OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 68 : ☆OK! I love U ★.. 54. ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    2 ก.ย. 56


             54. ข้อเสนอ

 

ทริปฮันนีมูน...เอ๊ย ทริปเที่ยวที่ไร่เลย์จบลงแล้วครับ จบลงพร้อมกับอาการป่วยของเราสามคน แม่งโคตรเฟลเลยจริงๆ อุตส่าห์วาดฝันว่าจะเล่นน้ำให้ฉ่ำปอดในวันสุดท้ายของทริป อยากพายเรือ อยากดำน้ำ อยากสารพัดอยาก

 

แต่ทว่าความเป็นจริงนี่คือนอนตายกันอยู่ในห้องทั้งสี่คนนี่แหล่ะ

 

ผมคาดโทษไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมป่วยงอมแงมเอาไว้ว่าห้ามงี่เง่ากับผมเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผมจะกลับไปบ้านจริงๆ เพราะช่วงนี้อยู่ในช่วงเตรียมงานแต่งงานของพี่ปอกับพี่ฝ้ายด้วย มีงานให้ต้องเตรียมเยอะแยะเลยทีเดียว

 

ไอ้พี่พายมันก็พยายามไม่งี่เง่าใส่ผมนะ สีหน้าแม่งโคตรฮาเลยเวลาที่มันขัดใจแต่มันทำอะไรผมไม่ได้เนี่ย ขอบ้างเถอะ ขอให้กูอยู่เหนือมึงบ้างอะไรบ้าง ให้กูเป็นต่อมึงบ้าง ให้สมกับที่กูชื่อเป็นต่อ แต่เสือกเป็นรองมาตลอด

 

พูดถึงงานแต่งพี่ปอแล้วก็นึกถึงแม่ พอนึกถึงแม่ก็นึกถึงเรื่องที่ผมกับพี่พายคุยกันเอาไว้ว่ากลับมาจากไร่เลย์เราจะไปคุยเรื่องนี้กับแม่ แต่ก็ต้องเลื่อนออกไปหน่อย รอให้พ้นจากงานแต่งของพี่ปอกับพี่ฝ้ายไปก่อน ไม่อยากให้แม่เครียดในช่วงเวลาที่แม่ควรจะมีความสุขแบบนี้

 

“เฮ้อ...” ดูเหมือนว่าผมจะถอนหายใจบ่อยมากๆ มากจนคนรอบข้างมันพากันว่า มันบอกว่าถ้าสิ่งที่เค้าพูดกันว่าถอนหายใจหนึ่งครั้งอายุจะลดลง ป่านนี้ผมคงใกล้ตายเต็มที

 

“ถอนหายใจอีกแล้วนะมึง...เครียดเรื่องอะไรวะต่อ” ไอ้ต็อปมันเอ่ยปากถามผม มันคงจะรำคาญที่ผมถอนหายใจอยู่อย่างนี้หลายครั้งติดกันแล้ว

“เออ...มึงจะถอนหายใจทำไมนักวะต่อ อายุสั้นนะมึง” ไอ้เฟียเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ มันมองผมเหมือนมองตัวอะไรสักอย่างที่น่าสมเพช แบบเฮ้ย...กูแค่ถอนหายใจไม่ได้ไปทำอะไรที่ดูน่าเกลียดเลยนะเว้ย

 

“กูว่าไอ้ต่อมันดูมีเคราะห์นะ...หน้าหมองเชียว” ไอ้จั่นมันเปิดประเด็นขึ้นมา ผมทำหน้าตายไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของมันเท่าไหร่ เรื่องอะไรกูต้องเชื่อพวกมึงครับ ก่อนออกจากบ้านกูส่งกระจกมาแล้วหน้ากูอย่างหล่อเหอะ

 

“มึงก็ไปแกล้งมัน หน้ามันไม่ได้หมองสักหน่อย ออกจะใสกิ๊กแบบนั้น มันฟินบ่อยๆ หน้ามันไม่หมองหรอก...” ไอ้โฟน! มึงกวนตีนกูแล้วครับ รู้ได้ไงกูฟินบ่อย ก็แค่ทุกวัน...ไอ้เชี่ยต่อมึงก็บ้าตามมันไปได้เนอะ อย่าเอาเรื่องจริงมาพูดดิวะ ฮ่าๆ

 

“กูก็ว่างั้น...ที่ไอ้แบงค์หน้าใสกิ๊กเนี่ยก็คงเพราะสาเหตุเดียวกันกับไอ้ต่อสินะ” ฮ่าๆ จัดเลยครับเพื่อนต็อปกูโคตรรักมึงเลยว่ะ มึงมันปากไวดีแท้ กูก็คิดอยู่นะว่าจะพูด แต่ก็ไม่ทันมึงซะงั้น

 

“กริบ...เงียบกริบเลยเพื่อนกู อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องใส่ตัวเองทำไมครับโฟน นั่งเงียบๆ ก็ไม่โดนย้อนให้เจ็บหรอกครับ” ไอ้เฟียมันหัวเราะอย่างชอบใจ ผมยื่นมือไปจับมือไอ้ต็อปพร้อมกับขยับไปมาเป็นเชิงขอบใจที่มันอุตส่าห์ยิงลูกดอกไปแทงใจดำไอ้โฟนจังๆ แบบนั้น

 

“กูก็ว่าอย่างนั้น” ไอ้จั่นมันตบบ่าไอ้โฟนเบาๆ สองสามที ก่อนที่จะหันไปแทคมือกับไอ้เฟียอย่างชอบใจ ช่างเป็นเพื่อนที่รักกันดีจริงๆ พวกเรานี่

 

“ว่าแต่มึงเครียดเรื่องอะไรวะต่อ...มีอะไรก็อย่าเก็บเอาไว้มันอึดอัดเปล่าๆ เล่าให้กูฟังได้นะเว้ย” ไอ้ต็อปมันขยับมานั่งใกล้ๆ ผม มือของมันตบบ่าผมเบาๆ ผมรู้ว่าพวกมันเป็นห่วง สองสามวันมานี่ผมเหมือนคนจิตตกมากเข้าไปทุกวัน ดูระแวงแบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ ผมมีลางสังหรณ์แบบแปลกๆ ว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรสักอย่างกับผม

 

แล้วเวลาที่ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นมาทีไร มันจะมีเรื่องตามมาติดๆ ทุกที ผมก็ได้แต่หวังว่าเรื่องที่จะตามมาในครั้งนี้มันจะเป็นเรื่องที่ไม่ร้ายแรงอะไรมากนัก ไม่อย่างนั้นผมอาจจะรับมือกับมันไม่ไหวก็เป็นได้

 

“ก็แค่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมากมายหรอกน่า เอาเป็นว่าถ้าทนไม่ไหวกูจะบอกมึงเป็นคนแรกเลยต็อป” ผมหันไปยักคิ้วและยิ้มให้กับมัน รู้ว่ามันเป็นห่วง แต่ก็ไม่อยากเอาเรื่องเครียดๆ ไปใส่หัวมันเท่าไหร่ อีกอย่างมันโคตรจริงจังมากๆ ประหนึ่งว่าเป็นเรื่องของมันเอง ก็ดีใจที่มันรักและเป็นห่วงผมแบบนี้ แต่ผมไม่ค่อยชอบเอาเรื่องเครียดๆ ไปยัดใส่หัวของคนอื่นเท่าไหร่

 

“ก็แล้วแต่มึงแล้วกัน กูเองก็ไม่อยากเซ้าซี้อะไรมึงมาก แต่มึงจำเอาไว้นะว่ามึงมีกูเป็นเพื่อน ช่วยกันคิดหลายๆ คนมันน่าจะดีกว่าคิดไปเองคนเดียว บางทีมันอาจจะไม่ได้มีอะไรมากมายเหมือนอย่างที่มึงกลัวก็ได้” มันกอดคอของผมเอาไว้แล้วยิ้มให้ ผมพยักหน้ารับกับคำพูดของมัน

 

“กูขอบใจมึงมากนะต็อป...พวกมึงด้วยนะเว้ย ขอบใจที่เป็นหวงกู” ผมหันไปยิ้มให้กับไอ้สามตัวนั้นที่กำลังนั่งทำนั่นนู่นนี่ไปตามเรื่องตามราว

 

“ไม่เป็นไร เพื่อนกันทั้งนั้น มึงอย่าทำหน้าเครียดเลยต่อมันทำให้พวกกูรู้สึก  หดหู่ตามไปด้วย” ไอ้เฟียมึงแอบกัดกูอีกแล้วนะ แต่ก็ช่างเหอะไม่อยากจะใส่ใจเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ที่ต้องใส่ใจคือเสียงไลน์ที่เด้งแบบรัวมาก มากจนชนิดที่ผมรู้เลยว่าไอ้คนที่มันส่งมานี่คือใคร

 

ผมเปิดอ่านแล้วจับใจความได้ว่าวันนี้ไอ้พี่พายมันบอกให้ผมกลับก่อนเพราะมันมีแลปตอนเย็นๆ กว่าจะเสร็จก็คงค่ำๆ ซึ่งในขณะที่ผมเลิกเรียนแล้ว ให้นั่งรอมันก็คงรากงอกหรือไม่ก็ถูกยุงหามไปแดกก็เป็นไปได้

 

“เออ...ดีเหมือนกัน งั้นกูไปบ้านเสบียงดีกว่า” ผมตอบกลับไปแค่ว่าโอเค เจอกันที่ห้องคืนนี้ แล้วมันก็เงียบหายไป พี่พายมันยังไม่งี่เง่าใส่ผมเพราะมันคงกลัวว่าผมจะเหวี่ยงใส่มันมั้ง ช่วงนี้เหมือนจะสลับนิสัยกันยังไงก็ไม่รู้ ผมรู้สึกหงุดหงิดมากๆ แบบแปลกๆ ชอบกล

 

“ต็อปไปบ้านเสบียงกับกูหรือเปล่า...” ผมลองถามมันดูเผื่อว่ามันจะอยากไป แต่มันก็ทำสีหน้านิ่งๆ ไปเล็กน้อยบางทีอาจจะยังไม่พร้อมที่จะไปเจอหน้าพี่ปอก็ได้ แต่ผมคิดว่ามันคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่ปอแล้วหล่ะ แต่มันคงแอบกังวลกลัวว่าจะทำตัวไม่ถูกหล่ะมั้ง

 

“ไม่ดีกว่ากูเพลียๆ อยากกลับไปนอน มึงไปคนเดียวได้ใช่มั้ยต่อ...” ผมพยักหน้ารับแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ ผมไม่ได้บอกกับมันว่าผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ในเมื่อมันไม่อยากให้ผมรู้ ก็อย่าทำให้มันรู้เลยว่าผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ให้มันจบไปแบบนั้นแหล่ะดีแล้ว

 

“เฮ้ย! นั่นร้านของแม่กูนะเว้ยต็อป ทำไมกูจะไปคนเดียวไม่ได้วะ ดีเหมือนกันไม่ได้กลับไปหาแม่มาตั้งนานแล้ว วันนี้กูจะไปทำหน้าที่เป็นเด็กเสิร์ฟสุดหล่อซะหน่อย...” ก็ดีเหมือนกัน ถือโอกาสนี้กลับไปหาแม่สักหน่อย พี่ชายจะแต่งงานทั้งทีต้องไปเสนอหน้าสักหน่อย เดี๋ยวแม่ไม่รักขึ้นมานี่แย่เลย ฮ่าๆ

 

“ฝากบอกแม่กับ...พี่ปอด้วยว่ากูคิดถึง ไว้วันงานแต่งกูไม่พลาดแน่นอน...กูไปแล้วเว้ย” ไอ้ต็อปมันตบบ่าผมแล้วยิ้มให้ก่อนที่มันจะบอกลาผมไป

 

“งั้นพวกกูไปสินกำเลยแล้วกัน เจอกันพรุ่งนี้เว้ยต่อ” พวกไอ้เฟีย ไอ้โฟน ไอ้จั่นเองก็แยกตัวไปที่สินกำ คงไม่ต้องบอกหรอกเนอะว่ามันไปทำอะไรที่นั่น เอาเป็นว่าเรารู้กันแล้วกันเนอะ หึๆ

 

“ก็ว่าแล้วว่าทำไมไอ้พี่พายให้กูเอารถมาจอดที่นิเทศ แต่ก็ดีนานๆ จะได้กลับไปหาแม่สักที วันนี้จะได้ช่วยงานที่ร้านสักหน่อย” ไม่บ่อยหรอกครับที่พี่พายมันจะไม่ซักไม่ถามผมแบบนี้ ก็ดีเหมือนกันที่มันปล่อยให้ผมได้มีอิสระบ้าง หลังจากที่เราเปิดใจให้กันในคืนที่ผมเมาไวน์น่ะ พี่พายมันก็พยายามอ่อนข้อให้กับผมมากพอดู เท่านี้ก็พอแล้วครับ ผมไม่ได้ไปบังคับอะไรพี่พายมันมากหรอก เท่าที่มันทำให้ผมนี่ผมก็ขอบคุณมันมากแล้ว

 

..........

 

 

บรรยากาศของบ้านเสบียงยังคงเต็มไปด้วยเหล่าลูกค้าที่แวะเวียนมาลิ้มรสอาหารที่แสนอร่อย ดื่มด่ำกับบรรยากาศของร้านริมน้ำที่มองเห็นวิถีชีวิตของชาวบ้านได้อย่างชัดเจน

 

ผมเดินเข้ามาทางด้านในร้านพร้อมกับส่งยิ้มให้กับบรรดาเด็กเสิร์ฟที่คุ้นเคยกันดี แวะทักทายคนนั้นคนนี้ตามประสาลูกเจ้าของที่หายหัวไปเสียนานโข ก็นะ...ผมไม่ได้อยากหายหน้าไปนานแบบนั้นสักหน่อย ถ้าจะโทษก็ต้องโทษไอ้ผู้ชายที่ชื่อธราเทพแล้วครับที่มันไม่ปล่อยผมมา

 

แต่คุณนายพรทิพย์เองก็บอกว่าไม่ต้องแวะมาบ่อยๆ ก็ได้ ตอนนี้บ้านเสบียงรับเด็กเสิร์ฟเพิ่มมาอีกหลายอัตรา จำนวนคนเพียงพอผมจึงไร้ความหมาย ฮ่าๆ นั่นแหล่ะครับที่คุณนายเค้าบอกกับผม

 

“พี่ฝนครับ...แม่กับพี่ปออ่ะพี่” ผมเดินมาเท้าแขนลงบนเคาท์เตอร์แล้วส่งยิ้มให้กับพี่ฝนพนักงานบัญชีคนสวยของเรา นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่ฝนมีแฟนแล้วผมมีไอ้หมาดุแล้วนะ ผมอาจจะจีบพี่ฝนดูก็ได้ พี่ฝนน่ารักมากๆ เลยนะเว้ย แต่ก็นะแบบว่าผมก็พูดไปงั้นแหล่ะ ผมมันแดกแห้วเป็นอาหารหลัก แดกบ๊วย ระกำ ท้อ เป็นอาหารเสริม จีบใครได้ที่ไหน ไม่เคยติดไม่รู้เป็นอะไร

 

“อยู่ทางโซนวีไอพีจ้าน้องต่อ ดูเหมือนว่าจะคุยกับทางผู้ใหญ่ของน้องฝ้ายอยู่นะ ก็คงเป็นเรื่องงานแต่งงานนี่แหล่ะ ตอนนี้คุณน้าดูมีความสุขมากๆ เลยนะ ยิ้มแย้มแจ่มใส่ตลอดเลย...” คำพูดของพี่ฝนทำเอาผมจุกแบบแปลกๆ พี่ฝนก็ไม่ได้พูดอะไรที่ไม่ดีเลยนะ แต่ผมเหมือนคนที่มีชนักติดหลัง พอมีใครมาพูดอะไรที่มันเป็นเหมือนการแทงใจดำ ผมจะรู้สึกหน่วงๆ แบบแปลกๆ แบบนี้ทันที

 

“ขอบคุณครับพี่ แม่มีความสุขก็ดีแล้ว พี่ปอไม่เคยทำให้แม่เสียใจเลยนี่เนอะ...”

 

“น้องต่อก็ไม่เคยทำอะไรให้คุณน้าเสียใจนี่จ๊ะ น้องต่อของพี่ฝนออกจะเป็นเด็กดี น่ารัก นิสัยก็ดีอีกต่างหาก อย่าพูดแบบน้อยใจอย่างนั้นเลยค่ะ” พี่ฝนยิ้มให้กับผม ผมยิ้มกลับไปแบบไม่เต็มที่เท่าไหร่ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าทุกคนรู้เรื่องของผมกับพี่พายแล้วในสายตาของทุกคนจะยังมองผมในแง่ดีอยู่อีกหรือเปล่า

 

เราไม่สามารถห้ามความรู้สึกนึกคิดของทุกคนบนโลกนี้ได้ เราไม่มีทางรู้เลยว่าทุกคนที่อยู่รอบตัวเรานั้นเค้าจะมีมุมมองยังไงต่อเรา ผมเป็นคนที่แคร์สายตาของคนรอบกายมากเกินไปหรือเปล่า ผมถึงได้รู้สึกหน่วงๆ อยู่แบบนี้

 

แล้วถ้าผมเลือกที่จะไม่แคร์ล่ะ...ผมจะมีความสุขในชีวิตมากกว่านี้รึเปล่าวะ?

 

“งั้นรอให้แม่คุยกับพ่อแม่พี่ฝ้ายเสร็จก่อนผมค่อยไปหาแม่ดีกว่า ขอบคุณมากครับพี่ฝน” ผมยิ้มให้กับพี่ฝนแล้วเดินออกมา มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่ผมจะเข้าไปแทรกการคุยกันของผู้ใหญ่ ดังนั้นระหว่างรอและไม่ให้เวลามันเสียเปล่า ผมจะแปลงร่างเป็นเด็กเสิร์ฟสุดหล่อก่อนแล้วกัน

 

รู้สึกว่าห่างหายมานานมากเลยนะเว้ยกับหน้าที่นี้ ตั้งแต่ที่ย้ายไปอยู่กับไอ้พี่พายนี่แทบไม่มีเวลาว่างมาทำงานที่บ้านเสบียงเลย ไม่ได้ทำหน้าที่นี้ซะนานเล่นเอาหัวหมุนเหมือนกันตอนช่วงเย็นๆ หลังเลิกงานแบบนี้เป็นช่วงที่ลูกค้าเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

 

“สวัสดีครับ บ้านเสบียงยินดีต้อนรับครับผม กี่ท่านครับ” ผมกล่าวทักทายกับสาวๆ ที่เดินเข้ามาเป็นกลุ่ม พวกเธอส่งยิ้มหวานให้กับผม สาวๆ นักศึกษามหาลัยอื่นๆ ที่อยู่แถวบ้านเสบียงจะแวะเวียนมาที่นี่บ่อยครั้งเหมือนกัน

 

ผมพาสาวๆ เดินเข้ามาทางโซนในที่ว่างอยู่ แนะนำรายการอาหารที่เป็นที่นิยมให้กับพวกเธอ จดรายการอาหารที่พวกเธอสั่ง แจกจ่ายรอยยิ้มหล่อๆ ให้กับพวกเธอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าพวกเธอจะต้องการหรือเปล่า แต่ก็เอาเถอะถือซะว่าเป็นบริการเสริมจากเด็กเสิร์ฟกิตติมศักดิ์สุดหล่อคนนี้แล้วกัน

 

“พี่ชื่อเป็นต่อใช่มั้ยคะ ที่เรียนอยู่ที่มอ...” ผมพยักหน้ารับอย่างงงๆ ไม่รู้ว่าพวกเธอรู้จักชื่อผมได้ยังไง แถมยังรู้ด้วยว่าผมเรียนที่ไหน

 

“อ่อ...ใช่ครับ พี่ชื่อเป็นต่อ ว่าแต่รู้จักพี่ได้ยังไงครับ” ผมหันไปส่งออเดอร์ให้กับไอ้ปื๊ดที่เดินสวนมาพอดี เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ดูเหมือนว่าผมมีเรื่องต้องคุยกับน้องๆ กลุ่มนี้อีกสักหน่อย

 

“พี่เป็นต่อดังจะตายไปค่ะ เค้ารู้จักพี่กันทั่วเลย ยิ่งพี่พายนี่ยิ่งแล้วใหญ่ สาวๆ ที่มอของพวกเรากรี๊ดพี่พายกับพี่ต่อมากเลยนะคะ” หืม...ผมถึงขั้นร้องหืมในใจ อะไร ยังไง แค่ในมอที่เราเรียนกันนี่ผมก็เป็นที่รู้จักไปทั่วแล้ว คือผมไม่ได้สนใจเรื่องที่ว่าผมจะดังหรือว่าไม่ดังหรอกนะ เพราะผมไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายเท่าไหร่

 

แต่ก็อย่างที่คุณๆ รู้กันนั่นแหล่ะครับ ว่าผมค่อนข้างดังในเรื่องข่าวลือ ก่อนหน้านี้ก็สารพัดข่าวลือที่ทำให้ผมกลายเป็นคนดังของมหาลัยไปในชั่วพริบตา ยิ่งมีเรื่องของ   พี่พายเข้ามาพัวพันมันยิ่งทำให้ผมกลายเป็นที่รู้จักเข้าไปอีก

 

ผมก็รู้นะครับว่ากระแสตอบรับที่ตามมานั้นมันมีทั้งด้านดีและด้านลบ ผมเลือกเก็บ เลือกมอง เลือกจำแต่ด้านดีๆ ส่วนด้านลบๆ นั้นผมพยายามมองข้ามมันไปจะได้ไม่ต้องคิดต้องเครียด

 

แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ ก็เจอผลกระทบบ้าง เป็นคำพูดบ้าง เป็นสายตาบ้าง การกระทำบ้าง แต่ก็ช่างแม่งเหอะ...

 

“หรอครับ...พอดีพี่ไม่ค่อยได้รู้เรื่องนอกมอเท่าไหร่...”

 

“แล้วพี่พายไม่ได้มาด้วยกันกับพี่เป็นต่อหรือคะ...” ไม่ต้องรอให้พี่พูดให้จบก่อนหรอครับน้องๆ ใจเย็นๆ นะครับ อย่ายิงคำถามพี่มาก พี่ไม่เคยออกสื่อไม่รู้ว่าต้องวางตัวยังไง...มันใช่เวลามาเล่นมั้ยไอ้หมาต่อ

 

“พี่พายมันมีแลปครับมันไม่ได้มา...”

 

“พี่สองคนเป็นคู่เรียลใช่มั้ยคะ หรือว่าเป็นแค่คู่จิ้น...” ผมกำลังอยู่ในสถานะเอ๋อแดกครับ กำลังประมวลผลอยู่ว่าไอ้คู่เรียลคู่จิ้นนี่มันคืออะไรวะ กูไม่สันทัดเรื่องแบบนี้ซะด้วยสิ เกิดมายี่สิบปีก็ไม่เคยเจอใครมาถามแบบนี้ แล้วพี่จะตอบน้องว่ายังไงดีครับ

 

“เอ่อ...” เอ่ออย่างเดียวครับตอนนี้ ไม่เคยเจอคำถามไหนที่ตอบยากแบบนี้มาก่อน มันคืออะไร แล้วกูต้องตอบว่ายังไง พอเจออะไรแบบนี้ทีไรคิดถึงน้องซันทุกที รายนั้นคงรู้เรื่องนี้ดีแน่ๆ

 

“ถามพี่เค้าแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะพี่เป็นต่อ พอดีพวกนี้มันวายเข้าเส้น พวกเราไม่กวนพี่ดีกว่าค่ะ” น้องอีกคนออกปากยั้งเพื่อนของตัวเองเอาไว้ ผมอยากจะขอบคุณน้องมากๆ จริงๆ ที่ปล่อยผมไปตามยถากรรม ให้สายลมพัดพาสติของผมลอยหายไปจากตัวเพราะความมึนงงของชีวิตที่ผมพานพบเจอ

 

“ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวนะครับ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มก็สั่งได้เลยนะครับ” ผมเดินจากมาอย่างมึนๆ เพิ่งจะรู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นที่รู้จักในมหาลัยอื่นๆ ถ้าให้ผมเดาผมว่าคงรู้จักผมผ่านทางโลกโซเชียลแน่นอน เอาเหอะ ผมชินแล้ว ไม่อยากจะมาเคร่งเครียดกับอะไรที่ไร้สาระแบบนี้

 

แต่อย่างน้อยๆ ผมก็เจอคนที่รับในความสัมพันธ์ของผมกับไอ้พี่พายได้ แต่มันแย่หน่อยตรงที่เรื่องส่วนตัวมันกลายเป็นเรื่องสาธารณะ แต่ก็อย่างว่าอีกนั่นแหล่ะ มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าคนอื่นรับกับความสัมพันธ์ของผมกับพี่พายได้ แต่คนที่ผมรักและคนรอบกายของผมกลับรับมันไม่ได้ขึ้นมา

 

“เฮ้อ...กูอยากจะบ้าตาย” ผมได้แต่สบถกับตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ ทำไมวะ ทำไมคนที่ไม่ต้องคิดอะไรแบบผมกลับมีเรื่องให้ต้องคิดขึ้นมาเยอะแยะจนน่ารำคาญใจแบบนี้ ผมเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกวัน พูดคนเดียวกับตัวเองหน้ากกระจก เถียงกับตัวเองเป็นวรรคเป็นเวรจนคิดว่าตัวเองใกล้จะประสาทแดกเข้าไปทุกวัน

 

“โว้ย!!! ผมแหกปากร้องเสียงดังด้วยความอัดอั้นใจ แต่ดูเหมือนว่าผมจะลืมอะไรไปอย่างว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ในห้องคนเดียว ไม่ได้อยู่ตามลำพัง แต่ผมกำลังอยู่กลางบ้านเสบียงที่คนแน่นร้าน

 

แล้วคุณคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะครับ...

 

“ฉิบหาย...คนมองกูทั้งร้านเลยเว้ย อายมั้ยไอ้ต่อ” พอมองไปรอบๆ แบบเอ๋อๆ ก็พบว่าสายตามากมายนับคู่ไม่ได้...ต่างจ้องมองมาทางผม ผมรีบก้าวฉับๆ หนีออกไปจากบริเวณนั้นทันที ใครมันจะอยู่ให้คนมองล่ะครับ...จริงมั้ย?

 

“อ๊ะ!! ขอโทษครับผมไม่ทันระวัง เป็นอะไรมากมั้ยครับ” ผมมัวแต่มองไปทางด้านหลังว่ามีใครมองตามมาบ้างหรือเปล่า เลยไม่ทันมองทางด้านหน้าว่ามีใครเดินมาหรือไม่ ผมชนเข้ากับใครบางคนจนร่างนั้นแทบจะเซไปเพราะแรงชนของผม ผมรีบหันมาคว้าร่างของเธอคนนั้นเอาไว้ทันที

 

แต่ทว่าพอเธอเงยหน้าขึ้นมา ผมแทบจะหยุดหายใจทันทีเช่นกัน ผู้หญิงคนนั้น คนที่กำลังนำพาเรื่องราววุ่นวายเข้ามาในชีวิตของผมกับพี่พาย...

 

แฟนเก่าของพี่พาย...น้ำ

 

.

.

.

.

 

“ไม่เป็นไรค่ะ...ในที่สุดก็ได้เจอกันซะทีนะคะ...น้องต่อ” เธอส่งยิ้มมาให้กับผม เธอเป็นคนสวยแต่ทว่าทำไมรอยยิ้มของเธอถึงไม่ได้ดูสวยเลยสักนิด รอยยิ้มของเธอดูปิดซ่อนอะไรเอาไว้มากมายจนผมรู้สึกว่าอยากจะเดินห่างออกไป

 

“ถ้าคุณไม่เป็นอะไร...ผมขอตัวก่อนนะครับ” เอาตรงๆ เลยนะผมไม่อยากเสวนากับผู้หญิงคนนี้ ผมเป็นคนที่ให้เกียรติผู้หญิงนะ แต่กับผู้หญิงคนนี้ผมไม่อยากจะสุงสิงหรือว่าข้องเกี่ยวด้วยเลยจริงๆ

 

เธอเป็นคนที่ร้ายกาจอย่างไม่น่าเชื่อ เธอทิ้งพี่พายไปแล้วและพอตอนที่ไม่เหลือใครแบบนี้กลับคิดอยากจะหวนกลับมา ทั้งๆ ที่เธอทำให้พี่พายเสียใจขนาดนั้น เจ็บขนาดนั้น แล้วยังคิดจะกลับมาแบบนี้มันคืออะไร

 

“เดี๋ยวก่อนสิคะ...พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับน้องต่อสักครู่...และพี่คิดว่ามันคงจะดีกับตัวน้องต่อเอง” ผมมองหน้าเธอด้วยความรู้สึกมากมาย ผมควรจะรู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงคนนี้ดีวะ ความรู้สึกที่มันมากกว่าไม่ชอบนี่คืออะไร ถ้าผมตอบไม่ผิดมันน่าจะเป็น เกลียด ใช่มั้ย

 

“ก็ได้ครับ...ก็ดีเหมือนกัน” ผมเดินนำไปทางด้านใน มองหาที่ว่างที่ค่อนข้างเงียบ ซึ่งมันหาไม่ได้หรอกครับช่วงเวลาแบบนี้ ผมเลือกตรงมุมในสุดเพื่อที่จะคุยกับผู้หญิงคนนี้ ไม่ต้องบอกผมก็รู้ว่าเธอจะออกปากคุยเรื่องอะไรกับผม คงไม่พ้นเรื่องของผมกับพี่พายอย่างแน่นอน

 

“คุณมีอะไรอยากจะคุยกับผมก็ว่ามาเลยครับ...” ผมเปิดประเด็นทันทีที่เราสองคนนั่งเผชิญหน้ากัน ดูเหมือนว่าเธอจะดูมั่นใจในตัวเองสูงมากๆ ท่าทางของเธอดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความมาดมั่นและมั่นใจว่าเธอต้องได้ในสิ่งที่เธอต้องการ

 

“พี่มาเหนื่อยๆ ขอสั่งน้ำกับอาหารทานก่อนได้มั้ยคะ...”

 

“ผมไม่มีเวลาว่างมากพอจะมานั่งรอคุณทานอาหารหรอกนะครับ ผมมีงานที่ต้องทำอีกตั้งมากมาย...” ผมล่ะเชื่อจริงๆ ผู้หญิงคนนี้นี่ยังไงกันวะ แล้วทำไมมันถึงได้บังเอิญมากขนาดนี้ ทำไมต้องมาเจอกับเธอในวันที่ผมมาที่นี่คนเดียวด้วยวะเฮ้ย

 

“คุณแม่ของน้องต่ออยู่มั้ยคะ ท่านจะพอว่างมานั่งคุยกับเรามั้ยเอ่ย...”

 

“คุณต้องการอะไรกันแน่ครับ พูดในสิ่งที่คุณต้องการมาเลยดีกว่าจะมัวเสียเวลาอยู่ทำไมกันล่ะครับ...” ผมได้แต่กำมือแน่นอยู่อย่างนั้น พยายามเก็บอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ถึงแม้ว่ามันจะยากมากก็ตามที ถ้าผมแสดงออกไปว่าผมกำลังกลัวในสิ่งที่เธอกำลังต้องการ มันจะยิ่งทำให้เธอได้ใจเข้าไปอีก และเธอจะยิ่งเล่นแง่กับผม

 

“น้องเป็นต่อนี่เป็นคนตรงไปตรงมาดีนะคะ...พี่ชอบจัง” ผมมองดูรอยยิ้มของผู้หญิงตรงหน้าผม รอยยิ้มที่ดูร้ายกาจอย่างบอกไม่ถูก ผมไม่ได้กลัวเธอเลยสักนิดเดียว แต่ที่ผมหวั่นใจคือตอนนี้แม่ของผมกำลังมีความสุขกับงานแต่งงานของพี่ปอกับพี่ฝ้ายที่กำลังจะมาถึง แล้วผมจะทำให้ความสุขของแม่พังลงมาตอนนี้ได้ยังไงกัน

 

“ผมเป็นคนที่ชัดเจนเสมอ ไม่โลเลและเปลี่ยนใจง่ายเหมือนใครหลายๆ คนหรอกครับ” ความจริงผมอยากจะพูดอะไรออกไปมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ในสถานการณ์นี้ผมเป็นรองไม่ได้เป็นต่อเหมือนชื่อของผม

 

“หึ! น้องต่อคงได้ยินเรื่องของพี่มาบ้างแล้วใช่มั้ยคะ...เรื่องของพี่กับพาย”

 

“เรื่องไหนล่ะครับ เรื่องที่คุณทิ้งพี่พายไปเพื่อไปหาคนใหม่ที่ดีกว่า หรือเรื่องที่คุณถูกทิ้งแล้วคิดจะกลับมาหาพี่พายอีกครั้ง...ไม่ว่าจะเรื่องไหนพี่พายก็เล่าให้ผมฟังจนหมดแล้ว เราสองคนไม่มีความลับต่อกัน เพราะฉะนั้นผมคงไม่ต้องรบกวนให้คุณมาเล่าให้ผมฟังอีกครั้งหรอกครับ” ว่าจะไม่แล้วนะเว้ย แต่ผู้หญิงคนนี้นี่สุดจะทนจริงๆ คงอยากจะมารื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ความหลังอันหวานชื่นของเธอกับพี่พายให้ผมฟัง ให้ผมเต้นจนเป็นบ้าสินะ

 

แต่เธอคิดผิดแล้ว ผมไม่สนใจเรื่องที่ผ่านมาหรอก มันไม่มีความสำคัญอะไรกับผม ผมสนแค่ปัจจุบันเท่านั้น...และปัจจุบันของพี่พายก็คือผมคนนี้ นายเป็นต่อคนนี้ต่างหาก...

 

“ดูรักกันดีนะคะ...แต่ความรักจอมปลอมแบบนี้มันจะยืนยาวนานแค่ไหนกันเชียว แล้วคนรอบกายของทั้งน้องต่อเองและของทางพายเองจะยอมรับกับสิ่งที่น้องต่อกับพายเป็นได้อย่างนั้นหรอคะ” ตอนแรกเธอมีสีหน้าที่ดูไม่พอใจในสิ่งที่ผมพูดออกไปอย่างมาก แต่เธอก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มอย่างร้ายกาจ และพูดในสิ่งที่เธอเจตนาออกมาจนหมด

 

“มันเป็นเรื่องของผมกับพี่พายที่จะจัดการทุกอย่างด้วยกันสองคน คงไม่จำเป็นอะไรที่จะให้คนอื่น ที่เป็นคนที่สาม อย่างคุณมายุ่งวุ่นวายหรือยื่นมือเข้ามาทำให้เรื่องมันวุ่นไปกว่านี้หรอกครับ” ในเมื่อเธอตรงมาผมก็จะตรงกลับไป ผมจะไม่กลัวเธออีกแล้ว ผมต้องปกป้องความสุขของผม

 

รอยยิ้มของพี่พายคือความสุขของผม ผมจะเก็บรักษาและปกป้องมันเอาไว้ให้ได้

 

“ที่พูดแบบนี้แสดงว่าน้องต่อเองก็ยังไม่มั่นใจใช่มั้ยคะว่าคุณแม่ของน้องต่อกับคุณพ่อของพายจะยอมรับกับสิ่งที่ลูกของท่านเป็นได้หรือเปล่า...” เธอยังคงยิ้ม ทั้งๆ ที่ในใจของเธอคงไม่ได้ยินดีสักเท่าไหร่กับสิ่งที่ผมย้อนกลับไป

 

“ผมว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของผมกับพี่พายนะครับ ถ้าคุณมาเพื่อจะพูดเรื่องนี้กับผม ผมว่าอย่าเสียเวลาเลย...”

 

“เลิกกับพายเถอะค่ะน้องต่อ แล้วทุกอย่างมันจะได้จบลงด้วยดี...” ในขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นเธอก็พูดขึ้นมาซะก่อน ผมมองหน้าสวยๆ ของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าผม ความสวยมันเป็นเพียงแค่มายาเท่านั้นสินะ เพราะเบื้องหลังของเธอนั้นเต็มไปด้วยความร้ายกาจมากมายที่ซ่อนเอาไว้

 

“ทำไมผมต้องเชื่อและทำตามในสิ่งที่คุณพูดด้วยหล่ะครับ...”

 

“ถ้าน้องต่อไม่อยากให้วันงานแต่งงานของพี่ชายน้องต่อวุ่นวาย ถ้าน้องต่อไม่อยากให้แม่ของน้องต่อต้องเสียใจกับ ความผิดปกติของลูกชายตัวเอง...น้องต่อก็ควรทำตามในสิ่งที่พี่เสนอออกไปนะคะ” ผมกำมือแน่นด้วยความรู้สึกที่บีบรัดไปทั้งหัวใจ ผู้หญิงคนนี้ต้องการให้ผมเลิกกับพี่พาย นั่นคือสิ่งที่ผมคิดเอาไว้แล้วว่ามันน่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะผมขวางทางเดินของเธอเอาไว้ เพราะผมเข้าไปอยู่ในที่ที่เธอเคยอยู่ เมื่อเธอเดินย้อนกลับมาเธอคงอยากจะได้ที่ที่เธอเคยอยู่กลับคืนไป

 

“แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงครับว่าถ้าผมเลิกกับพี่พายแล้วพี่พายจะกลับมาคบกับคุณ” ผมเอ่ยถามออกไป เธอมีสีหน้าที่ดูกังวลเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมาแย้มยิ้มอีกครั้ง

 

“ขอแค่ไม่มีน้องต่อในชีวิตของพาย...ทุกอย่างมันก็จะกลับเข้าที่เข้าทางของมันเอง พายเคยรักพี่มาก...ไม่มีทางที่เค้าจะลืมพี่ได้หรอกค่ะ” ผมแค่นยิ้มอย่างสมเพช ผู้หญิงคนนี้น่าสมเพชมากจริงๆ จนตรอกมากแค่ไหนกันถึงได้กล้ามาพูดแบบนี้กับผม

 

เธอมองว่าผมผิดปกติ ความรักของผมกับพี่พายอาจจะดูผิดปกติในสายตาเธอ แต่ทว่าเธอจะรู้หรือเปล่าว่าคนที่ผิดปกติที่สุดคือเธอนั่นแหล่ะ คนที่ดูถูกความรักของคนอื่น คนที่ทำอะไรได้ทุกอย่างเพื่อตัวของตัวเองอย่างเธอนั่นแหล่ะที่ผิดปกติ

 

“ใช่ครับ...พี่พายไม่มีทางลืมคุณได้เลย ทุกวันนี้พี่พายก็ยังคงพูดถึงคุณอยู่เสมอ รู้มั้ยครับว่าพี่พายพูดถึงคุณว่ายังไง...” ผมยิ้มอย่างสมเพช รอยยิ้มที่ส่งตรงไปยังเธอคนที่อยู่ตรงหน้าผม

 

“พี่พายบอกกับผมเสมอว่า...อดีตก็คืออดีต มันเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านไปแล้วและมันจะไม่มีทางเป็นปัจจุบัน ไม่ว่าคุณจะมาพูดอะไรกับผม ไม่ว่าคุณจะพยายามบอกกับผมว่าพี่พายเคยรักคุณมากแค่ไหน ขอให้ผมอย่าสนใจ เพราะมันเป็นเพียงอดีตที่ไม่มีทางเป็นปัจจุบัน...” ผมยิ้มให้กับเธอตลอดเวลาที่ผมพูด เธอกำมือแน่นแล้วจ้องมองผมด้วยสายตาที่เปิดเผยถึงความชิงชังมากมายที่ซ่อนเอาไว้

 

“น้องต่อคงอยากจะพังงานแต่งงานของพี่ชายตัวเองใช่มั้ยคะ...”

 

“ผมก็พอจะรู้นะครับว่าคุณทำทุกอย่างได้เพื่อตัวเอง โดยที่ไม่สนใจเลยว่าใครจะเดือดร้อนมากแค่ไหนก็ตามที แต่คุณเองก็ควรจะรู้เอาไว้ด้วยนะครับว่าผมเองก็สามารถทำทุกอย่างเพื่อคนที่ผมรักได้เช่นกัน ถ้าคุณทำลายงานแต่งงานของพี่ชายผม ผมเองก็จะทำลายชีวิตคุณเช่นกัน” ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะทำยังไงต่อไป แต่ผมจะไม่ยอมให้เธอมาข่มขู่ผมได้อยู่เพียงฝ่ายเดียวแบบนี้

 

“ถ้าวันงานแต่งงานของพี่ปอเกิดเรื่องอะไรขึ้น พี่พายไม่เอาคุณไว้แน่ๆ ทางที่ดีคุณอย่าหาเรื่องใส่ตัวเองเลยดีกว่านะครับ อย่าทำให้พี่พาย เกลียดชังคุณมากไปกว่านี้เลย...ผมขอตัวนะครับ” ผมส่งยิ้มให้กับเธอ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเตรียมตัวแยกจากไป

 

“เรื่องนี้มันไม่มีทางจบลงแค่นี้หรอกค่ะ...พี่ต้องได้ในสิ่งที่พี่ต้องการ”

 

“มันคงยากหน่อยนะครับ...เพราะสิ่งที่คุณต้องการน่ะ เค้าไม่ได้ต้องการคุณแล้ว” ผมเดินออกมาสองก้าวแล้วผมก็นึกอะไรได้ขึ้นมา ผมหันกลับมามองหน้าแฟนเก่าของพี่พายที่กำลังมีสีหน้าชิงชังผมเป็นอย่างมาก

 

“ผมลืมขอบคุณคุณไปเลย ขอบคุณที่ทิ้งผู้ชายที่ดีที่สุดอย่างพี่พายไป ขอบคุณที่ทำให้ผมกับพี่พายได้มาเจอกัน...หึ” ผมกลัวกับสิ่งที่กำลังจะตามมา แต่ทว่าถ้าผมแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเธอ เธออาจจะได้ใจและทำในสิ่งที่เธอมุ่งหวังอย่างย่ามใจ

 

ผมเดินจากมาเมื่อพ้นสายตาของเธอแล้วผมก็นั่งยองๆ พิงต้นไม้แล้วระบายลมหายใจหนักๆ ผมไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรได้บ้างเพื่อป้องกันไม่ให้เธอมายุ่งวุ่นวายในงานแต่งงานของพี่ปอ

“เหี้ยเอ๊ย!!!” ผมได้แต่สบถอย่างอัดอั้นตันใจ แล้วเงยหน้าหลับตาข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้

 

..........

 

 

 

ท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่ถูกครอบคลุมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆดำทะมึน สายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายไม่อาจจะทำให้จิตใจของผมสงบลงได้เลย ผมอยู่รอเจอแม่แค่เพียงครู่เดียวเท่านั้นแล้วก็ลากลับมาเพราะอ้างว่าปวดหัว

 

ก่อนที่จะลากลับมานั้นผมบอกกับแม่ว่าหลังงานแต่งงานของพี่ปอผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแม่ ถ้าหากแม่ต้องรู้เรื่องนี้สู้ให้แม่รู้จากปากของผมเสียยังดีกว่า ดีกว่าให้แม่ต้องรู้จากปากของผู้หญิงคนนั้น

 

“เฮ้อ...” ผมนั่งพิงประตูบานเลื่อนอยู่ทางด้านนอกห้อง นั่งเหม่อมองฟ้าพร้อมกับอัดบุหรี่เข้าปอดไปเรื่อยเปื่อย รู้ว่ามันไม่ได้มีประโยชน์อะไร ไม่ได้ช่วยให้เรื่องราวมันดีขึ้นกว่าที่เป็น มีแต่จะทำให้สุขภาพร่างกายย่ำแย่ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

 

“กูควรทำยังไงดีวะ” ผมนั่งชันเข่าพร้อมกับเหยียดแขนตรงวางพาดลงบนเข่าตนเอง มองดูสายฝนที่ซัดสาดกระเซ็นเข้ามาเป็นละออง มันทำให้ผมเปียกปอนพอสมควร

 

“เครียดเว้ย...” ถ้ามันยังไม่ถึงงานแต่งงานของพี่ปอ ถ้าผมไม่กลัวว่าจะทำให้งานแต่งงานของพี่ชายตัวเองวุ่นวาย หรือกลัวว่าแม่จะเสียความรู้สึกทั้งๆ ที่ควรจะมีความสุขกับวันมงคลที่ใกล้เข้ามาถึง ผมอาจจะเดินเข้าไปบอกกับแม่เดี๋ยวนั้นๆ เลยว่าผมกับพี่พายมีความสัมพันธ์แบบใดต่อกัน

 

ผมไม่รู้หรอกว่าแม่จะเสียใจกับเรื่องนี้มากเพียงใด แต่มันน่าจะดีกว่าปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมาข่มขู่และทำเหมือนว่าเธอถือไพ่เหนือกว่าผม และผมจะต้องยอมทำตามเงื่อนไขหรือข้อเสนอของเธอ

 

ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเธอคิดได้ยังไงว่าถ้าผมเลิกกับพี่พายแล้วพี่พายจะกลับไปคบกับเธอ เธอไม่รู้ตัวเลยหรืออย่างไรกันว่าตอนนี้พี่พายเกลียดเธอมากเพียงใด เวลาที่พี่พายพูดถึงเธอผมเห็นแววตาชิงชังในดวงตาคมเข้มคู่นั้น

 

ผมมันพวกมองโลกในแง่ดี ตอนแรกผมยังคิดจะบอกกับพี่พายเลยด้วยซ้ำว่าอย่าไปเกลียดเธอเลย ปล่อยให้มันเป็นเพียงอดีตที่ผ่านพ้น อย่าไปเก็บมาใส่ใจ ยิ่งใจเราเกลียดชังใครมากเท่าไหร่ ใจเราจะยิ่งทุกข์เท่านั้น

 

แต่ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่พายถึงเกลียดเธอ เพราะผมเองก็เริ่มจะเกลียดเธอเหมือนกัน เพราะเธอจ้องจะทำลายและทำร้ายคนที่ผมรัก ทั้งแม่ ทั้งพี่พาย และดีไม่ดีอาจจะลามไปถึงคนอื่นๆ รอบตัวผมอีก

 

“เฮ้อ...” ผมว่าผมคงใกล้ตายเต็มทีแล้วหล่ะ ถอนหายใจแม่งทั้งวันอ่ะวันนี้ แล้วถ้าเรื่องนี้ยังไม่จบ ยังไม่เคลียร์ผมจะมีอารมณ์มานั่งยิ้มมานั่งหัวเราะได้ยังไงวะ

 

“ร้อนเว้ย ทั้งๆ ที่ฝนแม่งตกแบบนี้แต่ทำไมร้อนวะ แล้วนี่ไอ้ต่อมันยังไม่กลับมารึไงวะเนี่ย ห้องมืดเชียว...” ผมได้ยินเสียงพี่พายแต่ทว่าไม่มีแรงที่จะหันกลับเข้าไปมอง ยังคงนั่งอยู่กับพื้นแล้วหลับตานิ่งๆ อยู่อย่างนั้น ให้สายฝนมันซัดสาดเข้ามาใส่อยู่เรื่อยๆ เผื่อว่าความเย็นของมันจะทำให้ผมคิดอะไรได้บ้าง

 

“มึงมานั่งทำมิวสิคอะไรอยู่ตรงนี้วะต่อ...” เสียงของพี่พายมันดังใกล้มากๆ มันคงยืนอยู่ที่ตรงขอบประตูข้างๆ ผมนี่แหล่ะ ผมลืมตาขึ้นมาแล้วอัดบุหรี่ที่เหลืออยู่น้อยนิดอีกสักที พ่นควันสีขาวให้มันพวยพุ่งขึ้นไปบนอากาศ แล้วโยนก้นบุหรี่ทิ้งไว้ที่กระถางต้นไม้

 

“ต่อ...มีอะไรหรือเปล่า” พี่พายมันทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผม มันน่าจะสังเกตเห็นความผิดปกติของผมมั้ง เพราะปกติแล้วผมกับมันมักจะต่อปากปะทะคารมกันตลอดเวลา แต่ครั้งนี้ผมไม่มีแรงจะเถียงกับมันเลย มันเพลียๆ ล้าๆ ในใจยังไงก็ไม่รู้

 

“พี่พาย...เราเลิกกันเหอะ”

 

……….100%.........

 

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์เวลาที่พูดถึงยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องน้า ^^

ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนว่า ที่มีคนเม้นกันว่าดราม่าอืด อ่ะจ้า ก็ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอะไร เอาเป็นว่าถ้าใครรู้สึกว่ามันอืดมากจนน่าเบื่อ ก็รอให้อัพจบทีเดียวแล้วอ่านแบบยิงยาวก็ได้นะคะ จะได้ไม่รู้สึกเบื่อกันเนอะ

ตรวจสอบรายชื่อคนสั่งยุ่งนักกันด้วยนะคะว่าชื่อขึ้นมั้ย ขึ้นถูกแบบการสั่งจองหรือเปล่า >> Click!!<<

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15960 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 10:49

    ต่อออออออ
    #15960
    0
  2. #15665 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 16:58
    แม่เจ้า จบตอนได้สะเทือนไปทั้งความรู้สึกกกก ย๊ากกกก ไม่อยากนึกสภาพพี่พาย เหอๆ สงสารมัน จ้างมือปืนไปเป่าชะนีแม่งเลย!!! อิชั่ว!!!
    #15665
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #15477 Jennie Prapasiri (@jenniesss-123) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 16:28
    อีต่อ มึงเป็นคนยังไงเนี่ยยย
    #15477
    0
  5. #15139 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 00:04
    เฮ้ยยยยยยยยยยย!!!
    #15139
    0
  6. #14559 วีว่า (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 17:15
    เฮ่ย เป็นต่อ ไมเป็นเงี๊ยล่ะ
    #14559
    0
  7. #14483 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 11:09
    เฮ้ยยยยยยยยย เล่นแบบนี้ไม่ดีนะเป็นต่ออออออ
    #14483
    0
  8. #14023 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 23:40
    เห้ยยยยยยยยยยยยยย
    #14023
    0
  9. #13237 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 21:59
    หะ?!!??ฮะ?!!?!ห๊า!!!!! นี่มันหมายความว่างายก๊านนนนน ต่ออย่าพูดแบบนี้เด้!!
    #13237
    0
  10. #12600 TheS (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 19:58
    เห้ยต่ออ อย่าพูดแบบนี้... -0-

    #12600
    0
  11. #11456 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 15:16
    ต่อสู้ๆนะเว้ยยยยยยยยยยยย ^^\/
    #11456
    0
  12. #11293 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 12:31
    เฮ้ยยยย ต่อฉันรู้ว่าแกทำเพื่อพี่ชายและแม้

    แต่ความรู้สึกของแกกับพี่พายล่ะวะ อิน้ำคลำแม่มมม
    #11293
    0
  13. #10447 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 00:50
    ..ดะ..เดี่ยวเซ่  พูดอะไรออกมานะต่อ 
    อ๊ากกก ยัยน้ำเน่า โผล่มาีบรรยากาศดีหายวับไปเลยนะย่ะ อ๊ากกกกกกกกก
    #10447
    0
  14. #10305 KiMtArA~KyU~HyUk (@kimtara) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 00:20
    ขนาดนี้แล้วนางยังไม่สำนึกว่าตัวเองเป็นคนเริ่มทุกอย่างอีก สมควรแล้วที่โดนพี่โก้ตบ
    #10305
    0
  15. #10275 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 14:45
    ต่อพูดอะไรน่ะ ไม่นะ 
    #10275
    0
  16. #10110 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 15:59
    ต่ออย่าไปฟังคำมันสิ บอกเลิกพี่พายได้ไงตีปากเดี๋ยวนี้นะ TT
    อิน้ำเน่าแกมันนางมารร้ายเกลียดแก เอาต๊อปมาตบมันที
    #10110
    0
  17. #9994 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 15:48
    นางมารร้ายมันมาละ

    ไม่จบตบกันป่ะ
    #9994
    0
  18. #9976 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 08:08
    เห้ย! พี่ต่อใจเย็น. TT
    #9976
    0
  19. #9820 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 11:55
    เฮ้ย ! ต่อใจเย็น !
    #9820
    0
  20. #9102 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 01:15
    ไม่นะ .... น้ำเน่าเธอเข้ามาทำไม
    #9102
    0
  21. #8906 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 15:24
    รีบแตะน้ำเน่าออกไปเร็วๆนะ อย่สให้มันได้ผุดได้เกิดอีกเลย อาทิตย์เดียวนะทนๆหน่อยละกันพายต่อ
    #8906
    0
  22. #8789 spin around (@spin_around) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 15:58
    ทำไมน้ำชั่งมั่นใจอะไรขนาดนั้น ......ว่าถ้าไม่มีต่อเเล้วพี่พายจะกลับไป  น้ำพริกถ้วยเก่า พี่พายคงไม่เเล 

    ประโยคนี้มาเเล้ว ขอร้องไห้แปป T^T
    #8789
    0
  23. #8612 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:19
    """แดกจุด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  ทำไมต่อเลือกแบบนี้อะ......
    ทั้งๆที่รู้ว่าเพราะอะไรก็เถอะ  แต่ทำไมต่อต้องเลือกแบบนี้ 
    บางครั้งปัญหามันไม่ได้มีทางออกแค่ทางเดียวนะ 
    แม้ต่อจะแคร์ครอบครัวแค่ไหน  แต่ทำไมต่อเลือกที่จะทำร้ายตัวเองกับพี่พายอะ  ????????????????????????? เครื่องหมายนี้เต็มหัวไปหมด 
    ไม่อยากจะคิดเลยว่าพี่พายมันจะอาละวาดออกมาในรูปแบบไหน....
    ไม่อยากจะเสียน้ำตาแล้วนะ  (ไหนพี่เกรทบอกเรื่องนี้เป็นนิยายสบายๆไง) 
    (ร้องไห้หลายตอนแล้วนะ)  (ประท้วง)  ไม่เอานะ.....ไม่ยอมอะ 
    ถ้าต้องเลิกกันจริง  ไม่เอาแบบนี้  เลิกเราะหมดรักกันไปมันยังไม่เจ็บเท่ารักกันแต่ต้องเลิกนะ  นอยด์.....ไปกินข้าวแล้ว  พี่เกรทรู้ไว้เลยนะว่า ถ้าเมย์น้ำหนักขึ้นก็เพราะ

    #ยุ่งนัก  ฮ์อออออออออออออ   เครียด

     

    #8612
    0
  24. #8611 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:18
    """"นั่นไงสังหรณ์เมย์เคยผิดไหม (บ่อย)  อิบ้านี่ 
    มันหน้าตะบันหน้าสัก  พูดมาได้ไม่อายปาก  มั่นใจเหลือเกินนะ 
    โหยเกลียดอะๆๆๆๆๆ   เกลียด ขยะแขยง  ผู้หญิงเชี่ยอะไรวะ 
    ชิบ  โอ๊ยพี่เกรทเมย์เดือด  แต่ละคำพูดมันโคตรบ่งบอก
    ถึงกำพืดและสันดานเลยอะ  เค้าถึงได้บอกว่าอยู่ดูแค่ภายนอก 
    เหอๆๆๆ อยากได้ผู้ชายจนตัวสั่น  ทิ้งเค้าไปเองนิ  ดอกจิก  ...
    เห็นว่าคนที่เคยทิ้งไปมีค่าแล้วสินะถึงได้จะกลับมาเกาะกลับมาดูดนะ 
    แม่งไม่ใช่คนหรอก  ปลิงชัดๆ
      โหยยยยยย อิบ้า  ต่อ  ต่อเข้มแข็งนะ 
    T^T  ฮือออออออออออออ ทำไมๆๆๆๆๆๆ ไม่เอานะ    กลัวอะ .....

    #8611
    0
  25. #8610 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:17
    ....ไม่น๊า......ไม่ชอบให้ต่อเครียด หดหู่
    ถอนอกถอนใจแบบนี้เลย  เห้อ.......ต่ออย่าหดหู่ดิเดี๋ยวอะไรๆๆ
    มันหดตาม  ....
    - -*ดูมันยังจะเรทอีกจนได้5555 
    เห้อ..พี่เกรทอย่าทำเยี่ยงนี้ อย่าให้ต่อเครียดเด๊...เมย์เครียดตามแล้วนะ
    !!!!!!! 
    ต่อไปบ้านเสบียง....ไปเฉยๆใช่ไหม??? ไม่มีอะไรแน่นะ  โคตรระแวงอะตอนนี้  - -*
    ต็อปไม่ไปหรอ??? รู้ว่าไม่คิดไรแล้วแต่คงยังไม่พร้อมไปหาสินะ เฮ้ออออออ

    #8610
    0