OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 69 : ☆OK! I love U ★.. 55. ไม่ว่ายังไงก็ตาม (Pie)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    5 ก.ย. 56


55. ไม่ว่ายังไงก็ตาม [Pie…]

 

กว่าจะเดินทางกลับมาถึงคอนโดเล่นเอาผมอารมณ์เสียไปหลายตลบ ปกติแล้วการจราจรในเมืองหลวงมันก็น่าเบื่อมากพอแล้ว แล้วนี่ฝนเทลงมาแบบนี้รถยิ่งติดแบบไม่ต้องสืบ เล่นเอาผมนั่งเซ็งอยู่ในรถของไอ้โก้ชาติเศษ

 

เพราะว่าให้ไอ้ต่อเอารถไปใช้ผมเลยต้องให้ไอ้โก้มันแวะมาส่ง มันก็เลยจะมาค้างที่ห้องด้วยแต่ดูเหมือนว่ามันจะเปลี่ยนใจกะทันหันเลยไปหาไอ้สั้นที่บ้าน มันแวะส่งผมที่หน้าคอนโดแล้วมันก็ขับรถเลยไป

 

เมื่อผมกลับขึ้นมาถึงห้องผมก็เดินเข้ามาทางด้านใน ในห้องมืดมิดไม่มีไฟเปิดเลยสักดวงผมเลยคิดว่าไอ้ต่อมันอาจจะยังไม่กลับมา เพราะมันเป็นคนไม่ชอบความมืด มันชอบอยู่ในที่สว่างๆ ผมก็ไล่เปิดไฟตั้งแต่หน้าห้องไปเรื่อย กะว่าอาบน้ำอาบท่าก่อนแล้วค่อยโทรหาไอ้ต่อมัน ไม่อยากจะไปเร่งเร้าอะไรมันมากนักหรอกช่วงนี้ มันเหมือนคนจิตตกอยู่ตลอดเวลา

 

ที่ให้รถมันไปขับนี่ก็เสี่ยงเหมือนกันนะ เพราะมันดูเหม่อลอยกลัวว่ามันจะไปทุ่มใครเค้าเข้า ผมไม่ได้ห่วงรถเท่าไหร่ ถึงผมจะรักรถของผมมาก...แต่ผมรักมันมากกว่า เป็นห่วงกลัวว่ามันจะได้รับอันตราย แต่ก็ต้องยอมปล่อยให้มันได้มีเวลาส่วนตัวของตัวเองบ้าง เผื่อว่าอาการทางใจมันจะดีขึ้นมาบ้าง

 

“ร้อนเว้ย ทั้งๆ ที่ฝนแม่งตกแบบนี้แต่ทำไมร้อนวะ แล้วนี่ไอ้ต่อมันยังไม่กลับมารึไงวะเนี่ย ห้องมืดเชียว...” ผมเดินบ่นไปเรื่อยตามประสา พอเข้ามาในห้องเห็นประตูบานเลื่อนมันเปิดอยู่ เห็นไอ้ต่อมันนั่งทำมิวสิคให้ฝนสาดอยู่ทางด้านนอกห้อง ผมก็เดินเข้าไปดูมันด้วยความแปลกใจ ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน ไม่อย่างนั้นมันไม่ไปนั่งทำมิวสิคอยู่อย่างนั้นหรอก

 

“มึงมานั่งทำมิวสิคอะไรอยู่ตรงนี้วะต่อ...” มันค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วอัดบุหรี่เข้าปอดก่อนที่จะโยนมวนบุหรี่ทิ้ง นี่คืออีกหนึ่งความผิดปกติของมัน มันละมันเว้นเรื่องบุหรี่มาพักใหญ่ๆ แล้วนะ คือต่างคนต่างพากันเว้นวรรคทางการสูบเพื่อสุขภาพ แต่ดูจากสีหน้าและท่าทางของมันแล้วผมว่าต้องมีเรื่องอะไรอย่างแน่นอน

 

“ต่อ...มีอะไรหรือเปล่า” ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มันแล้วมองสีหน้าท่าทางของมันด้วยความเป็นห่วง ไม่บ่อยหรอกที่ไอ้ต่อมันจะมีอาการแบบนี้ ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของมันมากจริงๆ มันดูคิดมากไปเสียทุกเรื่อง เพราะมันแคร์คนรอบตัวมากๆ มันถึงได้เป็นแบบนี้

 

“พี่พาย...เราเลิกกันเหอะ” ผมนิ่งงันไปหลายนาทีกับสิ่งที่หลุดออกมาจากปากของไอ้ต่อ ผมไม่คิดว่ามันจะพูดคำนี้ออกมาจากปากของมัน น้ำเสียงที่ดูอ่อนล้า ท่าทางที่ดูอิดโรยเหมือนคนที่ไร้เรี่ยวแรงของมันทำให้ผมรู้สึกว่ามันเหมือนไม่ใช่ไอ้ต่อคนเดิม

 

เป็นต่อที่ร่าเริงและมีแต่รอยยิ้มให้กับผมทำไมถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ รอยยิ้มที่เคยมีให้กับผมเสมอจางหายไปไหนกัน ผมทำให้คนหนึ่งคนเจ็บปวดและทรมานมากขนาดนี้เลยหรือ

 

ปกติแล้วผมไม่เคยสนใจ ไม่เคยแคร์หรอกว่าใครจะต้องเจ็บปวดเพราะผม เจ็บปวดเพราะการกระทำของผม ใครจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันประไร แต่ทว่ากับคนนี้มันไม่ได้...ผมละเลยไม่ได้ ผมจะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้หรอก

 

“ต่อ...อยากให้กูทำอะไรก็บอกมาดิวะ แต่อย่าพูดว่าเลิกกันแบบนี้...กูไม่ยอมเลิกกับมึงหรอกนะ” ผมเอี้ยวตัวไปดึงมันเข้ามากอดแน่นๆ มันไม่ขัดขืนหรือว่าผลักดันผมให้ออกห่าง แต่มือของมันเกาะอยู่ที่ไหล่ของผมเบาๆ ผมไม่ยอมทำตามในสิ่งที่มันร้องขอเด็ดขาด

 

“เออ...กูรู้แล้วว่ามึงรักกู กูก็รักมึงเหมือนกันพี่พาย...กูไม่ได้อยากเลิกกับมึงหรอก” มันพูดด้วยเสียงที่ดูเนือยๆ มือของมันตบบ่าของผมสองสามทีก่อนที่มันจะดันตัวเองกลับไปนั่งพิงประตูตามเดิม ผมไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

 

“ถ้ามึงไม่อยากเลิกแล้วมึงบอกเลิกกูทำไม...”

 

“กูแค่อยากรู้ว่าถ้าพูดประโยคนี้ออกมาแล้วมันจะเจ็บมากแค่ไหน...” มันยิ้มจางๆ ทั้งๆ ที่มันไม่ได้หันมามองหน้าผม มันยังคงเงยหน้ามองฟ้าเหมือนคนเหม่อลอยแบบแปลกๆ

 

ถ้าผมบอกว่าผมอยากได้ไอ้ต่อคนเดิมที่มีแต่ความร่าเริง มีแต่รอยยิ้มและไม่เคยเครียดอะไรกลับใครคืนมา...มันจะผิดมั้ย

 

“ต่อ...”

 

“กูเจ็บว่ะพี่พาย แค่ลองพูดออกไปแม่งยังเจ็บขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดเราต้องเลิกกันจริงๆ กูไม่ขาดใจตายเลยหรอวะ...” มันทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ แต่เหมือนว่ามันกำลังพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองเอาไว้ แต่สุดท้ายน้ำตาของมันก็ค่อยๆ ไหลลงมาจากหางตาของมันช้าๆ พักหลังๆ มานี่มันแอบร้องไห้อยู่บ่อยครั้ง ผมแกล้งทำเป็นเหมือนไม่รู้ แต่ทว่าผมรู้อยู่เต็มอก เจ็บอยู่เต็มหัวใจ ผมจะทำยังไงให้มันคนเดิมกลับมา

 

ผมรู้ดีว่าเป็นเพราะผมที่ดึงมันให้เข้ามาในวังวนที่ยุ่งวุ่นวาย ผมเป็นคนทำให้มันเจ็บปวด แต่ต้นเหตุจริงๆ ที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้คงไม่พ้นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวคนนั้น ถ้าน้ำไม่เดินกลับเข้ามาบนเส้นทางของผมที่มีเป็นต่ออยู่เคียงข้างด้วยแล้ว เรื่องวุ่นวายแบบนี้มันจะไม่เกิดขึ้นเลย

 

“ต่อ...บอกกูได้มั้ยวะว่ามึงไปเจออะไรมา ถ้ามึงรักกูอย่าปิดบังกู” ผมกุมมือของมันเอาไว้ เห็นคนที่ตัวเองรักนั่งร้องไห้เงียบๆ แบบนี้ผมไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด ผมอยากจะสะสางเรื่องเหล่านี้ให้มันจบลงให้เร็วที่สุด

 

“พี่พาย...กูไม่รู้ว่ากูควรทำยังไงดี ถ้ากูเป็นคนทำลายความสุขของแม่...กูจะยังเป็นลูกที่ดีของแม่ได้อีกหรอวะ กูสับสน กูรักมึง แต่กูก็กลัวว่าแม่จะเสียใจ แต่กูไม่อยากเลิกกับมึงเลย...” มันก้มหน้านิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงบนพื้น ผมได้แต่มองด้วยความเจ็บปวดใจ ผมไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดกับน้ำตาของใครเท่านี้มาก่อน

 

เพราะว่าความสัมพันธ์ของผมกับพ่อมันห่างเหินมานานแสนนาน ผมเลยไม่ค่อยใส่ใจว่าพ่อจะรู้สึกอย่างไรกับการกระทำของผม ผมอยากทำอะไรผมก็ทำโดยที่ไม่เคยแคร์เลยว่าเบื้องหลังของผมจะมีคนเสียใจมากน้อยเพียงใด

 

ผมเป็นลูกที่ไม่ดี ผมมันเลว ผมรู้อยู่แก่ใจตัวเองเสมอ แต่ไอ้ต่อมันไม่ใช่ มันเป็นลูกที่ดีของแม่พรทิพย์มาตลอด มันกลัวว่ามันจะทำให้แม่เสียใจ มันกลัวว่าคนรอบข้างมันจะรับไม่ได้กับสิ่งที่มันเป็น

 

 ผมไม่โกรธมันเลยถ้ามันจะเกิดความกลัวนี้ขึ้นมา ผมเชื่อใจมันว่ามันรักผมมากแค่ไหน แต่แน่นอนว่าชีวิตของมันไม่ได้มีแค่ผม ผมก็แค่คนที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตมัน มันย่อมต้องแคร์ความรู้สึกนึกคิดของแม่พรทิพย์มากกว่าอยู่แล้ว

 

“ต่อ...กูขอโทษนะที่ทำให้มึงต้องเจ็บแบบนี้ ถ้ากูไม่เข้ามาในชีวิตมึง...มึงก็คงไม่ต้องมานั่งเสียใจกับสิ่งที่มึงเป็นอยู่...”

 

“ไม่หรอก...มันไม่ใช่ความผิดของมึงหรอกพี่พาย มึงแค่เดินเข้ามาในชีวิตกู แต่ถ้ากูไม่ได้รักมึง ไม่ได้เอาหัวใจไปเกี่ยวไว้กับมึง มึงก็จะไม่มีความสำคัญกับกูมากขนาดนี้หรอก อย่าพูดแบบนั้นเลย” มันหันมายิ้มให้ผม ผมเอื้อมมือไปปาดป้ายคราบน้ำตาจากแก้มของมัน ดึงมันเข้ามากอดแน่นๆ

 

ทำไมวะ...ทำไมมันถึงได้วุ่นวายไม่รู้จักจบจักสิ้นแบบนี้

 

“วันนี้กูไปบ้านเสบียงมา...ผู้หญิงคนนั้นเค้ามาดักเจอกับกู เค้ามาคุยกับกู...” มันพูดเสียงติดสั่นน้อยๆ พร้อมกับเริ่มต้นเล่าเรื่องทุกอย่างที่น้ำมาคุยกับมันให้ผมฟัง ผมได้แต่กำมือแน่นด้วยความแค้นใจ ด้วยความชิงชัง ด้วยความรู้สึกที่ว่าอยากจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นให้ตายคามือ

 

สิ่งที่ผมได้รับฟังจากปากของต่อมันทำให้ผมรู้สึกว่าน้ำทำเกินไป น้ำคงมั่นใจมากเลยสินะว่าถ้าต่อมันหายไปจากชีวิตของผมแล้ว ผมจะดึงน้ำกลับมาอยู่เคียงข้างผม เธอไม่เคยมองเห็นถึงการกระทำของตัวเองเลยสินะ คนที่ทิ้งผมไปอย่างไม่ใยดีแบบนั้นผมคงจะเหลือใจเอาไว้ให้หรอกนะ

 

“ต่อ...ไม่ร้องแล้วนะ มึงอย่าร้องไห้เพราะคำพูดของคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นเลย ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าพอที่มึงจะต้องไปเสียน้ำตาให้” ผมกอดมันเอาไว้ โอบกอดและปลอบประโลมมันไม่ห่าง ต่อมันอ่อนไหวง่าย มันเป็นคนดีเกินไป

 

การเป็นคนดีมันก็ดีหรอก แต่มันจะต้านทานแรงของคนเลวไม่ไหว และจะกลายเป็นเหยื่อของคนเลว ผมรู้ดี...เพราะผมก็เข้าข่ายคนเลวคนหนึ่งเหมือนกัน

 

“กูเจ็บใจว่ะพี่พาย ถึงกูจะพูดออกไปแบบนั้นแต่กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงต่อไป กูเป็นผู้ชายทำอะไรผู้หญิงไม่ได้หรอก แม่กูไม่เคยสอนให้ทำร้ายผู้หญิง...”

 

“มึงไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นต่อ...อย่าให้มือมึงไปแตะอะไรที่มันสกปรกแบบนั้น เชื่อใจกูนะต่อ กูจะจัดการเรื่องนี้เอง” ผมกอดไอ้ต่อแล้วลูบหลังมันไม่ห่าง มันเปราะบางเกินไป มันละเอียดอ่อนเกินไป ผมรักมันเพราะมันเป็นคนดีและคิดอะไรในแง่ดีเสมอ ผมจะไม่ยอมให้น้ำมาทำลายสิ่งดีๆ ที่ไอ้ต่อมันมีและมันเป็นได้อย่างแน่นอน

 

“พี่พายมึงห้ามทำอะไรวู่วามเด็ดขาดนะ กูไม่อยากให้มึงมีปัญหากับพ่อ...อย่าเพิ่มเติมปัญหาเข้าไปอีก” มันกำเสื้อของผมแน่น ผมพยุงมันให้ลุกขึ้นจากพื้นแล้วพามันเข้ามาในห้อง

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้นนะต่อ มึงอย่าคิดมากดิวะ...กูจะปกป้องมึงเอง” ผมเดินไปคว้าเอาผ้าห่มมาห่อตัวมันเอาไว้ แล้วโอบกอดซ้อนทับไปอีกชั้นหนึ่ง มันมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล ผมคิดว่ามันคงกลัวว่าผมจะทำอะไรน้ำ

 

สาบานได้เลยว่าผมทำแน่ๆ...ถ้าน้ำแตะต้องครอบครัวต่อแม้แต่นิดเดียว น้ำจะได้รู้ว่านรกมันเป็นยังไง ผมไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ผมเสียอะไรมามากแล้วแต่ผมจะไม่ยอมเสียเป็นต่อไปอย่างเด็ดขาด

 

“พี่พาย...กูรักมึงมากนะรู้มั้ย...”ต่อบอกรักผมทั้งน้ำตา ผมได้แต่โอบกอดมันเอาไว้พร้อมกับจูบซับน้ำตาของมันอย่างปลอบประโลม น้ำทำเกินไป น้ำทำร้ายหัวใจของผม ทำให้คนที่ร่าเริงและยิ้มง่ายอย่างไอ้ต่อให้ต้องเสียใจและมีแต่น้ำตาแบบนี้

 

น้ำต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม ผมไม่สนใจว่าน้ำจะเป็นผู้หญิง ใครก็ตามที่ทำให้คนที่ผมรักต้องเจ็บ...คนคนนั้นต้องเจ็บหนักยิ่งกว่าหลายเท่า

 

“กูรู้ต่อ...กูรู้ว่ามึงรักกูมากแค่ไหน กูรู้สึกขอบคุณมึงเสมอกับความรักที่มึงมีให้กูมาตลอด กูดีใจนะที่ได้รักมึงแบบนี้” ผมลูบหัวมันเบาๆ ต่อมันนิ่งเงียบลงแล้ว มันสะอื้นน้อยๆ คนเปราะบางแบบมันพอมีเรื่องอะไรมากระทบแรงๆ หน่อยมันก็เหมือนกับว่าพร้อมที่จะแตกหักได้ทันที

 

“ไปอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่ามั้ยต่อ เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาจะแย่เอาได้ เดี๋ยวกูเตรียมยาเตรียมน้ำเอาไว้ให้...” ผมดึงผ้าห่มที่ห่อร่างของไอ้ต่อออก แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนมาส่งให้มัน คงถึงเวลาที่ผมต้องดูแลเอาใจใส่มันบ้างแล้ว หลังจากที่เอาแต่ใจกับมัน ให้มันต้องมาคอยดูแลผมอยู่ตลอด

 

เพื่อตอบแทนความรักที่มันมีให้กับผม ผมจะไม่ละเลยความรู้สึกและจะไม่เอาแต่ใจกับมันมากเกินไป เท่าที่ผมจะทนได้แล้วกัน

.

.

.

 

“พี่พายมึงเองก็กินยาด้วยนะเดี๋ยวไม่สบาย” มันหันมาบอกกับผมก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ผมเดินไปเตรียมยาเตรียมน้ำให้กับมันและกับตัวเอง กันเอาไว้ก่อนเพราะว่าผมป่วยง่ายและมันจะร้อนถึงไอ้ต่อที่ต้องมาดูแลผมอีก

 

“ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยนะ...หึๆ” ทั้งๆ ที่ผมคิดว่าครั้งนั้นที่ขู่น้ำไปจะทำให้น้ำนึกและคิดอะไรได้เพราะว่าเธอเงียบหายไปเสียนาน แต่ทว่าเธอกลับไม่เข็ดไม่จำและไม่คิดเลยว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นมันเลวร้ายมากแค่ไหน

 

การทำลายและทำร้ายคนดีๆ หนึ่งคนให้ต้องเจ็บปวดทรมานมันเป็นเรื่องที่ผิด ผมเพิ่งเข้าใจก็ตอนนี้ ตอนที่ผมได้มาคบกับเป็นต่อ น้ำตาของเป็นต่อยิงกว่าน้ำกรด มันกัดกร่อนหัวใจที่ด้านชาของผมให้เกิดความรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ผมเห็นหยดน้ำตาของมันไหลรินลงมา

 

ผมคว้ามือถือและกดโทรหาใครบางคนที่ผมคิดว่าน่าจะพอช่วยผมในเรื่องนี้ได้ น้ำคงต้องได้รับบทเรียนสักหน่อย ที่ผมไม่ลงมือทำด้วยตัวเองเพราะผมไม่อยากให้ต่อมันคิดมาก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมปล่อยให้น้ำทำร้ายต่ออยู่ฝ่ายเดียว

 

ผมเลี่ยงออกมาคุยที่ระเบียงห้อง สายฝนซาเม็ดลงแล้วท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทร์หรือแสงจากดาวดวงน้อย มันคงมืดมิดไม่ต่างจากใจของผมกับไอ้ต่อที่กำลังสับสนและไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

 

"กูมีอะไรอยากให้มึงช่วยสักหน่อย...” ผมบอกสิ่งที่ผมต้องการออกไปให้คนปลายสายได้รับฟัง และมันก็ตอบรับกลับมาเป็นอันว่าตกลง เรื่องนี้มีแค่ผมกับมันเท่านั้นที่รู้ ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่ยิ่งดี ยิ่งไอ้ต่อนี่อย่าให้รู้เลยน่าจะดีที่สุด

 

“มึงจะใช้วิธีไหนก็ได้กูไม่ว่า ขอแค่อย่างเดียว...ง้างความจริงออกมาจากปากผู้หญิงคนนั้นให้ได้...กูฝากด้วยนะ” ผมกดวางสายทันทีที่ไอ้ต่อมันเดินออกมาจากห้องน้ำ มันส่งยิ้มให้ผมจางๆ แล้วจัดการเอาผ้าเช็ดตัวมาตากก่อนที่ตัวมันจะเดินมาหาผม

 

“อาบน้ำเหอะพี่พายเดี๋ยวไม่สบาย” ผมหยิบผ้าเช็ดผมที่พาดอยู่บนบ่าของ    ไอ้ต่อมาจัดการวางพาดบนผมที่เปียกชุ่มของมันแล้วเช็ดอย่างเบามือ ไอ้ต่อมันขยับเข้ามาชิดผมพร้อมกับยกมือขึ้นกอดเอวของผมแบบหลวมๆ

 

“ต่อ...กูตัดสินใจแล้ว จนกว่าจะเสร็จงานแต่งของพี่ปอ...มึงกลับไปอยู่บ้านก่อนนะ” มันเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ผมยิ้มจางๆ แล้วเช็ดผมให้กับมันต่อไป

 

“ทำไมวะพี่พาย...”

 

“ถ้าผู้หญิงคนนั้นอยากให้เราเลิกกัน เราก็ลองแยกกันสักสัปดาห์เป็นยังไง ให้มันเลยงานแต่งของพี่ปอไปก่อนแล้วค่อยกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่...มึงเข้าใจใช่มั้ย” จริงๆ แล้วผมไม่ได้อยากอยู่ห่างจากมันสักเท่าไหร่ แต่ถ้าน้ำต้องการแบบนั้นผมก็อยากจะลองดูเหมือนกันว่าถ้าทุกคนเข้าใจว่าผมกับไอ้ต่อเลิกกันแล้วน้ำจะเข้ามาหาผมยังไง ผมอยากทำลายความมั่นใจของผู้หญิงคนนั้นให้มันย่อยยับด้วยมือของผมเอง

 

“พี่พายมึงทำกูตกใจนะรู้มั้ย” ผมยีหัวมันเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้กับมัน

 

“มึงคิดว่ากูจะอยู่ได้หรอวะถ้าต้องเลิกกับมึงจริงๆ แค่คิดว่าต้องแยกกันอยู่เป็นสัปดาห์กูก็ทรมานใจแล้ว แต่เพื่อตัดปัญหาเรื่องที่น้ำจะเข้ามายุ่งวุ่นวายในงานแต่งของพี่ปอ เราก็แค่แกล้งทำตามที่เค้าเสนอมาก่อน” ผมไม่รู้หรอกว่าน้ำจะยอมหยุดมั้ยถ้ารู้ว่าผมกับต่อเลิกกัน แต่ผมก็ต้องเสี่ยง อีกอย่างให้ต่อมันได้กลับไปอยู่กับครอบครัวบ้าง บางทีอาการทางใจมันน่าจะดีขึ้นมาบ้าง

 

ที่ผ่านมาผมรั้งมันเอาไว้กับผมโดยไม่ได้นึกเลยว่ามันโหยหาความอบอุ่นจากครอบครัวมากเพียงใด ผมเป็นคนรักที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ผมนึกถึงแต่ความสุขของตัวเอง คิดแต่ว่าผมสามารถมอบความรักและความอบอุ่นให้มันได้ โดยลืมไปว่าความรักของผมนั้นที่มอบให้ไปมันแค่ในฐานะคนรัก มันไม่ใช่ฐานะของคนในครอบครัวที่มันผูกพันมาตั้งแต่เกิด

 

“แล้วมึงจะอยู่ได้หรอวะพี่พาย มึงจะปวดท้องมั้ย จะเอาแต่ดูดบุหรี่หรือเปล่า แล้วเรื่องข้าวปลาอาหารอีกใครจะเป็นคนดูแลมึง...” มันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ผมกุมมือของมันเอาไว้แล้วจูบเบาๆ บนฝ่ามือของมัน มือคู่นี้ที่คอยดูแลเอาใจใส่ผมมาตลอดตั้งแต่ที่เราคบหากัน

 

“อย่าทำตัวน่ารักมากดิวะต่อ กูรู้ว่ามึงเป็นห่วงแต่ที่กูต้องทำแบบนี้ก็เพื่อตัวมึงเองนะต่อ มึงกลับไปอยู่กับครอบครัวในช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังมีความสุขแบบนี้แหล่ะดีแล้ว มึงจะได้มีความสุขด้วย เห็นมึงเครียด ไม่ยิ้ม ซึมๆ เศร้าๆ แล้วกูทรมานใจนะ” ผมมองใบหน้าของมันที่ดูมีรอยกังวลอย่างชัดเจน มันคงเป็นห่วงผมมากเลยสินะ ผมนี่มันไม่เอาไหนเลยจริงๆ ทำตัวให้มันต้องมาเป็นห่วงมากมายขนาดนี้

 

“แต่มันก็ไม่มีหลักประกันเลยนะว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำตามที่พูดจริงๆ...บอกตามตรงเลยว่าคำพูดของผู้หญิงคนนั้นมันไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด” สิ่งที่ต่อพูดมามันก็ถูกต้อง คำพูดของน้ำไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด คนประเภทนี้คือสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง

 

“กูรู้ว่ามันไม่มีหลักประกันอะไรแต่ที่กูอยากให้มึงกลับไปอยู่บ้านในช่วงนี้ก็อย่างที่กูบอกไป กูอยากให้มึงมีความสุขไปพร้อมๆ กับคนที่มึงรักนะต่อ...”

 

“คนที่กูรักก็มีมึงรวมอยู่ในนั้นด้วยนะพี่พาย” ต่อมันสวนขึ้นมาทันที ผมยิ้มให้กับมัน มันชอบทำตัวน่ารักแบบไม่รู้ตัวอยู่เรื่อย แล้วอย่างนี้จะไม่ให้รักมันได้ไงวะ

 

“รู้แล้วครับรู้แล้ว รู้ว่ารัก...รักเหมือนกัน” ผมกอดมันหลวมๆ โยกตัวมันไปมาเบาๆ เหมือนกำลังปลอบขวัญเด็กน้อยให้หายเศร้าหมอง มันจะรู้หรือเปล่าว่ากว่าที่ผมจะตัดใจยอมให้มันกลับไปอยู่บ้านได้ผมคิดมากี่ตลบ ผมไม่ได้ยินดีนักหรอกกับการที่ต้องนอนคนเดียวโดยไม่มีมันให้กอดเป็นสัปดาห์แบบนี้

 

แต่ทุกอย่างก็เพื่อตัวมันเองทั้งนั้น...

 

“ก็ดีเหมือนกัน ช่วงนี้กูอยากกอดแม่มากๆ เลยไม่รู้ทำไม” มันสอดมือเข้าใต้วงแขนของผมแล้วเกาะไหล่ของผมจากทางด้านหลัง คางของมันเกยอยู่ที่ไหล่ของผมพร้อมกับลมหายใจที่ระบายออกมาเบาๆ

 

“กูเป็นห่วงความรู้สึกมึงนะต่อ ที่ผ่านมากูเอาแต่งี่เง่า เอาแต่ใจ เรียกร้องทุกอย่างจากมึงฝ่ายเดียว...”

 

“รู้ตัวด้วยหรอวะ” มันเอ่ยถามสวนขึ้นมา นี่แหล่ะไอ้ต่อตัวจริง กวนตีนได้ในทุกอารมณ์ ไม่ใช่ซังกะตายไร้อาการกวนส้นตีนแบบที่มันเป็นอยู่

 

“เออดิ...กูรู้ตัวน่า...”

 

“แปลกเนอะ นี่ใช่ไอ้พี่พายคนเดียวกับที่กูอยู่ด้วยมาทุกวันหรือเปล่าเนี่ย มึงเป็นตัวปลอมหรือเปล่าวะ...” มันหัวเราะน้อยๆ แล้วเลื่อนมือลงไปกอดที่เอวของผม เห็นมันหัวเราะได้ก็ดีหรอก อย่างน้อยๆ อารมณ์ของมันก็ดีขึ้นมาบ้าง มันคงดีใจที่จะได้กลับไปนอนที่บ้านสินะ

 

“กูเองก็อยากได้เป็นต่อคนเดิมของกูกลับมาเหมือนกัน คนที่ยิ้มให้กูเสมอ คนที่หัวเราะกับเรื่องไร้สาระได้เป็นวรรคเป็นเวร คนที่มีความสุขกับสิ่งที่ทำ...มึงช่วยตามเป็นต่อคนนั้นกลับมาหากูทีได้มั้ย” ผมดันมันออกจากอ้อมกอดของผม ตาของเราประสานกันด้วยความรู้สึกที่มากมาย มันเม้มปากเล็กน้อยเหมือนว่ามันกำลังใช้ความคิดบางอย่าง

 

“ถ้าอย่างนั้นกูขอเวลามึงสัปดาห์นึงนะพี่พาย กูจะพาเป็นต่อคนเดิมของมึงกลับคืนมา ขอบคุณที่เป็นห่วงและเข้าใจกู...กูไม่รู้ว่ามึงจะเบื่อฟังรึเปล่า แต่กูรักมึงมากจริงๆ” ผมถูกไอ้ต่อมันจูบที่ปากเบาๆ มันทำเพียงแค่แตะปากลงมาบนปากของผมแล้วถอนริมฝีปากออกไป มันยกมือขึ้นมาแตะที่หน้าของผม พร้อมกับส่งยิ้มให้

 

“กูไม่เคยเบื่อฟังหรอกต่อ...คำว่ารักของมึงมีค่ากับกูมาก กลับไปอยู่กับคนที่เค้ารักมึงมากที่สุดในชีวิต แล้วค่อยกลับมาหากู กูอยู่ได้มึงไม่ต้องห่วงอะไร รู้เอาไว้แค่อย่างเดียวว่ากูทำทุกอย่างเพื่อมึง...เพื่อมึงคนเดียวเท่านั้น” ผมยิ้มให้กับมัน เห็นมันมีสีหน้าที่ดีขึ้นผมก็โอเคขึ้นมาในระดับหนึ่งแล้ว

 

“ถ้ามีคนถามกูต้องบอกเค้าว่าอะไร...”

 

“บอกว่าทะเลาะกันก็พอมั้ง ไม่ต้องบอกว่าเลิกกันหรอก แค่สมมติกูยังไม่ชอบใจเลย ไม่เอาไม่พูดว่าเลิก แค่ทะเลาะกันก็พอ” ผมไม่อยากจะพูดว่าเลิกกัน เพราะผมไม่เคยคิดจะเลิกกับไอ้ต่อ คนที่ดีแสนดีอย่างมันผมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้ ผมจะโอบกอดมันเอาไว้ด้วยความรักของผมที่มีต่อมัน ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายมันได้

 

“อื้อ...ทะเลาะกันก็ทะเลาะกัน แต่กูขอบอกความจริงกับไอ้ต็อปนะ กูไม่อยากปิดบังมันเท่าไหร่” ผมพยักหน้ารับ มันก็คงเป็นอะไรที่ทำใจยากเหมือนกันกับการที่เจอหน้ามันแล้วต้องนิ่งใส่ ทั้งๆ ที่ปกติแล้วเราจะกวนตีนใส่กันเสมอที่เจอหน้ากันไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตามที

 

“ตามใจมึงก็แล้วกัน ว่าแต่ง่วงนอนรึยัง ถ้าง่วงนอนก็ไปนอนก่อนเลยนะกูขอไปอาบน้ำก่อน คืนนี้กูจะนอนกอดมึงทั้งคืน ก่อนที่จะไม่ได้กอดมึงตั้งสัปดาห์” ผมตบหัวมันเบาๆ แล้วเดินจากมันมาเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ แต่ทว่าขาของผมก็ต้องชะงักเมื่อผมถูกสวมกอดจากทางด้านหลังเอาไว้

 

“พี่พาย...เราจะผ่านมันไปด้วยกัน กูเชื่อใจมึงนะ กูเชื่อว่ามึงจะพากูก้าวผ่านไปได้” ต่อมันกดปากและจมูกลงตรงตำแหน่งรอยสักของผม รอยสักที่มีชื่อของผมและของมันจารึกเอาไว้ ผมจับมือของมันที่กอดเอวของผมเอาไว้แล้วบีบเบาๆ

 

“ไม่ว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น กูขอแค่มึงเชื่อมั่นและเชื่อใจกูเท่านั้น กูจะปกป้องมึงเอง” มันพยักหน้าอยู่ทางด้านหลังของผม พร้อมกับปล่อยมือออกจากเอวผม ผมหันไปคว้ามือมันแล้วดึงมันมาที่เตียงนอน คืนนี้ผมจะทำเพียงแค่นอนกอดมันเท่านั้น ไม่อยากจะเอาเปรียบหรือเอาแต่ใจกับมันมากเกินไป ผมจะดึงเป็นต่อคนเดิมของผมคืนกลับมา และผมจะรักษามันเอาไว้กับผมให้ดีที่สุด ชดเชยกับที่ผ่านมาที่ผมเอาแต่ใจกับมันมามาก

 

“นอนรอพี่นะครับ พี่จะมานอนกอดเป็นต่อของพี่เอาไว้ไม่ให้ต่อต้องเหงาอย่างแน่นอน” ผมดึงผ้าห่มมาห่มให้มันพร้อมกับลูบผมมันสองสามที เราสองคนจ้องมองสบตากันอยู่สักพัก ต่อมันยิ้มจางๆ แล้วหลับตาลงไป

 

ผมละเข้ามาจัดการตัวเองในห้องน้ำ ผมคิดทบทวนอยู่หลายตลบว่าผมจะจัดการน้ำยังไงดี เอาให้มันสาสมมากที่สุดและเขี่ยน้ำออกไปจากชีวิตของผมกับต่อ ที่ผ่านมาผมเคยเสียใจที่ถูกทิ้งไป แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่าผมโชคดีที่ก้อนกรวดหลุดมือไป และผมได้คว้าเพชรเม็ดงามที่มีคุณค่ามากกว่าก้อนกรวดก้อนนั้นมาครอบครอง

 

“กูเคยกำจัดผู้หญิงคนนึงออกไปจากชีวิตของกูได้ แล้วทำไมครั้งนี้กูจะทำไม่ได้ ระหว่างเรามันไม่ได้มีเยื่อใยอะไรเหลือต่อกันแล้ว น้ำอยากหาเรื่องใส่ตัวเอง น้ำจะไม่ได้อะไรจากพายเลยแม้แต่อย่างเดียว...คอยดูกัน”

 

 

 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ เดินมาหยุดที่ข้างเตียงนอนแล้วค่อยๆ นั่งลงบนเตียงข้างๆ ร่างของคนรักของผมที่นอนหลับใหลไปแล้ว ผมลูบหัวต่อเบาๆ สางเส้นผมของมันอย่างเบามือที่สุด

 

ความคิดของผมวกวนอยู่แต่เรื่องของต่อ ผมรู้ดีว่าผมเป็นเอามาก รักมันมาก ติดมันมาก ทุกอย่างมันดูมากไปหมดจนบางทีมันอาจจะทำร้ายตัวผมและตัวต่อให้ต้องเจ็บ อะไรที่มันเกินพอดีมันก็อาจจะส่งผลกระทบกลับมาได้

 

การที่ผมรักต่อมากเกินไปมันทำให้ผมเรียกร้องจากมันมาก ทำให้มันต้องเหนื่อยที่ต้องตามใจผม เหนื่อยที่ต้องรับมือกับผม ผมรู้แต่ผมก็ยังจะเอาแต่ใจกับมัน ผมมันเลวจริงๆ

 

“กูสัญญานะต่อว่ากูจะเป็นคนดีเพื่อมึง...” ผมก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมันเบาๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนข้างๆ มัน โอบกอดมันเอาไว้ข้างกายไม่ห่าง

 

“แต่ก่อนที่จะเป็นคนดีของมึง กูขอเป็นคนเลวในสายตาของผู้หญิงคนนั้นก่อนแล้วกันนะต่อ” ผมหลับตาลง ทิ้งเรื่องที่มันวุ่นวายใจทั้งหมดไปจากหัวใจเสียก่อน ผมขอใช้เวลาที่มีค่า...เวลาที่มีต่ออยู่ในอ้อมกอดของผมในค่ำคืนนี้ให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนที่ผมจะต้องปล่อยต่อมันกลับบ้านไป

 

“ฝันดีครับที่รัก”

 

..........

 

 

 

หลังจากที่ขับรถไปส่งต่อที่บ้าน หลังจากที่เราร่ำลากันอยู่นานสองนานประหนึ่งว่าเราสองคนจะต้องเลิกรากันไปจริงๆ ตอนที่ผมนั่งมองมันเดินหน้าเศร้าๆ หอบกระเป๋าเสื้อผ้าเดินเข้าไปในบ้าน หัวใจของผมมันเกิดความรู้สึกแบบแปลกๆ ผมไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่ต้องแยกจากมัน ไม่สามารถดูแลมันได้ แต่มันคือความจำเป็น ผมต้องยินยอมและอดทนกับช่วงเวลานี้เอาไว้ก่อน

 

อย่างน้อยๆ ก็ให้มันผ่านวันแต่งงานของพี่ปอไปเสียก่อนก็ยังดี น้ำจะได้ไม่สามารถเอาเรื่องงานแต่งงานของพี่ปอมาข่มขู่ต่อมันได้อีก

 

“เฮ้อ...” ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ห้องที่เคยมีเสียงหัวเราะร่วมไปกับหนังกับละคร เสียงตะโกนถามคำถามกวนส้นตีน หรือเสียงของเราสองคนเถียงกันไม่จบไม่สิ้น ตอนนี้มันเงียบเหงามากจนผมรู้สึกว่าผมไม่ชินกับมันเอาเสียเลย

 

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนี้ผมชอบความเงียบสงบ ชอบอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่สุงสิงหรือว่าข้องเกี่ยวกับใคร อยากทำอะไรก็ทำโดยที่ไม่ต้องแคร์ไม่ต้องสนใจใคร แต่ตอนนี้ผมกลับเปลี่ยนไปมาก...ตั้งแต่ที่เป็นต่อเข้ามาในชีวิตของผม

 

ห้องเงียบๆ ทำให้ผมเหงาแบบแปลกๆ ผมมองไปข้างกายเห็นไอ้ตัวร้ายมันแสยะยิ้มชั่วร้ายอยู่บนโซฟา ผมคว้ามันเข้ามากอดพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนนิ่งๆ เปิดทีวีเอาไว้ให้เสียงมันดังเป็นเพื่อนผมแทนเสียงของเป็นต่อที่ต่อจากนี้ไปจนหลังงานแต่งงานของพี่ปอผมคงไม่ได้ยินเสียงของมันในห้องนี้

 

“เฮ้อ...” ผมว่ามันว่าเอาแต่ถอนหายใจแต่ตอนนี้ผมกลับมาเป็นเสียเอง เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะผมคิดถึงมันยังไง ผมบอกแล้วว่าผมเป็นเอามาก มากจนชนิดที่ว่าแค่ห่างจากมันมาไม่ถึงชั่วโมงก็คิดถึงมันแล้ว

 

ปกติเราก็แยกกันเรียนทั้งวัน เจอกันตอนกินข้าวบ้างเป็นบางวัน บางวันก็เจอกันหลังเลิกเรียนเลย หรือไม่ก็เจอกันที่ห้องทีเดียวตอนเย็นๆ ค่ำๆ ถ้าเป็นอารมณ์นั้นผมไม่เหงาไม่คิดถึงมันเท่าไหร่เพราะผมรู้ดีว่าเดี๋ยวตอนเย็นก็จะได้เจอกับมันแล้ว

 

แต่นี่ผมรู้ว่าเย็นนี้กลับมาจากเรียนก็จะไม่ได้เจอมัน ไม่มีมันเป็นหมอนข้างให้กอดในยามค่ำคืน ไม่มีคนคอยถามว่าหิวมั้ย กินอะไรหรือเปล่า ไม่มีคนยืนด่าตอนที่ผมแอบหนีไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง ทุกๆ พื้นที่ในห้องนี้มีแต่ความทรงจำที่มีมันเต็มไปหมด

 

“ไอ้พาย!! อาการหนักแล้วมึง” ผมได้แต่ด่าตัวเองที่ดูเพ้อเจ้อไม่จบไม่สิ้น ทั้งๆ ที่เป็นคนออกปากให้มันกลับบ้านเองแท้ๆ แต่ผมกลับมานั่งเพ้อห่าเหวอะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว

 

“เตรียมตัวไปเรียนดีกว่ามั้ยวะ มีเรื่องต้องจัดการอีก...” ผมกอดไอ้ตัวร้ายแน่นๆ อีกครั้งก่อนที่จะวางมันลงที่เดิม มันทำหน้าตากวนตีนใส่ผม ผมว่าไอ้ตัวร้ายนี่เหมือนเป็นต่อมากกว่าผมนะ มันบอกว่าซื้อมาเพราะเหมือนผม ผมว่าแอบเหมือนมันเหมือนกันนั่นแหล่ะ

 

มันน่ะตัวร้าย...ที่มีอิทธิพลกับหัวใจของผมมากจนน่าตกใจ

“หึ!! ทำให้กูรักได้มากขนาดนี้ได้ยังไงวะต่อ...ไอ้เอ๋อเอ๊ย!” ผมส่ายหน้าไปมาโดยที่สายตาจับจ้องอยู่ที่ไอ้ตัวร้ายที่ทำหน้ากวนตีนอยู่บนโซฟา เอาวะ...แค่สัปดาห์เดียวเองคงไม่ตายหรอกมั้ง ขอให้ผ่านงานแต่งของพี่ปอไปก่อนค่อยว่ากันอีกที

 

..........

 

 

หงุดหงิด...ทำไมแม่งหงุดหงิดแบบนี้วะ ทำไมมีแต่คนพูดถึงเรื่องนี้ พูดกันอยู่ได้ว่ากูกับไอ้ต่อเลิกกันแล้วหรอ เป็นอะไรกัน ทำไมเลิกกัน ทะเลาะอะไรกัน ข่าวแม่งไวไปไหนวะ ก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่กูแม่งไม่สบอารมณ์สุดๆ

 

ปัง!!

 

“ถ้ากูได้ยินใครพูดถึงเรื่องนี้อีก...กูไม่เอาไว้แน่” ผมตบโต๊ะเสียงดังกลาง      โรงอาหาร หลังๆ มานี่กูดูใจดีไปใช่มั้ยพวกมึงถึงได้เหลิงกล้านินทากันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ อย่าให้กูต้องทำอะไรโดยไม่คิดแล้วต้องให้ไอ้ต่อมันมาเป็นห่วงอีกได้มั้ยวะ

 

“ใจเย็นๆ ดิวะพาย พวกมึงก็เลิกเสือกเรื่องชาวบ้านสักทีได้มั้ย โรงอาหารเค้าเอาไว้แดกข้าวไม่ใช่มานั่งนินทาเรื่องชาวบ้าน” ไอ้ปาล์มมันหันไปบอกรอบทิศทาง เออ! พวกมึงชอบแบบนี้กันใช่มั้ย กูไม่ใช่ไอ้ต่อนะเว้ยที่ถูกนินทาแล้วนั่งทำหน้าเอ๋อแดกอย่างเดียว

 

“เรื่องของกูอย่ามาเสือก...เข้าใจตรงกันนะ” ผมไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแหล่ะ นิสัยของผมก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้ใครมายุ่งเรื่องของผมได้

 

“ใจเย็นๆ พาย สนใจเหี้ยไรวะมึงก็รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร” ไอ้โก้มันตบบ่าผมแล้วกดให้ผมนั่งลงที่เดิม ผมอารมณ์ไม่ดีเสียเท่าไหร่ หงุดหงิดจะตายแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่าข่าวมันแพร่มาทางไหน น่าจะทางไอ้ต่อ...แต่ก็ไม่รู้ว่าด้วยวิธีไหน

 

“กูไม่ชอบ...”

 

“สนใจอะไรกับปากคน ว่าแต่ว่ามึงเลิกกันจริงๆ แล้วหรอวะ...” ผมปรายตาไปมองหน้าไอ้ต้น มันยิ้มแบบกวนๆ ให้ผม คือมึงกวนตีนกูเพื่ออะไรวะ

 

“เรื่องของกู...” ผมบอกปัดอย่างรำคาญใจ คนจะมาแดกข้าวให้อิ่มท้องซะหน่อยมาเจอเรื่องนี้แล้วเซ็งกินอะไรไม่ลง แต่ก็ต้องกินเพราะอะไร...เพราะกลัวไอ้เด็กนิเทศแม่งจะเป็นห่วง มันอุตส่าห์ส่งไลน์มาเตือนว่าอย่าลืมกินข้าว

 

“มึงอย่าไปกวนตีนมันดิวะต้น กูไม่อยากตามเคลียร์ซากอารมณ์มันหรอกนะ เรื่องของมันกับไอ้ต่อเนี่ยอย่าไปสะกิดเลยกูขอเหอะ” ไอ้โก้มันรู้เรื่องนี้ แน่นอนว่าผมต้องบอกมันเอาไว้ก่อนมันจะได้ไม่ต้องมาซักถาม แต่มันก็บอกว่าถ้าผมบอกกับมันว่าเลิกกับไอ้ต่อแล้วมันก็ไม่เชื่อหรอก...

 

ก็แน่ดิวะ ถ้ามึงเชื่อก็บ้าแล้วไอ้โก้ มันนี่ตัวรู้ดีเลยหล่ะว่าอะไรเป็นอะไร แต่ก็เว้นเรื่องของน้ำที่ผมกำลังให้คนช่วยจัดการอยู่ ผมจะไม่บอกมันเพราะมันจะต้องห้าม มันเปลี่ยนไปเยอะ ใจเย็นขึ้นเยอะ ตั้งแต่ที่มันคบกับไอ้ต็อปเนี่ย ก็ดีแล้ว...

 

“กูก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะ มึงอย่าไปแตะต้องน้องมายของไอ้พี่เพียมันเลย” ไอ้กอล์ฟแม่งแอบประชดกูหรือเปล่าวะเนี่ย แต่ก็เอาเหอะ กูจะแดกข้าวแล้วนะ ใครพูดจาไม่เข้าหูกูอีกกูเล่นมันจริงๆ

 

“ครับๆ กูรู้ครับว่าของเพื่อนห้ามแตะ แต่ถ้าเลิกกันจริงกูก็มีสิทธิ์...ใช่มั้ยครับพี่เพีย” ไอ้ต้นมึงกวนตีนกูจริงจัง แต่เอาเหอะ กูจะเว้นมึงเอาไว้ก่อนแล้วกัน

 

“รอกูตายก่อนแล้วกัน” ผมตอบแค่นั้น เท่านั้นแหล่ะเข้าใจตรงกันว่ายังไงมึงก็อย่ามาหวังอะไร คนนี้กูรักจริงและไม่มีทางปล่อยให้หลุดลอยไปให้ใครอย่างแน่นอน

 

“แรงเนอะ...”

 

“ต้น!! มึงนี่ยังไงวะเนี่ย มันอารมณ์ไม่ดีอยู่ก็อย่าไปยุ่งกับมันมากนักเลย” ไอ้ปาล์มมันปรามไอ้ต้นที่ดูกวนตีนผม มันยักคิ้วแล้วหันมามองหน้าผมอย่างกวนส้นตีนอีกครั้ง

 

“มันไม่กล้าทำอะไรกูหรอก...จริงมั้ยครับพี่เพีย...”

 

“หึๆ” ผมแค่หัวเราะในลำคอเพียงเท่านั้น แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวให้มันเสร็จๆ ตอนบ่ายมีเรียนต่ออีกวิชา วันนี้ได้กลับเร็วก็จริงแต่แม่งก็เซ็งฉิบหายไม่มีไอ้ต่อให้แกล้งเนี่ย

 

“มึงสองคนดูมีอะไรแปลกๆ นะ” ไอ้โก้มันมองอย่างจับผิด ผมยักไหล่ใส่มันเท่านั้น แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรกับใครอีกเลย

 

เมื่อไหร่เรื่องนี้แม่งจะจบวะเนี่ย

 

..........100%........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ช่วยติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึงนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ จะตามไปส่องค่า ^^

แว้บมาต่อให้แล้วค่า ><

ขอบคุณสำหรับทุกๆ คำอวยพรวันเกิดทางทวิตนะคะ  ขอให้ทุกคนมีความสุข แข็งแรงๆ เช่นกันจ้า ฝากติดตามยุ่งนักและภาคอื่นๆ ไปเรื่อยๆ น้า รักน้อยๆ แต่รักนานๆ ก็ได้ค่า ><

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15961 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 10:54
    อารมณ์ขมุกขมัว นี้คืออะไรอ่ะ
    #15961
    0
  2. #15709 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 23:31
    พี่พายเป็นเอามากกับน้องจริงๆ แต่พี่พายเปลี่ยนไปเยอะมากนะ อ่อนโยนและเอาใจใส่ขึ้น ต่อคงดีใจอ่ะที่ทำให้พี่พายเป็นคนที่น่ารักได้มากขึ้นแบบนี้ ก้อนะเพราะความรักล้วนๆ ชอบจัง อ่านไม่เบื่อเลยค้าา
    #15709
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #15140 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 00:21
    เอ้ะๆ ต้นนี้เป็นคนที่จะจัดการนางน้ำป่ะ /เดาๆ
    #15140
    0
  5. #14247 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 17:04
    จัดการเดี๋ยวนี้!!! น้ำแม่งขัดความสุขจริงๆ
    #14247
    0
  6. #14024 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 00:00
    น้ำแม่งเลววว
    #14024
    0
  7. #13240 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 22:40
    โหยต่อทำเค้าตกใจม๊วกกก แต่ตอนนี้อยากรู้ว่าพี่พายจะทำอะไรคุณน้ำ(เน่า)อ่าาา
    #13240
    0
  8. วันที่ 19 มกราคม 2557 / 23:18
    พี่พายจะทำอะไรรร อยากรู้จังงงง
    #12602
    0
  9. #11458 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 16:00
    พี่พายพี่ต้นนี่อะไรยังไง พี่พายแม่งอาการหนัก 55555
    #11458
    0
  10. #11294 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 13:11
    จะหลอกศัตรู ต้องหลอกพวกเดียวกันก่อน

    ยัยน้ำเน่าแกไม่รอดแน่ คนที่พี่พายโทรให้ช่วยจัดการนี่พี่ต้นปะวะ

    แลดูพี่ต้นมีงผิดปกติ
    #11294
    0
  11. #10448 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 01:08
    เยี่ยม รู้สึกโล่งมากนึกว่าต่อมันจะบอกเลิกพายจริงๆซะอีก
    เล่นยัยน้ำเน่าให้จมไปเลยนะ หมั่นไส้//อีนี่ก็อินจริงไรจริง
    #10448
    0
  12. #10277 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 15:04
    พี่พายต้องลงแดงตายแน่ๆ 555555555555555
    ว่าแต่คนที่พี่พายให้ไปจัดการน้ำเน่านี่ใครหว่าาา
    #10277
    0
  13. #10111 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 16:41
    พี่พายอย่าทำไรรุนแรงมากนะ พี่ต้นนี้ก็กวนจังเลยเหมือนพี่ต้นหรือพี่ปาล์มคนใดคนนึงต้องเป็นคนช่วยพี่พายแน่ๆๆ
    เลยอย่างน้อยพี่พายก็มีตัวร้ายเป็นเพื่อนนะ
    #10111
    0
  14. #9995 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 16:00
    จัดให้หนักเลยพี่พายยยยยยย

    เอาให้เต็ม
    #9995
    0
  15. #9825 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 12:28
    หึ ๆ ๆ ๆ บางทีคนที่พี่เพีย(?)=.= ขอให้ช่วยจัดการอาจจะเป็นพี่ปาล์มก็ได้ // คิดไปไกลละ
    #9825
    0
  16. #9103 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 01:27
    เล่นอะไรกันนะ เหงากันพอดี 

    น้ำท่าทางจะไม่รอดนะ คิคิ 
    #9103
    0
  17. #8908 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 15:57
    งานนี้เด็กแว่นเละ ทำให้ต่อฟิวส์ขาดแบบนี้ พี่พายไม่ปล่อยไว้แน่นอน ยืนไว้อาลัยให้ 3วิ
    #8908
    0
  18. #8790 spin around (@spin_around) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 16:10
    จัดให้หนัก จัดให้เต็ม โปรนี้เพื่อนน้ำคนเดียวเลย หึหึ 

    ข่าวลือนี่ลามเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง   

    พี่ต้นรู้อะไรเเน่ ชัวร์ป๊าปปปปปป  
    #8790
    0
  19. #8654 minori27 (@minori27) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 10 กันยายน 2556 / 15:58
    โหแกงค์วิศวะได้ออกโรงแล้ว ปริ่มเลยค่ะๆๆๆๆๆ
    พี่ต้นพี่พายนี่จะร่วมมือกันจัดการยัยน้ำหนองคลองแสนแสบหรอๆๆๆ
    #8654
    0
  20. #8615 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:23
    ....เอ๊ะ.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! อะไรยังไง????? ทำไมแลมีลับลมคมในทู่นอกแปลกๆ
     (อ่านอะไรแล้วแปลกๆก็ปล่อยผ่านไปนะคะ )
    555555  
    แหมๆๆๆข่าวไวกันจริงๆเนอะ  ไม่ค่อยเรื่องชาวบ้านกันเล๊ย
    !!!!!!!!! 
    ก็ดี...ข่าวไวจะได้รู้อะไรผิดๆ พี่โก้รู้....แต่ไมหด 
    แต่พี่ต้นกับพี่พายดูแปลกๆอะ พี่ต้นหรอ?????  เห้ย....ลุ้นนะเนี่ย 
    พีพายโทรหาคนให้ช่วยอะ .....ใช่ไหม??? 
    แม้ปกติพี่ต้นจะกวนพี่พายเป็นกิจวัตรประจำวันอยู่แล้วก็เหอะ
    แต่นี่มันดูแปลกๆอะ  (อะนะ ลางสังหรณ์เมย์ถูก
    1%เองมั้ง) 555 
    รอดูต่อไป ไม่ว่าเป็นใคร ขอหนักๆๆๆๆๆๆ

    #8615
    0
  21. #8614 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:22
    ....55555555555 พี่พาย  ว่าแล้วว่าอาการมันต้องออกมาในรูปนี้
    555555 นี่เพิ่งจะแปบเดียวเองนะ ตายๆๆๆๆๆ  ตายแน่ 5555 
    จะถอนหายใจให้ออกซิเจนมันหมดโลกหรือไงคะ(วะ)   ป๊าดดด ถอนเอาๆๆ 
    ฝากบ้างหรือเปล่าน่ะ (ดูมันเล่นมุก)
    55555  พี่พายสู้ๆๆๆๆ 
    เอาอีชะนีนั่นให้ตายไปเลย  ชิชะ....ทำให้พี่พายอดนอนกอดต่ออ่า ฮ่าๆๆๆ 
    ปีศาจเนี่ยไม่เหมือนพี่พากับต่อหรอก แต่มันใช่เย  ถามจริง...
    ที่อยู่ด้วยกันได้เพราะต่างคนต่างร้ายได้ไม่ต่างกันหรอก
    แค่ร้ายคนละทางเท่านั้นเอง
    5555  ต่ออะร้ายจะตาย ....
    ชอบทำตัวเอ๋อแดกให้พ่ายมันหลง  ฮริ้วววววววววววว  พอๆๆๆๆ
    >< 
    อะไรไม่รู้เริ่มบ้าบออีกแล้ว

    #8614
    0
  22. #8613 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:21
    """โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  ลุ้นจะสิ้น !!!!!!!!!! 
    พี่เกรททำเมย์นอยด์รู้ป้ะเนี่ย????  โหวววววววว 
    - -*
    เหงื่อแตกพลั่กๆๆๆ  เห้อ....ผิดคาดเว้ย...นึกว่าพี่พายมันอาละวาด
    ที่ไหนได้ ทำไมมีเหตุกว่าปกติ
    5555  หลังๆนี่พี่พายมีเหตุผลมากขึ้นนะ
    ไม่ใช้อารมณืก่อนแล้ว  แต่ต่อสิ....เข้าขั้นวิกฤตมากๆๆๆๆเลยอะ
    T^T
    อยากรู้ว่าถ้าต้องบอกเลิกจะรู้สึกยังไง????  โหวววววววว 
    เจ็บแทนทั้งคนฟังทั้งคนพูดนั่นแหละ    พี่พาย....เมย์อยากจะบอกพี่ว่า 
    คนเราไม่จำเป็นต้องดีกับทุกคนนะ...ถูกแล้ว  ถ้าให้ทำให้คนรักเราเจ็บอะ 
    เราก็ต้องเลวใส่ แม้จะผิดตามหลักพระพุทธศาสนาก็เถอะที่ให้
    อย่าจองเวรจองกรรม  อโหสิให้อะ เหอะๆๆ  ผู้หญิงคนนี้แค่
    เศษเสียวธรรมะในชีวิตยังไม่มีไม่ต้องไปใยดีทำตัวดีด้วยอะถูกแล้ว 
    ว่าแต่...พี่พายจะทำอะไร????  เอ่อ....เข้าท่าแหะที่ให้ต่อกลับบ้านน่ะ
    ยัยชะนีนั่นจะดิ้มลองความรู้สึกถึงความผ่านแพ้บ้าง 
    ปกติมีแต่ทิ้งคนอื่นเพราะผมดผลประโยชน์นี่  ลองมั่นใจว่าจะได้ดูบ้าง....
    แล้วให้มันหน้าแตกแบบสุดๆ  เอาจริงๆ  อุ้มฆ่าเลยไหมอะพี่เกรท 
    แบบพี่พายมีเครือข่ายมาเฟียอุ้มฆ่าเผานั่งยางแม่งเลย
    - -* เฮ้อออออออ

    #8613
    0
  23. #8523 BabyU (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 00:26
    ฮือออออ นางมารร้าย T^T ตัวทำลายความสุขเค้าชัดๆ พี่พายจัดการขึ้นเด็ดขาดไปเลย

    อย่าให้มายุ่งกับต่ออีกได้เลยก็ดีนะ ฮึ่ยย โมโหๆ

    ห่างกันซักพักเลยเหรอ T^T อดทนเข้านะพี่พายน้องต่อ
    #8523
    0
  24. #8487 Hug_U (@mygreatday) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 กันยายน 2556 / 21:52
    อดทนนะพี่พายยยยยยย
    อาทิตย์เดียวเอง 5555
    ว่าแต่พี่พายให้ใครช่วยหว่า
    พี่ต้นใช่มั้ยยยยยย????
    #8487
    0
  25. #8486 dsjwks (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 กันยายน 2556 / 21:49
    ใครก็ได้รีบเอายัยชะนีผีนี่กลับลงหลุมไปซ่ะ เราสนับสนุนนายเต็มที่ ฆ่าได้ฆ่าเลยอิพี่พาย 555
    #8486
    0