ้าๆ มากกว่านี้...” ถึงมึงไม่บอกกูก็จัดการแน่ๆ แต่รอให้กูไปหาไอ้ต่อก่อนเถอะ กูจะจัดการขั้นเด็ดขาดกับผู้หญิงคนนี้ จะไม่ยอมให้มาทำร้ายไอ้ต่อให้ต้องเจ็บทั้งกายทั้งใจได้อีก

 

“กูไม่เคยคิดเลยว่าน้ำจะเลวได้ถึงขนาดนี้...” ผมกำมือถือแน่น อยากโทรหา อยากได้ยินเสียง ทั้งๆ อีกแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผมก็จะไปหามันแล้วแท้ๆ แต่ต้องยับยั้งใจเอาไว้เพราะมันอาจจะไม่สะดวกรับสาย และผมจะยิ่งหงุดหงิดมากกว่านี้อีกเท่าตัว

 

“คนเราบทมันจนตรอกขึ้นมามันทำได้ทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด...ทำตัวของตัวเองแท้ๆ” ไอ้โก้มันขับรถเร็วพอสมควรแต่ทว่าใจของผมกลับเร็วยิ่งกว่า ใจของผมมันล่วงหน้าไปหาไอ้ต่อที่โรงบาลตั้งแต่ที่รู้ข่าวจากพี่ปอแล้วหล่ะ

 

“โก้...เร็วกว่านี้ได้รึเปล่าวะ...”

 

“มึงใจเย็นๆ พาย กูรู้ว่ามึงเป็นห่วงมัน แต่ถ้าเร็วกว่านี้นี่อันตรายแล้วมึง” ผมพยายามนั่งนับหนึ่งถึงสิบในใจวนไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ พยายามสงบจิตใจตัวเองเอาไว้เท่าที่ผมจะทำได้ แต่เข้าใจอารมณ์ของผมกันมั้ย คนที่เรารักมากๆ กำลังบาดเจ็บ กำลังทรมาน กำลังต้องการความห่วงใยจากเรา จะให้ผมมานั่งใจเย็นอยู่เฉยๆ ได้ยังไงวะ

 

“เหี้ยเอ๊ย!! กูหงุดหงิดเว้ย” ผมสบถอย่างอารมณ์เสียที่ไม่สามารถทำห่าอะไรได้เลย แทนที่ผมจะสามารถปกป้องคนรักของตัวเองได้ แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่น้อย ถ้าผมอยู่ด้วยกันตรงนั้นผมจะเอาตัวเองบังไอ้ต่อเอาไว้ ผมยอมโดนเสียเองยังจะดีกว่า

 

พี่ปอเล่าว่าจังหวะที่น้ำสาดน้ำแกงมาใส่นั้นพี่ปอเอื้อมมือไปคว้าแขนต่อแล้วดึงต่อไว้ได้แต่ก็ไม่พ้น แต่มันก็ดีแล้วไม่อย่างนั้นอาจจะโดนตัวไอ้ต่อมันแบบจังๆ แล้วมันจะทรมานมากกว่านี้อีกหลายเท่า

 

“กูอยากฆ่าคนฉิบหายไอ้สัด”

 

 

 

เมื่อมาถึงที่โรงพยาบาลผมก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาไอ้ต่อทันที จากที่โทรถามพี่ปอตอนนี้กำลังเคลียร์เรื่องค่ารักษา ไอ้ต่อมันไม่ยอมนอนโรงบาลเพราะมันบอกว่าไม่ได้เจ็บหนักอะไร กลับไปนอนที่บ้านดีกว่า

 

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองหน้าคนที่ผมอยากจะเจอมากที่สุด ผมมองเห็นพี่ปอกำลังคุยกับพยาบาลและเคลียร์เรื่องค่ารักษา มองเลยไปอีกนิดเห็นไอ้ต่อมันนั่งอยู่ สีหน้าของมันแสดงถึงความเจ็บปวด มันมองดูแขนตัวเองเอาไว้แทบจะตลอดเวลา

 

“ต่อ!! มึงเป็นไงบ้าง...กูแทบบ้าตอนที่รู้ข่าว” ผมมานั่งลงข้างๆ มัน จับมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บมากุมเอาไว้ มันมองหน้าผมแล้วเม้มปากเล็กน้อย มันทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ ผมบีบมือของมันเอาไว้แล้วเอาหน้าผากซบลงบนไหล่ของมัน

 

“ต่อกูขอโทษ มึงต้องมาเจ็บตัวเพราะกู...”

 

“กูไม่เป็นอะไรมากสักหน่อย พี่พายอย่าโทษตัวเองดิวะ...อย่าคิดมากนะ” มันฝืนยกมือข้างที่เจ็บขึ้นมาลูบหัวผม คงอยากจะบอกกับผมว่ามันไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ อย่างที่มันบอกออกมา แต่ผมได้ยินมันร้องซี๊ดเบาๆ แผลมันอาจจะตึง อาจจะแสบเวลาที่มันขยับมากๆ

 

“กูขอโทษนะต่อ ไม่รู้ว่าจะต้องขอโทษยังไงถึงจะลบล้างกับสิ่งที่เกิดกับมึงได้” ผมอยากจะกอดมันเอาไว้ไม่ห่าง ผมเป็นห่วงมันมากๆ จนผมไม่เป็นอันทำอะไร รู้หรอก ว่ามันไม่ได้บาดเจ็บมาก แต่มันก็ไม่สมควรจะต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

 

“ไม่ต้องขอโทษกูหรอกพี่พาย มึงไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย ไม่เอาน่าอย่าโทษตัวเอง” ผมเงยหน้าขึ้นมามองหน้ามัน มันมีสีหน้าที่ดูเจ็บไม่น้อย ผมมองดูแขนของมันที่ดูแดงมากๆ เหนือตรงที่ทำแผลเอาไว้มีรอยแดงประปราย ท่าทางมันจะแสบเอาการ

 

“เจ็บมากมั้ยครับ...” ผมอยากให้มันรู้ว่าใจของผมเจ็บและแค้นมากกว่าที่มันเจ็บหลายเท่าตัวนัก ผมอยากจะทำอะไรที่มันดูรุนแรงกับน้ำมากจริงๆ แต่ก็กลัวว่าจะสร้างความไม่สบายใจให้กับต่อมันอีก พอคิดว่ายังไม่สามารถทำอะไรผู้หญิงคนนั้นได้มันยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

 

“ไม่ครับ...ต่อทนได้” มันยิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอดทนอดกลั้น ผมรู้ดีว่ามันกำลังเจ็บปวดกับแผลที่เกิดขึ้น ถึงพี่ปอจะบอกว่าไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ น้ำไม่ได้ร้อนจัด และก่อนมาหาหมอทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาแล้ว เลยบรรเทาอาการบาดเจ็บลงได้เยอะ

 

แต่ยังไงผมก็เจ็บที่ใจ แค่มีคนมาทำให้คนที่ผมรักเจ็บแม้แค่รอยขีดข่วนผมก็ไม่ยอมแล้ว แล้วนี่มันคือเหี้ยอะไร?

 

“พี่ผิดเองที่ปล่อยให้ต่อกลับไปบ้านคนเดียว ผิดเองที่ไม่คอยดูแลต่อให้ดี...”

 

“ถ้าอย่างนั้นต่อก็ผิดด้วยเหมือนกัน ผิดที่ทำตามคำพูดของพี่พาย ผิดที่ไม่ระวังตัวเอง ผิดที่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บแบบนี้...ทีนี้เราก็ผิดคนละครึ่งแล้วนะพี่พาย...ไม่เอาอย่าทำหน้าอย่างนี้ดิวะ ยิ้มให้ต่อดีกว่านะ อยากเห็นพี่พายยิ้มมากๆ อ่ะ” มันฝืนยิ้มให้กับผม ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าผมมันไม่เอาไหนที่ปล่อยให้ต่อต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ได้

 

“ใครมันจะไปยิ้มลงวะ แต่ถ้าต่อยืนยันว่าไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว พี่ไม่อยากเห็นต่อต้องเจ็บปวดและทรมานกับมัน” ผมอยากกอดมันเอาไว้แน่นๆ แต่นี่มันไม่ใช่ที่ที่ผมจะทำอย่างนั้นได้ ถ้าอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องของเรา ผมจะโอบกอดมันเอาไว้ไม่ห่าง จะจูบซับความเจ็บปวดของมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“กูว่าผู้หญิงคนนั้นอาการหนักว่ะพาย นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องพาไอ้ต่อมาโรงบาลกูลากคอไปแจ้งความแล้ว...มัวแต่ห่วงไอ้ต่อผู้หญิงคนนั้นเลยหนีไปได้เลยแม่ง” พี่ปอจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้ว เลยเดินมาหาผมกับไอ้ต่อ ส่วนไอ้โก้มันขอไม่เข้ามา มันรออยู่ที่รถ

 

“ลากเลยพี่ปอ ทำอะไรก็ตามสบายเลย น้ำทำให้ต่อต้องเจ็บแบบนี้ ผมก็จะไม่ทนแล้วเหมือนกัน...”

 

“สองคนนี้ใจเย็นๆ หน่อยดิวะ ต่อไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย อย่าไปยุ่งกับคนบ้าเลยมันไม่คุ้มหรอก...” ไอ้ต่อมันก็เป็นซะอย่างนี้ มันจะใจดีไปเพื่ออะไร ยิ่งกับคนที่คิดร้ายกับมันอย่างน้ำ...มันไม่ควรสงสารหรือมอบความเห็นใจใดๆ ให้อีกแล้ว

 

“ต่อ!! มึงจะยอมเจ็บตัวฟรีๆ แล้วให้ผู้หญิงคนนั้นลอยนวลเนี่ยนะ มึงไม่คิดหรอวะว่าเค้าจะกลับมาทำร้ายมึงอีก นี่กูว่าเข้าขั้นบ้าไปแล้วนะมึง...” ผมเห็นด้วยกับ   พี่ปอ ต่อมันจะใจดีกับคนแบบนี้เพื่ออะไร แต่เรื่องที่ว่าน้ำจะกลับมาทำร้ายต่ออีกนี่ผมจะไม่มีทางยอมแน่นอน ผมต้องจัดการน้ำขั้นเด็ดขาด ให้ออกไปจากชีวิตพวกเราเลยได้ยิ่งดี

 

“ไม่เป็นไรพี่ปอ ผมจะดูแลต่อเอง...” ผมมองหน้าพี่ปอ สายตาที่ส่งไปให้นั้นแสดงถึงความจริงจังอย่างเต็มเปี่ยม ต่อให้พี่ปอมันพูดอะไรมากแค่ไหนต่อมันก็ดึงดันที่จะห้ามไม่ให้เราทำอะไรน้ำอยู่ดี เพราะฉะนั้นถ้าจะทำอะไรก็ทำเลย ไม่ต้องบอกให้ต่อมันรู้ดีที่สุด

 

“เฮ้อ...ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่มึงก็แล้วกัน ยังไงก็ดูๆ น้องกูด้วยนะพาย อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นมายุ่งวุ่นวายอะไรอีก ไม่งั้นกูไม่ยอมให้จบลงแบบนี้อีกแน่ๆ” พี่ปอนั่งลงข้างๆ ไอ้ต่อแล้วยกมือขึ้นกอดไหล่มันเบาๆ มันยิ้มจางๆ ให้กับพี่ชายตัวเอง

 

“ผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะพี่ปอ แต่ถ้ามันเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา ถ้าแม่รู้...ผมกลัวแม่ไม่สบายใจ รอให้เลยไปหลังงานแต่งพี่ปอก่อนค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกันนะ” เมื่อไหร่จะเลยงานแต่งพี่ปอสักทีวะ ใช่ว่าผมไม่รู้สึกยินดีกับพี่ปอแต่ทว่ามันเป็นเหมือนข้อจำกัดให้พวกเราไม่สามารถทำห่าอะไรได้เลย

 

“พวกมึงนี่ก็จริงๆ เลยนะ กังวลห่าอะไรกันมากมายนักวะ งานแต่งงานกู...กูคงจะยอมให้ใครมาทำลายหรอกนะ กูเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่ามีอะไรให้พูดให้บอกกับกู ไม่ใช่คิดกันเองแบบนี้” พี่ปอมันส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะเอนหลังพิงพนักแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

 

“กูเคยบอกมึงไปแล้วและกูขอบอกอีกครั้งนะต่อ นิสัยที่ชอบเก็บห่าอะไรเอาไว้คนเดียว คิดคนเดียว มันไม่ได้ทำให้คนอื่นสบายใจหรอก ไอ้พายมันก็คงไม่สบายใจหรอกที่มึงเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียว มีอะไรก็ช่วยกันคิด ช่วยกันไปมันไม่ดีกว่าหรอวะ” นานๆ จะเจอพี่ปอโหมดนี่เว้ย ปกติจะเฮฮา ดูไม่เครียดอะไรเท่าไหร่ แต่พี่ปอมีความเป็นผู้ใหญ่สูงมากจริงๆ บางทีอาจจะมากกว่าไอ้พี่ชายอีกด้วย

 

“ก็มันไม่อยากบอกนี่หว่า ผมเป็นคนนิสัยแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วพี่ปอก็รู้...”

 

“ก็เออไง...ก็เพราะกูรู้ดีว่ามึงนิสัยยังไงกูถึงได้บอกว่าให้เลิก ถ้าเป็นมึง...มึงจะสบายใจหรอวะที่ไอ้พายมันเก็บเรื่องไม่สบายใจเอาไว้คนเดียว คนเรารักกันควรจะแชร์ทั้งความสุขความทุกข์ต่อกัน สองคนช่วยกันคิด ช่วยกันยั้ง ช่วยกันปลอบ...มันไม่ดีกว่า รึไง” ก็จริงอย่างที่พี่ปอว่า ไอ้ต่อเองก็มักจะบอกให้ผมพูดในสิ่งที่คิด แต่ทว่าตัวมันเองกลับเก็บเงียบซะเอง

 

“ก็มัน...เออๆ ก็ได้ ต่อนี้ไปจะบอกทุกอย่างที่คิดเลยก็ได้” มันทำหน้ายุ่งน้อยๆ พี่ปอยีหัวมันจนผมยุ่งไปหมด พี่น้องคู่นี้ดูรักกันดีนะ ก็อย่างว่านั่นแหล่ะ บ้านนี้เค้าโตมาด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมขนาดนั้น ทั้งพี่ปอ ทั้งไอ้ต่อ ต่างก็มีมุมมองที่ดูคิดบวกไปซะหมด

 

ต่างจากผมที่ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็จะคิดในแง่ลบเสียมากกว่า มองอะไรในมุมลบ คิดว่าทุกคนที่เข้ามาหาก็แค่หวังผลประโยชน์ หวังในเงินทองและเซ็กส์ที่ผมสามารถมอบให้

 

แต่มันไม่ใช่กับเป็นต่อ คนๆ นี้ไม่เหมือนใคร เป็นต่อต้องการสิ่งเดียวจากผม...นั่นคือความรัก

 

“แล้วมึงจะเอายังไงวะต่อ จะกลับบ้านพร้อมกู หรือว่าจะกลับไปพร้อมกับ    ไอ้พายเลย...”

 

“มึงกลับไปบ้านก่อนดีกว่าต่อ แล้วพรุ่งนี้เช้ากูค่อยแวะไปรับ ข้าวของมึงอยู่ที่บ้านทั้งหมดเลยนี่หว่า...” ผมยังพามันกลับไปด้วยกันคืนนี้ไม่ได้ ผมมีที่ที่ผมต้องไป มีบางสิ่งบางอย่างที่ผมต้องทำ และจะให้มันรู้ไม่ได้เด็ดขาด

 

“เอางั้นก็ได้ ถ้าแม่ถามก็บอกว่ายกของแล้วน้ำแกงมันหกใส่ก็แล้วกัน แม่คงไม่สงสัยอะไรมากหรอกมั้ง...” มันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เวลาที่ว่าง่ายก็เข้าใจง่ายเกิน แต่พอเวลาจะดื้อจะรั้นขึ้นมาอย่างคิดว่ามันจะยอมง่ายๆ เลย แม่งเถียงหัวชนฝาไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นกูวานมึงแวะไปส่งไอ้ต่อกลับบ้านเลยแล้วกัน กูต้องแวะไปเคลียร์งานที่บ้านเสบียงอีก” พี่ปอตบบ่าไอ้ต่อสองสามที ก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินแยกไป ผมระบายลมหายใจน้อยๆ แล้วลุกขึ้นยืนเดินเคียงกันออกไปที่ลานจอดรถ

 

.

.

.

.

 

“เจ็บแผลมากมั้ยต่อ...” ผมว่าผมถามคำถามนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ มันทำแค่ส่ายหน้าไปมาเท่านั้น แล้วก็เดินมาด้วยกันแบบเงียบๆ ความเงียบไม่ได้ทำให้จิตใจของผมสงบลงได้เลย มันกลับยิ่งทำให้ผมว้าวุ่นและเอาแต่คิดกลับไปกลับมาว่าควรทำอย่างไร

 

วิธีการที่จะกำจัดผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิตของผมกับต่อมันไม่ได้ยากเลย ถ้าผมจะทำอะไรรุนแรงผมก็สามารถทำได้ เพราะสุดท้ายแล้วพ่อก็จะคอยตามเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้มันเหมือนว่าไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น

 

แต่ถ้าต่อมันรู้ล่ะ มันจะยอมหรอ มันจะมองผมในแง่มุมไหน ผมไม่อยากเป็นคนเลวในสายตามัน ถึงแม้ว่าคนทั้งโลกจะมองว่าผมเลวก็ช่าง แต่แค่มันคนเดียวเท่านั้นที่ผมจะไม่ยอมถูกมองว่าเลว

 

“พี่พาย...กูเปลี่ยนใจแล้ว กูกลับไปนอนค้างที่คอนโดมึงเลยแล้วกัน” อยู่ดีๆ มันก็พูดขึ้นมา ทั้งๆ ที่มันตอบตกลงแล้วว่ามันจะกลับไปบ้านก่อน

 

“แต่ว่า...”

 

“ไม่ว่ามึงคิดจะทำอะไร ขอให้รู้เอาไว้ว่ากูรู้ทัน และหยุดความคิดนั้นไปเลย...กูไม่อยากให้คนที่กูรักต้องทำร้ายใคร” ต่อมันชะลอฝีเท้าแล้วหยุดเดิน ผมที่เดินนำมาราวๆ สองก้าวก็หยุดฝีเท้าหันกลับมามองหน้ามันด้วยความสงสัย

 

มันรู้...มันคงมองสายตาผมออกว่าเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นแค่ไหน มันรู้ดีว่าผมรักมันมากแค่ไหน และผมสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อมัน

 

“แต่ผู้หญิงคนนั้นทำให้มึงเจ็บ...”

 

“แต่การที่มึงคิดจะไปทำให้เค้าเจ็บ...มันก็ไม่ได้ช่วยให้แผลกูหายเร็วขึ้นหรอกพี่พาย ยังไงซะนั่นก็ผู้หญิง กูขอล่ะ...อย่าทำอะไรเลย กลับไปด้วยกันกับกู...กลับไปในที่ของเรา กูอยากให้มึงอยู่ด้วยกันข้างๆ กู” มันเดินเข้ามาหาผม มือข้างที่ไม่ได้เจ็บกุมมือผมเอาไว้แล้วส่งสายตาอ้อนวอนมาให้

 

“กูไม่ได้ใจดี กูไม่ได้ทำเพื่อเค้า แต่กูทำเพื่อมึง เพื่อไม่ให้มึงต้องทำเรื่องอะไรร้ายๆ ไม่ต้องให้มึงเกิดปัญหากับพ่อ สัญญากันแล้วนะพี่พายว่าจะเคลียร์ปัญหาไม่ใช่เพิ่มปัญหา” มันทำให้ไฟที่ปะทุในใจของผมค่อยๆ สงบลง มันคิดถึงแต่ผม เป็นห่วงแต่ผม เพราะอย่างนี้ผมเลยไม่สามารถทำอะไรอย่างที่ใจอยากทำได้เหมือนครั้งก่อนๆ ที่เคยเป็น

 

“กูต้องทำยังไงวะต่อ...กูโมโหมาก กูอยากฆ่าผู้หญิงคนนั้นทิ้งด้วยซ้ำ ทำไมต้องทำร้ายมึง ทำไมต้องทำให้มึงเจ็บ...” ผมคว้าร่างของไอ้ต่อเข้ามากอดแน่นๆ ซบหน้าลงบนซอกคอของมัน ผมรักมันมาก และเจ็บใจมากที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ถ้าผมทำในสิ่งที่มันห้ามมันอาจจะโกรธผมก็ได้

 

“กูไม่เจ็บมากหรอกพี่พาย มันไม่ได้ร้ายแรงมากขนาดนั้น ขอบคุณนะที่เป็นห่วงกูมากขนาดนี้...กูรักมึง” มันกระซิบบอกรักผม คำว่ารักของมันเหมือนสายฝนที่โปรยปรายลงมาดับเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นชิงชังของผมให้ค่อยๆ มอดและดับลงไปในที่สุด

 

แต่ทว่าผมก็ยังคงโกรธน้ำ โกรธจนถึงขั้นเกลียดเลยก็ว่าได้

 

“กูไม่อยากให้ตัวเองเป็นต้นเหตุให้มึงต้องมีปัญหากับพ่อ ถ้ารักกู...กูขอร้องนะพี่พาย อย่าวู่วาม อย่าคิดทำอะไร อย่าให้มือคู่นี้ต้องเปื้อน...เก็บมือคู่นี้ไว้กอดกูดีกว่า” มันยิ้มให้กับผม ผมไม่รู้ว่าผมจะรักมันได้มากแค่ไหน มันมากมายจนไม่มีที่สิ้นสุดแล้วจริงๆ สำหรับความรักที่ผมจะมอบให้กับมัน

 

“กูรักมึงต่อ รักมึงมากจริงๆ” ผมลูบหลังมันเบาๆ กอดมันเอาไว้ไม่ห่าง เราสองคนยิ้มให้กันและกัน ผมจะพยายามใจเย็น จะพยายามไม่ใช้อารมณ์ จะพยายามไม่ทำในสิ่งที่มันไม่ชอบ ถ้ามันต้องการแบบนั้นผมจะพยายามอดทนกับความชิงชังในใจ

 

เพราะถึงผมไม่ได้ลงมือทำด้วยตัวเอง อย่างน้อยๆ ผมก็มีคนทำแทน...หึ

 

..........

 

 

 

 

ตอนแรกผมก็คิดว่าพี่พายมันขับรถไปเองแต่พอเห็นว่าเป็นพี่โก้ที่เป็นคนขับก็ค่อยเบาใจหน่อย เพราะกลัวว่าพี่พายมันจะใจร้อนแล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้น ถ้าเกิดอะไรกับมันผมคงทำใจไม่ได้แน่ๆ

 

ผมเดินเข้ามาในห้องที่มืดมิด พี่พายเดินตามเข้ามาและทำการเปิดไฟในห้องให้สว่างไสว ผมไม่ได้กลับมาที่ห้องนี้แค่ไม่กี่วันทำไมถึงได้รู้สึกคิดถึงมากแบบนี้วะ แต่ที่คิดถึงมากกว่าคงเป็นคนที่เดินเข้ามากอดผมจากทางด้านหลังนี่แหล่ะ

 

“ต่อ...อย่าโกหกกูนะ มึงเจ็บแผลมากมั้ย...”  พี่พายมันกระซิบถามผม ผมแสบแผลเอาการอยู่เหมือนกัน เพราะน้ำที่ราดมานั้นมันเป็นน้ำแกงด้วยแหล่ะ ทั้งร้อนทั้งแสบแต่ทว่ายังพอทนได้อยู่ ครั้งก่อนก็เคยถูกน้ำร้อนลวกแบบนี้เหมือนกัน เพียงแค่ไม่โดนมากแบบนี้

 

“เจ็บแต่ไม่มาก กูทนได้จริงๆ พี่พาย” ผมหันไปยิ้มให้กับพี่พาย มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ และแตะปากลงบนปากของผมเบาๆ เราสัมผัสริมฝีปากของกันและกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน พี่พายเม้มปากผมเบาๆ ก่อนที่จะปล่อยให้ผมเป็นอิสระ

 

“กูอยากเจ็บแทนมึง กูอยากอยู่ตรงนั้น...กูจะเป็นคนกันมึงเอาไว้” พี่พายกอดผมอยู่อย่างนั้น ผมก้มหน้าเล็กน้อยและยิ้มให้กับตัวเอง ผมดีใจที่พี่พายรักผม เป็นห่วงเป็นใยผมมากมายเช่นนี้

 

“ไม่เอาหรอก...ให้กูเป็นคนเจ็บน่ะดีแล้ว ถ้ามึงเป็นคนเจ็บคงสำออยน่าดูอ่ะพี่พาย” ผมค่อยๆ หันหน้ามามองสบตากับพี่พาย ยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นยีหัวมันเบาๆ ชอบจริงๆ ที่ได้เล่นหัวพี่พายมันเนี่ย

 

“กูจริงจังอยู่นะต่อ มึงนี่ก็ทำเป็นเล่นไปหมด...” พี่พายยกมือขึ้นจับมือของผมเอาไว้ พร้อมกับค่อยๆ ยกมือของผมลงจากหัวของพี่พาย ลดระดับลงมาเล็กน้อยก่อนที่จะแตะปากลงบนหลังมือของผมแผ่ว ผมเม้มปากเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่เก็บเอาไว้ไม่มิด

 

“รู้แล้วครับว่ารัก รู้อยู่เต็มอก รักพี่พายเหมือนกันครับผม” ผมขยับเข้าไปหาพี่พายพร้อมกับกอดผู้ชายคนนี้เอาไว้ ผู้ชายที่มอบความรักและความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจให้กับผม

 

“อย่าน่ารักสิวะต่อ พี่ไม่ทนนะเว้ย” พี่พายมันลูบหัวผมเบาๆ ผมหัวเราะน้อยๆ แล้วดันตัวออกห่างจากพี่พาย

 

“ไม่ทนก็ต้องทนว่ะพี่พาย กูแสบแขนแบบนี้ตามใจมึงไม่ไหวหรอก” ผมยักคิ้วให้พี่พายแล้วเดินนำเข้ามาทางด้านใน อยากจะนั่งพักสักหน่อย เรื่องราวมากมายที่วิ่งวนอยู่ในหัวมันทำให้เกิดความรู้สึกวุ่นวายใจไม่จบไม่สิ้น ขอเคลียร์มันเป็นเรื่องๆ ไปก่อนก็แล้วกัน

 

“มึงได้กินอะไรมาหรือยังต่อ หรือว่าอยากอาบน้ำเข้านอนเลย แล้วต้องไปล้างแผลทุกวันหรือเปล่า” พี่พายถามผมแบบรัวๆ ดูท่าทางคงอยากจะเอาใจใส่ผมสินะ น่ารักเกินไปอีกแล้วผู้ชายคนนี้ มันดูเป็นความน่าภูมิใจเหมือนกันนะ กับการที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยสนใจใคร กลับมาดูแลเอาใจใส่และให้ความสนใจเรามากมายขนาดนี้

 

“กินข้าวมาแล้ว แล้วพี่พายอ่ะกินอะไรหรือยัง...” พี่พายมันส่ายหน้าช้าๆ

 

“พอกลับมาถึงคอนโดพี่ปอก็โทรมาบอกเรื่องมึงพอดี ยังไม่ได้กินอะไรเลยสักนิด...” มันทำหน้ายุ่งน้อยๆ ผมตบแก้มพี่พายมันเบาๆ แล้วตั้งท่าจะลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อไปหาอะไรให้มันกินรองท้อง

 

“จะไปไหนวะต่อ...”

 

“ก็จะไปหาอะไรให้พี่พายกินไง มึงหิวไม่ใช่หรอวะ หน้ายุ่งขนาดนี้” ผมถูก      พี่พายกดไหล่ให้นั่งลงบนโซฟาตามเดิม

 

“เจ็บขนาดนี้ยังจะซ่าอีกนะต่อ ไม่ต้องทำอะไรให้กูหรอกเดี๋ยวเอาในตู้มาอุ่นกินเอาก็ได้ ไม่ต้องทำอะไรให้กูเลยนะต่อ พักผ่อนเยอะๆ เดี๋ยวกูจะเป็นคนดูแลมึงเอง”      พี่พายยื่นหน้ามาจูบหน้าผากผมเบาๆ ก่อนที่จะเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อรินน้ำมาให้กับผม ผมมองดูพี่พายด้วยความรู้สึกที่มากล้น

 

การที่เกิดเรื่องแบบนี้กับผมมันก็เป็นการพิสูจน์ให้รู้ได้เหมือนกันนะว่าพี่พายน่ะทั้งรักและเป็นห่วงผมมากเพียงใด เวลาที่พี่พายทำอะไรให้ผมถึงมันจะเป็นแค่สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่มันก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจของผู้ชายคนนี้

 

คนที่ไม่เคยจริงใจกับใคร

 

คนที่ไม่เคยสนใจใคร

 

คนที่ไม่เคยดูแลเอาใจใส่ใคร

 

คนที่ไม่เคยมอบความรักให้ใครอย่างจริงจัง

 

แค่เท่านี้ก็ดีแล้ว มากล้นจนผมรู้สึกตื้นตันใจมากพอแล้วจริงๆ

 

“น้ำครับ” พี่พายยื่นแก้วน้ำมาแตะที่แก้มผม ผมยิ้มพร้อมกับรับน้ำมาดื่ม อยากให้พี่พายมันยิ้มให้ผมมากกว่าทำหน้ายุ่งใส่แบบนี้

 

“ไหนลองยิ้มดิพี่พาย” ผมวางแก้มน้ำแล้วขยับตัวนั่งหันไปหาพี่พาย มันยังทำหน้ายุ่งใส่ผมเหมือนเดิม

 

“ใครจะไปยิ้มออกวะต่อ...”

 

“เอาน่า...ยิ้มให้ดูหน่อยดิวะพี่พาย ไม่ได้เห็นรอยยิ้มหล่อๆ ของมึงมาหลายวันแล้วนะเว้ย ยิ้มนะ...นะ” ผมกำลังอ้อนมันอยู่นะเนี่ย มันจะรู้บ้างรึเปล่าเล่า คนก็เขินเป็นเหมือนกัน แต่ไม่อยากให้มันทำหน้าหมาเหนื่อยใส่แบบนี้นี่หว่า

 

“ที่ยิ้มออกก็เพราะมึงอ้อนกูเนี่ยแหล่ะต่อ” พี่พายมันยิ้มให้ผม ผมชอบเวลาที่มันยิ้มแบบนี้แหล่ะ มันดูไม่ร้ายเหมือนอย่างที่ใครหลายๆ คนมองว่ามันเป็น พี่พายไม่ใช่คนเลวร้าย พี่พายมันแค่พร้อมจะปกป้องเพื่อนพ้องและคนที่มันรักเท่านั้นเอง

 

“โคตรหล่อเลยว่าผู้ชายของใครวะเนี่ย เห็นแล้วโคตรชื่นใจเลย” ผมยักคิ้วให้   พี่พาย วันนี้พี่พายแม่งเชื่องมาก ฮ่าๆ ไม่หรอก มันคงกำลังเป็นห่วงผมอยู่ มันคงไม่กล้าเล่นกับผมแรงๆ เพราะกลัวว่าผมจะเจ็บแผล ได้รู้ว่าพี่พายมันรักผมมากแค่ไหนแบบนี้โคตรมีความสุขเลย

 

“ผู้ชายของเป็นต่อพ่อทุกสถาบันไงครับไอ้ยุ่ง” พี่พายเองก็คงชอบยีหัวผมเหมือนกัน ลูกผู้ชายอย่างเราเห็นเรื่องศักดิ์ศรีเป็นสำคัญ เราไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัวเราหรอกครับ นอกเสียจากว่าคนๆ นั้นคือคนที่เรารักมากจริงๆ

 

“ไปหาอะไรกินเหอะพี่พาย กูนอนเล่นตรงนี้แหล่ะ กินซะก่อนเดี๋ยวปวดท้องขึ้นมาไม่มีแรงดูแลกูนะเว้ย” ต้องขู่ครับเพราะว่าพี่พายมันกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งผมคิดว่ามันน่าจะปฏิเสธว่าไม่หิว ไม่กิน ต้องขู่แบบนี้แหล่ะมันจะได้ไม่แย้งไม่เถียง

 

“เออๆ ก็ได้ ว่าจะนั่งมองหน้ามึงให้หายคิดถึงซะหน่อย...โคตรคิดถึง โคตรอยากกอด โคตรอยากจูบ โคตรของโคตรอยากจะเอามึงเลย...” โห!! ไอ้เหี้ยพี่พาย แรกๆ นี่ทำกูซึ้งและเขินจนแทบบิดเป็นเกลียว แต่พอเจออันสุดท้ายนี่อารมณ์เขินกูมอดไหม้เลยห่า มึงนี่มันคิดแต่เรื่องนี้จริงๆ สินะ

 

“มึงคงอดตายไปจนกว่าแขนกูจะหายอ่ะพี่พาย” ผมเอาไอ้ตัวร้ายฟาดหน้ามันไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้แบบส่วนตัว มันยกแขนขึ้นมากันเอาไว้และจับไอ้ตัวร้ายไปกอดเกยคางลงบนหมอนอิงพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผม

 

“ท่าที่ไม่ต้องใช้แขนก็มีเหอะต่อ ทำเหมือนไม่เคย...หึๆ” หึห่าอะไรไอ้ทะลึ่งเอ๊ย ผมมองมันด้วยหางตา นี่กำลังสงสัยอยู่ว่าที่มันห่วงผมเสียเหลือเกิน ห่วงแบบโคตรจะห่วงเนี่ย ห่วงผมหรือว่าห่วงกลัวว่าจะอดเอาผมแน่วะ

 

“กูห่วงมึงหรอกน่า...คิดเยอะนะเรา” ผมหันไปมองหน้าพี่พายมันทันที ก่อนที่จะมองไปรอบๆ ห้องแบบหวาดๆ ไอ้ห่านี่มันเล่นของหรือเปล่าวะเนี่ย หลายครั้งแล้วนะที่มันทำเหมือนว่าอ่านใจผมออก ทำเหมือนว่ารู้ใจผมแบบนี้

 

“พี่พายมึงเล่นของหรือเปล่าวะเนี่ย ทำไมรู้หมดเลยว่ากูคิดห่าอะไร...”

 

“ไม่ต้องเล่นของก็อ่านใจมึงได้ว่ะต่อ ตามึงบอกทุกอย่างที่มึงคิด” มันยักคิ้วให้ผมก่อนที่จะเดินไปจัดการอุ่นอาหารกินตามที่ผมบอก ผมก็ว่างั้น...มีแต่คนบอกว่าตาผมไม่เคยโกหกเพราะดวงตาของผมจะบอกความจริงทุกอย่าง

 

“เฮ้อ...แสบแขนชะมัด กูไม่ได้หนังหนานะเว้ยเสือกเอาของร้อนๆ มาสาดใส่ แต่ก็ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก...เฮ้อ!!” สรุปแล้วผมกับพี่พายก็ไม่ต้องทำเหมือนว่าเลิกกันแล้วใช่ป่ะวะ พรุ่งนี้ก็คงต้องไปเรียนพร้อมพี่พายเพราะว่าขับรถไม่ถนัดเท่าไหร่ ดีแล้วที่มันเป็นแขนซ้ายไม่ใช่แขนขวาไม่งั้นทำอะไรไม่ถนัดอีก

 

จริงๆ แล้วผมก็แค้นใจ โมโหที่ผู้หญิงคนนั้นมาสร้างความวุ่นวายในร้าน มาหาเรื่องและทำร้ายผมแบบนี้ แต่ทำไงได้ผมถูกสอนมาว่าห้ามทำร้ายผู้หญิง ทั้งๆ ที่บางทีผู้หญิงกลับเป็นฝ่ายมาทำร้ายพวกผู้ชายอย่างเราเสียเอง น่าจะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับผู้ชายบ้างนะเนี่ย...

 

“นอนๆ ไปต่อ เพ้อเจ้ออยู่ได้...”

 

“พี่พาย...กูว่ามึงน่ากลัวขึ้นทุกวันแล้วนะเว้ย” ไอ้พี่พายมันตะโกนขึ้นมาขัดความคิดของผมที่กำลังเพ้อเจ้อตามที่มันบอกจริงๆ ทำเอาผมสะดุ้งแล้วมองไปรอบห้องแบบระแวงอีกครั้ง ไอ้บ้านี่น่ากลัวฉิบหายให้ตายเหอะ

 

..........

 

 

 

ค่ำคืนที่ผ่านมานั้นผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ผมโหยหา ความอบอุ่นที่ขาดหายไปจากชีวิตผมในเวลาเพียงแค่สองสามวันที่เราห่างกัน แต่ทว่าผมกลับโหยหามันมากเหลือเกิน เราสองคนนอนกุมมือกันเพียงเท่านั้น พี่พายอัปเปหิตัวเองลงไปนอนที่พื้นโดยการให้เหตุผลว่ากลัวจะโดนแผลของผม

 

ผมนอนชิดริมเตียงนอน มือของเราทั้งคู่สอดประสานกันไม่ห่าง ผมนอนมองสบตากับพี่พายที่นั่งอยู่บนพื้นห้องใกล้ๆ ผม พี่พายจูบผมครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้เบื่อ ผมเองก็โหยหาจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายของพี่พาย กว่าเราจะผละจากกันได้ก็ทำเอาเราทั้งคู่เกือบคุมอารมณ์ตนเองเอาไว้ไม่อยู่

 

เรานอนมองสบตากันพร้อมกับมือที่กุมกันเอาไว้ไม่ห่าง ถึงคืนนี้จะไม่มีอ้อมกอดของพี่พายเหมือนทุกๆ คืนที่เรานอนกอดกัน แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของพี่พายที่กุมมือของผมเอาไว้ไม่ปล่อย แค่นี้ก็ทำให้หัวใจชุ่มชื่นและมีแรงที่จะต่อสู้กับปัญหาที่รออยู่ในวันข้างหน้าแล้วจริงๆ

 

 

 

 

ว่าแต่ว่าตอนนี้กูมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย...

 

“พี่พาย!! มันจะไม่ง่ายกว่าหรอวะถ้ามึงจะแวะส่งกูที่คณะก่อนแล้วค่อยมาที่คณะมึง” ผมกำลังงงกับความคิดและการกระทำของไอ้คุณชายธราเทพครับ จะไม่ให้งงได้ไงก็มันพาผมมาที่วิศวะแล้วจอดรถเข้าที่เข้าทางเสร็จสรรพ ผมก็แบบมองหน้ามันด้วยความสงสัยว่าอะไร คืออะไร คือกูเรียนที่นิเทศไงไม่ได้มีเรียนที่วิศวะไง แล้วพามาทำไม

 

“ใช่...มันจะง่ายกว่าถ้ากูส่งมึงที่นิเทศ แต่นี่เป็นวิธีที่กูจะทำให้ทุกคนรับรู้ว่าอะไรเป็นอะไร...” หืม! คืออะไร อะไรเป็นอะไรของมึงวะ มึงมาอารมณ์ไหนอีกแล้ววะพี่พาย

 

“ลงมาดิวะต่อ...กูดับเครื่องแล้วมึงไม่ร้อนรึไงเล่า” พี่พายมันคว้าเป้ของผมไปสะพาย พร้อมกับเรียกให้ผมลงจากรถที่มันจอดสนิทแล้ว ผมก็เดินลงมาอย่างงงๆ คือมาที่นี่บ่อยอยู่หรอก ไม่ได้งงสถานที่ แต่งงกับอารมณ์สามีอ่ะครับ ฮ่าๆ ฮาเหี้ยไรใช่เวลามั้ยเนี่ย

 

“ทำไมวะพี่พายมึงจะแวะมาเอาอะไรก่อนหรือไง หรือว่าจะให้กูขับรถกลับไปที่คณะ...”

 

“มึงเงียบๆ แล้วเดินมาด้วยกันเหอะต่อ” พี่พายมันหันมาส่งสายตาดุๆ ใส่ผม แค่ถามแค่นี้ต้องดุด้วยหรอวะเฮ้ย แล้วตกลงไม่ต้องแกล้งทำเป็นเลิกกันทะเลาะกันแล้วใช่มั้ยวะ

 

“พี่พายมึงกำลังคิดจะทำอะไรไหนลองบอกกูมาดิ” ผมยื้อตัวเล็กน้อย มองหน้าพี่พายด้วยความสงสัย แม่งต้องมีอะไรอย่างแน่นอนสีหน้ามึงดูมีเลศนัยนะครับ

 

“กูก็แค่ขับรถเลยมาแล้วขี้เกียจวนกลับไป เดี๋ยวกูเดินไปส่งมึงที่คณะแล้วกัน...” หืม! แน่ใจหรอวะพี่พายว่ามันแค่นั้นจริงๆ มึงดูไม่น่าจะมีเรื่องที่คิดแค่นั้นนะเว้ย แล้วคณะมึงกับกูนี่ใช่ว่าจะใกล้กันสักเท่าไหร่ เดินผ่านกี่คณะเล่ากว่าจะถึงนิเทศ กูบอกตามตรงเลยว่ามันเหนื่อย

 

“พี่พาย...” ผมกดเสียงเข้มๆ แล้วมองหน้ามันอย่างจริงจัง กดดันพี่พายให้มันคายความจริงออกมาให้หมดเปลือก มันบอกเองว่ามีอะไรให้พูดให้บอกห้ามปิดบังกัน เพราะฉะนั้นมันเองก็ต้องพูดกับผมเช่นกันว่ามันกำลังตั้งใจจะทำอะไร

 

“เออๆ ก็ได้ๆ วุ่นวายจริงๆ เลยนะต่อ กูก็แค่จะเดินไปส่งมึงเพื่อทำให้ไอ้พวกปากหมาปากมากมันรู้ว่ากูกับมึงยังไม่ได้เลิกกันเหมือนอย่างที่มันเข้าใจ...” กูว่าแล้วมั้ยล่ะ ไอ้ห่าพี่พายนี่มันจริงๆ คิดแต่เรื่องแบบนี้สินะ พอพี่ปอบอกว่าไม่ต้องสนใจยัยคุณน้ำเน่านั่น มึงก็เอาเลยเนอะ

 

“ไม่เอา!! มันไกลจะตายห่าพี่พาย กูเหนื่อย ร้อน และที่สำคัญ...เดินมากๆ มันกระเทือนแผลกูเข้าใจมั้ย” นี่เลย!! ต้องเอาเรื่องแผลมาอ้างเลยครับ มันก็ไม่เชิงอ้างแต่วันนี้เหมือนแผลมันจะพองๆ แสบๆ ไม่อยากให้โดนเหงื่อเท่าไหร่ อีกอย่างแม่งมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นตั้งเยอะ ทำไมมันต้องลงทุนเดินอ้อมโลกแบบนั้นด้วยวะกูไม่เข้าใจ

 

“อะไรวะต่อ งี่เง่าว่ะ...” ใครกันแน่ที่งี่เง่ากูล่ะเชื่อจริงๆ เลยว่าไอ้พี่พายมันจะคิดแบบนี้ได้ กะจะทำอะไรกูระหว่างเดินหรือเปล่าวะ ไม่ใช่แม่งจับกูจูบต่อหน้าสาธารณชน...ทีนี้กูดังเป็นพลุแตกแบบไม่ต้องสืบแน่ๆ

 

“ก็ได้!! อยากให้กูเดินก็ได้พี่พาย ถ้ากูร้อน เหงื่อกูออก กูแสบแผล แผลติดเชื้อ ก็ช่างแม่งเถอะ กูไม่รู้สึกอะไรหรอก...”

 

“ครับๆ กูยอมแพ้แล้วครับน้องต่อ ขึ้นรถครับกูจะกลับไปส่งที่คณะ” พี่พายมันทำหน้าตาแบบจำใจสุดๆ มันต้องแบบนี้ มันต้องข่มได้บ้างดิวะ ไม่ใช่มีแต่มันที่ทั้งข่มทั้งขืน...เฮ้ย!! ทั้งข่มทั้งเหงผมแบบที่มันชอบทำ

 

“น่ารักฉิบหายแฟนใครวะ...” ผมยิ้มให้พี่พายแล้วยักคิ้วให้กับมัน มันถอนหายใจน้อยๆ แล้วเปิดรถให้กับผม ผมเข้าไปนั่งทางด้านในแล้วรอพี่พายมันเข้ามาทางด้านใน พี่พายมันขึ้นมานั่งประจำที่ของมันแล้วมันก็หันมามองหน้าผมด้วยสายตาที่ดูเจ้าเล่ห์แปลกๆ

 

มันแลทะแม่งๆ นะสายตาและสีหน้ามึงเนี่ย!       

 

“ต่อ...อะไรติดตามึงก็ไม่รู้ หลับตาแป๊บนึงสิ” พี่พายมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดด้วยเสียงที่ดูอ่อนลง ผมก็หลวมตัวหลับตาลงอย่างง่ายดาย เหมือนพี่พายมันยุกๆ ยิกๆ อยู่ข้างๆ ผม ไม่เห็นแม่งจะปัดห่าอะไรเลยสักนิดเดียว หรือมันกำลังเล็งอยู่วะ

 

“ต่อครับ...รักพี่มั้ย” อยู่ดีๆ พี่พายมันก็ถามขึ้นมา ผมหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อยทั้งๆ ที่ยังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น ก็มันทำเสียงอ้อนใส่ผมอ่ะ แม่งน่ารักไปมั้ยวะไอ้คุณแฟนเอ๊ย... ผมก็ทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ เท่านั้น ไม่ได้พูดอะไรออกมาทั้งสิ้น

 

“เสร็จแล้วครับ...” ผมก็ลืมตาขึ้นเมื่อพี่พายบอก พอผมลืมตาเท่านั้นแหล่ะ ทุกอย่างมันดูรวดเร็วมากๆ ทั้งหน้าพี่พายที่ยื่นเข้ามาใกล้มากๆ จนปากของพี่พายจูบเบาๆ อยู่ที่มุมปากของผม กับเสียงของมือถือที่ดังขึ้นมาในจังหวะนั้น

 

กูพลาดอีกแล้วสินะ...

 

“เรียบร้อย หึๆ วิธีนี้ง่ายกว่าเยอะเลยเนอะ” พี่พายมันพิมพ์ยุกยิกแล้วก็เก็บมือถือลงกระเป๋าเสื้อชอป ก่อนที่มันจะสตาร์ทรถและขับวนกลับไปเส้นทางเดิมเพื่อพาผมกลับไปส่งที่คณะ

 

แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่าไอ้ห่าพี่พายมันทำห่าอะไร ผมว่าผมคงไม่ต้องเดาหรอกมั้งว่ามันทำอะไร แต่อยากรู้แล้วต้องรู้ให้ได้คือนิสัยไอ้เป็นต่อ ผมเลยงัดเอามือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วรีบเปิดดู IG ทันที

 

ฉิบหาย!!! พี่พายมึงเล่นกูเจ็บแสบมาก โอยยยย กูขอลาตาย ณ ตอนนี้เลยได้มั้ย พากูกลับบ้านหรือไม่ก็คอนโดเลยก็ได้ แค่อัพภาพธรรมดามันยังฆ่ากูไม่พอใช่มั้ย นี่มึงล่ออัพวิดีโอลง โคตรพ่อโคตรแม่หน้ากูมุ้งมิ้งสะดิ้งมากอ่ะ ตอนที่พยักหน้ายอมรับว่ารักมึงเนี่ย กูว่าแล้วแม่งพูดกับกูเพราะผิดปกติ ที่แท้แม่งก็มีแผนการอันชั่วร้ายนี่เอง

 

กรี๊ด...ไม่ดิมันต้อง...อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

BlackPie

Sweet time with  @Pentor0104 ... รัก นะ ครับ

 

ขอให้ชีวิตกูเจอกับความสงบสุขบ้างไม่ได้รึไงครับไอ้คุณแฟน...

 

..........100%.........

 

รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่ทวิตถึงนิยายเรื่องนี้ ด้วยนะคะ ><

 

วันนี้มีคนได้รับหนังสือยุ่งนักไปส่วนหนึ่งแล้ว เพราะมีงานฟิค ส่วนจัดส่งตอนนี้กำลังรอหนังสือมาส่งที่บ้านค่ะ ถ้าได้เมื่อไหร่จะรีบห่อส่งให้ทันทีนะคะ

มาต่อให้แบบครบ 100% เลยจ้า ตอนนี้ล้ามากจะแอบหนีไปนอนกกน้องต่อกับพี่พายแล้ว 55

เจอกันตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15964 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 11:15
    อารมกำลังขึ้นเจอพายอัพig นี้หายเลย
    #15964
    0
  2. #15783 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:48
    พี่พายหาวิธีแสดงออกได้กรี๊ดดดมาก เป็นต่อก็น่ารักอีก หน้ามุ้งมิ้งสะดิ้งมากกกก>///<
    #15783
    0
  3. #15711 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 11:32
    พี่พายแม่งร้ายยยยย แต่แบบน่ารักอ่ะ เวลาพูดเพราะๆนี่จะละลาย ทำไมน่ารักแบบนั้น เป็นต่อแพ้ราบคาบ 555
    #15711
    0
  4. #15668 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 09:55
    หน้าสะดิ้งคืออะไร? ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ย เป็นต่อจะฮาไปไหนเนี่ยยย พี่พายแม่งก็ร้ายมากอะ ชอบ แต่ยังไงก็ยังอยากให้จัดการอิชะนีอยู่นะเคอะ!!!
    #15668
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #15159 qwert (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:57
    โงยยยยยยยยยยยย พี่พายน่ารัก >
    #15159
    0
  8. #15143 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 00:54
    พายเจ้าเล่ห์ตลอดด -..-
    #15143
    0
  9. #14644 aoypchy (@aoypchy) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 08:59
    เเบบว่าหวานเว่อออ-///-
    #14644
    0
  10. #14562 วีว่า (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 22:14
    พายคิดว่ะ
    #14562
    0
  11. #14486 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 12:37
    ไม่รู้จะพูดอะไรเลย 55555555555555555
    #14486
    0
  12. #14398 ice (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 10:59
    อร๊ากกกกกกกห เขิลลล
    #14398
    0
  13. #14386 littlegirl's (@littlegirls43) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 09:41
    โอ้ยย ฟินนน จะละลายยย>///<
    #14386
    0
  14. #14316 G-Demon (@nutsuki1993) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 14:48
    น่ารักฟินเวอร์
    #14316
    0
  15. #14276 meenty1234 (@meenty1234) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 15:53
    ฟินแอร้ย ><
    #14276
    0
  16. #14250 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 17:42
    น่ารักเว่อร์อ่ะ ชอบๆๆๆ >\\\\\\\<
    #14250
    0
  17. #14093 oh-lan-la (@olivesciswu33) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 18:44
    กรี๊ดสลบอ่ะ ฟินเว่อร์ๆ
    #14093
    0
  18. #14027 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 01:09
    น่ารักกกก
    #14027
    0
  19. #13250 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 12:54
    อร๊ายยยยย~~ละลายแบบไอติมโดนแดดเผา อิอิ รักคู่นี้สุดสุด ฮิๆ
    #13250
    0
  20. วันที่ 20 มกราคม 2557 / 00:38
    อรั๊ยยยยยยย มุ้งมิ้งมาก -/-
    #12606
    0
  21. #12078 fay_mamic (@fay-mamic) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 14:07
    พี่พายน่ารักเว่อๆอ่ะ
    #12078
    0
  22. #11548 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 00:56
    พี่พายน่ารักกกกกกกกกก
    #11548
    0
  23. #11547 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 00:13
    พี่พายแม่งน่ารักอ่าาาาาาาาา 5555 แบบว่าแกเจ้าเห่ล์เกินนนนนนนน
    #11547
    0
  24. #11297 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 15:27
    พี่พายแกก็ใช้เล่เหลี่ยมล่อหลอกต่อได้ตลอดเวลา

    ต่อแกมันเอ๋อๆ บ๊องๆ จริงๆล่ะ ไม่ใช่ความซวยละ
    #11297
    0
  25. #10748 Nilawan Booniam (@o69o) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 03:01
    บ่องตงคาใจคำพูดพี่ปอกับพี่ชายสองคนนี้มีซัมติงกัน?
    #10748
    0