OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 41 : ☆OK! I love U ★... 31. หัวใจไม่ฟังเหตุผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    3 ส.ค. 56



 31. หัวใจไม่ฟังเหตุผล

 

ผมกับพี่พายเดินเข้ามาทางด้านในของร้านตามที่พวกพี่พายมันนัดกันมา จะว่าไปแล้วผมกับไอ้ต็อปเพิ่งจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มไอ้พี่พายได้ไม่นาน เลยไม่ค่อยรู้เรื่องของเพื่อนๆ พี่พายเท่าไหร่ แต่เท่าที่เคยได้พูดคุยแบบผิวเผิน...ทุกคนก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรมากมาย แค่ปากหมาก็เท่านั้น  ถ้าผมรับมือกับไอ้พี่พายได้ ผมว่าผมก็น่าจะรับมือกับเพื่อนๆ คนอื่นของพี่พายไหว

 

พนักงานสาวสวยโปรยยิ้มให้กับพี่พายจนผมรู้สึกว่าถ้าปากเธอฉีกได้คงฉีกไปแล้ว ผมไม่ได้หึงนะแต่แอบขำมากกว่าว่าผู้ชายที่เธอยิ้มให้น่ะ...มันเป็นคนรักของผม ผมไม่ใช่พวกที่ชอบแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเหมือนอย่างที่ไอ้พี่พายมันชอบทำ

 

“ทางนี้ครับเพื่อน” พี่ต้นโผล่หน้ามากวักมือเรียกผมกับพี่พาย เราสองคนเดินเข้าไปยังโต๊ะที่ตอนนี้ถูกจับจองเอาไว้โดยพี่โก้ ไอ้ต็อป และเพื่อนๆ ของพี่พาย

 

“ได้ข่าวว่ามึงสองตัวแยกกับพวกกูมาตั้งนานแทนที่จะมาถึงก่อนทำไมกลับมาช้าที่สุด...แอบแวะทำอะไรกันที่ข้างทางรึเปล่าวะ...ไอ้พายมึงตบหัวกูทำไม” พี่ต้นนี่ตัวดีเลยครับมันชอบแซวผมกับพี่พาย พี่พายมันรับมือกับเพื่อนมันได้เพราะคาดว่าน่าจะรู้เช่นเห็นชาติกันหมดแล้ว แต่กับผมนี่สิบอกตามตรงเลยว่าไม่ชิน

 

“กูว่ามึงเลิกแซวเหอะ...เดี๋ยวไอ้ต่อมันอึดอัด ถึงกูอยากจะทำแบบที่มึงว่ามากๆ ก็ตามที” ผมว่าคนที่น่าจะหยุดพูดนี่น่าจะเป็นไอ้พี่พายนะ เพราะว่าแต่ละอย่างที่มันพูดออกมาเนี่ยทำให้คนเค้าเข้าใจผิดกันได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

 

“พี่พาย...มึงนั่นแหล่ะที่ควรจะหุบปาก พูดอะไรนักหนามันน่ารำคาญ” ผมนั่งลงข้างๆ ไอ้ต็อปที่นั่งถัดมาจากพี่โก้ พี่พายมันเอาตีนดันๆ ผมให้ขยับเข้าไปแล้วมันก็นั่งต่อจากผม ดูเอาเถอะครับว่ามันรักและทะนุถนอมผมมากแค่ไหน ฝั่งตรงข้ามเป็นพวกพี่ต้น พี่ปริ้น พี่ปาล์ม พี่กอล์ฟ อาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟที่โต๊ะ ดูท่าโต๊ะของพวกผมจะเป็นจุดสนใจไม่น้อย

 

ก็นะ...พวกนั้นเค้าหลงแค่หน้าตา เค้าไม่ได้มารับรู้หรอกว่านิสัยและสันดานของแต่ละคนที่นั่งอยู่ตรงนี้มันที่สุดของที่สุดแค่ไหน...

 

“สั่งอะไรเพิ่มก็ได้นะครับน้องต่อน้องต็อป มื้อนี้ไอ้พี่ปริ้นมันเลี้ยง...” พี่กอล์ฟส่งเมนูมาให้ผมกับไอ้ต็อป ผมว่าเท่าที่มันกองอยู่ตรงหน้าผมนี่ก็เยอะมากแล้วนะ

 

“ต่อกูอยากกินแซลมอน...” ผมมองหน้าพี่พาย คือมันก็น่าจะหันไปบอกกับน้องพนักงานสาวที่ยืนยิ้มหวานอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน สิงอยู่ที่โต๊ะพี่ตลอดเลยก็ได้นะครับเพราะว่าน้องน่ารัก...

 

“เอาแซลมอนครับ กุ้งสด เกี๊ยวกุ้ง ตับหมู...ช้าๆ ดิวะกูมองไม่ทัน” ไอ้ที่พูดมาเนี่ยไม่ใช่ที่ผมอยากกินคนเดียวนะครับ ไอ้คนข้างๆ ผมนี่แม่งจิ้มที่เมนูแบบคุณชายที่ชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว มันไม่ยอมบอกน้องเค้าไปวะ ก็น้องเค้ายืนอยู่ข้างๆ มึงอ่ะ

 

“เอาอะไรอีกมั้ยครับคุณชาย จะแดกยังสั่งเองไม่เป็น” ผมมองมันด้วยหางตาก่อนจะหันไปยิ้มให้กับน้องพนักงานที่ยิ้มตอบกลับมาอย่างน่ารัก

 

“เพิ่มฮะเก๋า...” ผมหันไปมองหน้าไอ้คนที่สั่งเพราะมันคือไอ้ต็อป ผมแค่สงสัยว่ามันตั้งใจแกล้งหรือว่าลืมไปว่าชื่อนี้มันไวต่อความรู้สึกคนบางคนมากๆ

 

“อ้อ...ไม่เอาดีกว่าครับขอเปลี่ยนเป็นหอยจ๊อฮ่องเต้ดีกว่า ท่าทางจะปลอดภัยกับชีวิตมากกว่า” ไอ้ต็อปมันยิ้มแหยๆ ให้ไอ้พี่พาย ส่วนไอ้พี่พายนี่ก็มองหน้ากูจังเลย กะอีแค่ของกินมึงก็ยังจะคิดเล็กคิดน้อยเนอะ

 

“อะไรวะพี่พาย...” มันทำหน้ายักษ์ใส่ผมทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ทำอะไรสักนิด มันจิ้มลงไปบนเมนูเพื่อให้ผมสั่งให้กับมัน นี่มึงสั่งเองไม่เป็นหรือว่าอะไรวะพี่พาย เดี๋ยวง่อยก็แดกหรอกครับ

 

“ทำใจหน่อยนะครับน้องต่อ...ไอ้พายมันไม่เคยสั่งอาหารเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว...มันสั่งไม่เป็น” ห้ะ!! เดี๋ยวนะ นี่พี่ปาล์มพูดเอาฮาหรือว่าไอ้พี่พายมันสั่งอาหารไม่เป็นจริงๆ ตอนที่ไปบ้านเสบียงพี่โก้มันก็เป็นคนสั่งอาหารนี่หว่า

 

“อย่าปากมากไอ้ปาล์ม กูสั่งเป็นแต่ไม่สั่งเองต่างหาก...”

 

“หรอครับเพื่อน อายน้องมันอ่ะดิไอ้คุณชายแบดบอย ฮ่าๆ...” พี่พายทำหน้าบึ้งแบบนี้แสดงว่าเรื่องจริงหรอวะ ผมเหล่ตามองมันพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ มันตบหัวผมเบาๆ แล้วยกมือขึ้นพาดบนไหล่ของผมเอาไว้

 

“มึงมีหน้าที่ดูแลกูนะต่อ ไม่ต้องมาพูดมากแค่ไอ้พวกนี้มันเห่ากูก็รำคาญแล้ว” พี่ต้นแม่งหอนรับคำพูดของไอ้พี่พายซะงั้น เรียกเสียงหัวเราะของพี่กอล์ฟกับพี่ปริ้นพี่ปาล์มดังลั่นๆ แค่นี้พวกมึงยังเป็นจุดสนใจไม่พออีกหรอวะกูอยากจะถาม

 

“ต็อปเอาอะไรเพิ่มอีกมั้ย” ผมได้ยินพี่โก้ถามไอ้ต็อป ส่วนเพื่อนผมนี่ก็นั่งชิลๆ สบายๆ ให้พี่โก้มันจัดการทุกอย่างให้หมด แล้วทำไมของกูนี่ต้องเป็นฝ่ายดูแลไอ้พี่พายมันวะ...

 

“ต็อปว่าพอแล้วมั้งพี่โก้ เท่าที่มีอยู่เนี่ยก็เยอะพอแล้ว ถ้าใครจะเอาอะไรเพิ่มค่อยสั่งอีกรอบก็ได้” ผมรีบพยักหน้าอย่างเห็นด้วยพร้อมกับปิดเมนูที่ไอ้พี่พายมันกำลังเปิดๆ ดูทันที

 

น้องพนักงานยิ้มหวานให้กับพวกผมพร้อมกับทวนรายการล้านแปดที่พวกมันสั่งเพิ่มรอบที่สองตอนที่ผมกับไอ้พี่พายมาถึง ผมเชื่อว่าทั้งหมดที่สั่งไปมันจะต้องหมดอย่างแน่นอนครับ เพราะแต่ละคนนี่กินแบบล้างผลาญมาก เหมือนว่าเกิดมาเพื่อแดกยังไงยังงั้น

 

“มึงว่าน้องเค้าชอบใครวะ...” พี่ปริ้นเปิดประเด็นขึ้นพลางคีบเป็ดส่งให้ไอ้ต็อปที่นั่งอยู่ตรงข้าม ไอ้พี่โก้เหล่ตาขึ้นมองพร้อมกับคีบเป็ดชิ้นนั้นเข้าปากตัวเองทันที

 

“คนของกูกูดูแลเองได้ มึงแดกเข้าไปเถอะครับเจ้ามือ” นี่เค้าเรียกว่าอาการของคนหวงใช่รึเปล่าครับ ผมว่าน่าจะใช่นะ ไอ้ต็อปก็เอาแต่นั่งยิ้มไม่รู้ว่าชอบอกชอบใจอะไรมากมายนักหนา

 

“มึงยังจีบน้องเค้าไม่ติดก็อย่ามาทำเป็นหวงก้างดิวะโก้...” พี่ปริ้นมันคงอยากจะแกล้งพี่โก้มากกว่าที่จะจีบไอ้ต็อปจริงๆ พี่พายเคยบอกว่าเพื่อนในกลุ่มจะไม่จีบคนๆ เดียวกับที่เพื่อนกำลังจีบอยู่

 

“กูไม่ได้หวงก้าง...กูหวงไอ้ต็อป” พี่โก้คีบเป็ดมาจ่อปากไอ้ต็อป ไอ้นี่ก็อ้าปากรับแบบไม่มีการอิดออด พี่โก้แม่งโคตรเอาใจเพื่อนต็อปเลยเว้ยเห็นแล้วอิจฉา แล้วดูของกูสิครับ

 

“กูอยากกินเป็ด...” ผมมองหน้าพี่พายแล้วมองจานเป็ดที่อยู่ตรงหน้ามันแบบเอือมๆ คือมึงไม่มีปัญญากินก็อย่ากินเลยว่ะพี่พาย

 

“อยากกินก็กินไปสิพี่พาย” ผมคีบเป็ดขึ้นมาหมายจะเอาเข้าปาก ไอ้พี่พายมันจับมือผมแล้วส่งเป็ดเข้าปากตัวเองซะงั้น นอกจากมึงจะไม่เอาใจกูแล้วมึงยังจะเอาแต่ใจกับกูอีกนะครับคุณแฟน

 

เลิกตอนนี้ทันมั้ยวะ?

 

“ก็กูอยากให้มึงป้อน...” คือถ้าอยู่ที่ห้องกันสองคนผมก็พอจะตามใจมันได้หรอกครับ แต่นี่มึงช่วยดูสถานที่และคนรอบข้างหน่อยว่ามันเยอะแค่ไหน นี่ไม่ใช่ห้องที่มีกันแค่สองคนนะพี่พาย ขนาดอยู่กันสองคนกูยังไม่เอาใจมึงขนาดนี้เลย แล้วนี่มีแต่คนมองมาทางโต๊ะเราทั้งนั้น มึงอย่าแสดงครับไอ้คุณธราเทพ

 

“เพื่อนพี่มันเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้แหล่ะครับ น้องต่อเลิกกับมันแล้วหันมาคบพี่มั้ย พี่จะเอาใจน้องต่อเอง...มึงอย่าถีบกูไอ้พาย” พี่ต้นมันสะดุ้งจนมือที่ตักลูกชิ้นเอ็มเคอยู่แทบจะปล่อยลูกชิ้นหล่นลงพื้น

 

“ถ้ามึงยังไม่เลิกยุ่งกับแฟนกู...กูจะฆ่ามึงทิ้งแล้วแร่เนื้อมาลงหม้อเดี๋ยวนี้เลยไอ้ต้น เยอะนะมึงวันนี้” พี่พายมันสอดมือเข้าไปทางด้านหลังของผมแล้วกอดเอวผมเอาไว้ มืออีกข้างก็ยกเบียร์เย็นฉ่ำขึ้นจิบพร้อมกับมองหน้าพี่ต้นด้วยสายตาดุๆ

 

ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าพวกมันเป็นเพื่อนกัน บางทีผมอาจจะคิดว่ามันไม่ถูกชะตากันก็ได้นะครับ

 

“ทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ เลยนะพวกมึงเนี่ย” พี่ปาล์มสส่ายหน้าอย่างระอา ผมอยากเพิ่มเติมเข้าไปว่ามันไม่ใช่แค่เด็กธรรมดานะครับ แต่มันเป็นเด็กมีปัญหาที่ปัญญาอ่อนอีกด้วย

 

“ใครเค้าจะผู้ใหญ่แบบมึงวะปาล์ม แดกๆ เข้าไปอย่ามัวเอาแต่มองหน้าแฟนกู” วันนี้ผมได้ยินคำว่าแฟนกูจากปากไอ้พี่พายมาจะร้อยรอบได้แล้วมั้ง ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธหรอกนะว่าผมไม่ใช่แฟนมัน เพราะผมสัญญาเอาไว้แล้วว่าจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง แต่การที่มันย้ำบ่อยมากขนาดนี้...ผมว่ามันเกินไปมั้งครับ

 

“เอ้า!! มองก็ไม่ได้ หวงมากแบบนี้ล่ามเอาไว้บ้านครับอย่าปล่อยออกมาให้คนอื่นเค้าเห็น...”

 

“ผมไม่ใช่หมาว่ะพี่ อีกอย่างอย่าไปสนใจไอ้พี่พายมันเลย อยากมองมองเลยผมไม่หวง” การได้แกล้งไอ้พี่พายเป็นอะไรที่ผมมีความสุขมาก แต่ดูเหมือนว่าความสุขมันจะอยู่กับผมไม่นานหรอกครับ พี่พายมันล็อคคอผมแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แถมยังยื่นหน้ามาซะใกล้เหมือนตอนที่มันจะจูบผม

 

แต่มึงลืมไปหรือเปล่าว่าตอนนี้เราอยู่กันที่ไหน....

 

“นี่ตกลงมึงจะมากินสุกี้หรือว่าจะมากินไอ้ต่อวะพาย ทำอะไรอายชาวบ้านเค้าหน่อย” พี่โก้เอาตะเกียบตีมือไอ้พี่พาย แล้วเอื้อมมือมาดันหัวพี่พายออกห่างจากผม โคตรรักมึงเลยว่ะพี่โก้ ช่วยเหลือเกื้อกูลกูแบบนี้ตลอดๆ นะ กูสู้เพื่อนมึงไม่ได้จริงๆ

 

“กูไม่รู้จำคำว่าอาย...” มันพูดอย่างมาดมั่น ผมอยากกดไลค์กับคำพูดของพี่พายมาก ผมเชื่อครับว่าพี่พายมันอายไม่เป็น ก็หน้าหล่อๆ ของมันน่ะหนามากขนาดนั้นมันจะไปรู้สึกอะไร แต่หน้าหล่อๆ ของผมนี่สิครับบางเฉียบมาก ต่อมอายแม่งทำงานไวเกินเหตุ นี่ก็เห็นชาวบ้านมองมาแล้วซุบซิบกันทั่ว

 

“ไม่ต้องบอกเค้าก็รู้กันทั้งบ้านทั้งเมือง เอามือออกไปดิจะกินแล้ว” ผมปัดมือของไอ้พี่พายออกแล้วเริ่มต้นตักสุกี้ที่เดือดปุดๆ ในหม้อมาใส่ถ้วย สายตาของไอ้พี่พายที่มองมาอย่างงอนๆ ทำให้ผมอดที่จะตักเผื่อไปทางมันไม่ได้

 

“กินเข้าไปปากจะได้ไม่ว่าง เอาแซลมอนใช่มั้ย เอากุ้งรึเปล่า เอาตับลวกไม่ต้องสุกมากใช่มั้ย...” สาบานได้ว่าผมแค่ทำไปอย่างนั้นเองไม่ได้ทำเพราะว่าใส่ใจหรือว่าเอาใจใส่อะไรมันเลยนะ ก็แค่ไม่อยากให้พี่พายมันมาโวยวายว่าเป็นแฟนซะเปล่ากลับทำหน้าที่แฟนไม่ดี

 

คนอย่างเป็นต่อไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหรอกครับ...

 

“น่ารักเนอะ...” คิดว่าคำพูดนี่หลุดมาจากปากใครครับ แน่นอนว่าไม่ใช่ไอ้พี่พายหรอกเพราะว่ามันกำลังแดกอยู่เต็มปาก ไอ้พี่ต้นมันจ้องหน้าผมแล้วทำตาหวานเยิ้มใส่จนผมแทบสำลักหมึกกรอบ ไอ้ต็อปมันต้องทุบหลังให้ผม

 

“เยอะเกินไปแล้วไอ้ต้น วันนี้มึงดูจะยุ่งวุ่นวายกับแฟนกูจังเลยนะ อย่าบอกนะว่ามึงชอบมันจริงๆ กูฆ่ามึงทิ้งเลยนะ...” ไอ้พี่ต้นมันหัวเราะในลำคอก่อนที่จะตักหมูนุ่มใส่ถ้วยให้ผมพร้อมกับยักคิ้วให้ไอ้พี่พายอย่างกวนๆ

 

“มึงอาการหนักกว่าครั้งก่อนนะ...” พี่ต้นพูดเพียงแค่นั้นก่อนที่จะหันไปแย่งพี่ปริ้นตักสุกี้ในหม้อ ผมมองหน้าพี่พายเล็กน้อย ดูเหมือนว่าผมจะเคยได้ยินพี่โก้พูดถึงแฟนเก่าพี่พายมาครั้งสองครั้งแต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย แต่ที่ผมติดใจคือสีหน้าที่นิ่งไปของพี่พาย

 

ที่นิ่งไปเนี่ยเพราะว่ายังนึกถึงแฟนเก่าอยู่หรือว่าอะไรกันนะ ผมไม่อยากจะไปซักไซ้หาความอะไรให้ต้องมาทะเลาะกัน มันไม่ใช่นิสัยของผมที่จะไปยุ่งกับความทรงจำของใคร

 

ถึงคนๆ นั้นจะเป็นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของผมก็ตามที

 

.

.

.

 

“กินเบียร์บ้างดิพี่พาย” ผมสะกิดพี่พายที่มันนิ่งไปสักพัก พี่พายมันหันมามองหน้าผมพร้อมกับมือที่เอื้อมมากอดเอวผมเอาไว้ พี่พายมองหน้าผมด้วยสายตาที่ค่อนข้างนิ่งจนผมรู้สึกว่ามันดูแปลกๆ

 

“เป็นอะไร...คิดถึงเรื่องเก่าๆ รึไง” ผมแกล้งถามออกไปอย่างนั้นเองแหล่ะ ให้พี่พายมันรู้ว่าผมไม่ได้สนใจหรือว่าใส่ใจเรื่องนี้ ไม่รู้สิ...อาจจะเพราะว่าผมไม่เคยมีแฟนเก่าแฟนใหม่อะไรให้ต้องมานั่งคิดถึง กับดานี่เองก็ไม่ได้มากมายอะไร ความรู้สึกมันเบาบางจนเหมือนว่าจางหายไปแล้ว

 

“เรื่องที่มันผ่านไปแล้วกูไม่เคยใส่ใจ...” ท่าทางมึงไม่ได้เหมือนกับสิ่งที่มึงพูดมาเลยว่ะพี่พาย แต่ก็เอาเถอะกูห้ามมึงไม่ได้ ความคิดของใครก็ของมันไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย กูจะเชื่อใจมึงนะพี่พาย เชื่อในคำว่ารักที่มึงบอกกับกู...

 

“กูก็เหมือนกัน อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ไม่เก็บมาคิดให้รกสมองหรอก...กินเบียร์บ้าง...” ผมพยายามแย่งแก้วเบียร์มาจากมือไอ้พี่พาย มันไม่ยอมให้ผมกินเบียร์แถมยังสั่งน้ำองุ่นมาให้อีก

 

“ไม่ให้กิน...มันเปลือง” โอ้โห!! ไอ้ขี้งก ได้ข่าวมื้อนี้พี่ปริ้นเลี้ยงแล้วนี่มึงมาหวงกูทำไม ทั้งโต๊ะมีแค่กูคนเดียวที่ต้องแดกน้ำองุ่น ขนาดไอ้ต็อปมันยังได้แดกเบียร์เลย

 

“คิดว่ากูง้อหรอวะ ที่บ้านเสบียงมีเป็นกุลุต วันนี้กูกลับบ้านนะไม่ต้องห้ามเลยพี่พาย จะกลับไปหาแม่...” ผมไม่ง้อมันก็ได้ เย็นนี้ไปบ้านเสบียงแล้วแอบจิ๊กมาสักเหยือก ชวนไอ้ต็อปไปนั่งชิวๆ ด้วยกันสองคนคงจะดีไม่น้อย

 

“ก็ไม่ได้ห้าม อยากกลับก็กลับเลยตามใจมึง...” พี่พายมันเหล่ตามามองหน้าผมด้วยสายตาที่ชวนให้รู้สึกว่ามันไม่คิดจะห้ามผมจริงๆ ทำไมผมรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ดีเหมือนกันมันไม่ห้ามผมจะได้กลับบ้านไปหาแม่กับพี่ปอบ้าง

 

“ต็อป...วันนี้ไปบ้านเสบียงกับกูป่ะ” ผมหันมาถามไอ้ต็อปที่นั่งข้างๆ มันพยักหน้ารับแล้วนั่งคีบนั่นตักนี่กินไปเรื่อย ดูมันสงบปากสงบคำมากกว่าปกติจนน่าแปลกใจเหมือนกันนะ

 

ทั้งๆ ที่วันนี้ก็ดูเหมือนว่าไม่มีเรื่องอะไรให้รู้สึกรำคาญใจ แต่ทำไมตอนนี้หัวใจของผมมันดูไม่สงบสุขเลยวะ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าหัวใจมันแลวุ่นวายยังไงก็ไม่รู้ มันคงไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องแฟนเก่าของไอ้พี่พายหรอก บางทีผมอาจจะกังวลกับเรื่องรายงานี่ยังค้างคาอยู่ หรืออาจจะกังวลเรื่องที่ต้องจัดการให้มันเสร็จๆ

 

“ทำไมกูรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่มันดูกดดันแบบแปลกๆ” พี่กอล์ฟมันทักขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าผม แล้วทำไมต้องมองหน้ากูสลับกับไอ้พี่พายวะพี่ นี่น่ะปกติที่สุดแล้วของเราสองคนเลยหล่ะ

 

“มึงควรทำใจให้ชินนะเพราะว่ามันจะเป็นแบบนี้อีกนาน มึงไม่ชินกับนิสัยเพื่อนมึงหรอวะ” พี่โก้มันพูดนิ่งๆ มันรู้ดีว่านิสัยของไอ้พี่พายเป็นยังไง ผมเองก็รู้ว่านิสัยไอ้พี่พายมันเป็นยังไง ที่มันพูดเหมือนว่าไม่ห้ามความจริงคือมันกำลังต่อต้านอยู่ในใจ

 

“ต่อมันจะกลับบ้านไม่ได้หนีไปหาชู้ มึงจะอะไรมากมายวะพาย ให้อิสระน้องมันบ้าง” ผมพยักหน้ารับกับคำพูดของพี่ปาล์มแบบไม่ต้องคิดเลยครับ นี่คือสิ่งที่ผมอยากเรียกร้องจากพี่พาย ผมอยากกลับไปนอนบ้านบ้างมันก็เออออบอกว่าตามใจ แต่พอถึงเวลาพ่อก็จะปวดนั่น ปวดนี่ขึ้นมากะทันหันซะงั้น

 

“ก็กูรักของกู...จบมั้ย” จบครับ!! ผมนี่แหล่ะครับที่จบ เจอคำบอกรักพร้อมกับสายตาที่มองมานี่จบเลยชีวิต ตายต่อหน้าหม้อสุกี้เลยทีเดียว ถูกบอกรักโดยมีหม้อสุกี้และผักนานาชนิดเป็นสักขีพยาน แต่ผมก็ไม่ได้แสดงออกมาหรอกครับว่าเขิน เพื่อนพี่พายแม่งพร้อมใจกันจ้องหน้าผมซะขนาดนี้ ผมก็ไม่ทำอะไรหรอกครับนอกจากก้มหน้าก้มตากินจนลิ้นแทบพอง

 

ถึงพี่พายมันจะทำตัวเหมือนเดิม พูดจาเหมือนเดิม กวนตีนผมเหมือนเดิมตลอดการกินสุกี้ในมื้อนี้ แต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงความปกติของสายตาไอ้พี่พาย แววตามันดูลอยๆ แบบแปลกๆ เหมือนมันมีเรื่องบางเรื่องที่กำลังคิดถึงหรือว่านึกถึงอยู่ ผมมองหน้าพี่พายแล้วเบนสายตากลับมามองหม้อสุกี้แทน

 

“เป็นอะไรวะพาย...มึงคิดอะไรอยู่” พี่โก้เอ่ยถามขึ้นมาบนความสงสัยของผม พี่พายมันหันมามองแล้วยักไหล่เบาๆ

 

“กูก็คิดไปเรื่อยเปื่อยแหล่ะ แต่ตอนนี้กูปวดเยี่ยวว่ะไปห้องน้ำแป๊บ...” ประเด็นคือมึงอยากจะไปเยี่ยวก็ไปตามใจมึง แต่กูไม่ได้ปวดไงแล้วเหตุไฉนมึงถึงได้ลากแขนกูออกมาด้วย เส้นหมี่หยกลากยาวคาปากกูเนี่ย ดูดเข้าปากแทบไม่ทัน คนแม่งก็มองจริงจัง

 

ก็แค่คนหล่อๆ สองคนเดินจูงมือกันกลางร้าน...ก็แค่นี้ มองอะไรกันวะ

 

“อะไรของมึงวะพี่พาย มาเยี่ยวแค่นี้ต้องลากกูมาด้วย มันหนักมากจนต้องให้กูมาช่วยยกรึไง...” อดที่จะประชดมันไม่ได้ บอกดีๆ กูก็เดินตามมาว่ะพี่ ไม่ใช่ทั้งลากทั้งจูงกูมาแบบนี้

 

“อย่ากวนตีนต่อ แล้วก็อย่าพูดเหมือนว่าไม่เคยเห็น...หึ” ทำไมวะ...ทำไมพูดอะไรออกไปแม่งต้องเข้าตัวกูตลอดๆ เจอตอกกลับมาแบบนี้กูไปต่อไม่เป็นเลย

 

“มีอะไรวะพี่พาย นี่มันไม่ใช่ทางไปห้องน้ำแล้วเว้ย มึงจะพากูไปไหน...” ผมยื้อตัวเล็กน้อยเพราะว่าพี่พายมันดึงผมมาทางลานจอดรถ ร้อนจะตายพี่พายพากูออกมาทำไมวะ นั่งแดกอยู่ดีๆ ของขึ้นรึไงวะแฟนกู

 

“ไปลานจอดรถไง ไปอยู่กันสองคนเหอะกูรำคาญไอ้ต้น มันมองมึงอยู่ได้ แซวมึงอยู่ได้ กูจะจับมันแดกแล้วเนี่ย” อ้อ!! แถวบ้านกูเรียกว่าหึงนี่เอง

 

“พี่พายมึงอย่าเยอะได้มั้ยเนี่ย อาร์ตมากเกินไปกูตามไม่ทันว่ะ อารมณ์มึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนกูงงแล้วพี่พาย” ผมบิดข้อมือแล้วมองดูข้อมือตัวเองทีมันเป็นรอยแดงจางๆ พี่พายมันเอื้อมมือมากุมมือผมเบาๆ แล้วพาผมเดินไปที่รถของมัน

 

“กูหวงมึงกูผิดหรอต่อ ถึงพวกนั้นมันจะเป็นเพื่อนก็ไม่ได้ มึงต้องเข้าใจนะว่ากูน่ะไม่เหมือนคนอื่น” ผมมองหน้าพี่พายแล้วพยักหน้ารับช้าๆ ผมเข้าใจครับว่าพี่พายมันไม่เหมือนคนอื่น และคนอื่นก็คงไม่อยากมาเหมือนมันหรอก คนแบบนี้มีแค่คนเดียวในโลกก็เกินพอแล้วมั้งครับ

 

“พี่พาย...มึงทำตัวเหมือนเด็กหวงของเลยเนอะ ตุ๊ดว่ะ!!” ผมแอบเหน็บพี่พายอย่างอดไม่ได้จริงๆ ผมกับพี่พายนี่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ผมไม่ชอบแสดงความเป็นเจ้าของส่วนพี่พายนี่ไม่ได้เลยครับ มันพยายามเน้นย้ำสถานะของเราสองคนตลอดว่าเป็นอะไรกัน จากที่มีคนรู้ไม่เท่าไหร่ ตอนนี้รู้กันทั้งบางแล้วครับ

 

จะอะไรเสียอีก ก็รู้กันอยู่ว่าไอ้พี่พายมันตัวร้าย มันเล่นอัพรูปลง IG ทั้งของผมของมันเกือบทุกวัน ตอนแรกๆ ผมก็ดื้อไม่ยอมทำตามที่มันต้องการ ตอนนี้ยังไงครับ ไม่ทำแม่งจะจับปล้ำ มันสั่งให้ถ่ายรูปคู่ก็ต้องถ่าย ผู้ชายคนนี้ที่คุณๆ บอกว่าน่ารักนักหนา มันบ้าอำนาจและก็เรื่องเยอะอย่าบอกใครเลยจริงๆ

 

“พูดมากน่ารำคาญ อยากอยู่กับพวกมันมากกว่าอยากอยู่กับกูรึไงวะ...”

 

“เปล่าเลย...กูหิว อยากกิน แล้วก็...เรากลับไปกินสุกี้ต่อเหอะนะพี่พาย หิวมากตอนนี้” ผมส่งสายตาติดจะอ้อน(มืออ้อนตีน)ไปให้พี่พาย คือของพี่มึงเข้าใจเปล่าวะ มันเป็นอะไรที่กูละทิ้งความสนใจไม่ได้

 

“ทำหน้าตาแบบนี้ใส่กู...ของกูจะขึ้นเอาได้นะต่อ” พี่พายมันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แล้วมันก็ทำเป็นมองลงต่ำไปยังเป้ากางเกงมัน ไอ้พี่พายอย่ามาหื่นออกนอกหน้าไอ้สันดาน

 

“ขึ้นแล้วลงยากด้วย...” พี่พายมันทำให้ผมรู้สึกถึงคำว่าคิดผิด...คิดผิดที่ไปชอบมันนี่แหล่ะครับ

 

“พี่พายกูหิว...ถ้ามึงไม่กลับไปกินกูกลับคนเดียวก็ได้...” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจพร้อมกับดันพี่พายมันออกห่างเล็กน้อย เบี่ยงตัวหลบและเดินออกมาได้สองก้าวก็ต้องชะงักและถูกดึงกลับไปกอดคอแน่นๆ

 

“เห็นแก่กินมากกว่ากูได้ไงวะ แต่ไม่เป็นไรเมียอยากได้อะไรผัวต้องตามใจเมียอยู่แล้ว...จุ๊บ!!” โอ้ว มึงหอมแก้มกูกลางลานจอดรถเนี่ยนะพี่พาย ถ้ามันไม่มีคนกูจะไม่รู้สึกอะไรเลย นี่คนเดินไปมาขวักไขว่ขนาดนี้มึงยังไม่เว้น

 

เชื่อแล้วว่ามันไม่รู้จักคำว่าอายจริงๆ...

 

 

 

 

ผมว่าวันนี้อากาศมันร้อนนะ เพราะผมรู้สึกร้อนที่หน้าแบบแปลกๆ มันคงไม่ได้เกี่ยวกับที่ไอ้พี่พายมันเดินกอดคอผมอยู่ท่ามกลางมหาชนอะไรนี่หรอกมั้ง ผมเข้าใจว่าคนหน้าตาดีมักจะเป็นจุดสนใจของผู้คนเสมอ แล้วไอ้พี่พายมันหล่อใช่ย่อยที่ไหน และผมก็มั่นใจว่าผมเองก็หน้าตาดีไม่แพ้กัน มันยิ่งทำให้ผู้คนรอบกายต่างมองมาที่เรา

 

“เดินก้มหน้าก้มตาแบบนี้นี่มึงทำของตกหรือเปล่าวะต่อ ไม่กล้าสู้หน้าผู้คนรึไง อายหรอวะที่ต้องเดินข้างๆ กูแบบนี้” ไอ้พี่พายมันเริ่มทำเสียงพาลๆ งอนๆ ขึ้นเรื่อยๆ ผมเงยหน้าขึ้นมองมันพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

 

“เปล่า!! กูกลัวถ้าคนเค้าเห็นหน้ากูชัดๆ แล้วมึงจะหมอง” กล้าเนอะ...กล้าที่จะพูดออกไปจริงๆ กูไม่ได้อายที่ต้องเดินข้างมึงแต่กูเขินกับสายตาของคนอื่นที่มองมา กูก็เข้าใจว่าเรื่องแบบนี้มันกลายเป็นเรื่องปกติของผู้คนในสังคม แต่มันก็ไม่ได้ทุกคนรึเปล่าวะ

 

กูเป็นคนคิดบวกก็จริงนะพี่พาย แต่กูรู้ว่าคนที่เค้ารับกับเรื่องพวกนี้ไม่ได้ก็มีอยู่มาก ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องของเราสองคนแท้ๆ ทำไมคนอื่นต้องมายุ่งวุ่นวายนี่แหล่ะที่กูสงสัย

 

“กล้าที่จะพูดออกมาเนอะต่อ หล่อให้ได้ขี้เล็บกูแล้วค่อยมาพูดแบบนี้” โหยไอ้พี่พาย มึงพูดแบบนี้นี่มึงกล้ามากเลยนะ กล้าที่จะด่ากูนะ ถ้ากูไม่หล่อคนทั้งโลกแม่งก็ขี้เหร่แล้ว

 

“หล่อไม่หล่อก็มีคนหลงล่ะว้า” ฮี่ๆ นี่ไงมึงต้องเจอแบบนี้ ปากก็ว่ากูอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วหมาตัวไหนที่มันห่างจากกูนานๆ ไม่ได้แม่งดราม่าเหมือนว่าจะเป็นจะตาย ไอ้พี่พายมันตบหัวผมแบบเบาๆ แต่หัวก็สั่นแหล่ะครับ นี่แหล่ะครับสิ่งที่คนรักกันเค้าปฏิบัติต่อกัน

 

“ผิดแล้วต่อใครเค้าหลงมึงวะ...กูไม่ได้หลง กูรักต่างหาก” เป้งๆ ยกนี้ไอ้พี่พายชนะขาดลอยอีกแล้ว ผมไม่เคยชนะแม่งเลยสักยก แพ้ตลอด แพ้ทุกเรื่อง รวมทั้งเรื่องบนเตียงด้วย...มันน่าเจ็บใจชะมัด

 

“กูไม่คุยกับมึงแล้วพี่พาย กูหิว” ผมแกะมือไอ้พี่พายมันออกจากคอแล้วเดินนำไปทันที คิดว่าคงเดินได้ไม่เกินสามก้าวมันก็น่าจะดึงผมเอาไว้แล้วแกล้งผมตามสันดานของมัน แต่ที่ไหนได้ครั้งนี้มันไม่แกล้งแฮะ

 

ผมมองหันกลับไปทางด้านหลัง เห็นไอ้พี่พายมันยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมา มันดูโดดเด่นมากๆ ในสายตาของผม ขนาดผมที่เป็นผู้ชายยังอดที่จะชื่นชมในความหล่อและดูดีของมันไม่ได้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมสาวน้อยสาวใหญ่ที่เดินผ่านไปมาต้องมองไปยังไอ้ผู้ชายคนนี้

 

“เป็นต่อ...” มันเรียกชื่อของผมขึ้นมา ไม่ดัง ไม่เบา แต่ก็พอที่จะทำให้คนแถวนั้นเค้าหันมามองว่าไอ้พี่พายมันเรียกใคร ผมเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่มันกำลังจะทำให้หน้าของผมร้อนฉ่ามากยิ่งขึ้น

 

“ระ...” พี่พายมันจะพูดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา แต่ทว่าสีหน้ายิ้มๆ ของมันกลับเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย คำพูดที่มันตั้งใจจะพูดออกมาให้ผมได้อายชาวบ้านชาวช่องก็ถูกกลืนหายไปในลำคอ ผมที่กำลังเดินเข้าไปหาไอ้พี่พายก็ต้องชะงักเพราะตอนนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างผมกับพี่พาย

 

ผมเห็นแค่แผ่นหลังของเธอ แต่ผมกลับเห็นสีหน้าของพี่พายอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อๆ นั่นนิ่งเงียบงันทันที รอยยิ้มที่พี่พายส่งให้กับผมก็จางหายไปจากใบหน้านั้น ผมชะงักฝีเท้าลงและหยุดนิ่ง

 

“พาย...” เสียงของเธอดูสั่นๆ พร้อมกับร่างทั้งร่างที่โผเข้าหาพี่พาย ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่มองมา ผมไม่รู้ว่าเธอคนนี้คือใคร แต่ผมมั่นใจว่าเธอต้องมีอิทธิพลกับความรู้สึกของพี่พายอย่างแน่นอน

 

“น้ำคิดถึงพาย...” ผมได้ยินแค่นั้น เสียงสะอื้นๆ กับร่างบางๆ ที่โอบกอดพี่พายอย่างแนบแน่น ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความสงสัยและข้องใจ ความรู้สึกบางอย่างในหัวใจของผมมันบีบรัดแบบแปลกๆ ยิ่งตอนที่พี่พายยกมือขึ้นโอบกอดผู้หญิงคนนั้น...ผมว่าหัวใจของผมมันเจ็บ

 

ผมเดินหมุนตัวกลับออกมาทันที สถานการณ์แบบนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่ควรที่จะยืนอยู่ตรงนั้น มันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าผมเป็นส่วนเกินแบบแปลกๆ ทั้งๆ ที่คำถามมันวิ่งวนอยู่ในหัวของผมแบบร้อยแปดพันเก้า

 

ผมเป็นแฟนของไอ้พี่พายใช่มั้ย แล้วผมควรทำอย่างไรกับสถานการณ์ตรงหน้า จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยมันก็ไม่ใช่ ผมรู้สึกหน่วงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น จนผมเดินไปทุ่มกับใครสักคนจนผมแทบจะล้มลงไป โชคดีที่ใครคนนั้นดึงผมเอาไว้เสียก่อน

 

“ไอ้หิน...” ผมมองหน้ามันด้วยความรู้สึกลอยๆ ความรู้สึกผิดแว้บเข้ามาทำให้ผมรู้สึกว่าผมมองหน้ามันไม่สนิทใจเท่าไหร่ มันมองหน้าผมพร้อมกับมองเลยไปทางด้านหลังของผม ผมว่ามันคงเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“เกิดอะไรขึ้น...” มันถามผมด้วยสีหน้าจริงจัง ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มให้มัน คงเป็นรอยยิ้มที่โคตรตอแหลที่สุดเท่าที่ผมเคยสร้างมันขึ้นมาเลยมั้งครับ

 

“ไม่มีอะไร เพื่อนเก่าไอ้พี่พายมันน่ะ ว่าแต่มึงมาเดินเที่ยวหรอวะ...” ผมดึงไอ้หินให้เดินออกมาจากตรงนั้น ไม่รู้หรอกว่าพี่พายมันจะคุยกับเธอคนนั้นนานแค่ไหน แต่มันคงไม่ดีแน่ถ้าพี่พายมันมาเจอว่าผมอยู่กับไอ้หิน ผมไม่อยากให้มันทำอะไรเพื่อนของผมอีก

 

“มึงแน่ใจนะต่อว่าแค่เพื่อนเก่า...มันไม่ควรทำแบบนี้กับมึง” ไอ้หินดูไม่พอใจมากๆ ผมไม่อยากจะใส่ใจกับมันเท่าไหร่ เพราะบางทีมันอาจจะไม่ได้มีอะไรมากมายเลยก็ได้

 

“ไม่มีอะไรหรอกมึงอย่าไปสนใจ ว่าแต่มึงมาทำอะไรวะ” ผมเลี่ยงไปเรื่องอื่น ไม่อยากให้ไอ้หินมันมาคิดมากอะไรกับเรื่องนี้ ผมรู้อยู่แก่ใจว่ามันคิดยังไงกับผม ผมไม่อยากดึงมันมาข้องเกียวกับเรื่องนี้เพราะไม่อยากให้มันต้องคิดมากอะไรกับเรื่องของผม

 

“กูมารับลูกแก้วน่ะ...ตั้งแต่กลับมาจากจันไอ้ปีนแม่งตามจีบน้องกูจนน่ารำคาญ” อ้อๆ ไอ้ปีนนี่เด็กสินกำปีหนึ่งเพื่อนน้องไอน้ำสินะ ก็ไม่น่าแปลกเพราะว่าลูกแก้วน่ารักมากๆ ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องเพื่อนผมอาจจะลองจีบดูก็ได้

 

“หวงน้องว่างั้น...” ผมไม่ได้มองกลับไปทางด้านหลังว่าไอ้พี่พายกับผู้หญิงคนนั้นยังยืนอยู่ที่เดิมหรือว่าอะไรยังไง ผมว่าถ้าพี่พายมันอยากบอกหรือว่าอยากพูดอะไรมันคงพูดเองนั่นแหล่ะ

 

“ก็ประมาณนั้น ไอ้เด็กนี่แม่งเจ้าชู้ไม่ใช่เล่น ลูกแก้วยังเด็กกูไม่อยากให้เจอคนแบบนั้น” เข้าใจอารมณ์มันครับ ถ้าผมมีน้องสาวน่ารักๆ ผมก็คงหวงเหมือนกัน คงต้องแสกนคนที่เข้ามาสักหน่อย

 

“กูอยากคุยกับมึงต่อนะแต่ว่าไอ้ต็อปมันรออยู่ที่เอ็มเค ไว้ยังไงกูโทรหา...มึงอย่าหลบหน้ากูนะหิน ยังไงเราก็เพื่อนกัน...” ผมไม่อยากให้มันหลบหน้าผม ผมอยากให้เราเป็นเหมือนเดิมเหมือนที่เราเคยเป็นมา ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันทำให้ไอ้หินเจ็บก็ตามที ผมเห็นแก่ตัวไปรึเปล่านะ

 

“กูรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน แต่ถ้ามันทำมึงเสียใจ...กูยังยืนยันคำเดิมนะต่อ กูอยู่ข้างหลังมึงเสมอ...แค่มึงหันมา” มันตบบ่าผมเบาๆ ก่อนที่จะเดินจากไป ผมมองตามแผ่นหลังของไอ้หินไปเรื่อยๆ จนมันเดินหายไปท่ามกลางผู้คน ผมจึงเดินกลับเข้าไปในร้านตามเดิม

.

.

.

.

“ไปเยี่ยวกันนานจังนะมึง แอบไปสวีทกันมารึไงวะ” ไอ้ต็อปมันกวนตีนผม พวกพี่กอล์ฟ พี่ต้น ก็แซวเหมือนอย่างที่ไอ้ต็อปมันแซว ผมส่ายหน้านิ่งๆ แล้วมองหน้าพี่โก้ที่นั่งอยู่ทางด้านในสุด

 

“แฟนเก่าพี่พายชื่อว่าน้ำรึเปล่าพี่โก้” พี่โก้ที่กำลังยิ้มๆ อยู่ดูชะงักลงไปทันทีก่อนที่จะพยักหน้ารับแบบไม่ปิดบัง

 

“มึงรู้ได้ไงวะต่อ...”

 

“ก็เห็นเค้าโผเข้ากอดไอ้พี่พายกลมแถมยังร้องห่มร้องไห้เอาแต่พูดว่าน้ำคิดถึงพาย...” ผมแกล้งทำเป็นพูดเล่นพร้อมกับตักสุกี้ใส่ชาม ทำเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ผมว่าไอ้ต็อปมันมองออกว่าผมรู้สึก

 

 “ไม่มีอะไรหรอกมั้ง...” พี่ต้นมันพูดขึ้นมาแค่นั้น ไอ้พี่พายมันก็เดินกลับเข้ามา เสื้อนักศักษามันชื้นเป็นดวงๆ ขนาดนั้น คงให้เค้ายืมอกร้องห่มร้องไห้มานานสองนานสินะพระเอกมากมึง
 

“มึงเจอน้ำมาหรอวะ...” พี่โก้ถามขึ้นมาแบบไม่มีการเลี่ยงประเด็น ไอ้พี่พายหยักหน้าแต่สายตามันกลับมองมาทางผม ผมก็นั่งกินของผมไปไม่ได้สนใจหรือว่าใส่ใจอะไร จะให้ไปแสดงท่าทีหึงหวงจนไร้สตินี่คงไม่ใช่ผมหรอก

 

“หิวมากรึไง” พี่พายมันนั่งลงที่เดิมข้างๆ ผม พร้อมกับแย่งช้อนในมือผมเข้าปากมันแบบหน้าด้านๆ

 

“ก็หิวไง ไม่หิวจะแดกหรอวะ” ผมแย่งช้อนกลับคืนมาแล้วตั้งหน้าตั้งตากิน สารภาพเลยนะครับว่าไอ้ที่ตักเข้าปากไปเนี่ยมันคืออะไรก็ไม่รู้ เพราะว่าความคิดและความสนใจของผมมันวนเวียนอยู่กับภาพเหตุการณ์ที่ผมเพิ่งพบเจอมา

 

มีคำถามมากมายที่ผุดขึ้นมา มันค้างคาใจแต่ทว่าไม่อยากจะถามออกไป รอให้ไอ้พี่พายมันพูดออกมาเองแล้วกัน ถ้ามันอยากจะพูดหรือว่าอยากจะบอกอะไรก็แล้วแต่

 

“ต็อปมึงเอารถมาใช่ป่ะ กูว่าเดี๋ยวแยกไปบ้านเสบียงกันเลยมั้ย พี่ฝนโทรมาบอกว่าวันนี้คนขาดกูอยากไปช่วยเสิร์ฟ” ผมก็อ้างไปอย่างนั้นเองแหล่ะครับ ผมแค่อยากกลับไปหาแม่ เวลาที่ผมไม่สบายใจหรือว่ามีอะไรให้ต้องคิด ผมชอบเข้าไปกอดคุณนายเค้าจากทางด้านหลัง มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีคนที่รักผมมากๆ อยู่ในอ้อมกอดของผม

 

“เออๆ เอางั้นก็ได้ กูเองก็มีเรื่องจะคุยกับพี่ปออยู่เหมือนกัน กูอยากได้กีต้าร์อันใหม่...” ไอ้ต็อปมันหันมารับคำของผม ผมรู้สึกว่ามันไม่อร่อย รู้สึกได้ถึงความอึดอัดที่เกิดขึ้น ผมไม่ได้หนีนะ ผมตั้งใจอยากจะกลับบ้านตั้งแต่แรกแล้ว

 

“ตกลงนี่ต้องกลับบ้านจริงๆ ใช่มั้ยวะ” พี่พายมันถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ผมหันไปพยักหน้ารับเท่านั้น ไม่อยากจะต่อความอะไรกับมันเท่าไหร่

 

“ให้กูไปรับกี่โมง...”

 

“คืนนี้กูจะค้างที่บ้าน ไม่ต้องมารับ” ผมตอบกลับไปแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก ผมอยากกลับมานอนบ้านหลายครั้งแล้วแต่พี่พายมันไม่ยอมปล่อยผมกลับบ้านเลย ไหนๆ วันนี้ก็จะกลับไปบ้านเสบียงแล้ว ก็เลยกลับบ้านเลยดีกว่า จะได้แวะเอารถของผมที่จอดอยู่ที่บ้านมาใช้ด้วยทุกวันนี้ไปไหนมาไหนกับไอ้พี่พายมันตลอด บางครั้งผมอยากจะไปไหนมาไหนคนเดียวบ้างก็ไม่สามารถทำได้

 

“ต่อ...มึงเป็นอะไร” พี่พายมันถามผมเสียงแข็งๆ ตอนนี้ทั้งโต๊ะดูเงียบกันไปทุกคนจนผมรู้สึกผิดที่ทำให้บรรยากาศดีๆ มันกลายเป็นอึมครึมแบบนี้

 

“เป็นต่อไง” นี่ไม่ได้กวนเลยนะ ก็กูเป็นต่อจะให้บอกว่าเป็นแตนรึไงไอ้ อย่ามามองหน้ากูด้วยสายตาแบบนี้ คนที่ต้องมองด้วยสายตาแบบนี้น่าจะเป็นกูมากกว่า

 

เออ!! กูยอมรับก็ได้ว่ากูหึง ก็มึงเป็นแฟนกูนะพี่พาย แต่พอแฟนเก่าโผเข้ากอดมึงก็กอดเค้าแบบนั้นให้กูคิดว่าไง ขนาดกูกับไอ้หินที่เป็นแค่เพื่อนกันไม่ได้มีอะไร มึงมาเห็นมึงยังไม่พอใจตรงเข้าไปต่อยไอ้หินมันแบบนั้น แล้วสถานการณ์แบบนี้ล่ะ ให้กูทำยังไง ให้กูเข้าไปต่อยหน้าแฟนเก่ามึงบ้างมั้ย

 

“มึงอย่ากวนตีนกูนะต่อ รู้อยู่ว่ากูไม่ชอบ...” พี่พายมันจับมือผมเอาไว้แล้วจ้องหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ ผมบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม ให้ไอ้พี่พายมันรู้บ้างว่าผมไม่ได้ยอมมันไปเสียทุกครั้งหรอกนะ

 

“พี่พายมึงอย่ามาหาเรื่องกูได้มั้ย กูไม่ได้กลับบ้านนานเท่าไหร่แล้ว กูมีบ้าน มีแม่ มีพี่ ไม่ได้มีแค่มึงคนเดียวเข้าใจบ้างหรือเปล่า” พี่พายมันเงียบไปทันทีเมื่อผมพูดแบบนี้ออกมา ผมไม่รู้หรอกว่าสำหรับมันผมจะเป็นอะไร จะเป็นโลกทั้งใบหรืออะไรมากน้อยแค่ไหน ผมรักมันอันนี้ผมยอมรับ แต่ผมก็มีสังคมของผม มีครอบครัวของผมเหมือนกัน แล้วทำไมผมจะกลับไปหาคนที่ผมรักไม่ได้

 

“มึงอยากกลับก็กลับไป แล้วอยากจะกลับมาหากูหรือไม่อยากจะกลับมาอีกก็ตามใจมึง” พี่พายมึงจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย มึงจะไร้เหตุผลมากขนาดนี้ก็ตามใจมึง กูกำลังสับสนกับความรู้สึกนึกคิดของตัวเองอยู่ด้วยนะตอนนี้ ถ้ามึงอยากจะทำแบบนี้ก็ได้

 

“มึงก็ใจเย็นๆ ดิวะพาย อย่าใช้แต่อารมณ์แบบนี้” พี่โก้พูดขัดขึ้นมา ผมไม่อยากจะสนใจแล้ว จะให้มานั่งงี่เง่าเอาแต่ใจเหมือนพวกเด็กผู้หญิงมันไม่ใช่เรื่อง ยังไงซะผมก็คือผู้ชาย ต่อให้ผมรักไอ้พี่พายมากมายขนาดไหนมันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงที่ว่าผมคือผู้ชายไม่ได้หรอก

 

“ที่มึงพูดแบบนี้เพราะว่ามึงมีตัวเลือกให้เลือกแล้วสินะ...” ผมกำลังน้อยใจรึเปล่านะ ทำไมไอ้พี่พายมันไม่เคยมีเหตุผลอะไรเลย

 

“ต่อ...” ไอ้ต็อปมันดึงๆ ผมเอาไว้ ตอนนี้บรรยากาศดีๆ บนโต๊ะแม่งไม่เหลือแล้ว ผมกับไอ้พี่พายนั่งจ้องหน้ากันราวกับว่าพร้อมที่จะฆ่ากันให้ตายกันไปข้าง ในขณะที่คนอื่นๆ ก็ได้แต่มองอยู่อย่างนั้น

 

Rrrrrrrrrrr

 

ดูเหมือนว่ามือถือของผมที่ดังขึ้นมานั้นจะเป็นการตัดบทสนทนาไปโดบปริยาย เบอร์ของพี่ปอที่โทรเข้ามาหาผมทำให้ผมเลือกที่จะกดรับสายและสิ่งที่ผมได้ยินทำให้ผมตกใจ หัวใจผมหล่นวูบลงทันที

 

“แม่ล้มหรอวะพี่ อยู่โรงบาลไหน...ได้ๆ ต่อจะไปเดี๋ยวนี้เลย” ผมดันๆ ไอ้พี่พายมันออกเพื่อที่ผมจะได้ลุกขึ้น ไอ้ต็อปมันลุกตามผมออกมาทันทีเพราะมันเองก็คงได้ยินที่ผมพูด มันเองก็รักแม่ของผมไม่ได้น้อยไปกว่าที่ผมรักหรอกครับ

 

“กูไปส่ง...” พี่พายมันไม่พูดอะไรมากมาย มันจับมือของผมเอาไว้แล้วดึงผมออกไปที่ลานจอดรถอีกครั้ง นาทีนี้ผมอยากไปหาแม่มากเลยไม่อยากจะใส่ใจกับเรื่องที่เพิ่งสาดสงครามใส่กันเมื่อครู่

 

ทำไมหัวใจของผมถึงได้สับสนและวุ่นวายใจมากมายขนาดนี้กันนะ เหมือนว่าเรื่องทังหมดมันจะเข้ามาหาผมพร้อมกันทีเดียว...ผมควรจะรับมือกับมันอย่างไรดี

 

..........100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

 

ใครดราม่าหรือเปล่าเกรทไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ เกรทดราม่ากับตัวเองมากตอนนี้ ป่วยจนไม่มีแรงทำอะไร แต่ก็แวะมาต่อให้ครบ 100% กันก่อน

ดูแลรักษาสุขภาพจ้า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15943 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:12
    อ้าวเอาแล้ว
    #15943
    0
  2. #15862 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 02:47
    อย่าไปยอมนะโว้ยต่อ พี่พายเกินไปอ่ะ ทีกับหินทำเป็นโวย ทีแบบนี้ไม่คิดถึงต่ออ่ะ
    #15862
    0
  3. #15763 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:57
    ฮือ อย่าทะเลาะกัน
    #15763
    0
  4. #15698 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 18:18
    คือโมโหอิพี่พายมากกกกกกก กล้าถามน้องได้ไงว่ะว่าเป็นอะไร คือมึงไปกอดกับผู้หญิงอื่นมานะเว้ยยยย แทนที่จะอธิบาย แล้วยังมาพาลใส่อีก นิสัยแย่มากกกกก ต่อทนคบไปได้ไง โอ้ย หงุดหงิดมากกก จะไม่เชียร์แล้ว!!!
    #15698
    0
  5. #15658 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 12:30
    อยากให้ต่อลองใจแข็งแบบนี้มานานแล้ว รู้สึกสะใจแบบแปลกๆ ฮ่าๆๆๆๆ อิพี่พายโดนเอาคืนแน่งานนี้ ชะนีนางนั้นด้วย!!! หึ!!!! *เดี๋ยวๆๆ //ซาวน์แบบมาดามมด\
    #15658
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #15522 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 15:31
    แงงงดราม่าแล้วอ่ะะะ
    #15522
    0
  8. #15425 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 18:59
    ตอนที่แล้วยังสวีทอยู่เลย ทำไมตอนนี้มันมีแต่เรื่องวะ แซดแป๊ป
    #15425
    0
  9. #15122 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 04:46
    น้ำ... เธอกลับมาเพื่ออะไรรรรรร ./ตบนาง อุ้ย! -..-
    #15122
    0
  10. #14461 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 08:30
    แม่เป็นอะรายยยยยยยยยยย -0-
    #14461
    0
  11. #14394 ลูกหลานป๋าเจ๊ (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 19:55
    ชะนีเป็นสิงมีชีวิตที่ไม่ควรโผล่มา
    แม่มมมมมมมมมมหวานๆอยู่จบเลย
    #14394
    0
  12. #14260 After (@snowtoy_prince) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 23:52
    น่ารักจริงงงคู่นี้
    #14260
    0
  13. #14253 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 21:08
    อิคุณแฟนเก่า เธอกลับมาทำไม อย่าทำให้เค้าหวั่นไหวนะ
    #14253
    0
  14. #13991 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 12:11
    หึงกันไปมา
    #13991
    0
  15. #13144 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 02:18
    ไม่ถึงขั้นดราม่า แต่หน่วงมาก เดาด้วยสมพรปากเลยเรา เธอจะโผล่มาเพื่อ...?
    #13144
    0
  16. #12773 BatterSweet (@zeweel) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:38
    ติดตามต่อไปน๊า
    #12773
    0
  17. #12538 TheS (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:00
    โอ้ยยย นังน้ำนี่ก็.. โผล่มาทำไม
    #12538
    0
  18. #11307 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 03:09
    มาม่าไม่อร่อยยยย -3- ต่อจังเข้มแข็งและหนักแน่นเข้าไว้นะ :)
    #11307
    0
  19. #10197 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 13:54
    อีคุณแฟนเก่าพี่พายกลับมาครวนี้เรื่องยุ่งแน่ๆ
    กลับมาทำไมว้าา ไปเลยไป
    #10197
    0
  20. #10044 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 15:11
    เค้ารักกันดีๆๆอยู่เธอกลับมาทำไม ฉันลืมเธอไปหมดแล้วววว
    พี่พายอย่างี่เง่ามากสิว่ะ ต่อมันหึงๆอยู่น
    คุณแม่เป็นอะไร
    #10044
    0
  21. #9898 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 22:09
    ดราม่ากำลังจะมาใช่มั๊ย
    #9898
    0
  22. #9694 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 17:28
    ฮึ่ย ! จะโผล่มาทำไมหนิ่ ! คนเค้ารักกันดี ๆ อย่าทำตัวมาแทรกกลาง

    ขอร้อง !!!!!!!!!!!!!!!! :(
    #9694
    0
  23. #9619 mirchullove (@lovemirchul) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 23:30
    ชะนีมาแล้วคงวุ่นวาย
    #9619
    0
  24. #9445 rorony (@ricotta) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 16:33
    ผู้หญิงที่ทิ้งเขาไปแล้วกลับมาหานี่น่าหมั่นไส้มาก  พี่พายก็มาลงกับต่ออีก แย่ที่สุด
    #9445
    0
  25. #9283 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 01:03
    คือ ถ้าไปแล้วไม่ได้กลับมา ก็จะไม่ว่าอะไรหรอกนะ... - -'
    #9283
    0