OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 70 : ☆OK! I love U ★.. 56. คำถามที่ยากจะตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    8 ก.ย. 56




 56. คำถามที่ยากจะตอบ

 

ผมกลับมาอยู่บ้านในรอบกี่เดือนก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ย้ายไปอยู่กับพี่พายก็แทบไม่ได้กลับมาบ้านเสียเท่าไหร่ จำได้ว่ากลับมาแค่ครั้งหรือสองครั้งเองมั้ง ผมนี่มันยังไงกันนะบ้านของตัวเองแท้ๆ แต่ไม่ได้กลับมาเลย ดีแค่ไหนที่แม่ไม่บ่นหรือว่าน้อยใจผม

 

ก็แน่หล่ะ...ไอ้ที่ผมต้องอัปเปหิตัวเองออกไปอยู่ที่อื่นก็เพราะคุณนายเค้านั่น แหล่ะ บางทีผมยังแอบคิดเล่นๆ เลยนะว่าแม่นั่นแหล่ะที่ส่งให้ผมเข้าปากไอ้พี่พาย ส่งผมไปให้มันกินได้ถึงที่แบบนั้น มันไม่ใช่ความผิดของผมคนเดียวนี่นา

 

แต่ก็แค่คิดเล่นๆ ไปเท่านั้นเองแหล่ะครับ จะเอามาพูดจริงจังไม่ได้หรอกมันไม่ใช่เรื่อง คิดเรื่องนี้แล้วมันก็เครียดๆ แบบแปลกๆ อีกแล้ว ที่ต้องกลับมาบ้านก็เพราะพี่พายมันบอกว่าให้กลับมาอยู่กับครอบครัว เพราะช่วงนี้ใกล้งานแต่งงานพี่ปอแล้ว ผมก็ควรมาช่วยอะไรทุกคนเค้าบ้าง

 

เราไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะยอมหยุดจริงๆ มั้ย เธอจะเชื่อหรอวะว่าผมกับพี่พายเลิกกันจริงๆ ก็ในเมื่อผมประกาศต่อหน้าเธอไปแบบนั้น บอกกับเธอไปว่าผมจะไม่มีทางเลิกกับพี่พาย

 

แต่ก็เอาเหอะ ผมเชื่อใจพี่พาย ผมรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้สามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อผม ผมรู้ว่าพี่พายไม่มีทางปล่อยให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาแน่ๆ แต่นี่แหล่ะคือสิ่งที่ผมกลัว ผมกลัวว่าพี่พายจะคิดทำอะไรที่มันรุนแรงหรือว่าทำเรื่องอะไรแล้วพ่อของพี่พายจะต้องตามมาจัดการอีก ทีนี้หล่ะได้เกิดปัญหากับพ่อขึ้นมาผมคนนี้นี่แหล่ะที่จะกลายเป็นต้นเหตุแบบเต็มๆ

 

ผมไม่ได้กลัวแค่ว่าตัวเองจะกลายเป็นต้นเหตุของการทะเลาะเบาะแว้งของสองคนพ่อลูกแค่นั้นหรอกนะ แต่ที่ผมกลัวมากกว่าก็คือกลัวพี่พายมันจะมาคิดมาก คิดเยอะ แล้วก็เอาแต่จมกับปัญหาเดิมๆ

 

เราสัญญากันแล้วว่าเราจะเคลียร์ทุกอย่างหลังจากงานแต่งงานของพี่ปอ ขอให้มันผ่านพ้นไปก่อนแล้วผมจะเคลียร์เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่พายให้แม่รับรู้เป็นอันดับแรก และเรื่องที่ใหญ่ที่สุดน่าจะเป็นปัญหาของพี่พายกับพ่อ

 

ผมรู้ว่าปัญหาของพี่พายกับพ่อนั้นมันทับถมในความรู้สึกของพี่พายมานานแสนนาน มันอาจจะดูเยอะมากจนท้อที่จะเก็บกวาดซากความเจ็บปวดเหล่านั้นออกไปจากใจ แต่ผมเชื่อว่าถ้าเราทยอยๆ เคลียร์มันออกไปทีละนิดทีละน้อย ท้ายที่สุดแล้วมันจะหมดสิ้นไปจากใจของพี่พายเอง

 

ผมไม่รู้ว่าผมจะช่วยอะไรได้มากน้อยแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้คือผมพร้อมที่จะลงมือช่วยพี่พายเก็บกวาดซากความรู้สึกเหล่านั้นออกไปจากใจของพี่พายให้หมดสิ้น สองแรงแข็งขันช่วยกันจัดการ...มันน่าจะจบเร็วกว่า

 

“เฮ้อ...” ถอนหายใจอีกแล้ว ผมรู้ตัวนะเว้ยว่าตัวเองทำตัวน่าเบื่อหน่ายมากช่วงนี้ แต่ก็เอาเหอะเพราะถ้าใครมาเจอแบบผมคงตกอยู่ในสภาพเดียวกับที่ผมกำลังเป็นอยู่นี่แหล่ะ

 

“ไปเรียนเหอะกู...” จะว่าไปแล้วผมไม่ได้จับไอ้ลูกรักเลยนี่หว่าหลังจากที่เกิดเรื่องเมื่อหลายเดือนที่แล้ว แต่พี่ปอบอกว่ามันเอาไปใช้อยู่แถมบริการดูแลเช็กเครื่องยนต์ให้เรียบร้อย ดีเลยวันนี้...ไม่ใช่แค่วันนี้สิ ตั้งแต่วันนี้จนหลังงานแต่งงานพี่ปอนั่นแหล่ะ ผมก็ต้องกลับมาขับไอ้ลูกรัก ถึงมันจะไม่หรูเท่ารถของไอ้พี่พาย แต่ผมก็รักมันนะ

 

“ไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายเดือนเลยนะไอ้ลูกชาย...” ผมตบกระโปรงหน้าเบาๆ แล้วมองดูสภาพที่เอี่ยมอ่องหมดจด พี่ปอแม่งสะอาดเว่อร์อยู่แล้ว ผมมันพวกสมบุกสมบันไงรถเลยเขรอะเป็นธรรมดา ผมไม่ได้สกปรกซกมกนะเว้ย

 

“อาบน้ำอาบท่าลงแวกซ์ซะเฟี้ยวเลยเว้ยไอ้ลูกชาย มาๆ มาให้พ่อขับหน่อยสิคิดถึงฉิบหาย” ผมเข้าไปนั่งทางด้านในแม่งสะอาดไปหมดเห็นแล้วแลแปลกๆ เหมือนกันนะ เพราะปกติรถผมมันไม่ได้สะอาดอะไรขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้ซกมกเสียจนไม่กล้าชวนคนขึ้นรถหรอกน่า

 

“ตั้งสติก่อนสตาร์ทเว้ยต่อ ทำให้เหมือนทุกวันที่พอไปเรียนก็แยกกันเรียนเป็นปกติอยู่แล้วนี่หว่า ตอนเย็นก็ได้โทรคุยกันแล้ว...อาการหนักแล้วกู” ผมสะบัดหัวไปมาตั้งสติก่อนที่จะขับรถออกไปเรียน

 

แม่กับพี่ปอก็แปลกใจที่ผมกลับมาบ้าน แต่ผมก็บอกไปว่ามาอยู่ในช่วงงานแต่งพี่ปอเผื่อว่ามีอะไรที่พอช่วยได้บ้าง อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง กลับถูกเหน็บมาอีกว่าผมมีแต่จะทำเรื่องวุ่นวายน่ะสิ รู้หรอกว่าแม่ไม่ได้คิดอะไร แต่คนมีชนักติดหลังแบบผมแม่งสะดุ้งทันทีเลย

 

“ไหนว่าจะตั้งสติไงวะต่อ เอาใหม่ๆ เรื่องอื่นช่างมันก่อน ตอนนี้ไปเรียนก่อน ทำหน้าที่ลูกที่ดีสักหน่อย” ผมตั้งสติอีกครั้งแล้วขับรถออกจากบ้านไป ไอ้พี่ปอมันเดินตามออกมาปิดประตูให้ มันคงด่าตามหลังผมอ่ะนะแต่ช่างเถอะ นานๆ น้องมึงจะกลับมาบ้านทีมึงช่วยทำหน้าที่พี่ที่ดีกับกูหน่อยเถอะ...

 

 

 

มันก็เหมือนกับทุกๆ วันนั่นแหล่ะ เพียงแค่วันนี้ผมขับรถตัวเองมา และก็ไม่ต้องเวียนไปส่งพี่พายที่วิดวะก็เท่านั้น เชื่อป่ะทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเรายังคงรักกันยังคบกันไม่ได้เลิกรากันไป แต่ทำไมแม่งเหงาแบบนี้วะ

 

ขับรถมาคนเดียวไม่มีคนคอยกวนตีน ไม่มีไอ้มือปลาหมึกคอยล้วงคอยลูบแล้วก็แอบเหงา ไม่ได้หื่นเว้ยอย่ามานินทา ฮ่าๆ แต่ก็เอาะเถอะ เรารู้อยู่แก่ใจของเรากันเองว่าเรายังคงรักกันมากๆ ก็พอแล้ว

 

กูมาถึงมอแล้วนะครับพี่พาย

 

ผมส่งไลน์ไปหามันเพื่อบอกให้มันรู้ มันอาจจะยังไม่มาเพราะว่าวันนี้มันมีเรียนสาย ผมนั่งรออยู่แป๊บนึงเมื่อไม่มีข้อความกลับมาผมเลยเตรียมข้าวของแล้วลงมาจากรถ แต่แม่เจ้ามากไอ้ กูอยู่ในรถตั้งนานไม่เป็นอะไร พอลงมาจากรถเท่านั้นแหล่ะแมลงอะไรไม่รู้แม่งบินมาชนเข้าที่เบ้าตากูเลยครับ

 

“โอ๊ย! น้ำตาไหลเลย” ผมสบถด่าแม่งทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่เข้าใจหรอก แม่งกูเริ่มดวงซวยอีกแล้วหรอวะแค่กลับบ้านเมื่อเช้านี้เองนะเว้ย คนเดินไปมาเป็นสิบเป็นร้อยทำไมมึงไม่บินไปชนตาเค้ากันวะ แล้วทำไมต้องบินมาชนตากูด้วยกูแสบตานะ

 

“ตาแดงแน่เลยกู...” มันเคืองตาแล้วน้ำตาก็ไหลคงได้อาการตาแดงแถมมาอีกด้วย เออๆ เอาเหอะชีวิตกูไม่มีอะไรจะเสียมากไปกว่านี้หรอก เรื่องแค่นี้เองก็ช่างมันแล้วกัน ว่าแล้วผมก็จัดการล็อครถแล้วเดินป้ายหน้าป้ายตาเข้าไปที่คณะ คนแม่งมองหน้ากูกันทำไมวะ ก็รู้ว่ากูหล่อแต่อย่ามองมากกูมีเจ้าของแล้วเว้ย เหอะๆ

 

“อะไรกับกูกันนักหนาพวกมึงยังไม่ชินกันอีกหรอวะ กูมีแฟนเป็นผู้ชายแล้วมันผิดมากรึไง กูไม่ได้ไปเอากันบนหัวมึงนะครับ...” เหวี่ยงครับวันนี้กูเหวี่ยงใส่แม่งให้หมดอ่ะเอาดิ คนอารมณ์ไม่ดีเข้าใจป่ะ แล้วไอ้หมาที่ไหนแม่งย่องมาล็อคคอกูจากทางด้านหลังล่ะเนี่ย

 

“หวัดดียามเช้า...เอ้านี่มึงเป็นอะไรวะต่อ ทำไมตาแดงแบบนี้” มันคือไอ้ต็อปครับ มันวิ่งเข้ามาหาผมทางด้านหลังแล้วก็มองหน้าผมด้วยสีหน้าที่ดูตกใจไม่น้อย แสดงว่าตาผมคงแดงมากเลยสินะ ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหล่ะเพราะจนตอนนี้น้ำตายังไม่หยุดไหลเลย

 

“ต็อป...กูกลับไปอยู่บ้านแล้วนะ กูแยกกับพี่พายแล้ว จนกว่า...” ผมอัดอั้นตันใจเรื่องนี้มาก อยากจะบอกอยากจะเล่าให้มันฟัง พอรู้ว่าเป็นมันผมก็ใส่ทันทีโดยไม่ได้ตอบคำถามของมันให้หายข้องใจ ผลที่ตามมามันเลย...

 

“ห้ะ!! อะไรนะต่อ มึงกลับมาอยู่บ้านแล้ว มึงแยกกับพี่พายแล้ว...นี่ทะเลาะกัน? เลิกกัน?” ลืมไปครับว่าไอ้นี่มันปากโทรโข่ง มันตกใจอะไรชอบแหกปากเสียงดัง ดังชนิดที่ว่าผมต้องยกมือขึ้นมาปิดหู...

 

แม่ง...กูสะดุ้งหมดเลย

 

“ที่ร้องไห้เนี่ยเพราะว่าเลิกกับพี่พายหรอวะ เกิดอะไรขึ้น เมื่อวานนี้มีอะไรมึงเล่ามาให้หมดเลยนะต่อ” มันรัวแบบชนิดที่ว่าไม่ต้องให้ผมได้อ้าปากพูดหรือว่าอธิบายอะไรเลย เพราะไม่รู้ว่าจะไปแทรกมันตรงไหน แล้วคนก็เริ่มมองมาทางเราอีกครั้ง ก็ไม่น่าแปลกหรอกเสียงไอ้ต็อปแม่งดังซะขนาดนั้น

 

“มึงใจเย็นๆ ก่อนได้มั้ยวะต็อป เลิกเสียงดังแล้วมาคุยกับกูแบบตามลำพังดิ” ผมรีบล็อคคอไอ้ต็อปเอาไว้ก่อนที่มันจะโพล่งอะไรขึ้นมาอีก นี่คงเป็นข้อเสียของมันคือมันชอบโวยวาย แต่ที่มันโวยวายก็เพราะว่ามันเป็นห่วงผม ซึ่งอันนี้ผมเองก็รู้สึกขอบคุณมันเหมือนกัน

 

ผมล็อคคอไอ้ต็อปไปหาที่เงียบๆ คุยกัน บอกเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ให้มันรับรู้เอาไว้มันจะได้ไม่แตกตื่นหรือว่าพูดอะไรออกไปให้คนเค้าเข้าใจผิดทั้งบาง แต่ผมคิดว่านะตอนนี้คนที่มันได้ยินเนี่ยคงเข้าใจไปตามนั้นแล้วแน่ๆ

 

และถ้าผมรู้ว่าเรื่องราวมันจะแพร่กระจายไปทั่วแบบนี้ ผมจะไม่โพล่งบอกเรื่องนี้กับไอ้ต็อปมันทันที ผมไม่รู้เลยว่าไอ้คนที่ได้ยินไอ้ต็อปพูดนั้นมันเอาไปพูดต่อกันแบบปากต่อปาก คณะต่อคณะ ลามไปถึงต่างมหาลัย เอาง่ายๆ ตอนนี้เค้ารู้และเข้าใจว่าผมกับพี่พายเลิกกันทั้งบางแล้วครับ

 

..........

 

 

 

“โอย...” ผมได้แต่ร้องโอย โอย และโอยอยู่แบบนี้ เข้าใจอารมณ์ผมมั้ยครับว่าที่ร้องเนี่ยคืออะไร เพราะว่าผมพูดอะไรไม่ออกเลยส่งเสียงร้องแต่โอยอยู่อย่างนั้น เมื่อเช้านี้ที่ผมขับรถมาเองแล้วบวกกับที่ผมตาแดงเพราะแมลงมันบินมาชนตาของผม ไหนจะที่ไอ้ต็อปมันโพล่งออกมาอีกว่าผมกับพี่พายทะเลาะกัน เลิกกัน ไอ้คนที่ได้ยินแม่งก็เอาไปผูกเรื่องซะแบบผมเชื่อมันเลยจริงๆ ต่อมเสือกแม่งทำงานดีอย่างเดียวไม่พอ ต่อมมโนของพวกมันยังทำงานกันอย่างว่องไวอีก

 

“เหี้ยเอ๊ยกูปวดประสาท” ผมนั่งฟุบหน้ากับโต๊ะเรียนแล้วเอาหน้าผากโขกโต๊ะไปมาด้วยความเครียด เรียนอะไรไม่รู้เรื่องเลยครับ เลคเชอร์อะไรไม่รู้เรื่องเลยเนี่ย เพื่อนร่วมเซคกูแต่ละคนก็เอาแต่นั่งมองหน้ากูคืออะไร หน้าอาจารย์ออกจะสวยน่ามองมึงไม่มองกันเข้าไปครับ มองหน้ากูแล้วจะบรรลุมั้ยวะ ห้ะ!! หน้ากูไม่มีเลขเด็ดงวดนี้ไม่ต้องมามอง

 

“ภัทรดนัย...ไหวมั้ยลูก?” คร่อก! กูแกล้งตายตอนนี้เลยได้มั้ย แค่ปกติพวกนี้มันก็เอาแต่ซุบซิบนินทากูจนกูแทบจะพรุนแล้ว แล้วยิ่งถูกอาจารย์เรียกชื่อเต็มยศแบบนี้ ทุกสายตาก็จ้องมองมาตามสายตาของอาจารย์ทันที แล้วไอ้ภัทรดนัยแม่งก็เอ๋อแดกอยู่เนี่ยแหล่ะครับ

 

“ไหวครับจารย์” ไม่ไหวก็ต้องไหวแหล่ะครับ ผมไม่รู้ว่าที่อาจารย์ถามว่าไหวมั้ยเนี่ยคืออะไร แลดูน้ำเสียงอาจารย์จะห่วงใยผมเสียเหลือเกิน ไม่นะครับอาจารย์คงไม่ได้ติดตามข่าวของผมอีกคนหรอกนะครับ

 

“แต่กูว่ามึงไม่ไหวแล้วว่ะต่อ...ตามึงแดงมากอ่ะ” ไอ้เฟียมันหันมาบอกผมอย่างจริงจัง ไอ้ต็อปมันไม่ได้ลงเรียนวิชานี้ มีผมกับไอ้เฟียที่เรียนด้วยกัน เออ...อย่างน้อยกูก็ยังมีเพื่อนไว้พึ่งพิงทางใจหน่อย ไอ้ตัวต้นเรื่องแม่งลอยลำไปแล้ว ปล่อยระเบิดให้ทุกคนเข้าใจไปในทิศทางเดียวกันแบบนี้กูก็แย่ดิครับ

 

แต่ถ้าคิดอีกทีก็ดีเหมือนกันนะ คนเข้าใจว่าผมกับไอ้พี่พายเลิกกัน ยิ่งคนพูดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ อาจจะรู้ไปถึงหูของผู้หญิงคนนั้น มันอาจจะสมจริงสมจังตามที่ ไอ้พี่พายมันต้องการ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อไป

 

“กูไหวอยู่...” ไม่ไหวก็ต้องไหวเว้ย โดนแบบนี้มาบ่อยจนภูมิคุ้มกันมันแกร่งแล้ว...มั้ง

 

“ไม่ไหวก็อย่าฝืนนะต่อ กูเข้าใจดีว่าเรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อน มันอาจจะทำใจยากสักหน่อย...สู้ๆ เว้ยเพื่อน” เอาเข้าไปไอ้เฟียมึงก็เชื่อด้วยหรอวะเนี่ยว่ากูกับ     พี่พายเลิกกันจริงๆ ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะอ้าปากแย้งแต่ก็ช่างเหอะ ปล่อยให้มันเข้าใจแบบนี้ไปก่อนก็ได้แล้วค่อยว่ากันอีกที

 

ตั้งใจเรียนเว้ยต่อ...ให้คนเข้าใจกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกันกูจะได้ไม่ต้องพูดหรือว่าอธิบายอะไรกับใคร ทนเอาไว้อีกแค่ไม่นานหรอก หลังงานแต่งพี่ปอทุกอย่างก็จะกลับมาเข้าที่เข้าทางตามเดิมแล้ว

 

.

.

.

 

หลังจากเรียนเสร็จผมกับไอ้เฟียก็เดินออกมาสมทบกับไอ้ต็อปไอ้โฟนไอ้จั่นที่มันนั่งรออยู่แล้ว ไอ้เฟียมันกึ่งชวนกึ่งบังคับให้ผมไปกินข้าวกับมันที่สินกำ มันบอกว่าอย่าทำตัวเศร้า อยู่กับเพื่อนกับฝูงเข้าไว้จะได้ไม่เหงา

 

ถามกูสักคำมั้ยว่ากูเหงาหรือเปล่า ไปหาไอ้พวกสินกำให้มันยำกูถึงที่เนี่ยนะ แล้วกูจะเจอกับอะไรบ้างครับ แค่น้องซันที่โล่มาหากูแต่เช้าทั้งถามทั้งทำหน้าเศร้าที่กูเลิกกับไอ้พี่พายเนี่ยกูก็แบบ...ชีวิตไม่สงบสุขแล้ว

 

แล้วไม่รู้ว่าไอ้หินรู้เรื่องนี้หรือยัง ไม่รู้ว่ามันจะยังคงรู้สึกแบบเดิมกับผมหรือเปล่า ผมกลัวว่ามันจะเข้าใจไอ้พี่พายผิด กลัวว่าเรื่องมันจะยุ่งไปกันใหญ่...เฮ้อ กูเหนื่อยกับชีวิตแบบโคตรๆ เลยครับตอนนี้

 

“เอาน่าต่อชีวิตยังอีกยาวไกล มองไปข้างหน้าแล้วเดินต่อไป” เพื่อนโฟนเกาะบ่าผมแล้วตบเบาๆ เพื่อนจั่นเกาะบ่าอีกข้างแล้วหันมามองหน้าผมอย่าให้กำลังใจ

 

“ชีวิตมันก็แบบนี้แหล่ะ มันไม่ได้สำเร็จรูปเหมือนบะหมี่ ชีวิตรักมันต้องเจอหลายๆ รสชาติถึงจะคุ้มที่เกิดมาเว้ย” เพื่อนจั่นมึงทำกูมึนแบบแปลกๆ ส่วนไอ้ตัวต้นเรื่องก็ได้แต่ยกมือไหว้ปลกๆ ขอโทษขอโพยอยู่ข้างหลังไอ้พวกนั้น ผมจะทำอะไรได้วะนอกจากเดินคอตกตามแรงลากของพวกมันไปทางคณะสินกำอย่างเสียไม่ได้

 

“ไปเหอะมึง ไปกินข้าวกัน ถ้ายังไม่ดีขึ้นเดี๋ยวเย็นนี้กูบอกไอ้หยีให้ตั้งวงรับขวัญมึงโดยเฉพาะเลยดีมั้ย...”

 

“ไม่ดีครับเฟีย!! คือแบบกูต้องกลับไปช่วยแม่ดูเรื่องงานแต่งพี่ชายกูครับ กูเมาไม่ได้กูกลับมาอยู่ที่บ้านตัวเองแบบนี้แม่ได้ฆ่ากูทิ้งพอดี” ขืนกูไปแดกเหล้ากับพวกมึง  ไอ้ตัวร้ายของกูแม่งได้หงุดหงิดงุ่นง่านอีก แค่นี้กูกับมันก็อาการหนักกันแล้วทั้งคู่ อย่าเพิ่มงานให้กูเลย

 

“เอางี้ดีกว่า เดี๋ยววันนี้พวกกูไปกินข้าวที่บ้านเสบียงดีกว่า จะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนคุยกับมึงด้วย มึงจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน” ไอ้เฟียมันคงหวังดีแหล่ะ แต่แบบมึงถามกูกันหน่อยก็ดีนะว่ากูอยากรับความหวังดีของพวกมึงมั้ย

 

“เออๆ ก็ตามใจมึงแล้วกันกูยังไงก็ได้ ดีซะอีกได้แดกเงินพวกมึงด้วย...” เดี๋ยวกูก็แอบเนียนไปนั่งแดกกับพวกมึง กินของฟรีแถมยังได้เงินจากพวกมึงอีก...ก็ดีเหมือนกันนะ

 

“งั้นคืนนี้กูไปนอนค้างที่บ้านมึงนะต่อ...”

 

“มึงแน่ใจหรอวะต็อปว่าจะไป อีกอย่างพี่โก้อาจจะอยากไปหามึง” คือผมไม่อยากจะแสดงออกมากว่ารู้เรื่องของมันกับพี่ปอ ที่ถามเนี่ยก็เพราะว่าสงสัยว่ามันจะไปจริงๆ หรอ ก็เห็นมันหลบหน้าหลบตาแม่กับพี่ปอมาตั้งนานแบบนั้น

 

“เออ...กูลืมไปว่ากูมีธุระต้องทำคงไปค้างไม่ได้ว่ะ แต่สถานการณ์เช่นนี้กูว่ากูไม่ควรไปเจอกับพวกวิดวะว่ะ ให้พี่โก้มันอยู่กับพี่พายน่ะดีแล้ว เดี๋ยวผัวมึงของขึ้นจะได้มีคนคอยปราม” อันหลังนี่มันพูดกับผมเบาๆ เท่านั้น พวกไอ้เฟีย ไอ้โฟน ไอ้จั่นมันเดินกอดคอกันนำหน้าไปแล้ว มันอาจจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถ้าไปค้างที่บ้านผมก็อาจจะต้องเจอกับพี่ปอ มันเลยเปลี่ยนใจ ก็เอาเถอะ...เอาตามที่มันสบายใจก็แล้วกัน

 

“เออ!! ดีจริงๆ เลยเว้ย กูไม่ต้องพูดอะไรคนเค้าก็เข้าใจไปในทิศทางเดียวกันหมด...” ผมหยุดบทสนทนาแค่นั้นเพราะว่าไอ้ตัวร้ายของผมโทรเข้ามา ผมถอนหายใจเบาๆ อยากยิ้มหรอกนะแต่ยิ้มไม่ได้เดี๋ยวมันไม่สมบทบาท ทุกคนอุตส่าห์มอบบทหนุ่มน้อยผู้น่าสงสารที่โดนเขี่ยทิ้งมาให้กูทั้งที ต้องเล่นให้มันสมบทบาทเสียหน่อย

 

“หกสิบ...” มุกเก่าเอามาเล่าใหม่ แถมยังเสือกพูดพร้อมกัน เหมือนกันอีกต่างหาก ช่างเป็นคู่รักที่ใจตรงกันเสียนี่กระไร ฮ่าๆ

 

[มึงเจออย่างที่กูเจอมั้ยวะ...]

 

“ถ้าให้กูเดาคงหมายถึงเรื่องที่คนเค้าลือกันว่าเราเลิกกันใช่มั้ย เหอะๆ กูเจออย่างหนักอ่ะพี่พาย มีแต่คนบอกว่ากูถูกมึงฟันแล้วทิ้ง มึงเบื่อกูแล้วเลยเขี่ยทิ้ง ดีนะที่มันไม่พูดกันว่ากูท้องแล้วมึงเลยทิ้ง ไม่อย่างนั้นกูจะฮาให้โลกแตกเลย” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจ ไอ้ต็อปมันยิ้มน้อยๆ แล้วเดินนำหน้าผมไปเล็กน้อย มันคงอยากให้ผมได้คุยกับพี่พายตามลำพัง

 

[ทำไมกูดูเลวจังวะ...]

 

“มึงมันเลวไอ้พี่พาย ได้กูแล้วทิ้งหรอวะ เบื่อกูแล้วใช่มั้ยถึงได้ทำแบบนี้กับกู...” เอ้าไอ้ต่อมึงจะอินทำไม เสียงดังทำไม ไอ้เฟียมันหยุดเดินแล้วหันหน้ามามองทันที กูหนอกูอินมากไปมั้ยเนี่ย

 

[ต่อ...มึงดูอินนะ กูหงุดหงิดว่ะอยากจูบมึง มาหากูหน่อยดิ มาให้กูจูบที]

 

“มึงอย่ามาเพ้อเจ้อ ไปหาข้าวแดกไป กูเองก็กำลังจะไปหาอะไรกิน นี่แค่วันแรกนะพี่พายมึงยังเป็นขนาดนี้” ผมอยากจะต่ออีกสักนิดว่าพอดีผมคงตายแน่ๆ ตายคาเตียงอ่ะวันที่กลับไปอยู่กับมันวันแรกหลังงานแต่งพี่ปอ กูรู้ชะตากรรมตัวเองเลยเว้ย

 

[กูรู้หรอกน่าต่อว่ามึงเองก็อาการหนักเหมือนกัน เออๆ กูไปหาอะไรแดกก่อนแล้วกันตอนบ่ายกูต้องเข้าแลปอีก กูจะบ้าตายแล้วเนี่ย พวกมึงอย่าเร่งกูได้มั้ยวะ]

 

พี่พายมันคุยกับผมแต่ไอ้ตรงหลังๆ นี่คงตะโกนบอกกับเพื่อนๆ ของมันนั่น   แหล่ะครับ โวยวายเสียงดังสมกับเป็นพวกมันดี

 

[แม่งจะรีบไปไหนกันวะไอ้พวกนี้นี่เว้ย กูไปแล้วต่อ...รักนะครับ จุ๊บๆ]

 

พี่พายเอ๊ย!! แค่รักนะครับกูก็ไม่ไหวแล้วนะ ยังจะมามีจุ๊บๆ ใส่กูอีก ไม่อยากจะทนแต่ก็ต้องทนว่ะต่อ เฮ้อ...

 

“ไม่มีอะไรหรอก...ไปกินข้าวกันเหอะ” ผมต้องรีบบอกปัดซะก่อนที่ได้เฟียมันจะถามจะซักขึ้นมา เดี๋ยวซักมากๆ กูอาจจะหลุดออกมาได้ เพราะฉะนั้นเปลี่ยนเรื่อง เปลี่ยนประเด็นไปเลยดีกว่า

 

 

 

 

อืม...กูอยากกลับไปแดกข้าวที่นิเทศมันจะผิดมั้ยวะ อะไรคือการที่ทุกคนพากันมองหน้ากูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ความสงสัย ความสมเพช และความห่วงใย คืออะไรของพวกมึงอย่ามาอินมากไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาสนใจเลยด้วยซ้ำ ใครเค้าจะรัก จะเลิก จะอะไรก็แล้วแต่มันไม่ใช่เรื่องของพวกคุณมึงเลยนะเว้ย

 

“ไงมึง...ไหวรึเปล่า” คำถามแรกที่หลุดออกมาจากปากของไอ้หยีคือคำถามเดียวกับที่ผมเจอมาจากคนรู้จักแทบจะทุกคน คือทุกคนเข้าใจเหมือนกันหมดเลยครับว่าผมกับพี่พายเลิกกันแล้ว อยากจะอ้าปากแย้งแต่ก็อย่าเลย ปล่อยมันไปก่อนเหอะ

 

“ไหวน่า...พวกมึงเป็นอะไรกันเนี่ย กูไม่ได้เป็นอะไร” ผมมองหน้าไอ้ไม้ที่เอาแต่มองหน้าผมด้วยสายตากึ่งสงสารกึ่งเห็นใจ ไหนจะพวกไอ้เมาที่สงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่แซว ไม่กวนตีน ไม่ปากหมาใส่ผมเลย น้องดีโน่ที่กะพริบตาปริบๆ ใส่ทำหน้าตาสลดๆ แบบแปลกๆ

 

เฮ้อ!!! กูอยากจะบ้าตาย อึดอัดเพราะคนรอบตัวกูเองนี่แหล่ะ กับคนอื่นยังไม่รู้สึกอะไรมากเท่าไหร่ แต่กับพวกมันนี่ทำกูไปไม่เป็นเลยทีเดียว

 

“ไม่เป็นไรแน่หรอวะ ข่าวที่ว่ามึงเลิกกับเด็กวิศวะดังไปทั่วมหาลัย ใครๆ เค้าก็รู้กันทั้งนั้น...” ผมปรายตาไปมองหน้าไอ้ต็อป มันกระเถิบๆ เนียนๆ เดินไปนั่งอยู่ข้างๆ   ไอ้แบงค์เรียบร้อยแล้ว

 

“แปลกๆ นะที่มึงสนใจเรื่องของกูเนี่ยไอ้หยี กูไม่เป็นอะไรหรอกน่าไม่ต้องสนใจหรอก เรื่องนี้ช่างแม่งมัน ตอนนี้กูหิวจะตายแล้วเนี่ย...” เปลี่ยนเรื่องเหอะกูไม่อยากพูดถึง มันอิน...ฮ่าๆ ขำอะไรวะเนี่ย ขำแต่แสดงออกไม่ได้มันทรมานนะเว้ย ขอโทษนะกูไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังพวกมึง แต่กูก็ขอบใจนะเว้ยที่เป็นห่วงกูน่ะ

 

“หิวมากป่ะวะ...ไปหาอะไรกินกัน” ไอ้หินมันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ เท่าที่มองอยู่เมื่อครู่มันไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้นี่หว่า มันเดินมากอดคอผมแล้วตบบ่าเบาๆ ท่าทางมันจะอินกับบทผมโดนทิ้งอีกคนสินะ

 

“ก็ดีเหมือนกัน วันนี้มึงเลี้ยงกูนะ เจ้าถิ่นเลี้ยงสักมื้อได้ป่ะล่ะ” มันยิ้มแล้วพยักหน้ารับ เราสองคนเดินไปด้วยกันโดยที่ผมพยายามไม่สนใจอะไรกับเสียงซุบซิบนินทา

 

“มื้อนี้กูเลี้ยงมึงเอง...อยากแดกอะไรก็จัดไปได้เลย” มันยักคิ้วแล้วกอดคอผมพากันเดินไปหาอะไรกิน วันนี้ไอ้ต็อปไม่ตามมาขัดเว้ย เพราะอะไร...เพราะว่ามันมีคดีอยู่ไง เพราะมันนั่นแหล่ะที่ทำให้ทุกคนเข้าใจไปในทิศทางเดียวกันว่าผมโดนทิ้ง เป็นของเล่นที่ไอ้พี่พายมันเบื่อแล้ว บลาๆๆๆ ร้อยแปดพันเก้าข้อกล่าวหาที่ทั้งผมและทั้งพี่พายถูกยัดเยียดใส่

 

เราสองคนเลือกกินอะไรง่ายๆ วันนี้อากาศร้อนจัดไม่อยากซัดก๋วยเตี๋ยวเท่าไหร่เพราะว่ามันจะยิ่งเพิ่มความร้อนเข้าไปอีก เราสองคนได้ข้าวคนละจาน...อ้อ! มีเผื่อแผ่ไปให้ไอ้ต็อปมันอีกจานนึงด้วย เราก็พากันเดินมาเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงโต๊ะที่พวกไอ้ต็อปมันนั่งรออยู่ แต่อยู่ดีๆ ก็มีคนมาขวางหน้าผม

 

ยังจำไอ้แว่นเด็กวิดวะที่มันเคยเอาน้ำมาสาดใส่หน้าผมแล้วถูกไอ้พี่พายซัดกระเด็นได้มั้ยครับ ตอนนี้มันมายืนอยู่ตรงหน้าผมพร้อมกับรอยยิ้มเยาะบนใบหน้า อ้อ!! นี่มึงคงอินกับบทกูถูกทิ้งอีกคนสินะ หน้าตามึงดูสะใจมากเลยเนอะ

 

“ถูกมันทิ้งแล้วสินะ” คำแรกที่มันพูดกับผม กล้ามากนะไอ้เวร กล้าเรียก ไอ้ตัวร้ายของกูว่ามันหรอวะ ผัวข้าใครอย่าแตะนะเว้ย...อุ้ยๆ ออกนอกหน้าไปนิดนะครับเป็นต่อ

 

“เรื่องของกูเปล่าวะ อย่ามาเสือก” ปกติผมเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมนะเว้ย แต่ไอ้เวรนี่แม่งเคยทำกูมาแล้วครั้งนึง นี่ยังอุตส่าห์ตามมาเยาะกูถึงนี่ จองเวรกูไม่เลิกนะครับ

 

“ผู้ชายเลวๆ แบบนั้นมันจะรักใครจริง...”

 

“มันจะเลวหรือว่ามันจะดีก็ไม่ใช่เรื่องของมึง และถ้ามันเลวจริงๆ ตอนที่มึงถูกมันทิ้งมึงร้องไห้คร่ำครวญทำส้นตีนอะไร” ถึงพี่พายมันจะเลว แต่มันก็คือคนรักของผม    ไอ้นี่ไม่มีสิทธ์มาด่าพี่พายทั้งสิ้น ผมว่าผมชักจะเดือดแล้วนะ

 

“มึงต้องการอะไร” ไอ้หินมันเดินปราดเข้ามาขวางหน้าผมแล้วมองหน้าไอ้แว่นนั่นอย่างเอาเรื่อง

 

“พอเลิกกับคนเก่าก็คว้าคนใหม่มาดามอกเลยหรอวะ นี่นะหรอคนที่เด็กวิดวะกับถาปัตย์อยากได้มาเป็นแฟนกันนัก...หึ”

 

“สัดนี่อย่ามาปากดี...ไอ้หินหลบกูดิกูจะซัดปากแม่ง” ผมแทบจะปาจานข้าวใส่หน้ามัน ทำไมกูเป็นยังไง มึงไม่ได้รู้จักกูดีอย่าเสือกมาทำเป็นเหมือนรู้ดีว่ากูเป็นคนยังไง กูไม่สนหรอกว่าใครมันจะคิดยังไงกับกู กูรู้แค่ว่ากูคิดยังไงกับใครก็เท่านั้น

.

.

.

 

“นี่ถิ่นกู...กูจัดการเอง” ไอ้หินมันวางจานข้าวลงบนโต๊ะใกล้ๆ ที่เรายืนอยู่ เสียงด่าของผมคงไม่เบาเท่าไหร่หรอก ตอนนี้พวกไอ้หยีไอ้ไม้และคนอื่นๆ เดินเข้ามาทางพวกเราแล้ว ไม่นับรวมสายตาอีกหลายสิบคู่ที่จับจ้องมาทางพวกเรานั่นอีก

 

“กูจะบอกอะไรให้รู้เอาไว้ ไอ้ต่อมันไม่ใช่คนที่มึงจะมาด่าหรือว่ามาดูถูกได้ ถ้ามึงไม่รู้จักมันดีพอก็อย่ามาเห่า อย่ามาเสือก” มันกระชากคอเสื้อไอ้เด็กเวรนั่นแน่น คือไอ้เด็กนี่มันบ้าหรือว่าอยากมีเรื่องมากนักก็ไม่รู้ มามีเรื่องกับรุ่นพี่ในถิ่นที่ไม่ใช่ถิ่นของตัวเองอีกต่างหากนะ

 

“มึงก็คงเป็นอีกคนที่หลงมันสินะ มันคงลีลาดีมากเลยงั้นสิพวกมึงถึงได้พากันหลงมันนัก...” ไอ้เวรนี่กูไม่ทนแล้วจริงๆ ด่ากูอยู่ได้กูไปทำอะไรให้วะ

 

“สัดนี่!! ไอ้หินอย่า...” ผมคว้ามือไอ้หินเอาไว้ก่อนที่มันจะต่อยหน้าไอ้เวรนั่น ผมส่ายหน้าใส่มันแล้วดึงมันออกมาห่าง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปมองหน้ามันด้วยสีหน้าแบบไหนผมก็ไม่รู้หรอก แต่ที่รู้ๆ ผมจะไม่ยอมให้มันมาด่าผมอยู่ฝ่ายเดียว

 

พลัก!!!

 

หมัดแรกโทษฐานที่มันด่าพี่พาย...

 

ตุ้บ!!!

 

ลูกถีบตามไปติดๆ โทษฐานที่มันดูถูกและว่าผมเสียๆ หายๆ

 

“กูจะเป็นยังไงไม่จำเป็นต้องให้ใครมาเสือก เรื่องของกูไม่ต้องเสือกมึงเข้าใจมั้ย กูถามว่าเข้าใจมั้ย...” ผมจะตามเข้าไปกระทืบมัน ตอนนี้ผมน็อตหลุดของจริง คุณอาจจะคุ้นเคยกับภาพที่ผมใจเย็น อารมณ์ดี และไม่ค่อยมีเรื่องกับใคร แต่มันกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทั้งผม ทั้งพี่พาย และทั้งไอ้หิน มันไม่มีสิทธ์มาว่าคนที่ผมรัก และไม่มีสิทธิ์มาดูถูกผมด้วย

 

“พอๆ ต่อมึงพอแล้ว” ไอ้หยีมันล็อคตัวผมเอาไว้ ไม่บ่อยนักหรอกที่ผมจะเป็นแบบนี้ มันต้องเป็นอะไรที่ผมสุดจะทนจริงๆ พวกนี้มันรู้ดี

 

“กูบอกมึงเอาไว้เลยนะว่ากูไม่ใช่เพื่อนเล่นของมึง มึงไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของกู ถ้ามีเวลาว่างมาเสือกเรื่องของกูมากนัก เอาเวลาไปใส่ใจพ่อแม่พวกมึงไม่ดีกว่ารึไงวะ...” ไอ้หยีล็อคคอผมเอาไว้แน่น ไอ้หินเองก็ตาขวางๆ มันคงอยากจะซัดปากไอ้เด็กเวรนี่เต็มที่แล้ว แต่ไอ้หยีก็ห้ามทุกคนเอาไว้

 

“นี่ถิ่นพวกกู ถ้ามึงไม่อยากถูกกระทืบตายก็ไสหัวไป...แล้วอย่าให้กูเห็นว่ามึงวนเวียนมาแถวนี้อีก ไม่อย่างนั้นกูไม่รับประกันความปลอดภัยของมึงแน่” ไอ้หยีพูดเสียงดังด้วยน้ำเสียงที่ดูเด็ดขาด

 

“ก่อนมึงจะไป...กราบตีนขอโทษเพื่อนกูก่อน โทษฐานที่มึงปากดีกับเพื่อนกู” ไอ้ต็อปมันเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้เด็กเวรนั่นแล้วเหวี่ยงลงมากองที่ตรงหน้าผม มันไม่ได้มาคนเดียวแต่มันมากับเพื่อนมันอีกสามสี่คน แต่ไม่ยักจะมีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายหรือกล้าเข้ามาช่วย แน่ละมึงดูหน้าพวกไอ้หยีแต่ละตัวดิ มันพร้อมที่จะกระทืบพวกมึงทุกเวลา

 

“กูไม่ขอโทษ...” ไอ้ต็อปแทบจะเตะมันด้วยความโกรธ แต่ไอ้ไม้ก็ยั้งเอาไว้ก่อน เพราะทำอะไรมากเกินไปก็จะเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต

 

“กูก็ไม่อยากได้รับคำขอโทษจากสวะอย่างมึงนักหรอก คำขอโทษของมึงมันไม่ได้มีค่าพอๆ กับตัวมึงนั่นแหล่ะ” ผมยิ้มเยาะมันด้วยความสมเพช ก่อนจะเดินเข้าไปหามัน ไอ้หยีมันดึงผมเอาไว้ แต่ผมก็หันมามองหน้ามันแล้วส่ายหน้าช้าๆ มันก็ยอมปล่อยให้ผมเดินเข้าไป

 

“ระวังเหอะ...ถ้าพี่พายรู้เรื่องนี้ พี่พายไม่เอามึงไว้แน่” ผมกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาแล้วก้มลงไปพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน ที่ผมไม่ให้ไอ้พวกนี้ทำอะไรมันมากไปกว่านี้ก็เพราะผมรู้ดีว่าอะไรที่กำลังรอมันอยู่

 

“มึงโดนมันทิ้งแล้ว มันจะมาใส่ใจอะไรกับเรื่องนี้...”

 

“มึงก็คอยดูเอาเองแล้วกัน กูช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะในเมื่อมึงหาเรื่องใส่ตัวเอง เจ็บหนัก พิการ หรือตาย...มึงเลือกเอาเอง” ผมผลักมันลงไปที่เดิม แล้วหันไปคว้าจานข้าวของตัวเองกับไอ้ต็อปมาถือเอาไว้ ก่อนที่จะเดินข้ามแม่งไปอย่างไม่คิดจะใส่ใจมันอีก

 

คิดผิดแล้วที่มายุ่งวุ่นวายกับกู กูไม่ทำอะไรมึงหรอกนะ แต่กูก็ไม่สามารถห้ามไอ้พี่พายได้ถ้ามันคิดจะกระทืบมึง...อ้อ ไม่ใช่ห้ามไม่ได้สิแต่กูไม่ห้ามต่างหาก หึ!

 

 

 

“นานๆ จะเห็นไอ้ต่อน็อตหลุดแบบนี้ แต่เป็นกูกูก็กระทืบแม่งเด็กนี่ปากดีนัก” ไอ้เฟียมันกระแทกจานข้าวอย่างหงุดหงิด พวกนี้เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เลยนะเว้ย ถ้าใครมีเรื่องหรือใครมาหาเรื่องเพื่อนพ้อง มันจะไม่มีการอยู่เฉยๆ ผิดถูกไม่รู้กูเข้าข้างเพื่อนกูก่อน แล้วค่อยมาคุยกันทีหลัง

 

ถ้าฝ่ายเราเป็นฝ่ายที่ผิดมันก็จะพูดกันตรงๆ ว่ากันตรงๆ ไม่เข้าข้างกัน เพื่อนที่ดีควรจะเป็นแบบนี้ แต่มันจะคุยกันหลังที่กระทืบอีกฝ่ายเสร็จนะ หึๆ

 

“มันสมควรที่จะโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำ ถ้าเป็นกูมันไม่เจอแค่นั้นหรอก” ไอ้ต็อปแม่งทำหน้าตาแบบว่าแค้นมากถึงมากที่สุด เห็นแบบนี้มันก็สู้ไม่ถอย แม่งใจถึงนะเว้ย  ไอ้ต็อปเนี่ย

 

“อย่าพูดถึงมันเลยกูแดกข้าวไม่ลง” ไอ้เด็กหน้าส้นตีนนั่นน่ะมันไม่ตายดีหรอก  อยากจะบอกกับพวกมันเหมือนกันแต่ก็ยั้งปากเอาไว้ พี่พายไม่น่าจะปล่อยมันไว้หรอก...

 

พูดถึงมันมันก็ไลน์มาทันทีเลยเว้ย...

 

ขออนุญาตกระทืบคนนะครับเมีย

 

เอ้าๆ ข่าวไวไปไหน พี่พายมันส่งมาแค่นั้นแล้วก็มันก็เงียบไปเลย ผมว่าถ้าผมห้ามออกไปพี่พายมันก็คงไม่ฟังหรอก ไอ้เด็กเวรนั่นมันคงจบไม่สวยแน่ๆ

 

อย่าให้เป็นเรื่องเป็นราวนะเว้ย

 

“แต่กูเพิ่งรู้นะว่าไอ้ต่อมันฮอตในหมู่วิดวะกับถาปัตย์...ไม่ใช่เล่นเว้ยเพื่อนกู”  ไอ้จั่นมันฝอยขึ้นมาแบบไม่ดูสถานการณ์อะไรเลย คิดว่ากูจะดีใจมั้ย ทำไมคนหล่อๆ แบบกูถึงไปถูกใจผู้ชายด้วยกันวะ แค่ไอ้พี่พายคนเดียวก็เกินพอแล้วมั้ง

 

“เอ้าพวกมึงเพิ่งรู้หรอ ครั้งก่อนเค้าต่อยกันกลางสนามบอลแย่งไอ้ต่อกัน...อุ้ย!! ปากหนอปาก กูแดกข้าวดีกว่า” ไอ้ต็อปแม่งปากเปาะไปนะเว้ยบางที แต่ก็ช่างมันเถอะเรื่องนั้นเค้ารู้กันทั้งบาง แต่อาจจะมาไม่ถึงที่นี่มั้ง เพราะมันเกิดที่ฝั่งของวิดวะ

 

“ต่อให้ใจเย็นมากแค่ไหนมันก็ต้องมีตบะแตกบ้างแหล่ะวะ เอาน่ามึงสีสันของชีวิตไม่ต้องไปคิดอะไรมากมาย” ไอ้หยีมันตบบ่าผมแบบไม่ได้เบาเลยนะเว้ย ผมมองหน้ามันแล้วยักไหล่ใส่ ไม่เป็นไรกูไม่สนใจอะไรหรอก กูทำเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง

 

“ต่อ...แดกข้าวเสร็จกูขอคุยด้วยหน่อยนะ” ไอ้หินมันบอกกับผมท่ามกลางสายตามากมายที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ปกปิดไม่ค่อยจะมิดเลยนะพวกมึง

 

“อืมๆ กูว่างยังไม่มีเรียน คุยได้ๆ” ผมพยักหน้ารับพร้อมกับก้มลงกินข้าวแบบไม่เงยหน้าขึ้นมามองใครอีกเลย ขอเหอะ...ขอแดกเอาแรงก่อน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนกูก็ขอแดกเอาไว้ก่อนเดี๋ยวไม่มีแรง สมองจะไม่พร้อมคิดอะไร

 

เสียงพูดคุยก็ยังคงดังไปเรื่อย ดูเหมือนทุกคนจะเลี่ยงเรื่องของผมไป ไม่มีใครพูดเรื่องที่เกิดขึ้นอีกเลย เมื่อผมกินข้าวเสร็จผมกับไอ้หินก็ไปหาที่เงียบๆ คุยกันสองคน เรื่องที่มันจะคุยผมว่าไม่ต้องสืบก็พอรู้ว่าเรื่องอะไร

 

“มึงเลิกกับเค้าแล้วหรอวะต่อ...เกิดอะไรขึ้นกับความรักของมึงวะ” มันมองหน้าผมด้วยความสงสัยผสมกับความห่วงใย เป็นสายตาที่มันมีให้กับผมมาตลอด มันเป็นเพื่อนที่ดีนะ

 

“ก็ไม่เชิงเลิกว่ะหิน แค่ตอนนี้ที่บ้านกำลังจะมีงานแต่งพี่ชาย กูเลยย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านก่อน อีกอย่างตอนนี้ทะเลาะกันนิดหน่อยเลยต่างคนต่างอยู่แล้วต่างคนต่างคิด...” ถือว่าผมไม่ได้โกหกแล้วกันนะ แค่ไม่ได้บอกเรื่องจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็เท่านั้น

 

“กูได้ยินคนพูดกันมาตั้งแต่เช้ากูอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เห็นมึงกับเค้าดู...รักกันดีแบบนั้น” มันเอนตัวพิงต้นไม้แล้วหันมายิ้มให้กับผมแบบจางๆ อย่าทำให้กูรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลยหิน การที่มึงห่วงกูกูก็ดีใจหรอกนะ แต่อย่ามากไปกว่านี้เลย

 

“เป็นห่วงกูหรอวะหิน...กูขอบใจมึงมากๆ นะ แต่ไม่เป็นไรหรอกกูไหวอยู่ กูนี่เป็นเพื่อนที่ไม่ดีเอาซะเลย ทำให้เพื่อนๆ เป็นห่วงอยู่เรื่อย...”

 

“กูเป็นห่วงมึงก็เพราะรู้ว่ามึงรักเค้ามาก กูกลัวว่ามึงจะเจ็บนะต่อ...แต่ถ้ามึงบอกกับกูว่ามึงไม่เป็นอะไร มึงยังไหวกูก็จะเชื่อตามนั้น แต่มึงอย่าลืมนะเว้ยว่ามึงยังมีกูเป็นเพื่อน เพื่อนคนนี้พร้อมที่จะรับฟังปัญหาของมึงเสมอ...ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม” ไอ้หินมันยิ้มให้กับผม ผมอยากจะขอบคุณมันมากๆ ขอบคุณที่มันไม่ซักไซ้อะไรมากไปกว่าแสดงความห่วงใย

 

และอยากจะขอบคุณที่มันยอมอยู่ในฐานะของเพื่อน ผมอยากมีมันเป็นเพื่อนรักแบบนี้ไปอีกนานแสนนาน

 

“ขอบใจว่ะหิน ขอบใจที่มึงยังคงเป็นเพื่อนที่ดีกับกูแบบนี้ มึงเองก็เหมือนกันนะหิน ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็คุยก็บอกกับกูได้เหมือนกัน เพื่อนคนนี้ก็พร้อมที่จะรับฟังมึงเช่นกัน” ผมยื่นมือไปตรงหน้าไอ้หิน มันยื่นมือมาจับมือผมแล้วส่งยิ้มอย่างจริงใจมาให้

 

“กูขอบใจนะหิน วันงานแต่งพี่ปอถ้าอยากมาก็มาได้นะแม่คงดีใจที่มึงมา งานจัดที่บ้านเสบียง...”

 

“กูไปแน่นอนมึงไม่ต้องห่วง ถ้ามึงโอเคกูก็สบายใจ อย่าคิดมากเว้ย อย่าใส่ใจหรือสนใจคำพูดใคร ตัวมึง ใจมึงเป็นยังไงคนที่รู้ดีที่สุดคือมึง” มันยักคิ้วให้แล้วตบบ่าผมเบาๆ ผมยักคิ้วตอบกลับแล้วต่อยแขนมันเบาๆ

 

ดีแล้วที่เราสองคนเป็นเพื่อนกันแบบนี้ มันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนและไม่มีวันสิ้นสุด

 

..........100%.........

 

ฝากติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่ทวิตถึงนิยายเรื่องนี้อ่ะจ้า ><

 

น้องต่อน็อตหลุด อาจจะไม่รุนแรงมากเพราะว่าเจ้าตัวเค้าไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลัง แต่ที่ทำก็เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองและคนที่รักอ่ะนะ แต่ดูท่าทางไอ้เด็กนี่คงไม่ตายดีแน่ๆ บังอาจมาหาเรื่องน้องต่อสุดที่รักของพี่พาย - -

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15962 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 11:01
    คนจะรู้หมดก็เพราะต็อปนี้แระ
    #15962
    0
  2. #15710 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 00:11
    ขำตั้งแต่ตอนต้นที่ต็อปโวยวายจนเข้าใจผิด แล้วน้องต่อยังมีอารมณ์มาอินอีกนะลูก 55555555 แต่อีเด็กเลวนั่นสมควรโดนจริงๆ พี่พายไม่เอาไว้แน่ๆ นี่ชอบตอนพี่พายไลน์มาขออนุญาติเมียจัง ผู้ชายอะไรมุ้งมิ้งอ่ะ น่ารักกกกก หินนี่เป็นเพื่อนที่ดีมากๆเลยนะ ไม่ใช้ช่วงเวลาที่อ่อนแอเข้ามาแทรกแซงความรักของเพื่อน
    #15710
    0
  3. #15666 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 18:01
    สุดยอดครับ!!!!!!! น้องต่อแน่มากกกก 5555555
    #15666
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #15141 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 00:35
    น้องแว่นจะเป็นไงบ้างนะ -..-
    #15141
    0
  7. #14560 วีว่า (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:40
    น้องแว่นจะเหลือซากมั๊ยเนี่ย
    #14560
    0
  8. #14484 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 12:00
    โชคดีนะน้องแว่น 55555555555
    #14484
    0
  9. #14248 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 17:14
    เจอพี่พายไม่ต้องเลือกหรอก ตาย อย่างเดียว
    #14248
    0
  10. #14025 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 00:24
    น๊อตหลุดชอบๆๆ
    #14025
    0
  11. #13248 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 12:27
    อ้าก~~ต่อน็อตหลุดแล้ว หนีเร้ว~~ #เกี่ยวมั๊ย- -
    #13248
    0
  12. วันที่ 19 มกราคม 2557 / 23:59
    โอ้ยยย อีแว่นนี่วอนหาเรื่อง 55555555555555
    #12604
    0
  13. #11967 pmpomm (@pmpomm) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 10:35
    ชอบพี่พายอ่า มีขออนุญาติเมียก่อนด้วย 555544 น่ารักจัง ><
    #11967
    0
  14. #11459 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 16:25
    เป็นน็อตหลุดดดดด 55555 พี่พายก็น่ารัก มีการขออนุญาตก่อนด้วยยย 5555
    #11459
    0
  15. #11295 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 14:02
    เอารางวัลตุ๊กตาทองไปเลยต่อ คนเชื่อทั้งมหาลัยละ

    ประเด็นคือ ปรบมือให้ช่วงต่อน็อตหลุด เคยแอบคิดว่าต่อมีเรื่องจะโหดขนาดไหน

    วันนี้ได้รู้ละ ติดนิสัยพี่พายมาใช่ปะ ฮ่าๆ
    #11295
    0
  16. #10824 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 07:03
    ดราม่า มากๆ แง๊งงงงงง
    #10824
    0
  17. #10449 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 01:27
    ร้องต่อน็อตหลุด บร๊ะเจ้า  ดีแล้วล่ะที่หลุด
    ''ขออนุญาติกระทืบคนนะครับเมีย'' พี่พายเจ๋งมากก  ข่าวไปไวโคตร* *''
    #10449
    0
  18. #10279 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 15:36
    ต่อจัดเต็มมาก 555555 นานๆจะขึ้นสักทีนะ

    พี่พายเอาตายแน่ไอแว่นเอ้ย 555555
    #10279
    0
  19. #10113 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 18:07
    เป็นต่อสู้คนนะคะ อย่ามาว่าสามีเป็นต่อนะคะ นางขึ้นนะคะ
    มีขออนุญาติเมียด้วย น่ารักที่สุดอ่ะ แต่ม.นี้นี้ข่าวเค้าเร็วจริงนะ
    วันนี้ต๊อปหลายรอบแล้วนะ55555
    ดีใจนะที่หินไม่ได้หวังจะจีบต่อแล้ว รักหินอ่าา
    #10113
    0
  20. #9996 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 16:24
    ฮิ้วววววววววววววววววว

    พี่ต่อน๊อตหลุดค่าาาาาาาา
    #9996
    0
  21. #9979 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 10:37
    โคตร สะ ใจ!!! -..-
    #9979
    0
  22. #9895 Toblerone (@kewalin) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:14
    ก๊ากก ผัวข้าใครอย่าแตะ ทำไปด้าย
    #9895
    0
  23. #9826 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 12:44
    ต็อปนี่บางทีก็พูดเสียงดังไปนะแกแต่ดีละจะได้สมจริง หึ ๆ ๆ

    ต่อน็อตหลุด โอ้ว ~ ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง !!

    ปอลิง. พี่พายจัดหนักมันเลยกระทืบให้มันไปนอนในโรงพยาบาลเลย // สนับสนุนเขามากอ่ะ !
    #9826
    0
  24. #9440 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 15:37
    ต่อจะบอกแม่แล้วอ่ออออออ
    #9440
    0
  25. #9105 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 01:39
    ต่อน็อตหลุด ชอบอ่ะ 

    ข่าวไวมากเหอะ น้องแว่นหาเรื่องเนอะ 55555
    #9105
    0