OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 42 : ☆OK! I love U ★... 32. สิ่งเดียวที่รู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    3 ส.ค. 56


 32. สิ่งเดียวที่รู้สึก

 

ตลอดเวลาที่ผมนั่งอยู่ในรถของพี่พายผมไม่ได้คิดเรื่องอะไรเลยนอกจากเรื่องของแม่ เรื่องของพี่พายนั้นถูกลบเลือนไปจากใจของผมชั่วขณะ ผมเป็นห่วงแม่มากๆ จนแทบนั่งไม่ติดที่ อยากจะรู้ว่าตอนนี้แม่เป็นอย่างไรบ้าง ปลอดภัยดีหรือยัง อาการน่าเป็นห่วงมากเพียงใด

 

เมื่อมาถึงที่โรงพยาบาลผมก็พุ่งตรงไปยังห้องที่แม่พักรักษาตัวอยู่ทันที ไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะตามมาหรือว่าไม่ตาม เพราะตอนนี้หัวใจของผมนั้นพุ่งตรงไปยังแม่ของผมเรียบร้อยแล้ว

 

ทันทีที่เข้ามาในห้องพักที่แม่รักษาตัวอยู่นั้นผมก็พุ่งตรงเข้าไปกอดแม่ทันที ในห้องมีแม่พี่ปอและพี่ฝ้ายที่เป็นแฟนของพี่ปอ ผมมองดูร่างกายของแม่ว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า เท่าที่ดูก็ไม่ได้มีอะไรมากมายนัก

 

 “ต่อบอกแล้วนะครับว่าอย่าทำงานหนักให้ไอ้พี่ปอมันทำเข้าไปสิแม่ แม่เล่นไม่ยอมพักผ่อนก็เป็นลมล้มพับบาดเจ็บแบบนี้ หรือว่าจะให้ต่อกลับไปอยู่ด้วยที่บ้าน ถึงต่อจะทำอะไรได้ไม่เท่าพี่ปอมันแต่ต่อก็ยังดูแลแม่ได้นะ” ผมรู้ว่าผมกำลังจะร้องไห้เพราะว่าผมรักแม่ของผมมาก นี่คือสิ่งที่ผมกลัวมาตลอด กลัวว่าแม่จะล้มป่วยขึ้นมาสักวันเพราะว่าแม่ทำงานหนักมากขนาดนี้

 

“นั่นสิแม่...ให้พี่ปอทำงานไปสิครับแม่ไม่เห็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลย...” ไอ้ต็อปเองก็เป็นห่วงแม่มากๆ เช่นกัน มันกุมมือแม่ขึ้นมาแล้วแนบหน้าลงไปอย่างอ้อนๆ

 

“ดูสิดูเด็กสองคนนี้ โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้วยังจะงอแงเป็นเด็กๆ อีก แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย เจ้าปอนี่ก็เหลือเกินแม่บอกแล้วว่าอย่าทำเหมือนว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร...” แม่ดึงผมเข้าไปกอดแล้วลูบหัวผมเบาๆ ไอ้ต็อปมันก็กอดแม่ของผมเอาไว้เช่นกัน

 

“เอ้า!! ถ้ามันรู้ทีหลังมันก็จะมาดราม่าใส่ปออีกดิแม่หาว่าเกิดอะไรกับแม่แล้วไม่ยอมบอก...เอ้าไอ้พาย เข้ามาข้างในสิมึง” ผมหันไปมองพี่พายแค่แว้บเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะหันกลับมากอดแม่อีกครั้ง

 

“ดีแล้วที่พี่ปอมันบอก แม่เลิกอดหลับอดนอนได้แล้วนะ ให้พี่ปอมันทำงานไปคนเดียวนั่นแหล่ะ ถ้าแม่เป็นอะไรไปอีกคนต่อจะทำยังไง...ต่อมีแค่แม่นะ” ตั้งแต่ที่พ่อเสียไปพวกเราก็มีกันอยู่แค่นี้เท่านั้น แม่ทำทุกอย่างเพื่อความสุขของพวกเรา ผมอยากให้แม่อยู่กับพวกเราไปนานๆ  

 

“แม่แค่นอนน้อยเท่านั้นเองไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกลูก นี่พายก็มาด้วยหรอจ๊ะ...เจ้าต่อรบกวนอะไรลูกรึเปล่า ถ้าน้องมันดื้อก็จัดการได้เลยนะแม่อนุญาต” แม่ของผมนี่ยังไงกัน ทั้งๆ ที่ไม่สบายอยู่แบบนี้ยังจะทำเหมือนว่าร่าเริงมากมายขนาดนี้ แม่คงไม่อยากให้ผมเป็นห่วงสินะ

 

“แม่เป็นอย่างไรบ้างครับ หมอบอกว่ายังไงบ้าง ไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วงใช่มั้ยครับ” พี่พายมันมายืนข้างๆ ผม ผมรู้สึกดีใจที่พี่พายมันรักและเคารพแม่ของผมมากๆ แม่เองก็ดูจะเอ็นดูไอ้พี่พายไม่น้อย

 

“ก็โรคคนแก่นั่นแหล่ะจ้า ความดันขึ้นสูงเพราะพักผ่อนน้อย แต่อีกหน่อยก็คงปล่อยวางได้บ้างแล้วเพราะพี่ฝ้ายเค้าจะเข้ามาช่วยดูแลบ้านเสบียงแบบเต็มตัวแล้วนะ” ผมมองไปทางพี่ปอที่นั่งอยู่กับพี่ฝ้าย พี่ฝ้ายส่งยิ้มมาให้กับผมและแม่อย่างเขินๆ เธอเป็นคนสวยและนิสัยดีมากๆ ถ้าพี่ปอจะแต่งงานกับพี่ฝ้ายผมว่าก็เหมาะสมกันดีแล้ว

 

“กูกับฝ้ายจะแต่งงานกันเดือนหน้า...” นั่นปะไรผมว่าแล้วว่าที่แม่พูดเนี่ยมันต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ ผมส่งยิ้มให้กับไอ้พี่ปอกับพี่ฝ้าย แต่พอผมมองมายังฝั่งตรงข้าม ผมกลับเห็นน้ำตาของไอ้ต็อปมันไหลลงมาจากตาของมัน

 

“เป็นอะไรต็อป...ร้องไห้ทำไมกันน่ะลูก แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย...” ไอ้ต็อปมันโผเข้ากอดแม่ของผมแน่นจนผมตกใจ มันเป็นห่วงแม่ขนาดนี้เลยหรอ ผมยังแค่น้ำตาคลอๆ เท่านั้น ไม่ได้ร้องไห้ออกมาแบบมัน

 

“แม่อย่าป่วยอีกนะ พักผ่อนเยอะๆ นะ ต็อปเป็นห่วงแม่มากๆ เลย” ไอ้ต็อปมันสะอื้นน้อยๆ ผมจับบ่ามันแล้วตบเบาๆ มันปล่อยแม่ผมแล้วยกมือป้ายตา มันทำตัวเหมือนเด็กมากกว่าผมอีกว่ามั้ยครับ

 

“ต็อป...กูเป็นลูกแท้ๆ กูยังไม่เห็นจะร้องไห้หนักเท่ามึงเลย...”

 

“ก็แม่รักกูมากกว่ารักมึงนี่ กูเลยเป็นห่วงแม่มากกว่ามึง...” ไอ้ต็อปมันเดินอ้อมมาทางด้านหลังของผมแล้วมันก็กอดผมจากทางด้านหลัง ผมยิ่งงงหนักเข้าไปอีก ผมว่าผมต้องพาไอ้ต็อปมันไปนั่งสงบสติอารมณ์ก่อนแล้วหล่ะ

 

“ไม่เอาลูกอย่าเถียงกัน แม่ไม่เป็นอะไรมากมายหรอกต็อป ยังอยู่ดูแลพวกเราไปอีกนานจนบางทีพวกเราอาจจะเบื่อแม่เลยก็ได้ ปอกับฝ้ายไปบ้านเสบียงเถอะแม่อยู่ได้” ไอ้พี่พายมันยืนกุมมือแม่ของผมเอาไว้ไม่ห่าง เพราะว่าแม่ของผมเป็นคนที่ใจดีมากๆ คนรอบข้างจึงรักและเคารพท่านแบบนี้

 

“พายเองก็พาน้องกลับไปพักผ่อนเถอะลูก เรียนกันมาหนักๆ ทั้งวันแล้วนี่นะ แม่มีพยาบาลพิเศษคอยดูแล...”

 

“เดี๋ยวฝ้ายอยู่ดูแลแม่เองค่ะ ให้ปอเค้าไปดูแลบ้านเสบียงคนเดียวก็พอ แม่จะได้มีเพื่อนคุยไงคะ” พี่ฝ้ายอาสาที่จะอยู่ดูแลแม่ ผมเองก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนแม่เหมือนกัน แต่แม่คงไม่ยอมแน่ๆ

 

“ให้ฝ้ายอยู่เป็นเพื่อนแม่นะครับ บ้านเสบียงนี่ปอจัดการคนเดียวก็พอแล้วแม่ไม่ต้องห่วง มึงเองก็กลับกันได้แล้วต่อแม่จะได้นอนพัก...” พี่ปอมันเดินเข้ามาหาผม มันวางมือลงบนหัวไอ้ต็อปแล้วตบเบาๆ เหมือนอย่างที่เคยทำ

 

“เลิกร้องไห้ได้แล้วต็อป มึงไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ กูเชื่อว่ามึงต้องผ่านความรู้สึกนี่ไปได้” ผมว่าผมไม่เข้าใจคำพูดของไอ้พี่ปอเท่าไหร่ มันสื่ออะไรของมันวะ แต่ผมก็ละความสนใจจากพี่ปอแล้วหันไปมองดูอาการของแม่อีกครั้ง

 

แม่ดูสดใสไม่ได้ต่างจากเวลาปกติเท่าไหร่ เพียงแค่แม่ใส่ชุดคนไข้เท่านั้น ผมก็เบาใจหน่อยที่พี่ฝ้ายอาสาจะดูแลแม่แบบนี้

 

“แม่ไม่เป็นอะไรมากต่อก็โล่งใจ ต่อไม่ได้กลับมาดูแลแม่เลย...รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้...”

 

“แค่ต่อตั้งใจเรียน ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีแค่นี้แม่ก็พอใจแล้วลูก อีกอย่างอยู่กับพายน่ะอย่าดื้อ อย่างี่เง่า แล้วดูแลเอาใจใส่พี่เค้าด้วยนะรู้มั้ย” พี่พายมันหันมายิ้มพร้อมกับยักคิ้วให้ผม ผมพยักหน้ารับเบาๆ เท่านั้น ความรู้สึกหน่วงๆ ยามที่จ้องมองสบตากับไอ้พี่พายมันคืออะไรกันนะ

 

“ถ้าอย่างนั้นผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะพาต่อมาเยี่ยมคุณแม่นะครับ” พี่พายมันยกมือขึ้นไหว้แม่ของผม ไอ้ต็อปมันเดินเข้ามากอดแม่ บอกลาพี่ฝ้ายกับพี่ปอและเดินตามไอ้พี่พายออกไป ผมคุยกับแม่อีกเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

 

ผมเดินออกมาก็พบว่าไอ้พี่พายมันกำลังตบบ่าไอ้ต็อปอยู่ ไอ้ต็อปมันยังตาแดงๆ น้ำตายังคลอเต็มหน่วยอยู่อย่างนั้น ผมเดินเข้าไปหามันแล้วแล้วกอดไหล่มันแน่นๆ

 

“เลิกร้องไห้ได้แล้วน่ามึงอย่าขี้แงว่ะต็อป เพราะกูจะร้องตาม” ผมกอดมันแล้วพากันเดินนำหน้าไอ้พี่พายออกมา ไอ้พี่พายมันเดินตามหลังผมกับไอ้ต็อปมาไม่ห่าง ผมไม่อยากให้ไอ้ต็อปมันแยกจากผมไปเลย ผมรู้สึกอึดอัดแบบแปลกๆ ที่จะต้องอยู่กับพี่พายสองคน ผมกำลังกลัวอะไรอยู่รึเปล่าวะ

 

“ต็อป...อยู่เป็นเพื่อนกูก่อนได้รึเปล่าวะ กูอยากให้มึงอยู่ด้วยกันกับกู” ผมรู้สึกกังวลไปหมดทุกเรื่อง ทั้งเรื่องอาการป่วยของแม่ เรื่องแฟนเก่าของไอ้พี่พาย ถ้าพี่พายมันไม่กอดตอบเธอคนนั้นผมจะไม่คิดมากแบบนี้เลย

 

ก็ไหนมันบอกว่ามันลืมเรื่องเก่าๆ ไม่สนใจเรื่องเดิมๆ ไง แล้วที่ผมเห็นมันคืออะไรกัน...

 

“อื้อ...กูจะอยู่เป็นเพื่อนมึง” ไอ้ต็อปมันพยักหน้ารับ สีหน้ามันดูเศร้าๆ ตามันยังคงแดงๆ แม่ผมก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่นาทำไมดูมันเสียอกเสียใจมากมายอะไรขนาดนี้

 

“ต็อป...กูว่ากูสับสนว่ะ” ผมพูดเพียงเท่านั้น พี่พายมันก็เดินมาขนาบข้างผมพร้อมกับเอื้อมมือมากุมมือผมแผ่ว ผมหันไปมองหน้าพี่พายด้วยความรู้สึกที่มันดูหน่วงๆ ทั้งๆ ที่ผมไม่ควรคิดมากมายอะไร ทั้งๆ ที่ผมควรจะเชื่อใจ แต่ทำไมแค่เพียงอ้อมกอดเดียวที่ผมเห็นนั้น มันทำให้ผมคิดมากมายขนาดนี้

 

“ไม่เป็นไรนะต่อ แม่ต้องปลอดภัย อย่าคิดมาก” พี่พายมันกำลังปลอบผม ผมรู้สึกดีใจที่ยังมีมันอยู่ข้างๆ แบบนี้ ผมยิ้มน้อยๆ แล้วพยักหน้ารับเบาๆ

 

“ขอบคุณนะพี่พายที่มาส่ง...”

 

“ก็เพราะว่ามึงเป็นแฟนกู เป็นคนที่กูรัก ให้ลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ ให้ไปที่ไหนก็ได้กูยอมทั้งนั้น เพื่อมึงนะต่อ” พี่พายมันกอดไหล่ผมแล้วดึงผมเข้ามาหามันแน่นๆ มันตบบ่าผมเบาๆ แล้วเลื่อนมือขึ้นไปลูบผมของผมแผ่ว ความรู้สึกอบอุ่นมันแล่นเข้ามาในหัวใจของผม บางทีผมว่าผมอาจจะคิดมากเกินไปเองก็ได้

 

“กูว่ามึงคงไม่เป็นอะไรแล้วมั้ง กูกลับไปนอนที่บ้านแล้วกันนะต่อ กูเพลีย...” ไอ้ต็อปมันบอกลาแล้วแยกไปที่รถของมัน มันดูเศร้าจนผมรู้สึกแปลกใจและเศร้าตามไปด้วย

 

“กลับห้องกันเถอะต่อ” พี่พายมันดึงผมให้เดินมาที่รถของมัน เราสองคนขึ้นไปนั่งบนรถแบบเงียบๆ ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไร อารมณ์ตอนนี้มันดูวุ่นวายไม่สงบสุขเท่าไหร่ เรื่องของแม่ถึงแม้ว่าแม่จะดูไม่เป็นอะไรมาก แต่ผมก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี เรื่องของพี่พายอีกที่มันกวนใจผมไม่หยุดไม่หย่อน

 

ความคิดของผมหยุดชะงักลงเมื่อพี่พายมันยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของผม มือของมันทั้งสองข้างกุมมือของผมเอาไว้แผ่ว ผู้ชายที่ดูแข็งกระด้างคนนี้ก็แอบมีมุมที่ดูอ่อนโยนอยู่เหมือนกัน

 

“มึงยังมีกูอยู่เสมอนะต่อ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกูจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน อย่าทำหน้าเหมือนว่าจะร้องไห้ได้มั้ยวะ...กูทรมาน” มือทั้งสองข้างของพี่พายแตะลงบนแก้มของผมแล้วใช้นิ้วเกลี่ยแก้มผมเบาๆ มันดูอ่อนโยนมากกว่าทุกวัน คงเพราะพี่พายมันรู้ว่าผมกำลังคิดมากเรื่องของแม่ก็เป็นได้

 

“พี่พาย...ต่อรักพี่นะ” ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงอยากบอกรักพี่พาย ไม่รู้ทำไมผมถึงอยากให้พี่พายมันรู้ว่าผมรักมันแค่ไหน ถึงผมจะดูกวนประสาทกับมันตลอดเวลาแต่ผมก็รักมันและดีใจที่พี่พายมันยังอยู่ข้างๆ ผมแบบนี้ บางทีพี่พายมันก็สามารถพึ่งพาและพักพิงได้เหมือนกัน

 

“รู้แล้วครับว่ารัก...พี่ก็รักต่อเหมือนกันนะ ทำไมวันนี้เป็นต่อของพี่ขี้แงจังวะเนี่ย” พี่พายดึงผมเข้าไปกอดแล้วลูบหลังของผมเบาๆ ผมหวงแหนผู้ชายคนนี้จะผิดมั้ย เมื่อก่อนผมอาจจะอยากไล่มันออกไปให้ห่างไกลจากชีวิตของผม แต่ตอนนี้ผมกลับคำได้รึเปล่า

 

ผมอยากให้พี่พายอยู่กับผมและผิดมั้ยถ้าผมจะไม่ยอมให้ใครมาดึงพี่พายออกจากชีวิตของผมได้

 

……….

 

 

 

หลังจากที่ฝ่าการจราจรที่แสนติดขัดมาถึงคอนโดผมวางข้าวของทุกอย่างลงบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า มันไม่ใช่อาการเหนื่อยล้าทางกายแต่มันเป็นอาการเหนื่อยล้าที่หัวใจเสียมากกว่า พี่พายมันเดินเลยไปเอาน้ำเย็นมาให้ผม ซึ่งปกติแล้วมันจะต้องเป็นหน้าที่ของผมแหล่ะครับ แต่วันนี้ไอ้พี่พายมันคงเห็นว่าผมกำลังไม่สบายใจเรื่องของแม่

 

“เลิกเครียดได้แล้วต่อ แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่นาแถมตอนนี้ก็อยู่ในความดูแลของหมอแล้ว มึงทำหน้าเครียดแบบนี้กูไม่ชอบเลย” พี่พายทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ผม แล้วยกมือขึ้นโอบไหล่ของผมเอาไว้ ผมเอนหัวพิงซบลงบนไหล่ของไอ้พี่พายเบาๆ 

 

“พี่พาย...กูไม่ได้เครียดแค่เรื่องแม่ แต่กูมีอีกเรื่องที่กำลังคิดอยู่” นิสัยที่แก้ไม่หายของผมคืออยากรู้หรือว่าสงสัยอะไรก็ต้องถามมันออกไป เพราะไม่อยากให้มันค้างคาใจไปเรื่อยๆ แล้วผมเป็นคนที่ชอบคิดอะไรไปเอง เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดคือการออกปากถามมันออกไปตรงๆ

 

“คิดเรื่องอะไรวะ ไม่เอาอย่าคิดมากมีกูอยู่ด้วยทั้งคนแบบนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกูก็ไม่มีทางทิ้งมึงไปไหน...”

 

“ไม่คิดไม่ได้ว่ะ เพราะมันเป็นเรื่องของคนที่กูรัก” ผมมองหน้าพี่พายอย่างจริงจัง พี่พายเองก็มองหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมากมาย

 

“ผู้หญิงที่โผเข้ากอดมึงวันนี้...แฟนเก่าใช่มั้ย” ผมถามออกไปแบบตรงๆ ตอนแรกว่าจะรอให้พี่พายมันพูดออกมาเอง แต่ผมอดที่จะสงสัยไม่ได้จริงๆ เลยออกปากถามออกไปเอง พี่พายมันทำหน้านิ่งๆ แล้วพยักหน้ารับ

 

“ก็ใช่ ถูกแล้วนั่นแฟนเก่ากูเอง คนที่ทิ้งกูไปนั่นแหล่ะ” พี่พายมันปล่อยมือจากไหล่ของผมแล้วคว้าบุหรี่เดินออกไปที่ระเบียง การกระทำแบบนี้มันคือการตัดบทสนทนารึเปล่า ผมยังมีเรื่องที่อยากถามและคาใจอยู่ แต่พี่พายมันอาจจะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ก็ได้

 

ผมคิดมากไปเองหรือว่าอะไร ทำไมไอ้พี่พายมันต้องเลี่ยงบทสนทนาเรื่องนี้ด้วย ถ้ามันไม่กอดผู้หญิงคนนั้นแบบเต็มอ้อมแขนแบบนั้นผมจะไม่คิดอะไรเลย ผมไม่เคยมีความรัก ไม่เคยถูกรัก และไม่เคยมอบความรักให้ใครแบบหมดตัวหมดใจแบบนี้ เรื่องของเราสองคนเพิ่งจะเริ่มต้นอย่างจริงจัง แต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันมีเรื่องเข้ามาตั้งแต่ต้นแบบนี้

 

ผมนั่งมองแผ่นหลังของพี่พายอยู่สักพักก่อนที่จะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอน อยากอาบน้ำอาบท่าเผื่อว่ามันจะรู้สึกสดชื่นมากกว่านี้ เผื่อว่าอะไรๆ ในใจของผมมันจะสงบลงบ้าง ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนแบบผมจะต้องมานั่งคิดมานั่งกังวลอะไรกับเรื่องแบบนี้ ผมมีชีวิตอยู่มายี่สิบปีด้วยความสุขที่คนรอบข้างมอบให้ แต่ถ้ามันจะมีเรื่องที่เจ็บปวดเข้ามาในใจของผมบ้างก็คงไม่แปลกอะไร เพราะชีวิตคนเรามันต้องพบเจอกับความรู้สึกมากมายหลากหลายเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

 

“มึงเป็นอะไรวะต่อ คิดอะไรให้วุ่นวายเยอะแยะปวดหัวเปล่าๆ” ผมมองดูหน้าตัวเองในกระจกเงาด้วยความรู้สึกที่ว่าผมดูไม่ร่าเริงเหมือนอย่างที่ผ่านมา อาจจะเพราะเรื่องของแม่ที่ยังกังวลไม่หาย อาจจะเพราะเรื่องของพี่พายที่มันยังค้างคาใจแบบไม่จบไม่สิ้น

 

“อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่ใช่รึไงวะต่อ คิดมากทำอะไร งานกองรอให้ทำอื้อเลย” ผมล้างหน้าล้างตาและจัดการอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัว เดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อเตรียมพร้อมที่จะเริ่มต้นทำงานที่ต้องส่งในสัปดาห์หน้าเตรียมเอาไว้แต่เนิ่นๆ ไม่อยากจะไปเร่งปั่นตอนวันกำหนดส่งเหมือนหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา

 

 

………...........

 

 

 

 

ผมนั่งจมอยู่หน้าแลปท็อปนั่งหาข้อมูลมาทำรายงานที่ต้องพรีเซนต์ในสัปดาห์หน้า อยู่กับไอ้พี่พายไม่ค่อยมีเวลาว่างๆ นั่งทำงานแบบสงบๆ แบบนี้หรอกครับ เพราะมันจะกวนทั้งตัวกวนทั้งใจ มันบอกว่าไม่ได้กินขอดมกลิ่นก็ยังดี ไอ้นี่มันโรคจิตครับ ยิ่งพอมีอะไรกันแล้วมันยิ่งอาการหนัก บางคืนนี้กวนผมจนผมไม่เป็นอันหลับอันนอน สู้กับมันทั้งคืนเพื่อปกป้องสิทธิอันชอบธรรมของตัวเอง

 

“เผลอไม่ได้เลยกู ต้องคิดเรื่องมันอีกแล้ว” ผมส่ายหน้าไปมา เอนหลังพิงพนักแล้วหลับตานิ่งๆ เพื่อพักสายตา นี่ก็ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วไม่รู้ว่าไอ้พี่พายมันทำอะไรอยู่ แต่ก็ดีแล้วหล่ะผมจะได้มีสมาธิทำงานทำการบ้าง

 

“เอ้าๆ สติกลับมาก่อนไอ้ต่อ งานเยอะขนาดนี้ไม่มีสติทำรับรองกูแดกเอฟแน่ๆ” ผมสะบัดหัวไล่ความรู้สึกทั้งหมดออกจากความคิดไป ตอนนี้อยากพุ่งความสนใจทั้งหมดเอาไว้ที่งานเสียก่อน ไม่อยากจะหยิบมันมาปนกันให้มั่ว

 

Rrrrrrrrr

 

เสียงมือถือของผมดังขึ้นมาพร้อมกับภาพของไอ้หินที่ผมตั้งเอาไว้ พี่พายมันจ้องจะลบอยู่หลายต่อหลายครั้งแต่ผมก็ห้ามมันเอาไว้ ขอเหอะอย่ามาเยอะอะไรมากมายเลยเพราะว่ายังไงมันก็เพื่อนของผม

 

“ว่าไงมึง...กูปั่นรายงานอยู่ อ้อๆ ไม่ได้เป็นอะไรมาก ขอบใจที่มึงเป็นห่วง พรุ่งนี้ไปเยี่ยมได้ถ้ามึงว่างนะกูจะไปตอนหลังเลิกเรียนก็เย็นๆ หน่อย แม่คงดีใจที่ได้เจอมึง” ผมนอนเอาคางเกยลงบนโต๊ะแล้วมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย เห็นไอ้พี่พายมันเลวๆ แบบนั้น มันก็แอบชอบอ่านหนังสือนะครับ ห้องมันนี่หนังสือเยอะมาก ทั้งมีสาระและไร้สาระ

 

[แน่ใจว่ากูไปได้ กูไม่อยากให้มึงมีปัญหาอะไรกับมันหรอกนะ]

 

“ไปเหอะแม่คงอยากเจอมึง กูยังไม่ได้พามึงไปเจอแม่เลย ช่วงนี้กูเองก็ยุ่งๆ วุ่นวายไปหมด แม่รู้แม่คงฆ่ากูตายที่ไม่ยอมพาลูกหินลูกแก้วสุดที่รักไปหาท่าน” ผมลืมเรื่องนี้ไปเลยเพราะมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของไอ้พี่พายมาตลอด เลยไม่ได้นึกถึงเรื่องที่จะพามันไปหาแม่

 

[ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้กูพาลูกแก้วไปเยี่ยมแม่มึงก็แล้วกัน มึงโอเคดีมั้ยวะต่อ...กูเป็นห่วงนะ]

 

“โคตรโอเคเลย มึงก็รู้ว่าคนแบบกูไม่เคยเครียดอะไรกับชีวิตมากมายหรอกมึงไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูขอปั่นรายงานต่อก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เจอกัน” ผมกดตัดสายแล้วสอดส่องสายตาหาหนังสือเพื่อจะเอามาอ้างอิงประกอบรายงาน หยิบเล่มนั้นเล่มนี้ที่ดูว่าพอจะใช้ได้ขึ้นมา 

 

“เล่มนี้ใช้ได้หรือเปล่าวะ” ผมดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นมันก็มีกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวตกลงบนพื้น ผมวางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วหยิบกระดาษสีขาวแผ่นนั้นขึ้นมาแล้วพลิกดูอีกด้าน สิ่งที่ผมเห็นมันเป็นภาพถ่ายของคู่รักคู่หนึ่งที่ดูเหมาะสมกันมากๆ ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายในรูปสวยมากๆ ผู้ชายคนนั้นก็หล่อมากๆ เช่นกัน

 

และผู้ชายคนนั้นก็คือพี่พาย...

 

รอยยิ้มแบบนี้ของไอ้พี่พายมันเป็นรอยยิ้มที่ผมจะเห็นได้น้อยครั้งมากๆ ถ้าไอ้พี่พายมันไม่อารมณ์ดีมากจริงๆ หรือมีความสุขมากจริงๆ มันไม่ค่อยยิ้มแบบนี้หรอก ดูท่าคงจะรักกันมากสินะ ถึงได้มีความสุขมากนาดนี้

 

ผมว่าผมกำลังอิจฉาและหึงยังไงก็ไม่รู้ เกิดมาไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาหึงหวงใครแบบนี้ แถมยังหึงหวงไอ้พี่พายจากผู้หญิงอีกต่างหาก ชีวิตกูแม่งฮาเกินไปแล้ว

 

“ก็ดูรักกันมากมายขนาดนี้แล้วเลิกกันทำไมวะ ถ้าลองเก็บภาพเอาไว้แบบนี้แสดงว่ายังไม่ลืมสินะ” ผมมองดูภาพในมืออีกครั้ง ก่อนที่จะเอามันไปวางไว้บนเตียงนอนเพื่อให้ไอ้พี่พายมันรู้ว่าผมเห็นภาพนี้แล้ว นี่ผมไม่ได้หาเรื่องหรือว่าอะไรหรอกนะ แค่กดดันมันเบาๆ ก็เท่านั้นเอง 

 

นี่กูกวนตีนอยู่รึเปล่าวะ

 

“ทำอะไรอยู่วะต่อ” พี่พายมันเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับยืนพิงประตูมองมาที่ผม ผมกดเซฟงานและจัดการปิดแลปท็อปให้เรียบร้อย

 

“ตอนแรกก็ทำรายงานแต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์เท่าไหร่” ผมลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายแล้วเดินไปที่เตียงหยิบรูปนั้นขึ้นมาถือเอาไว้แล้วเดินมาเผชิญหน้ากับพี่พาย

 

“พอดีหาหนังสือแล้วเจอไอ้นี่มา เผื่อว่าบางคนจะเก็บเอาไว้จนลืม” นี่บอกตามตรงเลยว่ากำลังนอยด์แบบขั้นเทพ ผมแปะภาพนั้นลงบนอกของไอ้พี่พายแล้วเดินออกมาจากห้องนอนทันที ไม่ได้มองหรอกว่าสีหน้าไอ้พี่พายมันเป็นยังไง ผมแค่รู้สึกไม่อยากคุยกับพี่พายก็เท่านั้น

 

“ต่อ...มึงเป็นอะไร” เอ้าไอ้นี่ คนที่ควรดราม่าเสียงดังใส่นี่กูรึเปล่า กูผิดอะไรวะพี่พายมึงถึงได้มาเสียงดังใส่กูแบบนี้ กูไปยืนกอดกับแฟนเก่าที่กลางห้างหรือก็เปล่า กูเลี่ยงประเด็นแฟนเก่าหรือก็เปล่า กูแอบเก็บรูปคู่กับแฟนเก่าเอาไว้หรือก็ไม่ใช่ 

 

“พี่พายมึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่กู...กูทำอะไรผิด” ผมหันมามองหน้าพี่พายอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เช่นกัน บอกแล้วว่าตอนนี้ผมสับสนและวุ่นวายใจเป็นอย่างมาก ผมต้องการได้ยินคำพูดหรือคำอธิบาย แค่คำว่าไม่มีอะไรไม่ต้องคิดมากก็ยังดี แต่นี่ไม่มีคำพูดคำอธิบายอะไรทั้งนั้น แถมมันยังทำเหมือนกับว่าผมทำอะไรผิดอย่างนั้นแหล่ะ

 

“มึงเอารูปนี้ออกมาทำไม...” พี่พายมันชูภาพนั้นขึ้นมาแล้วถามอย่างไม่สบอารมณ์ 

 

“คิดว่ากูอยากจะเห็นอยากจะเจอหรอวะว่ามึงเก็บภาพนี้เอาไว้น่ะ ถ้าเลือกได้กูก็ไม่อยากจะเห็นหรือว่ารับรู้เรื่องของมึงกับแฟนเก่ามึงหรอกนะพี่พาย เพราะมันทำให้กูวุ่นวายใจอยู่แบบนี้” ผมเองก็เสียงดังกลับไปอย่างอารมณ์ไม่ดีเช่นกัน ผมผิดตรงไหนวะอยากถาม ทำไมมันต้องทำเหมือนว่าผมเป็นคนผิดตลอด

 

“มึงบอกว่ามึงไม่จำไม่สนใจเรื่องในอดีตแต่สิ่งที่มึงกำลังเป็นอยู่มันไม่ได้ทำให้กูคิดแบบนั้น กูไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจหรอกนะ มึงอย่ามาหาเรื่องกู” ผมคว้าบุหรี่เดินออกไปที่นอกระเบียงบ้าง ผมไม่อยากคุยกับมันเลยตอนนี้ 

 

ใครหน้าไหนที่มันพร่ำเพ้อว่ารักกูนักหนาขาดกูไม่ได้อย่างนั้นอย่างนี้ เข้ามาทำให้ชีวิตผู้ชายธรรมดาๆ ของกูเปลี่ยนแปลงไปจนกูยังแทบยอมรับกับตัวเองไม่ได้ แล้วนี่มันคือส้นตีนอะไร

 

“อย่าเดินหนีกูนะต่อ กูไม่ชอบ” พี่พายมันเดินตามออกมาที่ระเบียงแล้วดึงผมให้หันหน้ามาเผชิญกับมัน ผมเลยพ่นควันบุหรี่ใส่หน้ามันซะด้วยความหงุดหงิด ให้มันสำลักควันตายไปเลยได้ยิ่งดี

 

“อะไรที่มึงไม่ชอบกูห้ามทำ แล้วอะไรที่กูไม่ชอบมึงทำได้ทุกอย่างหรอวะพี่พาย กูว่าอย่าเพิ่งคุยกันตอนนี้ดีกว่ากูไม่มีอารมณ์” ผมบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วอัดบุหรี่เข้าปอดก่อนที่จะพ่นควันขึ้นบนอากาศ ผมเป็นคนที่ถ้ายอมก็คือยอมแต่ถ้าไม่ยอมให้ตายผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน

 

“กะอีแค่มึงเห็นภาพนี้มึงก็เข้าใจกูผิด โกรธกู พยศใส่กูแบบนี้ มึงไม่เชื่อใจกูเลยใช่มั้ย ไม่เชื่อในความรู้สึกกูเลยใช่มั้ย” พี่พายมันยังไม่ยอมแพ้ที่จะเอาชนะผม ผมทิ้งบุหรี่ลงบนกระถางต้นไม้แล้วหันมามองหน้าพี่พายด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปหมด

 

“แล้วมันต่างกันตรงไหนวะพี่พาย กับการที่มึงเข้าไปเห็นกูกอดกับไอ้หินแล้วมึงไม่พอใจอาละวาดใส่มันแบบนั้น ทีกูเห็นมึงกอดกับผู้หญิงคนนั้นกลางห้างกูยังไม่เดินเข้าไปอาละวาดใส่พวกมึงเลยนะ...”

 

“แต่มึงมาอาละวาดใส่กูอยู่นี่ไงต่อ กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ได้คิดไม่ได้รู้สึกอะไรกับเค้าแล้ว...”

 

“เรื่องของมึงเหอะกูไม่อยากจะใส่ใจ จะคิดหรือว่าไม่คิดอะไรกับใครก็ตามใจมึง ตอนแรกกูแค่อยากได้ยินมึงบอกกับกูว่ามันไม่มีอะไรทั้งนั้น ถ้ามึงพูดกับกูตั้งแต่แรกกูก็จะไม่อะไรมากมายขนาดนี้ กูไม่เคยงี่เง่าเอาแต่ใจกับมึงเลยนะพี่พาย แต่ครั้งนี้กูขอละ... กูขอกลับไปอยู่ที่บ้านสักพัก เผื่อว่ามึงจะมีเวลาทบทวนความรู้สึกของตัวเองให้มันชัดเจนมากกว่านี้” ผมผลักพี่พายออกให้พ้นทางแล้วเดินเข้ามาในห้องนอนเพื่อคว้าของส่วนตัวของผม ผมอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่อยากจะมานั่งทนกับความกดดันที่มันต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

 

“กูไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้นถ้าเรายังคุยกันไม่เคลียร์” พี่พายมันเดินเข้ามาดึงของออกจากมือผมแล้วโยนลงบนเตียงนอน ผมมองหน้ามันอย่างไม่พอใจแล้วผลักมันออกห่าง

 

“อย่ามาเอาแต่ใจกับกูมากเกินไปนะพี่พาย กูไม่ได้มีความอดทนมากมายนักหรอกนะ ที่ผ่านมาที่กูยอมให้มึงมาตลอดก็เพราะว่ากูรักมึง...”

 

“แล้วตอนนี้มึงไม่ได้รักกูหรอวะต่อ มึงถึงได้จะทิ้งกูไปพร้อมกับความไม่เชื่อใจกูแบบนี้” พี่พายจับมือของผมเอาไว้แล้วดึงผมเข้ามากอดแน่นๆ ผมไม่ได้ไม่เชื่อใจพี่พายแต่ผมคิดว่าบางทีการกลับมาของเธอคนนั้นอาจจะทำให้พี่พายเกิดความสับสน และมันคงจะดีหากพี่พายได้มีเวลาคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน

 

“มึงเห็นบ้างมั้ยว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวกูบ้าง แม่กูไม่สบายเข้าโรงพยาบาลอยู่ กูจะกลับไปดูแลแม่กูมันผิดตรงไหน ขอร้องเหอะอย่าเอาแต่ใจมากเกินไปกว่านี้เลย...กูเหนื่อย” ผมผลักพี่พายออกห่างจากผมแล้วเดินไปคว้าข้าวของส่วนตัวพวกมือถือกับกระเป๋าเงินมาถือเอาไว้ ผมงี่เง่าผมรู้ตัวดีแต่เรื่องแบบนี้ถ้าใครไม่เจอกับตัวเองคงไม่เข้าใจหรอก

 

ยิ่งกับผมด้วยแล้ว ผมก็คือผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ถูกเปลี่ยนแปลงความรู้สึกให้มาชอบผู้ชายด้วยกัน กว่าที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเองได้ผมต้องทรมานกับความสับสนมามากแค่ไหนกัน

 

“กูว่าเรื่องแม่ไม่ใช่ประเด็นหลักที่มึงอยากจะไปหรอกต่อ...มึงแค่กำลังจะหนี” มันก็จริง เออกูยอมรับก็ได้ว่ากูกำลังจะหนี กูกลัว กูกังวล กูผิดตรงไหนกัน

 

“กูไม่ให้มึงไป...” พี่พายมันดันผมไปที่เตียงนอนแล้วผลักผมให้นั่งลงบนเตียง มันยืนอยู่ตรงหน้าผม ผมลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเผชิญหน้ากับมัน ผมผลักพี่พายหลายต่อหลายครั้งแต่มันก็ปัดมือผมออกแล้วกอดผมเอาไว้แน่น

 

“ปล่อยกู...พี่พายมึงปล่อยเดี๋ยวนี้ กูบอกให้ปล่อย” ผมพยายามดันพี่พายออกไปให้พ้นจากตัวผม มันพยายามที่จะกอดผมแน่นๆ แต่ผมก็ไม่ยอมง่ายๆ ผมไม่ได้ตัวเล็กแบบไอ้ต็อปถึงจะสู้แรงของมันไม่ได้เลย

 

“ต่อ...มึงก็รู้ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน มึงก็รู้ว่ากูขาดมึงไม่ได้ ถ้ามึงรู้ทั้งรู้ว่ามึงทิ้งกูไปแล้วกูจะเจ็บปวดแค่ไหน ทรมานมากแค่ไหน มึงยังจะทิ้งกูไป...กูก็จะไม่ห้าม” พี่พายมันยอมปล่อยผมให้เป็นอิสระ ผมได้แต่หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดให้เต็มที่

 

อีกแล้ว..พี่พายมันเล่นไม้นี้กับผมอีกแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกอยากตะโกนออกมาให้ลั่นๆ มันทำให้ผมไม่สามารถทำอะไรตามใจตัวเองได้เลย เพราะผมรู้ดีว่าสิ่งที่มันพูดมามันคือเรื่องจริง ผมเคยทิ้งมันไปจันแล้วมันก็ปวดท้องจะเป็นจะตาย แล้วจะให้ผมทำยังไง จะให้ผมทิ้งมันไปได้ยังไงกัน

 

“แม่งเอ๊ย!!! กูเกลียดมึง กูเกลียดที่ไม่เคยชนะมึงได้เลย กูเกลียดมึงได้ยินมั้ยวะ” ผมผลักไอ้พี่พายให้มันถอยหลังไปจากผม ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นห้องและพิงเตียงนอนพร้อมกับซุกหน้าลงบนเข่า

 

ทำไมผมต้องเป็นฝ่ายแพ้ให้กับมันทุกครั้ง ทำไมผมไม่เคยชนะมันได้เลย ผมแคร์มันมากเกินไป รักมันมากเกินไปจนไม่สามารถมองข้ามสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นตามมาในภายหลังได้

 

“ใครบอกว่ามึงไม่เคยชนะกูวะต่อ...ทุกวันนี้กูต่างหากที่แพ้ให้กับมึง แพ้ราบคาบทั้งๆ ที่ไม่เคยแพ้ให้กับใครแบบนี้มาก่อน” พี่พายมันนั่งลงบนพื้นแล้วดึงผมเข้าไปกอด ผมผลักพี่พายออกห่างอย่างไม่ยอมให้มันเข้ามาใกล้ แต่พี่พายมันก็ไม่ยอมแพ้ที่จะกอดผมให้ได้

 

“กูไม่เคยรักใครมากขนาดนี้มาก่อน กูไม่เคยขาดใครไม่ได้มากขนาดนี้ กูไม่เคยทรมานใจกับน้ำตาของใครมากเท่านี้ กูไม่เคยเป็นแบบนี้จริงๆ นะต่อ มึงชนะกูทุกอย่าง...กูรักมึง” พี่พายเชยคางของผมให้เงยหน้าขึ้นสบตากับมัน ผมปัดมือมันออกแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง ผมพยศมากจริงๆ วันนี้ เพราะผมกำลังสับสนกับความรู้สึกทุกอย่างที่มันถาโถมเข้ามาในคราเดียวกัน

 

“กูไม่มั่นใจเลยพี่พาย กูกำลังกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ใช่มั้ย กูไม่ได้ไม่เชื่อใจมึงนะแต่กูสับสน...” ผมถูกพี่พายจูบเพื่อปิดเสียงพูดของผม ผมกำมือแน่นแล้วพยายามต่อต้านพี่พาย แต่ทว่าจูบของพี่พายมันไล่ต้อนให้ผมจนมุมและไปไหนไม่รอด ผมคลายมือที่กำออกและถูกมือของพี่พายสอดเข้ามาประสานแนบแน่น มันดันหลังของผมให้เอนพิงเตียง พี่พายโน้มตัวลงมาแนบชิดและประกบจูบผมอย่างหนัก

 

“เชื่อกูนะต่อ สิ่งสุดท้ายที่กูจะทำคือทิ้งมึง...กูไม่มีวันปล่อยมือจากมึงอย่างแน่นอน” พี่พายกระซิบบอกผมด้วยเสียงที่ฟังดูแล้วหนักแน่น ผมอยากเชื่อแบบนั้นเหมือนกัน ผมควรที่จะมั่นใจและเชื่อในคำพูดและความรู้สึกของพี่พายให้มากกว่านี้

 

“ขอโทษนะพี่พายที่กูทำตัวงี่เง่าแบบนี้ กูขอโทษ” คำพูดขอโทษของผมถูกบอกออกไปพร้อมๆ กับร่างของผมที่ถูกพยุงขึ้นมาบนเตียงนอน พี่พายยิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ มือของพี่พายนาบอยู่บนหน้าของผม พร้อมกับริมฝีปากที่บรรจงจุมพิตลงมาที่หน้าผากของผมแผ่ว

 

“ไม่เป็นไรนะต่อ รู้เอาไว้นะว่าตอนนี้กูรักแค่มึง มีแค่มึงเท่านั้น คนอื่นไม่มีความสำคัญอะไรกับใจกูอีกต่อไปแล้ว” พี่พายมัยค่อยๆ ดันผมลงบนเตียงนอน สายตาที่มองสบกับผมนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่เต็มเปี่ยม พี่พายคร่อมทับร่างกายของผมแล้วโน้มตัวลงจูบผมครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้พอ

 

ผมโอบกอดพี่พายเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิดที่เกาะกุมในหัวใจ ผมยินยอมให้พี่พายปลดเปลื้องเสื้อผ้าของผมออกชิ้นแล้วชิ้นเล่าอย่างไม่ขัดขืน ผมยินยอมโอนอ่อนผ่อนตามอารมณ์ที่พี่พายปลุกเร้ามันขึ้นมา

 

ทุกสัมผัสของพี่พายมันช่วยตอกย้ำให้ผมมั่นใจว่าความรู้สึกของพี่พายนั้นมันหนักแน่นแค่ไหน ทุกจังหวะที่พี่พายสร้างขึ้นมานั้นมันเน้นย้ำความรู้สึกของเราให้มั่นคงมากยิ่งขึ้น

 

เสียงพี่พายที่พร่ำบอกว่ารักผมมากเพียงใดทำให้ผมมั่นใจในความรู้สึกของพี่พายมากกว่าที่เคยเป็น ร่างกายของเราหล่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันเช่นเดียวกับหัวใจของเราที่หล่อหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง

 

“พี่พาย...” ผมรักผู้ชายคนนี้มากเกินไปแล้วสินะ รักจนเกิดความกลัวขึ้นมาในหัวใจแบบนี้ รักจนทำร้ายความรู้สึกของผู้ชายที่รักผมมากลงไป

 

“รัก...” คำว่ารักที่หลุดออกมาจากปากของเราสองคน ไม่อาจจะนับได้เลยว่าเราบอกรักกันกี่ครั้งท่ามกลางความรู้สึกมากมายที่เราถ่ายทอดออกจากหัวใจ ผ่านสัมผัสทางกายที่สอดประสานกันแนบแน่น

 

 

 

ค่ำคืนนี้มีเพียงร่างเปลือยเปล่าที่โอบกอดกันใต้ผ้าห่มผืนหนาที่มอบความอบอุ่นให้อีกชั้นรองลงมาจากอ้อมกอดที่เรามีให้แก่กัน ผมไม่อาจปฏิเสธหัวใจของผมได้เลยว่ารักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน และกลัวที่จะเสียพี่พายไปมากเพียงใด

 

แต่ทว่าตอนนี้อ้อมกอดที่โอบกอดผมเอาไว้ จุมพิตที่สัมผัสแผ่วลงมาที่ไหล่ของผมอย่างอ่อนโยน ร่างที่นอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของผมอย่างแนบชิด มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากเหลือเกิน

 

“นอนนะครับ...” พี่พายกระชับผ้าห่มและอ้อมกอดให้แนบแน่น ผมกุมมือของพี่พายเอาไว้แนบอกแล้วจุมพิตลงไปที่มือของพี่พายเบาๆ

 

“ต่อขอโทษ...” ถึงพี่พายมันจะไม่โกรธผมแต่ผมก็รู้สึกผิด ทั้งๆ ที่ผมควรจะเชื่อใจและเชื่อมั่นในตัวพี่พายแท้ๆ

 

“มันผ่านไปแล้วอย่าไปคิดอะไร เชื่อพี่นะว่าพี่รักแค่ต่อเท่านั้น...แค่ต่อคนเดียว” พี่พายมึงอย่ามาน่ารักกับกูมากแค่นี้กูก็รักมากๆ จนไม่รู้ว่าจะเอาความรักที่มีต่อมึงไปเก็บเอาไว้ที่ไหนแล้ว

 

“ต่อเชื่อ...ขอแค่พี่พายไม่ปล่อยมือไป ต่อก็จะไม่มีทางไปไหนเหมือนกัน” ผมหลับตาลงในอ้อมกอดของพี่พายด้วยความรู้สึกสุขในหัวใจ มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ของชีวิตมากจริงๆ กับการที่ใครอีกคนเข้ามาสร้างความรู้สึกที่แสนวิเศษเช่นนี้ให้กับเรา ผมดีใจที่มีพี่พายอยู่เคียงข้างแบบนี้

 

“จะปล่อยได้ไง...รักจะตายอยู่แล้ว” ไม่ทนนะครับ ผมไม่ทนจริงๆ ถ้าพี่พายจะน่ารักกับผมมากๆ แบบนี้ ผมค่อยๆ พลิกตัวเข้าหาพี่พายแล้วจูบลงไปที่หน้าอกข้างซ้ายของมันเบาๆ

 

“อย่าเพิ่งรีบตายนะพี่พาย ต่อยังไม่อยากเป็นหม้าย” ผมหัวเราะน้อยๆ แล้วนอนกอดพี่พายเอาไว้ไม่ห่าง ผมมีความสุขมากจริงๆ สุขที่ได้รับมาจากพี่พาย...ผู้ชายที่กอดผมอยู่

 

“นอนซะไอ้ตัวยุ่ง พรุ่งนี้จะได้ไปเยี่ยมแม่กัน อย่าคิดมากนะครับเป็นต่อของพี่...รักนะ” พี่พายบอกรักอีกครั้งก่อนที่เราสองคนจะนอนหลับตาลงท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่ไร้แสงจันทรา แต่ทว่าผมกลับรู้สึกว่าหัวใจของผมสว่างไสวไปด้วยความรู้สึกดีๆ ที่เราสองคนมีให้กัน

 

กูจะไม่ยอมเสียมึงไปอย่างแน่นอน...พี่พาย

 

..........100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><


ความจริงจะต้องไปต่างจังหวัด แต่แวะมาอัพก่อนกลัวค้างกัน แลกกันนะคะ เกรทขยันอัพ ไม่ค่อยเรียกเม้น แต่ถ้าใครสะดวกก็เม้นได้นะคะ 55

เคลียร์มั้ยไม่รู้ รู้แค่ว่าดราม่าชามนี้มันยังต่อเนื่องไปอีกหลายตอน ใคร อะไร ยังไง ลุ้นกันต่อไป

เจอกันจ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15944 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:21
    ทำไมรู้สึกไม่มั่นคงเลยอ่ะเห้อพาย
    #15944
    0
  2. #15863 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 02:55
    ไม่เคลียร์โว้ยยย ไม่คิดอะไรแล้วทำไมปล่อยให้กอด ไม่ได้ๆ ต่อห้ามยอมดิ
    #15863
    0
  3. #15815 คิวบิโนะโยโกะ (@nyney1150) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 05:05
    พี่พายไม่เครียร์อ่ะ ไม่อธิบาย พี่พายบอกว่าต่อไม่เชื่อใจ พี่พายก็เป็นปล่าวว่ะ ไม่เชื่อใจ ไม่ไว้ใจ ไม่ยอมเล่าทุกอย่างให้ฟัง แม่งเอาแต่ใจ ต่อทำทุกอย่าง เป็นคนขับรถ เป็นทาส เป็นหมอน เป็นแม่บ้าน เป็นหมอ เป็นบ้าน เป็นที่พักพิง เป็นหมอนข้าง แล้วยังต้องเป็นคนผิดตลอดอีกหรอว่ะ โมโห
    #15815
    0
  4. #15795 seaseaa (@sukumapornsj) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 21:58
    ต็อปปปปปป??
    #15795
    0
  5. #15774 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:25
    เห้อเกือบจะดรามา แค่ก็คุยกันดีๆจนได้
    #15774
    0
  6. #15699 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 18:52
    เราว่าต่อไม่ได้งี่เง่าเลยนะ แต่พี่พายไม่ทำอะไรให้ชัดเจนอ่ะ ทำไมต้องหนีต้องเบี่ยงประเด็น ต่อไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรยากนะ แต่พี่พายทำให้น้องกังวลเองอ่ะ แล้วเราว่าต่อนิ่งมากนะ เป็นเรานี่อาละวาดตบตีไปล่ะ ทำผิดแล้วยังมาตะคอกใส่เนี่ย ทีตัวเองหึงมานี่อาละวาดทำร้ายร่างกายบลาๆ ทีน้องทำล่ะไม่ได้เลย ฮึ่ย หงุดหงิด #ทีมต่อนะรู้ยัง5555
    #15699
    0
  7. #15659 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 12:51
    ไม่เคลียร์เลยคะ รู้สึกว่ามันห้วนไป มันไม่ค่อยมีความต่อเนื่องในอารมณ์ อือออ จะบอกยังไงดีอะ เหมือนมันไม่สุดนะ แค่คำว่ารักเหมือนมันยังไม่พอที่จะทำให้หายโกรธกันอะ แต่ก็จะตามอ่านตามลุ้นต่อไปนะคะ
    #15659
    0
  8. #15593 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 15:03
    ตอนแรกก็หน่วงงซะหืมมม ตอนหลังนี้หวานซะมดขึ้นนน พายต่อจงเจริญ
    #15593
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #15523 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 15:43
    กลับมาป่วนมีตบนะ555555
    #15523
    0
  11. #15496 sundaymorning3841 (@sunshine3841) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 22:10
    สงสารต๊อป สงสารต่ออยู่ดี ;-; พี่พายเอาแต่ใจว่ะะะ
    #15496
    0
  12. #15426 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 20:27
    ป้าน้ำเน่าอย่าเพิ่งกลับมาสร้างปัญหาและวีรกรรมนะคะ
    #15426
    0
  13. #15123 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 04:55
    ต๊อปปปปปป TOT
    #15123
    0
  14. #14628 aoypchy (@aoypchy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 22:02
    โว้ยย อิจฉาพายต่อ555555555
    #14628
    0
  15. #14462 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 08:52
    สู้นะต๊อป เศร้ามากหน้าแก่นะเออ -0-
    #14462
    0
  16. #14254 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 21:27
    สงสารต็อปอ่ะ เศร้า 
    อิพี่พายชัดเจนเรื่องแฟนเก่าหน่อยดิ อย่าทำให้ต่อเครียด เป็นกังวล! ดูแลเมียตัวเองด้วยยยยยยยย!!! เข้าใจนะ!!!
    #14254
    0
  17. วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 22:58
    บางทีก็สงสารเป็นต่อเนอะ ต้องตามใจพี่พาย
    #14100
    0
  18. #13992 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 12:40
    สุดท้ายก็หวาน
    #13992
    0
  19. #13829 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 23:45
    เข้าใจกันสักทีนะ ลุ้นแทบตายยย >_<
    #13829
    0
  20. #13511 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 18:23
    ฮือออออออ น้ำตาซึมอ่ะ อ่านไปร้องไห้ไปอ่ะ กว่าจะยอมรับความรู้สึกกันได้......
    #13511
    0
  21. #13145 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 02:41
    โอ๊ยตาย อ่านแล้วน้ำตาไหลพรากสงสารทั้งต่อ ทั้งต๊อป โถ ลูกแม่(?????)
    #13145
    0
  22. #12539 TheS (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:31
    แอบสงสารต๊อปเบาๆ
    #12539
    0
  23. #11541 SnPriNce (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 11:52
    หงุดหงิดพี่พายมากอ่ะแม่ง - - มึงจะไม่ทำไรให่ชัดเจนกว่านี้ ? ต่อไม่ผิดเว้ยย เอะอะต่อก็ผิด โด่ว.
    #11541
    0
  24. #11322 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 01:23
    ต็อปจังสู้ๆนะเว้ยยย ^^\/ ส่วนเป็นต่ออย่ายอมให้ใครแย่งพี่พายไปได้นะ :)
    #11322
    0
  25. #11229 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 00:32
    อยากดราม่านานๆ เสพดราม่าเป็นอาหาร

    เราไม่ได้คิดแกล้งต่อรึพายนะ ฮ่าๆๆ
    #11229
    0