OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 40 : ☆OK! I love U ★... 30. เริ่มต้นจริงจังกับคำว่า 'แฟน'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    3 ส.ค. 56



 30. เริ่มต้นอย่างจริงจังกับคำว่า แฟน

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอน มีเพียงแสงสว่างจากเทียนสีสวยที่จุดเอาไว้ที่มุมห้องเท่านั้น ผมขยับตัวอย่างยากลำบากเพราะยังคงเจ็บสะโพกและเอวอยู่มาก เสี้ยวหน้าของผู้ชายที่นอนโอบกอดร่างของผมเอาไว้ทำให้ผมละสายตาไปไหนไม่ได้

 

ผมมองดูใบหน้าของพี่พายอยู่เนิ่นนาน มองดูด้วยความสงสัยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของผมให้เปลี่ยนไปจนผมยังนึกไม่ถึงเลยว่าผมจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้

 

ที่ว่าเปลี่ยนไปไม่ใช่นิสัยใจคอของผม ผมยังคงเป็นผมเหมือนเมื่อวันวาน แต่ทว่าที่เปลี่ยนไปคือหัวใจของผมที่มันมีใครอีกคนเพิ่มเติมเข้ามาจับจองพื้นที่ในหัวใจเอาไว้ ทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีคุณค่าและมีความหมายกับใครคนนั้นมากมายเหลือเกิน

 

และใครคนนั้นก็คือผู้ชายคนนี้ คือไอ้พี่พาย ไอ้ตัวร้าย ไอ้หล่อเลวที่ผมเคยบอกว่าเกลียดแสนเกลียด...

 

“นี่รึเปล่าวะที่เค้าบอกว่าเกลียดอะไรก็จะได้อย่างนั้น...” ผมส่ายหน้ากับความคิดของตัวเอง พยายามดึงผ้าห่มที่กองอยู่ปลายเตียงขึ้นมาห่มให้ไอ้พี่พายมัน ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วมันเป็นพวกเอสกิโมรึไงชาตินี้มันถึงได้นอนเปิดแอร์ซะเย็นจนผมนึกว่านี่เป็นห้องเย็นไม่ใช่ห้องนอน

 

“ตอนแรกๆ กูโคตรเกลียดมึงเลยรู้ป่ะพี่พาย ผู้ชายอะไรนิสัยกวนตีนและเอาแต่ใจตัวเองสุดๆ เอะอะก็บังคับสารพัดทำอย่างกับกูเป็นทาสในเรือนเบี้ย” ผมค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ไอ้พี่พาย ทั้งผมและพี่พายในตอนนี้ตัวโคตรของโคตรเย็นเพราะอุณหภูมิที่ทำให้ผมคิดถึงบรรยากาศของหน้าหนาวที่ภาคเหนือ

 

“กูว่าชาติที่แล้วมึงต้องเป็นท่านขุนหรืออะไรสักอย่างแล้วกูเป็นทาสในเรือนมึง ชาตินี้มึงเลยจ้องแต่จะโขกสับกู...”

 

“เพ้อเจ้ออะไรวะต่อ นอนหลับไป” พี่พายมันงัวเงียขัดความคิดอันสุดแสนจะบรรเจิดของผมพร้อมกับถีบผ้าห่มออกจากตัวอีกครั้ง คือมึงรู้มั้ยว่ากว่าที่กูจะตะเกียกตะกายพาร่างกายอันบอบช้ำไปดึงผ้าขึ้นมาห่มให้มึงได้เนี่ย...กูปวดร้าวแค่ไหน

 

“พี่พายกูหนาว...ดึงผ้าขึ้นมาห่มหรือไม่ก็ไปปรับแอร์” ผมโวยเล็กๆ แต่ไอ้พี่พายมันสนใจซะที่ไหน มันนอนกอดผมแล้วเอาหน้ามาซุกแถวๆ คอจนผมอยากจะจิกหัวมันออกไปให้ไกลๆ ผมอยากนอนแบบสบายๆ ไม่ใช่นอนเกร็งให้มันกอดทั้งคืนแบบนี้

 

“กูเหนื่อยนะต่อ อยากนอน...” มึงเหนื่อยคนเดียวรึไงไอ้เลว กูทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บยังไม่สำออยแบบมึงเลยไอ้พี่พาย เข้าใจอารมณ์คนป่วยมั้ย กูป่วยนะมึงลืมไปหรือเปล่า ก่อนจะเอากูนี่พูดดีสารพัดสารเพ พอเอาเสร็จไม่สนใจกูเลยนะครับ

 

“ห่มผ้าดีๆ ดิวะ ถ้าป่วยขึ้นมากูไม่ดูนะพี่พาย” ผมจะลุกขึ้นดึงเอาผ้ามาห่มแต่พี่พายมันกดตัวผมลงแล้วดึงผ้าขึ้นมาคลุมตัวทั้งผมและมันจนโผล่มาแค่หน้าเท่านั้น

 

“พอใจยังครับเมีย เสียตัวแล้วหงุดหงิดรึไงต่อ นอนให้หลับเลยนะถ้ามึงไม่นอนกูจะต่ออีกรอบ...” สาบานได้เลยว่าคนอย่างผมไม่เคยกลัวอะไรกับไอ้ผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว มันขู่แบบนี้คิดว่าผมจะทำตามหรอครับ ที่ผมหลับตาลงทันทีเพราะว่าผมง่วงนอนต่างหาก

 

“เออ!! ว่านอนสอนง่ายแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” พี่พายมันพูดด้วยน้ำเสียงที่โคตรงัวเงีย ดูท่าแล้วมันคงง่วงนอนมากจริงๆ ผมก็ง่วงนะครับแต่ที่ตื่นเนี่ยเพราะว่ามันหนาวมาก หนาวจนร้าวไปถึงกระดูก อาจจะเพราะว่าผมกำลังไม่สบายบวกกับที่ไอ้พี่พายมันล่อลวงให้ผมหลงกลและยินยอมเสียตัวให้มันด้วย

 

“ต่อ...ถ้ามีคนมาถามว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน มึงจะบอกกับเค้าว่ายังไง” สรุปพี่พายมันตื่นเต็มตาแล้วหรือว่ายังง่วงนอนอยู่ก็ไม่อาจรู้ได้ มันกอดผมแน่นมากขึ้นแล้วขยับเข้ามาแนบชิดจนผมรู้สึกว่ามันอุ่นขึ้นมามาก

 

“อยากให้ตอบว่ายังไงล่ะ...” ผมว่าผมไม่ตอบดีกว่าเพราะถ้าเกิดตอบไม่ถูกใจมันขึ้นมา ไอ้พี่พายมันก็จะมาพาลงี่เง่าใส่ผมอีก ให้มันบอกมาเลยดีกว่าว่าอยากให้ผมบอกกับคนอื่นว่ายังไง

 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะทำตามที่มันบอกนี่ครับ หึ!!

 

“บอกเค้าไปว่าเราเป็นผัวเมียกัน...” นั่นยังไง ไม่ได้ต่างจากที่ผมคิดเอาไว้เลยครับ กะเอาไว้อยู่แล้วว่าคำตอบของไอ้พี่พายมันคงไม่พ้นอะไรแบบนี้

 

“เยอะไปๆ” ผมบอกปัดแบบสั้นๆ พี่พายมันลืมตาขึ้นมามองหน้าผมแบบดุๆ ทีอย่างนี้ล่ะลืมตาได้เลยนะ แถมยังจ้องหน้ากูเหมือนจะจับฉีกเนื้อแดกอีก

 

“เยอะที่ไหน...หรือว่ามันไม่จริง” ดวงตาดุๆ ที่จ้องมองหน้าผมอยู่ในตอนนี้ทำให้ผมรู้สึกว่านี่แหล่ะคือไอ้พี่พายตัวจริง ไอ้ที่ทำตาหวานเยิ้มฉ่ำใส่เมื่อคืนน่ะ มันคือตัวปลอม ถ้าใจดีก็ไม่ใช่ไอ้พี่พายดิ คนแบบมันน่ะแอ๊บเป็นคนดีได้ไม่นานหรอก

 

“ง่วงไม่ใช่รึไง นอนไปเลยไปคนจะได้นอนบ้าง...” ผมบอกเลี่ยงแต่คิดว่าพี่พายมันจะยอมหรอครับ มันจับหน้าผมให้หันกลับมามองหน้ามันแล้วจ้องผมอยู่อย่างนั้น ต้องชินนะครับกับนิสัยของผู้ชายคนนี้ ถ้าไม่ชินก็อยู่ด้วยกันไม่ได้

 

“แค่แฟน...ได้มั้ยล่ะ” ผมต่อรองเล็กน้อยพอเป็นพิธี มีอย่างที่ไหนให้ไปบอกคนอื่นว่าเป็นผัวเมียกัน มึงนึกสภาพกูหน่อยนะว่ากูจะอายคนอื่นเค้าบ้างมั้ยที่เกิดมาหล่อแต่เสือกเป็นเมียคนที่หล่อกว่าเนี่ย

 

“เออ!! ก็ยังดีกว่าเที่ยวบอกกับคนอื่นว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้ารู้มาถึงหูกูเมื่อไหร่ว่ามึงไปบอกกับใครต่อใครว่าไม่ได้เป็นอะไรกับกู...มึงตายคาเตียงแน่” นี่แหล่ะครับผู้ชายที่พร่ำบอกว่ารักผมฉิบหายวายวอด ใครมาแตะต้องผมไม่ได้นะครับ มันจะเก็บผมเอาไว้ทารุณเอง

 

“ไหนบอกว่ารักไง...” ผมแกล้งจ้องหน้าพี่พายนิ่งๆ เหมือนคนไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ อยากรู้ก็ต้องลองดูครับว่ามันจะทำยังไง

 

“ก็รักไง...แต่เป็นรักด้วยลำแข้ง อย่ามาทำเป็นสำออยเดี๋ยวกูจับปล้ำ” ผมได้แต่ถอนหายใจอย่างโคตรระอาแล้วนอนหลับตาลงดีกว่าจ้องมองตากับไอ้พี่พาย เดี๋ยวมันจะสปาร์คขึ้นมาผมนี่แหล่ะที่จะซวย

 

“นอนเหอะพี่พาย กูล้าไปหมดทั้งตัว” ผมปัดมือของพี่พายออก แล้วนอนนิ่งๆ ให้มันบ่นนั่นบ่นนี่ไปเรื่อย ผู้ชายคนนี้มันเยอะมากจนบางครั้งผมล่ะอยากจะจับแม่งมาเย็บปากจะได้ไม่ต้องพูดอะไรมากมายนัก

 

นิสัยแม่งโคตรตุ๊ดเลยว่ะ...แฟนใครวะ?

 

“อย่าลืมนะถ้ามีคนมาถามว่าเราเป็นอะไรกัน มึงตอบไปเลยนะว่าเราเป็นแฟนกัน อย่าให้กูรู้นะว่ามึงเนียนทำเป็นโสด กูจับปล้ำแม่งตรงนั้น” มีการขู่อาฆาตก่อนที่จะนอนหลับตาไป เอาเถอะคงไม่มีคนมาถามกันมากมายนักหรอกว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

 

คิดว่ามั้งนะ...

 

..........

 

 

 

ผมนั่งมองรสมินิบัสที่ผมนั่งมาจากกรุงเทพเพื่อเดินทางมายังจันทบุรี ที่ตอนนี้พวกเด็กสินกำลังทยอยเก็บข้าวของและสัมภาระขึ้นเก็บ และเตรียมตัวเดินทางกลับกรุงเทพตามกำหนดการ

 

ผมเห็นไอ้เฟียกับไอ้หยีเดินวนไปวนมา เพราะว่ามันเป็นเหมือนหัวเรือใหญ่เรื่องการมาทริปนี้ มันต้องจัดการเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเพื่อให้ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นกับน้องๆ ที่มาร่วมทริป

 

“มองจริงจัง อยากลงไปหาเพื่อนมึงหรอ” ผมว่าไอ้พี่พายมันเน้นคำว่าเพื่อนแบบแปลกๆ เหมือนมันกำลังประชดประชันใส่ผมยังไงก็ไม่รู้

 

“ก็อยากจะลงไปหาอยู่เหมือนกัน ก็เพื่อนกูทั้งนั้นเลยนี่หว่า คนบริสุทธิ์ใจต่อให้มึงประชดยังไงกูก็ไม่รู้สึกอะไรเว้ย” ผมนั่งกอดอกมองไปยังไอ้หินที่มันเดินก้มหน้าก้มตา ข้างๆ เป็นลูกแก้วที่กอดแขนพี่ชายเอาไว้ตลอด พอได้เห็นหน้ามันความรู้สึกผิดก็แล่นขึ้นมาในความรู้สึกนึกคิดของผมอีกครั้ง

 

“บริสุทธิ์ใจแล้วทำไมต้องทำหน้าตาละห้อยตอนที่ไอ้เพื่อนคนนี้มันเดินออกมาด้วย...” ดูเหมือนว่ามันตั้งหน้าตั้งตาจะหาเรื่องผมให้ได้เลยสินะ แต่ก็ช่างไอ้ผีพรายมันเถอะ มันอยากเห่าอะไรก็เห่าไป ผมไม่อยากจะใส่ใจอะไรกับมันให้เสียอารมณ์นักหรอก

 

“คุยกันแล้วนะ แต่ถ้าจะยังตั้งหน้าตั้งตาหาเรื่องกันแบบนี้ก็ตามใจ กูไม่อยากจะใส่ใจ” ผมตั้งท่าจะเปิดประตูรถแต่พี่พายก็เอื้อมมือมาจับมือผมเอาไว้ ใบหน้าของพี่พายอยู่ไม่ห่างจากใบหน้าของผม เรามองสบตากันก่อนที่ผมจะเสสายตามองไปที่นอกหน้าต่าง ไม่ได้หรอกครับเดี๋ยวใจอ่อนยอมแพ้ให้กับไอ้พี่พายมันง่ายๆ อีก

 

นิสัยเสียมากเกินไปแล้วมันต้องสั่งสอนกันบ้าง...ถ้าทำได้อ่ะนะครับ

 

“เออ...ขอโทษที่หงุดหงิด กูจะพยายามเข้าใจก็แล้วกันว่านั่นน่ะเพื่อนมึง แต่อย่าให้กูเห็นว่ากอดกันหรือทำอะไรที่มันมากกว่าเพื่อนเค้าทำกัน กูไม่ฟังและไม่เอามันไว้แน่ๆ นะต่อ” พี่พายมันปล่อยมือผม ผมเอนกายพิงเบาะแล้วเฝ้ารอให้ไอ้ต็อปกับพี่โก้มาขึ้นรถ อยากจะกลับไปนอนพักที่บ้านสักวันสองวัน ไม่รู้ว่าพี่พายมันจะยอมปล่อยผมไปหรือเปล่า

 

“กูขอโทษแล้วนะต่อ อย่าโกรธกู...กูไม่ชอบ” ผมหันมามองหน้าพี่พายแล้วเอื้อมมือไปขยี้หัวมันเบาๆ เล่นหัวมันได้นะครับมันไม่กัด แต่แค่ผมคนเดียวนะครับที่เล่นได้ คนอื่นอย่าได้มาแตะหัวหรือตัวมันเลย...ไม่ใช่อะไรหรอ...ผมหวง

 

“ก็ไม่ได้โกรธว่ะ แต่ไม่อยากจะทะเลาะด้วยเท่านั้น...พี่โก้กับไอ้ต็อปมาแล้ว” ผมมองไปยังพี่โก้ที่ใส่เสื้อผ้าของผม เหมือนพี่พายเองก็จำได้ว่านั้นชุดของผม เห็นมันบ่นๆ ไรงึมงำอยู่คนเดียว

 

“มึงเอาเสื้อผ้าไอ้ต่อมาใส่ทำไมวะ...” พอพี่โก้ขึ้นมานั่งบนรถไอ้พี่พายมันใส่ดอกแรกทันที พี่โก้ยักไหล่แล้วหันมามองหน้าผม

 

“มึงหวงหรอวะ กูถอดคืนให้ตอนนี้เลยก็ได้นะ...” พี่โก้ทำท่าจะถอดเสื้อคืนผม ผมรีบเอี้ยวตัวไปหมายจะห้ามแต่พอขยับแบบกะทันหันมันก็ร้าวตั้งแต่เอวลงไปที่สะโพกแต่ร้องไม่ได้ครับ แค่ทำหน้าตาเหยเกแบบนี้ไอ้ต็อปมันก็มองหน้าผมแล้ว แต่ผมรู้ว่าที่มันยังไม่แซวหรือว่าพูดอะไรออกมา ก็เพราะว่ามันยังหวาดๆ กับไอ้พี่พายอยู่

 

“ไม่ต้องเว้ยพี่ ไม่ได้หวงอะไร...” ผมยิ้มให้กับพี่โก้ แต่ดูท่าแล้วมันคงเป็นรอยยิ้มที่โคตรอุบาทว์ที่สุดเท่าที่ผมเคยยิ้มมาแล้วหล่ะ ก็คนกำลังเจ็บนี่ครับแต่ต้องปั้นหน้ายิ้มมันคงออกมาหล่อลากกระชากจิตหรอกนะ

 

“ทำไมมึงไม่ใส่ของไอ้สั้นวะ...”

 

“ถ้ากูใส่กางเกงของไอ้ต็อปจากขายาวมันคงเป็นขาสั้น...กูไม่ล้ำขนาดนั้นว่ะ” ผมแอบฮาพี่โก้ครับ แม่งแอบกัดสุดที่รักของตัวเองซะงั้นอ่ะนะ ไอ้ต็อปแม่งสงบปากสงบคำมากๆ มันทำแค่เหล่ตามองไอ้พี่โก้เท่านั้น มันยื่นกระเป๋าสะพายของผมกลับคืนมาให้ ผมเพื่อสำรวจข้าวของข้างในว่ามันเก็บคืนมาครบหรือไม่

 

“เปลี่ยนให้กูขับให้มั้ยวะพาย...มึงสองคนดูเพลียๆ นะ” ถึงพี่โก้มันจะพูดนิ่งๆ แต่สายตาและสีหน้าของมันไม่ได้นิ่งตามไปด้วยเลย พี่โก้มันร้ายลึกผิดกับไอ้พี่พายที่ร้ายแบบเปิดเผยโคตรๆ

 

“ไม่เป็นไรกูขับไหว แค่นี้สบายว่ะ” มันยักคิ้วให้กับไอ้พี่โก้ที่มองมาที่กระจกมองหลัง ผมนี่รู้สึกร้อนตัวแบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ มันดูรู้กันสองคนแต่ผมว่าผมก็รู้นะว่ามันสื่อสารอะไรกัน

 

“ให้ไอ้พี่พายมันขับน่ะดีแล้ว มือมันจะได้ไม่ว่าง...ว่าแต่เมื่อคืนนอนสบายมั้ยวะพี่โก้...” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องให้มันพ้นๆ เรื่องของผมกับไอ้พี่พายไปซะ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่พ้นยังไงก็ไม่รู้

 

“ก็นอนสบายดีแต่ทำอะไรมากมายไม่ได้เพราะนอนกันหลายคน ไม่เหมือนคนที่แยกไปนอนกันสองคน...ดูเพลียๆ เนอะ ทำอะไรกันมาล่ะมึง” ไอ้พี่โก้มึงยังเสือกวกกลับเข้ามาเรื่องเพลียๆ อะไรนี่อีก แล้วยังจะมาถามอีกว่าทำอะไรกัน ให้เล่ามั้ยล่ะมึง มันยาวนะเว้ยอย่าเลย

 

“เรื่องของพวกกู มึงอย่าเสือกได้มั้ยวะ กูยังไม่ได้ชำระความกับมึงสองตัวเลยนะ...” ยกนี้กูเข้าข้างพี่พายเว้ยพี่โก้ น้อยครั้งมากเลยนะที่กูจะเข้าข้างไอ้พี่พายเนี่ย แต่เรื่องนี้กูขอเข้าข้างเลยครับ

 

“กูก็ยังไม่ได้ชำระความกับมึงเลยที่เอากูมาปล่อยไว้ที่นี่ แต่กูว่าเจ๊ากันแล้วหล่ะ มึงได้กูได้...เสมอกันไป” ผมว่าผมกับไอ้ต็อปมีสะดุ้ง ผมมองหน้าไอ้ต็อปผ่านกระจกหลังแต่ดันเสือกเห็นหน้าไอ้พี่โก้ที่ยักคิ้วมาให้อีกครั้ง ผมเลยละสายตาออกไปที่นอกกระจกแทน ตอนนี้เราออกมาจากตัวรีสอร์ทและกำลังเดินทางกลับกรุงเทพกันแล้วครับ ส่วนพวกสินกำกำหนดการคือช่วงบ่ายๆ ถึงกรุงเทพก็เย็นๆ พอดี

 

“เมื่อคืนนี้พี่ปอโทรมาหามึงด้วยนะต่อ แต่กูบอกว่ามึงหลับไปแล้ว ยังไงก็โทรหาพี่ปอด้วยล่ะ...” นี่เป็นประโยคแรกที่ไอ้ต็อปมันพูด ตั้งแต่ที่มันขึ้นรถมาผมเห็นมันเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง ปกติมันไม่ใช่คนที่จะมากลัวหรือว่ามาหงออะไรกับใครแบบนี้ เห็นมันน่ารักๆ มันก็เอาเรื่องเหมือนกันนะครับ

 

ดูท่าแล้วรัศมีความเลวของไอ้พี่พายมันคงชัดเจนมากเลยนะครับ เพื่อนต็อปของผมยังแอบหวั่นแบบนี้

 

“กูนึกว่ามึงลืมเอาปากมาแล้วซะอีกนะไอ้สั้น” พี่พายมันเหลือบตามองไอ้ต็อปผ่านกระจกก่อนที่มันจะมองไปยังท้องถนนที่กำลังสัญจรกลับสู่ที่พัก

 

“ก็ผมไม่รู้จะคุยอะไรนี่หว่า...” อ้างไม่เนียนเลยต็อป มึงก็บอกพี่พายไปดิวะว่ามึงกลัวมัน มันดุยิ่งกว่าหมาสิบตัวรวมกัน บอกมันไปเลยเว้ยอย่าไปกลัว

 

“ที่เงียบนี่ไม่ใช่เพราะว่ากลัวไอ้พายมันหรอวะต็อป อย่าไปกลัวเลย...มึงเป็นเพื่อนไอ้ต่อ เพื่อนรักมากๆ ยังไงมันก็ไม่ทำอะไรมึงหรอก” พี่โก้ยกมือขึ้นกอดไหล่ไอ้ต็อปแล้วตบเสียงดังปุๆ ผมเห็นพี่พายมันยิ้มอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา มันปรายตามามองผมแล้วเอื้อมมือมาบีบมือผมเบาๆ

 

“กูรักมึง...” เอ้า!! อายเลยไอ้พี่พาย เสือกมาบอกรักอะไรในรถแบบนี้ ต่อหน้าพี่โก้กับไอ้ต็อปอีกต่างหาก คิดว่าผมจะรอดมั้ยล่ะครับ คิดว่าพี่โก้กับไอ้ต็อปมันจะปล่อยผมเอาไว้มั้ย

 

“กูหมั่นไส้คนรักกันว่ะ” พี่โก้กับไอ้ต็อปเออออและร่วมกันล้อผมอย่างสามัคคี ส่วนผมน่ะหรอก็ไม่สะทกสะท้านอะไรหรอกครับ ก็แค่นั่งหลับตานิ่งๆ ไม่เถียง ไม่อะไรทั้งนั้น ใครอยากล้อก็ล้อไปก็ไม่รับไม่รู้เว้ย

 

ไว้ถึงคราวกูบ้างนะครับไอ้พี่โก้...ไอ้ต็อปเพื่อนรัก กูจะล้อให้แม่งอายกันไปข้าง...ถ้ามันอายเป็นอ่ะนะ

 

....................




 

 

 

หลังจากที่ไปส่งพี่โก้กับไอ้ต็อปที่บ้านของพี่โก้เรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นมันสองตัวจะเอายังไงกันก็ตามแต่ใจของพวกมันกันเลยครับ ผมยังมีประเด็นที่ต้องถกกับพี่พายต่อเลยไม่มีเวลาที่จะไปใส่ใจกับเรื่องของคนอื่น

 

“กูแค่อยากกลับบ้านไปหาแม่...” นี่แหล่ะครับปัญหาระดับชาติของคุณชายธราเทพ  คือมันทำเหมือนกับว่าห่างผมไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว คือกูไม่ได้กำลังท้องหรือว่าเพิ่งแท้งมานะเว้ยพี่พาย กูแค่เสียตัวให้มึงไม่ได้กำลังจะตาย ให้กูกลับบ้านไปหาแม่หาพี่บ้างอะไรบ้างไม่ได้หรอวะ

 

“สภาพแบบนี้มึงมีหน้ากลับไปหาแม่กับพี่ปออีกหรอวะ มึงอยากให้แม่รู้ว่ามึงเสียตัวให้กูแล้ว...ก็ไปดิ” โอ้โห!! มึงขู่กูแบบนี้ความคิดที่ว่าอยากกลับบ้านหายวิบวับไปทันทีเลย ลืมเรื่องนี้ไปเลยเหมือนกันว่าสภาพร่างกายยังเดี้ยงไม่หาย เดินเหินไม่สะดวก แล้วถ้าไปหาแม่ที่บ้านแล้วคุณนายดันลากไปบ้านเสบียงนี่ตายเลยนะครับ

 

“ไม่กลับก็ไม่กลับ ที่พูดนั่นพูดนี่เพราะว่าไม่อยากห่างจากกูก็บอกมาเหอะว่ะพี่พาย” ผมแกล้งเดินผ่านแล้วยีหัวไอ้พี่พายมันให้ยุ่ง ลืมไปครับว่าสภาพของผมตอนนี้หนีไอ้พี่พายมันไม่ได้ พอผมแกล้งยีหัวมันมันก็หันมาคว้าเอวผมทันที หนีไม่ได้ครับสภาพร่างกายไม่เอื้อ อยากจะบอกว่าถูกลากเข้าไปในห้องนอนแล้วโดนมันเหวี่ยงลงบนเตียง ผมรีบยกมือขึ้นดันมันทันที

 

“จะทำอะไรวะพี่พาย...กูอยากนอนพักนะเว้ย” ผมเบี่ยงหน้าหลบใบหน้าหล่อๆ ของไอ้พี่พายที่มันก้มลงมาใกล้ ไอ้นี่เอาแต่ใจตัวเองเดินไปแล้วนะรู้สึก เดี๋ยวกูพยศแม่ง

 

“ก็นอนไปดิวะ กูแค่เห็นมันเดินขโยกเขยกแล้วมันรำคาญตา เลยช่วยลากมาให้ถึงห้องนอนเร็วๆ...ขอบคุณกูยัง” มันยิ้มแบบกวนอวัยวะเบื้องล่างสุดๆ คือก่อนที่จะให้กูขอบคุณเนี่ย ถามกูสักคำดีกว่ามั้ยว่าขอให้มึงช่วยตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“กูจะขอบคุณมึงมากถ้ามึงรีบๆ ลุกออกจากตัวกูเดี๋ยวนี้ไอ้พี่พาย ตัวหนักอย่างกับแดกควายมาสิบตัว ลุกเดี๋ยวนี้เลยกูปวดเอว” ผมทั้งโวยทั้งผลัก ยิ่งว่ามันก็ยิ่งแกล้ง มันทิ้งร่างทั้งร่างนอนทับผมแบบทั้งตัว มันสอดมือเข้าที่ท้ายทอยของผมแล้วรั้งคอผมขึ้นมา

 

“หนักอะไรกันคะเป็นต่อ ทีเมื่อคืนไม่เห็นบ่นว่าหนักเลย...” พี่พายกูขนลุก มึงอย่ามาทำตาหวานฉ่ำแล้วพูดคำหวานหูใส่กูแบบนี้ กูแอบระทวยเหมือนกันนะเว้ย นี่กูเป็นอะไรไปแล้ววะเนี่ย ระทวยใต้ร่างผู้ชายบ่อยๆ ก็ถูกมันสอยดิวะ

 

“พี่พายมึงอย่ากวนตีน...” ผมจะหันหน้าหนีก็ไม่ได้ จะยกมือดันก็ไม่ได้ ก็บอกแล้วว่าแอบระทวยอีกอย่างไอ้พี่พายมันนอนทับทั้งตัวทั้งมือของผม แถมยังล็อคหน้าผมเอาไว้อีกต่างหาก

 

“ต่อ...กูรักมึงจัง” ไม่รู้ทำไมวันนี้ไอ้พี่พายมันบอกว่ารักผมบ่อยแบบจริงจัง ผมว่าผมเริ่มจะชินบ้างแล้วเวลาที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของไอ้พี่พาย แต่ก็แอบมีหวิวๆ ในหัวใจอยู่บ้างแบบเล็กน้อย

 

“เออ!! รู้ว่ารักแต่อย่าบอกบ่อยมากกูก็เขินเป็นนะพี่พาย” ผมมองดูใบหน้าของพี่พายที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม เคยบอกไปแล้วนะครับว่าเวลาที่พี่พายมันยิ้มเป็นอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกหมั่นไส้ในความหล่อของมันมากๆ เลยครับ

 

“กูรู้ว่ามึงเขินเป็น และเวลาที่มึงเขิน...มึงยิ่งน่ารัก” หรอวะนี่กูเพิ่งรู้นะว่าเวลาที่กูเขินแล้วกูน่ารัก ทำไมมึงถึงมองว่ากูน่ารักวะ ทั้งๆ ที่กูออกจะหล่อ

 

“พี่พายลุกขึ้นเหอะกูหายใจไม่ออก” ถึงเมื่อคืนที่ผ่านมาเราสองคนจะเป็นของกันและกันแล้ว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะเคยชินกับความชิดใกล้แบบนี้ทันทีทันใดนี่ครับ เรื่องแบบนี้มันต้องอาศัยเวลาไม่ใช่อยากให้มันเป็นยังไงก็สั่งได้เลย

 

“กูชอบอยู่ใกล้ๆ กับมึงแบบนี้ กูชอบฟังเสียงหัวใจมึงเต้น...” พี่พายมันแนบหูลงบนหน้าอกของผม ก่อนที่มันจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

 

“หัวใจมึงเต้นเร็วดีว่ะ” พี่พายมันยอมลุกขึ้นจากตัวผม แต่มันก็พลิกตัวนอนลงบนเตียงนอนข้างๆ ผมไม่ได้ไปไหน มันจับมือของผมขึ้นมาวางอกด้านซ้ายของมันพร้อมกับกุมมือของผมเอาไว้แน่น

 

“หัวใจกูเต้นเร็วมั้ยวะต่อ เวลาที่ได้อยู่กับมึงกูมีความสุขมากเลยนะรู้มั้ย เวลาที่กูไม่สบายใจกูอยากให้มึงอยู่ข้างๆ นอกจากไอ้โก้แล้วมึงเป็นคนเดียวที่กูจะยอมให้เห็นน้ำตา” ผมไม่ชอบเวลาที่พี่พายมันทำท่าเหมือนว่าจะดราม่าเลยจริงๆ ผมกระชับมือข้างที่พี่พายมันเอาไปกุมไว้ที่อกของมัน ค่อยๆ พลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาพี่พายแล้วมองหน้ามัน

 

“พี่พายมีอะไรอยากจะเล่าให้ฟังมั้ย เมื่อวานนี้ทะเลาะกับพ่อมาใช่รึเปล่า ถ้าอยากเล่าก็เล่าได้นะ...ต่อยินดีรับฟัง” บ่างครั้งผมก็อยากจะพูดจาดีๆ กับไอ้พี่พาย ผมอยากให้พี่พายมันรู้สึกว่าผมสามารถเป็นได้ทุกอย่างสำหรับมัน เป็นเพื่อน เป็นน้อง เป็นที่ปรึกษา เป็นคนรัก เป็นคนรับใช้ เป็นอะไรก็ได้ถ้ามันต้องการ ผมไม่ชอบเวลาที่ผู้ชายคนนี้อ่อนแอเลย ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องเจ็บกับเรื่องที่อยู่ในใจ

 

“ขอบใจนะต่อ แต่กูไม่อยากเอาเรื่องไม่สบายใจมาใส่หัวมึง...”

 

“คนรักกันน่ะต้องร่วมทั้งสุขและทุกข์ ไม่ใช่พอมีความสุขก็มีร่วมกัน แต่พอตอนที่มีความทุกข์กลับเก็บมันเอาไว้คนเดียว...มันไม่ใช่ว่ะพี่พาย” นี่ผมจริงจังมากเลยนะครับ ผมคิดแบบนี้จริงๆ คุณนายพรทิพย์สอนเสมอว่าห้ามรับแต่ความสุขที่คนอื่นหยิบยื่นมาให้ เราต้องแบ่งเบาความทุกข์ของคนที่เรารักและเค้าก็รักเรามาบ้าง เพราะถ้าเรารักเค้าจริงๆ เราคงไม่อยากให้เค้าเก็บเรื่องทุกข์ใจเอาไว้คนเดียวหรอก...จริงมั้ย?

 

“เพราะว่ามึงเป็นแบบนี้ไงกูถึงได้รัก...” พี่พายมันยิ้มให้กับผม รอยยิ้มเศร้าๆ แบบนี้ผมไม่ชอบเลย มันพลอยทำให้ผมรู้สึกหดหู่ไปด้วย ผมบีบกระชับมือแล้วระบายลมหายใจเบาๆ

 

“ต่อยอมรับกับตัวเอง ยอมรับกับพี่พายแล้วว่ารู้สึกยังไง เพราะฉะนั้นถ้าพี่พายเห็นว่าต่อเป็นคนสำคัญก็อย่าปิดบังกัน คนเราจะคบกันมันควรต้องเปิดเผยความรู้สึกนึกคิดต่อกันไม่ใช่หรอวะ...”

 

“พูดเหมือนคนเคยมีความรักเลยนะครับ...หึ” พี่พายมึงอย่ามาทำเป็นขำ กูจริงจังนะขอบอก

 

“เออ!! ก็ไม่เคยมีหรอกไอ้ความรักอะไรเนี่ย แต่ตอนนี้กำลังมีอยู่นี่ไง คนเรามันต้องรู้ได้ด้วยตัวเองเว้ยพี่ แต่ถ้าไม่อยากพูดไม่อยากบอกก็ไม่ว่ากัน ถ้าอยากบอกเมื่อไหร่ก็ค่อยบอกแล้วกัน” เซ้าซี้ไปก็ป่วยการ ถ้าเมื่อไหร่ที่พี่พายมันรู้สึกว่ามันแบกรับไม่ไหวมันคงจะพูดจะบอกออกมาเอง

 

“ถ้าเมื่อไหร่ที่กูไม่ไหวจริงๆ กูจะเล่าให้มึงฟังเองนะต่อ มึงโชคดีที่เกิดมาในครอบครัวที่เลี้ยงดูมึงมาด้วยความรัก โชคดีของกูที่ได้มารักคนแบบมึง...” พี่พายตวัดมือโอบกอดร่างกายของผมพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ มันยื่นหน้าขึ้นมาจุมพิตที่หน้าผากของผมเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาจุ๊บปากผม พร้อมกับหลับตาลงเป็นการตัดบทสนทนาของครั้งนี้ไปโดยปริยาย

 

“โชคดีของกูเหมือนกันว่ะพี่ที่ได้รักมึง...” ผมพร้อมที่จะรับฟังหากพี่พายมันพร้อมที่จะระบายออกมา ผมเชื่อเสมอว่าเรื่องทุกอย่างต้องมีทางแก้ไข บางครั้งบางเรื่องอาจจะแก้ไขตามลำพังคนเดียวไม่ได้ แล้วคนเรามีเพื่อน มีพี่ มีน้อง มีคนรักเอาไว้ทำไมกันล่ะ...จริงมั้ย?

 

..........

 

 

 

สถานการณ์เข้าสู่สภาวะปกติ หลังจากทริปที่จันทบุรีก็ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้ว ผมเจอกับพวกสินกำบ้างประปรายเวลาที่พวกมันมาหาไอ้เฟียที่คณะ มันเอารูปกิจกรรมที่ไปเที่ยวจันมาให้ดู มีรูปของผมกับไอ้ต็อปอยู่พอสมควร

 

มันทำให้ผมนึกถึงไอ้หินขึ้นมา รอยยิ้มของมันที่ผมเห็นในภาพถ่ายก่อนเกิดเรื่อง มันดูมีความสุขมากจริงๆ และดูเหมือนว่าผมจะเป็นทั้งคนที่มอบและทำลายความสุขนั้นของมันเสียด้วย...

 

ผมได้เจอกับทุกคนที่ไปเที่ยวด้วยกัน เว้นอยู่คนเดียวที่ผมแทบไม่เคยเจอหรือว่าเห็นหน้ามันเลย...ไอ้หินมันหลบหน้าผมหรือเปล่านะ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนผมจะเห็นมันอยู่กับพวกไอ้เมาบ้าง แต่ตอนนี้ไม่เคยเห็นหน้ามันเลย

 

“คิดมากน่าไอ้ต่อ ชีวิตใครชีวิตมันต้องดูแลรับผิดชอบกันเอาเอง มึงไม่ได้มีหน้าที่ไปดูแลรับผิดชอบชีวิตมัน ถ้ามันอยากเจอมึงมันก็โผล่หน้ามาเองนั่นแหล่ะ” ไอ้ต็อปมันตบบ่าผมแล้วหันไปจิ้มไอโฟนของมันต่อไป คาดว่าน่าจะเป็นไอ้พี่โก้นั่นแหล่ะ

 

“พักนี้มึงไม่ได้คั่วสาวเลยหรอวะต็อป...จะหยุดแล้ว?” ผมมองหน้ามันอย่างจริงจังพร้อมกับเอ่ยถามออกไป ถ้ามันเป็นอย่างที่ผมถามออกไปมันจะดีมาก

 

“ก็เพลาๆ ลงหน่อย กลัวบางคนจะเสียความรู้สึก” บางคนที่ว่านี่คือใครคงรู้กันใช่มั้ยครับ ผมแอบสงสัยในความสัมพันธ์ของสองคนนี้มาก ทำเหมือนคนรักแต่ก็ยังไม่ใช่ เมื่อไหร่ไอ้ต็อปมันจะคบกับพี่โก้สักที

 

“พี่โก้คงดีใจเนอะถ้ามาได้ยินมึงพูดแบบนี้” ผมยกแก้วน้ำขึ้นมาดูด ช่วงนี้ฝนแม่งตกทุกวี่ทุกวันเพราะมันเริ่มเข้าหน้าฝนอย่างจริงจังแล้ว นี่เมฆฝนก็ตั้งเค้ามาอากาศชวนเสียตัว...จะบ้าเรอะ อากาศชวนง่วงนอนต่างหากเล่า

 

“กูว่าบางทีพี่โก้มันอาจจะเบื่อแล้วเลิกตามจีบกูก็ได้ กูยังไม่อยากหยุดเจ้าชู้แล้วหยุดอยู่กับใครเลยว่ะ” ผมว่าไอ้ต็อปแม่งตอแหล ถ้ามันไม่อยากหยุดเจ้าชู้จริงๆ ผมคงไม่ค่อยได้มีโอกาสมีมันมานั่งทำหน้าตากวนตีนอยู่เป็นเพื่อนบ่อยๆ แบบนี้หรอกครับ เพราะถ้าว่างมันจะเทียวไปเทียวมาทั่วมหาลัย ดีไม่ดีแอบไปมหาลัยอื่นอีกต่างหาก รถไฟชนกันโครมครามบ่อยจนชิ้นส่วนกระเด็นมาโดนผมแทบทุกครั้ง

 

“กูไม่รู้เหมือนกันว่ามึงจะเอายังไง แต่กูเชียร์พี่โก้ว่ะ...”

 

“ทำไมวะ...เพราะว่าพี่โก้เป็นเพื่อนผัวมึงหรอ...ไอ้ต่อกูเจ็บนะ” ผมได้ยินคำว่าผัวมึงปั๊บ มือผมกระตุกไปตบหัวมันทันที อย่าเอาเรื่องจริงมาพูดครับไอ้ต็อป หลังจากวันนั้นมันก็เอาแต่ล้อผมเรื่องนี้ ให้มันถึงเวลาที่มึงโดนตีประตูเมืองบ้างนะต็อป กูจะล้อแม่งให้อายยิ่งกว่ากูพันเท่า

 

“อย่ากวนตีนกูนะต็อป เดี๋ยวกูยุพี่โก้ล่อมึงเลยดีมั้ย กูว่าพี่เค้าอยากทำอยู่นะ” ผมจับไอ้ต็อปเขย่าด้วยความหมั่นไส้ มันยกขาขึ้นมาเตะผมผมก็เตะขามัน เล่นกันอยู่อย่างนั้นจนรู้สึกว่าคนมองก็เลยเลิกแกล้งกัน

 

“นี่กูจริงจังนะไอ้ต่อ ครั้งแรกเป็นไง...” ห้ะ!! นี่มันใช่เรื่องที่มึงจะเอามาถามกูมั้ยวะต็อป จะให้กูตอบว่าแม่งโคตรถึงใจรึไง หรือจะให้กูบอกว่าสนุกสุดเหวี่ยง มึงจะบ้าหรอวะ ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงก็เหอะ

 

เอ้า!! พอมันถามมาเท่านั้น ภาพแม่งเสือกลอยมาเลยเว้ย

 


.
.
.
.
.

 

 

“ของแบบนี้อยากรู้มึงก็ต้องลองดูเองว่ะสั้น...” พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยกูแล้วครับ ไอ้พี่พายมันเดินยิ้มเลวๆ มาให้ ไม่รู้ทำไมเวลาที่มันยิ้มแบบเลวๆ แม่งโคตรเท่ ทำไมเวลากูยิ้มแบบนั้นบ้างมันด่าว่าอุบาทว์

 

“อยากลองมั้ยต็อป กูพร้อมเสมอนะ” พี่โก้มันมานิ่งๆ แต่วินสุด ไอ้ต็อปหน้าแดงแล้วเหวอแดกไปทันที มันมองพี่โก้ด้วยหางตา วันนี้ไอ้พี่พายมันไม่ได้ลากแค่พี่โก้มา มันสอยเอาพวกพี่ต้น พี่ปริ้น พี่ปาล์ม พี่กอล์ฟ ติดมาด้วย แค่มึงสองคนสาวๆ ในคณะกูก็ระทวยจนตัวอ่อนยวบแล้วเหอะ แล้วนี่มึงลากพวกเพื่อนๆ มึงมาด้วย

 

เข้าใจคบเพื่อนนะครับพี่พาย แต่ละคนแม่งหน้าตาดีเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร แต่นิสัยและสันดานมันแต่ละคนเหมือนหลุดออกมาจากหลังคาแดงซะงั้น

 

“พี่โก้อย่าเยอะ...ว่าแต่วันนี้นึกยังไงลากกันมาหมดนี่ล่ะเนี่ย” ไอ้ต็อปมันหันไปมองหน้าพวกเพื่อนๆ ของไอ้พี่พาย ไอ้พวกนี้ก็ป้อไอ้ต็อปกันจังทั้งๆ ที่รู้ว่าพี่โก้จีบอยู่ อารมณ์แบบเห็นคนน่ารักแล้วอยากป้อ ถูกพี่โก้ด่าจนพี่โก้มันเลิกด่าไปแล้ว

 

“ว่าจะไปกินเอ็มเคกัน...เลยมารับมึงสองคนไปด้วย ว่าจะพาแฟนไปหาอะไรกินสักหน่อย ไอ้พวกนี้มันเป็นตัวแถม...” พี่พายมันเน้นจริงจังกับคำว่าแฟน แล้วเพื่อนแม่งนี่อยู่วงกลองยาวรึไงวะ โห่กันจริงจังไอ้พวกนี้นี่ กลัวคนอื่นไม่รู้รึไง

 

“เห็นแฟนดีกว่าเพื่อนนะครับไอ้พาย แต่กูก็พอเข้าใจถ้ากูมีแฟนน่ารักแบบนี้กูก็หวง” พี่ต้นเดินเข้ามานั่งข้างๆ แล้วกระแซะผมเบาๆ ผมได้แต่เหล่มองไอ้พี่ต้นอย่างปลงๆ นิสัยมันเป็นแบบนี้แหล่ะครับ ชอบแซวชอบแกล้งไอ้พี่พายอยู่เรื่อย

 

“ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกู กูถีบตกโต๊ะแล้วต้น อย่ากระแซะแฟนกูมาก...กูหวง” มึงจะย้ำทำเพื่อ...เค้ารู้กันทั้งบางแล้วมั้งว่ามึงกับกูเป็นอะไรกัน ไม่ต้องประกาศแสงยานุภาพของมึงมากนักไอ้พี่พาย...กูอายเป็นครับ

 

“รู้หรอกน่าว่าหวง เด็กคณะนี้นี่สวยๆ น่ารักๆ เยอะเหมือนกันนะ” มึงเปลี่ยนเรื่องเร็วมากไอ้พี่ต้น ผมหันไปมองรอบๆ ก็พบเจอกับดานี่ที่มองมาทางผม ผมมองเธอแค่ผ่านๆ ผมว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับความสวยของดานี่แล้วนะ แต่กับสาวๆ คนอื่นนี่ผมยังรู้สึกชื่นชมในความน่ารักอยู่ ไม่รู้ทำไม

 

“ไปเหอะกูหิว...นั่งมองไอ้ต็อปเท่าไหร่ๆ ท้องกูก็ไม่อิ่ม แต่เสือกอิ่มที่ใจ...” พี่โก้มึงเสี่ยวแดกมากวันนี้ ไอ้พี่ต้นมันล้างสมองมึงมารึไงวะ ไอ้ต็อปแม่งอ้าปากค้างแบบเหวอแดก เพราะปกติแล้วพี่โก้มันไม่เล่นมุขเสี่ยวแดกแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นหรอก

 

“พี่โก้กินยาลืมเขย่าขวดหรือว่าอะไรวะ...” ไอ้ต็อปมันเขินนะครับผมว่า เพื่อนผมแม่งเหวอแดกไปแล้วตอนนี้ ผมเองยังเหวอเลยครับกับพี่โก้ในมุมนี้

 

“กูก็อยากจีบมึงบ้างอะไรบ้าง เห็นคนอื่นเค้าจีบกันติดแล้วเผื่อว่ากูจะจีบมึงติดบ้างไง” ดูเหมือนผมจะถูกแซะแบบแปลกๆ พี่พายมันเดินมานั่งข้างๆ ผมแล้วแย่งแก้วน้ำของผมไปดูดหน้าตาเฉย แต่ก็นะผมไม่หวงกินอยู่แล้ว แต่ไอ้พวกที่เหลือนี่สิครับจ้องจะแซวกันลูกเดียว

 

“อิจฉาคนมีความรักเว้ย เมื่อไหร่กูจะเจอคู่แท้ของกูบ้างวะเนี่ย อิจฉาคนมีความรักสุดๆ” พี่ต้นส่งเสียงโห่ขึ้นมาก่อนจะเดินมาแย่งน้ำจากมือของพี่พายไปดูดต่อ ผมมองดูอย่างขำๆ

 

“พี่ต้นจูบกับพี่พายทางอ้อมนะนั่น” ไอ้ต็อปมันพูดแบบหน้าตาย ไอ้พี่ต้นกับไอ้พี่พายหันมามองหน้ากันแล้วทำท่าทางแขยงใส่กัน มึงก็ไปฟังคำพูดของไอ้ต็อปมันเนอะ

 

“มันสองคนเคยจูบกันจริงๆ มาก่อนนะ ตอนรับน้องปีหนึ่งน่ะ...” ห้ะ!! พี่พายมึงแอบแดกเพื่อนตัวเองตั้งแต่เข้าเรียนมหาลัยเลยหรอวะ ห้ะๆ แล้วทำไมกูไม่หึงแต่แม่งโคตรฮากับสีหน้าเอาเรื่องของไอ้พี่พาย แสดงว่ามันต้องเป็นเรื่องจริงสิ

 

“ถ้าอย่างนั้นน้องต่อก็มาทีหลังพี่ต้นสินะ...” พี่ต้นมึงก็รับมุขกับไอ้พี่โก้ทำไมล่ะเนี่ย ดูสีหน้าไอ้พี่พายดิมันโคตรจะขนลุกเลยว่ะ โอย...กูฮา

 

“พวกมึงเลิกพูดถึงเรื่องนี้สักทีดิวะ กูขนลุก ขยะแขยง...” พี่พายมันกอดคอผมเอาไว้แล้วดึงให้ผมลุกขึ้นเดินไปกับมัน ผมหันไปมองพวกพี่ต้นกับพี่โก้ที่หัวเราะกันด้วยความชอบใจ ท่าทางเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่สามารถล้อไอ้พี่พายให้มันหงุดหงิดได้สินะ

 

“แล้วเวลาที่จูบกับน้องต่อไม่ขนลุกหรอครับคุณชายธราเทพ...” ถามกูกันสักนิดมั้ยว่ากูอายรึเปล่าที่พวกมึงตะโกนถามกันลั่นๆ แบบนี้ แล้วไอ้พี่พายมันเคยอายมั้ยพวกมึงก็รู้ คนที่อายนี่คือเป็นต่อครับ คนมองกันทั้งคณะแล้วครับ แล้วไอ้พี่พายมันทำยังไงน่ะหรอครับ...

 

“ไม่ครับ...ปากน้องต่อทั้งแดงทั้งนุ่ม กูชอบ...” กูอยากสลายร่าง ใครก็ได้ช่วยเสกคาถาพรางตัวให้กูที ทีหน้าทีหลังถ้ามันยกพวกกันมาพร้อมหน้าแบบนี้กูจะรีบเดินหนีออกมาก่อนที่พวกมันจะเล่นให้กูเจ็บหนักแบบนี้

 

“ปากไอ้ต็อปก็แดงนะ แถมยังโคตรนุ่มอีกต่างหาก กูก็ชอบจูบเหมือนกัน ไม่ถามกูบ้างล่ะ...” ผมว่าวันนี้พี่โก้มันอาการหนักแบบแปลกๆ มันทำให้ผมลืมอายไปเลยครับ แต่คนที่อายนี่น่าจะเป็นไอ้ต็อปแทนแล้วตอนนี้

 

“พี่โก้ต็อปว่าพี่อาการหนักนะวันนี้ ไปหาหมอมั้ย...” ไม่ใช่แค่ไอ้ต็อปหรอกที่สงสัยเพราะดูเหมือนว่าทั้งพี่พาย พี่ต้น พี่ปริ้น พี่กอล์ฟ พี่ปาล์ม ทุกคนต่างหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าพี่โก้กันอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย

 

“ทำไมวะ...กูอยากจีบไอ้ต็อปบ้างไม่ได้รึไง พวกมึงจะสงสัยอะไรกันนักหนา ไปหาอะไรแดกได้แล้วกูหิว” พี่โก้เท้าแขนลงบนไหล่ไอ้ต็อปแล้วดึงหนังสือในมือมันไปถือเอาไว้ ไอ้ต็อปมันจะรู้ตัวรึเปล่าว่ามันสลัดภาพเพลย์บอยสุดเจ้าชู้มาเป็นเด็กน้อยของไอ้พี่โก้ไปแล้วนะ

 

“สั้น!! มึงทำเพื่อนกูอาการหนัก รับผิดชอบมันด้วยล่ะ...เจอกันที่เดิมนะครับเพื่อน กูชิ่งละ” พี่พายมันล็อคคอผมแล้วดึงให้ผมเดินตามมันไป หนังสือหนังหาในมือผมก็ยังอยู่ที่มือผมนี่แหล่ะครับ แถมมันยังยัดหนังสือของมันมาให้ผมถือด้วยซ้ำ  อย่าคิดว่ามันจะมีน้ำใจช่วยผมถือเหมือนอย่างที่ไอ้พี่โก้ช่วยไอ้ต็อปเลย

 

 

 

 

“พี่พาย...กูอายเป็นนะ ไม่ได้หน้าด้านเหมือนอย่างมึง” ผมสลัดไอ้พี่พายออกได้ในที่สุด หลังจากที่พยายามแกะและแงะมือมันมาตลอดทางที่มันลากผมมา กว่ามันจะยอมปล่อยก็ถึงที่จอดรถแล้วเถอะครับ

 

“อายทำไม...กูยังไม่เห็นอายเลยต่อ ว่าแต่ว่ากูเริ่มไม่อยากกินเอ็มเคแล้วว่ะ...” พี่พายมันเปิดรถให้ผมก้าวเข้าไปนั่ง มันเท้าประตูรถแล้วโน้มตัวลงมาหาผมที่นั่งอยู่ทางด้านใน

 

“กูอยากกินมึงแทน...”

 

“กูก็พอจะเข้าใจนะว่ามึงมันหื่นกามแต่อย่าเยอะพี่พายกูไม่ได้ใจง่าย” ผมควรจะปลงแต่เท่าไหร่ๆ ก็ไม่สามารถปลงตกกับนิสัยเอาแต่ใจตัวเองของไอ้พี่พายได้เลย มันนึกอยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะพูดอะไรก็พูดออกมาแบบไม่คิดเลยว่าผมจะรู้สึกยังไงบ้าง

 

นี่ตกลงกูกับมึงรักกันแน่นะพี่พาย ทำไมกูรู้สึกว่าบางทีเราก็เหมือนคู่แค้นกันเลยวะ...

 

“กูก็พอจะรู้ว่ามึงไม่ได้ใจง่าย กูเพิ่งได้มึงไปแค่ครั้งเดียว...กูรอครั้งที่สองอยู่นะ” ผมล่ะคันทั้งปากคันทั้งตีน อยากจะเถียงและอยากจะถีบมันในคราวเดียวกัน ไอ้พี่พายกูแก้ข่าวได้มั้ยวะ คืนแรกที่มึงมอมเมากูด้วยความอ่อนโยนนั่นน่ะ กูโดนไปสามดอกเลยนะเว้ย

 

“สมองมึงก็คิดอยู่แต่เรื่องแบบนี้แหล่ะพี่พาย ตอนนี้กูหิวมากๆ และเพื่อนๆ มึงก็ไปกันหมดแล้วนั่น ตามไปสักทีเหอะ” ผมเตะขาไอ้พี่พายแล้วดันมือมันออกพร้อมกับปิดประตู หน้ากูร้อนเพราะอะไรวะ เพราะว่ามันยังไม่เปิดแอร์ใช่มั้ย...ใช่สิ!!

 

“รู้ตัวมั้ยต่อ...หน้ามึงแดงมาก” พี่พายมันเข้ามานั่งประจำที่คนขับ มันหันมามองหน้าผมและยิ้มกว้าง พร้อมกับเอื้อมมือมาบีบแก้มของผมแบบเต็มแรง ถ้าหน้าผมแดงอยู่ก่อนแล้ว แล้วมันเล่นมาบีบซะแรงแบบนี้ ผมว่ามันต้องแดงอย่างชัดเจนแน่นอน...

 

“รู้ตัวมั้ยพี่พาย...หน้ามึงม่อมาก...” นี่แหล่ะครับที่ผมอยากบอกกับไอ้พี่พาย มันยังคงยิ้มแต่ก็แอบตีหน้าผากผมเบาๆ ก่อนที่มันจะขับรถไปยังที่นัดหมายของมันกับเพื่อนๆ ผมมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วยิ้มให้กับเงาตัวเองที่สะท้อนกลับมาจากกระจก

 

ผมว่าผมมีความสุขที่ได้อยู่ข้างๆ ไอ้พี่พายแบบนี้ ขอให้ความสุขของผมอยู่กับผมไปนานแสนนาน...

 

..........100%..........

 

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

 

ช่วงนี้หลายๆ คนหายไปจากแท็กยุ่งนัก หายไปจากหน้าฟิค ดูท่าจะยุ่งๆ กับช่วงเปิดเรียนกันนะคะ ที่พูดไม่ได้จะมาบ่นว่าน้อยใจ แต่จะมาให้กำลังใจต่างหาก สู้ๆ ค่า ถ้าว่างๆ หรือมีเวลาค่อยกลับมาหาพี่พายน้องต่อ พี่โก้น้องต็อป นะคะ

เจอกับดราม่าตอนหน้า...เอ๊ย!! เจอกันตอนหน้าจ้า หึๆ ...








 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15942 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:03

    ฟินนนนนนน
    #15942
    0
  2. #15857 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:36
    เขินว่ะ 5555
    #15857
    0
  3. #15762 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:33
    ฟินตัวแตก
    #15762
    0
  4. #15657 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 11:33
    โอ้ยยยย ทำไมเขิลแทนต่อวะ 555555 ไม่ไหวแล้วอิพี่พายหน้ามึนมากอะ ชอบบบบบบ กร๊าสสสสส
    #15657
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #15424 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 18:36
    มันเป็นโมเม้นแห่งความสุขที่ทุกคนน่าจะลองมีแบบพี่ต่อบ้าง
    #15424
    0
  7. #15121 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 04:32
    โก้เสี่ยววว. 5555~~~
    #15121
    0
  8. #14460 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 08:12
    วันนี้พี่โก้วินนน 555555555555555
    #14460
    0
  9. #13990 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 01:44
    ชอบบบบบ
    #13990
    0
  10. #13827 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 23:01
    พี่พายท่าทางจะจริงจังกับการจ้องจะกินน้องต่อทุกๆนาที >\\\\>
    #13827
    0
  11. #13143 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 01:58
    โหย พี้โก้แม่งเสี่ยวว่ะะะะ โอย จะบ้าตาย ที่พี่เกรทว่าดราม่านี่ย คุณน้ำอะไรนั่นจะโผล่อ๊ะเปล่า??
    #13143
    0
  12. #12929 wicthery-phantom (@ufrosinee) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:43
    โอ้ววววววววว  พี่โก้ เสี่ยวแดกกกกกสุดๆ
    เขินแทน ฮิ้วววววววว
    #12929
    0
  13. วันที่ 13 มกราคม 2557 / 17:11
    พี่โก้เล่นมุกเสี่ยว55555555555
    #12535
    0
  14. #12147 Rindazz (@leeie) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 11:05
    ถูกอย่างที่พี่พายว่าทั้งพี่ปอพี่ชายขี้ขลาดด้วยกันทั้งคู่ต้องมีคนอื่นมากระตุ้น ดีนะมีพี่ยกับต่อมาเป็นตัวเชื่อมให้ จะสมหวังหรือไม่ก็ไม่เป็นไรถือว่าได้ลองแล้ว ดีกว่าอยู่ไปวันๆไม่ทำอะไรเลย ก็ยังถือว่าพี่ชายพี่ปอโชคดีอานะ ที่มีน้องดี
    #12147
    0
  15. #11306 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 02:37
    ตอนนี้พี่โก้จัดมาให้หลายดอกนะครับ 5555

    พี่พายยังคงความด้านไว้เหมือนเคย จริงอะไรที่ทำแล้วให้ตัอจังอายเนี่ย 5555 >< น่ารักอ่ะ เขินน
    #11306
    0
  16. #10860 *~KidDevilzaa~* (@s1490111295) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 20:47
    อ่านเรื่องนี้แล้วร้องไห้ TT
    #10860
    0
  17. #10463 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 22:14
    ลุ้นอ่ะะ หวังว่าพ่อจะเข้าใจพี่พายนะะ
    #10463
    0
  18. #10196 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 13:31
    อ่านตอนนี้แล้วยิ้มไม่หยุดเลย แถมขำด้วย 5555555555555
    #10196
    0
  19. #10043 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 14:21
    พี่โก้วันนี้รุกแรงนะ55555
    ต่อแย่งพี่พายจากพี่ต้นทำไม5555
    พอได้ครั้งนึกแล้วหื่นใหญ่เลยนะ
    #10043
    0
  20. #9897 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:45
    พี่โก้สู้ๆ สู้สุดใจเลยพี่ 
    #9897
    0
  21. #9840 YoLoHolic :)) (@yoloholic) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 14:09
    กวนมากวนกลับ55555
    น้องต่อแสบ
    #9840
    0
  22. #9687 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 15:28
    พี่โก้กินยาลืมเขย่าขวดรึป่าวหนิ่ ? 5555. ล้ำมากอ่ะพี่วันนี้
    #9687
    0
  23. #9613 mirchullove (@lovemirchul) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 23:11
    ตอนนี้บอกเลย พี่โก้เสี่ยวมากกกกก -0-



    พี่พายน้องต่อนี่แอบเขิน >.,<
    #9613
    0
  24. #9444 rorony (@ricotta) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 16:09
    พี่โก้มาแบบนี้ทำต็อปเงิบ 555
    #9444
    0
  25. #8917 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 19:55
    พี่โก้สู้ ๆๆ 55555 เสี่ยวแต่ต็อปก็รักอ่ะเนอะ 
    #8917
    0