OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 115 : 'ยุ่งนัก...รักเฉพาะกิจ' 04. ตัวประกอบก็มีหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    13 พ.ค. 57



 

04. ตัวประกอบก็มีหัวใจนะครับ

 

 

[ต้น]

 

 

สวัสดีครับ กระผมนายต้นรัก[เลิฟ]  ไหนมีใครไม่รู้จักพี่ต้นบ้าง ถ้าไม่รู้จักพี่นี่พลาดมากนะครับ พี่ออกจะหล่อ ออกจะมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนเคลียร์เรื่องแฟนเก่าไอ้เพียด้วยนะเว้ย เพราะฉะนั้นต้องรู้จักพี่ต้นนะ

 

มีหลายคนแอบสงสัยและแอบคาใจเรื่องของผมกับน้องเซียนใช่มั้ย จริงๆ ผมก็ไม่อยากจะพูดถึงสักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นแผลที่ค่อนข้างเจ็บมากสำหรับผม

 

แต่มันก็ผ่านมานานแล้วเหมือนกัน แผลนั้นมันกลายเป็นแผลเป็นไปแล้วล่ะ ผมอาจจะดูเป็นคนที่ดูกวนๆ บ้าๆ เฮฮา ไร้แก่นสาร แต่ความรักครั้งนั้นก็ทำเอาผมเขวไม่เป็นท่าไปเลยเหมือนกัน

 

เรื่องราวระหว่างผมกับน้องเซียน มันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าผมไม่ใช่คนที่ถูกเลือก แต่ก็นะ มันเป็นเรื่องธรรมดา ใช่ว่าทุกคนจะสมหวังในความรัก หล่อๆ แบบผมยังอกหักได้เลยนี่นะ แต่ใช้เวลาไม่นานผมก็ผ่านมันมาได้

 

เอาเป็นว่าเรื่องนั้นปล่อยมันไปดีกว่า แต่ตอนนี้ผมกำลังปลูกต้นรักต้นใหม่อยู่ นี่จริงจังนะไม่ใช่พูดเล่นเลย ผมเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าทำไมใครๆ ก็หันมาคบเด็ก ก็เพราะว่าเด็กน่ะน่ารักและโคตรเอาใจ แบบน้องเลิฟของผมไง หึ

 

ผมได้เจอกับเลิฟเมื่อสงกรานต์ปีที่แล้ว ถ้าคุณยังจำได้ก็ตอนที่ไอ้พายมันตามน้องต่อมาแล้วพวกผมก็พ่วงมาด้วย ตอนแรกผมก็แค่คิดว่าเด็กนี่น่ารักดี อีกอย่างตอนนั้นผมเองก็ไม่มีใคร ก็เลยอยากจะลองเริ่มต้นใหม่กับใครดูสักคน

 

หลังจากสงกรานต์ผ่านไปเกือบเดือน ผมก็ย้ายมาอยู่ที่ชลบุรีเพื่อเริ่มต้นเดินหน้าทำคะแนนกับเลิฟ เด็กคนนี้น่ารักมาก มากจนผมรู้สึกว่าถ้าผมไม่รีบจับจองเลิฟเอาไว้ จะต้องมีคนมาแย่งไปแน่ๆ การรีๆ รอๆ มันไม่ได้เกิดผลดีอะไร

 

ผมมองดูคนน่ารักของผมที่กำลังนั่งดูทีวีอย่างสนุกสนาน พวกไอ้ปริ้น ไอ้ปาล์ม ไอ้กอล์ฟ มันแซวผมหนักมาก มันหาว่าผมอยากเป็นอมตะเลยกินเด็ก ทั้งๆ ที่ผมกับเลิฟอายุห่างกันแค่หกปีเท่านั้น แต่เพราะคนน่ารักของผมตัวเล็กและยังหน้าเด็กมาก

 

“สนุกมั้ยครับ” ผมเดินมาหยุดที่ด้านหลังของโซฟาและโน้มตัวลงไปโอบกอดรอบคอของคนที่นั่งกอดหมอนดูทีวี ฝังจมูกลงบนแก้มเนียนใสด้วยความเอ็นดู เลิฟหันมายิ้มและหอมแก้มผมตอบกลับ

 

“สนุกมากฮะพี่ต้น มาดูด้วยกันมั้ย” รอยยิ้มของเลิฟโคตรสดใส มันทำให้ผมรู้สึกชื่นใจทุกครั้งที่ได้มอง ผมชอบคนน่ารักนะ ชอบมากๆ เลยด้วยว่ะ

 

“พี่ไม่ชอบดูการ์ตูนแต่พี่ชอบดูเด็กน่ารักมากกว่า วันนี้อยากไปเที่ยวไหนมั้ยครับ เดี๋ยวพี่พาทัวร์เอง” ผมย้ายมานั่งข้างๆ เลิฟบนโซฟา แกล้งหยิบหมอนอิงออกจากอ้อมกอดของคนน่ารัก และรั้งคนตัวเล็กมานั่งบนตัก โอบกอดเอวบางๆ และจ้องมองหน้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

 

“ไม่รู้จะไปไหนแล้วฮะ พี่ต้นพาไปเที่ยวจนทั่วแล้ว อยู่ห้องก็ได้น้า เลิฟอยากอยู่กับพี่ต้นมากกว่า” ผมฝั่งจมูกลงบนแก้มของเลิฟและหอมแบบฟอดใหญ่ๆ แก้มใสๆ แดงปลั่งจนผมอดที่จะไซ้จมูกไปมาไม่ได้

 

“มันจักจี้นะพี่ต้น ฮ่าๆ” ผมซุกจมูกลงบนซอกคอของเลิฟ ก็มันอดไม่ได้ ผมก็ยังคงเป็นผมอยู่วันยังค่ำ มือไว ใจเร็ว และเจ้าเล่ห์ การได้อยู่กับคนน่ารักมันยากจะอดใจไหวจริงๆ

 

“ก็อยากน่ารักทำไมล่ะครับ หัวใจพี่ต้นทำงานผิดปกติแบบนี้ เลิฟต้องรับผิดชอบสิ” ผมมองดูใบหน้าแสนงอนของคนน่ารักที่อยู่ในอ้อมกอด พร้อมกับดันร่างของเลิฟให้นอนลงบนโซฟา ตัวผมขยับขึ้นนาบทับร่างเล็กๆ เอาไว้ เลิฟยังคงหน้าแดงแจ๋ทั้งๆ ที่เราสองคนน่ะมีอะไรกันมาตั้งหลายครั้ง

 

อย่านะครับ อย่าว่าผมว่าพรากผู้เยาว์นะเว้ย ก็ผู้เยาว์มันน่าพรากซะขนาดนี้ พี่ต้นจะอดใจไหวได้ยังไง แต่พี่ต้นก็รักจริงหวังแต่งนะครับ ไม่ได้จะมาฟันแล้วทิ้งนะเว้ย

 

“พี่ต้น...ไม่เอาน้า เมื่อคืนนี้พี่ต้นก็...อื้อไปแล้วนี่” เลิฟไม่เคยกล้าพูดคำว่ามีอะไรกันออกมาเลยสักครั้ง น่ารัก ไร้เดียงสา ฮือ พี่ต้นหลงเด็กสุดพลังเลยครับตอนนี้

 

“ก็เลิฟน่ารักทำไมล่ะครับ อยู่ใกล้ๆ แล้วอยาก...อื้อด้วยทุกครั้งเลย” เกลี่ยแก้มแดงๆ เล่นอย่างเพลินใจ ได้ยินเสียงหัวใจของเลิฟดังระรัว เด็กน่ารักนี่ทำอะไรก็ดูน่ารักไปเสียหมดเลยว่ะ

 

“แต่ว่าพี่ต้นฮะ เลิฟ เอ่อ ปวดตัวจัง ไว้วันหลังได้มั้ยฮะ” พอแกล้งรุกเข้าใส่ เลิฟก็ทำท่าลังเลเหมือนอยากจะตามใจ แต่ก็แอบปฏิเสธด้วยการเนียนอ้อนใส่ ทำสายตาเหมือนลูกหมาแบบนี้ ผมจะทำอะไรลงได้ไงกัน

 

“นี่เพราะว่ารักหรอกน้า ไม่อย่างนั้นพี่ต้นไม่ยอมปล่อยให้รอดไปได้หรอก ก็น่ากินซะขนาดนี้” ผมแหวกสาบเสื้อชุดนอนของเลิฟออกจากกัน ก้มลงจูบที่อกด้านซ้ายของเจ้าตัวอยู่เนิ่นนาน แค่นี่คนน่ารักของผมก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวแล้วล่ะ

 

“พี่ต้นฮะ...” เสียงสั่นๆ ที่เรียกชื่อของผม ทำให้ผมต้องตัดใจหยุดลิ้นและถอนริมฝีปากขึ้นมาอย่างเสียดาย ไม่รู้ทำไมถึงได้หลงร่างกายที่แสนเนียนนุ่ม นิสัยที่โคตรน่ารักช่างเอาใจ และความไม่เคยงี่เง่าเอาแต่ใจของเด็กคนนี้ โหย พี่ต้นแพ้ราบคาบเลยอ่ะครับ

 

“ทำเสียงสั่นใส่พี่ต้นแบบนี้ แทนที่จะหยุดมันยิ่งทำให้หยุดยากนะครับ” ผมบีบแก้มของเลิฟเบาๆ และลุกขึ้นจากร่างบางๆ ตัวเล็กๆ ของคนน่ารัก เลิฟรวบสาบเสื้อเข้าหากัน ผมมองดูผิวเนียนละเอียดที่มีร่อยรองจางๆ ของการกระทำในค่ำคืนที่ผ่านมา

 

“ทานยาหรือยังครับคนดี พี่ต้นทำน้องเลิฟเจ็บมากมั้ย พี่ขอโทษน้าที่หยุดตัวเองไม่ค่อยได้...” ผมค่อยๆ ติดกระดุมเสื้อนอนของคนตรงหน้าทีละเม็ดอย่างเบามือ เลิฟยิ้มและส่ายหน้าไปมาพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับฝังจมูกลงบนแก้มทั้งสองข้างของผม

 

“ไม่เป็นไรฮะพี่ต้น เลิฟ เอ่อ มีความสุขมากเลย และถ้ามันจะทำให้พี่ต้นมีความสุข เลิฟก็ยอมฮะ” มือเล็กๆ แตะลงบนแก้มของผม รอยยิ้มทั้งเขินทั้งอ้อนส่งตรงมาให้ โหย น่ารักอ่ะ พี่ต้นจะบ้าตายแล้วนะ อดที่จะดึงเข้ามากอดมารัดมาฟัดไม่ได้จริงๆ

 

“มีใครเคยบอกหรือเปล่าว่าเลิฟน่ารักมาก มากจนอยากจะจับลงนอนอีกรอบ ไม่ไหวแฮะ ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้พี่ต้นต้องบ้าตายแน่ๆ” ผมขยับตัวออกห่างจากเลิฟเล็กน้อย คนน่ารักของผมขยับตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าบนโซฟา มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาโอบกอดรอบคอของผมเอาไว้ ปากนุ่มๆ สัมผัสลงมาที่ขมับของผมอย่างแผ่วเบา

 

“วันนี้เราไปกินไอติมกันมั้ยฮะ อากาศร้อนแบบนี้ต้องกินไอติมเนอะ” ผมรู้ว่าผมทำไม่ถูก เอาลูกชายสุดแสนจะน่ารักของเค้ามานอนกอดนอนฟัดแทบทุกวัน แทนที่จะอดทนรอไปอีกสักหน่อย แต่มันไม่ใช่ทางผมนี่หว่า อีกอย่างน้องเลิฟก็ยินยอมพร้อมใจให้ผมพรากด้วย

 

ผมเลยตอบแทนด้วยความรักและการเอาใจใส่อย่างดีที่สุดตลอดมา ผมว่าผมเจอคำตอบที่ใช่ในคำถามที่ผมเคยถามกับตัวเองเอาไว้ครั้งที่อกหักจากน้องเซียน ว่าคนที่เกิดมาเพื่อผมและจะเป็นแค่ของผมคนเดียวเท่านั้นมันจะมีอยู่บ้างมั้ย

 

แล้วคำตอบของผมก็อยู่ที่ตรงนี้แล้ว

 

“ได้สิครับ อยากไปไหน อยากทานอะไร ก็บอกกับพี่ต้นได้เลย พี่ต้นเต็มใจจะพาน้องเลิฟไปทุกที่ ยิ่งบนสวรรค์นี่พี่ต้นถนัดเส้นทางนักหล่ะ” ผมรั้งเอวของเลิฟเข้ามาใกล้ๆ ยื่นหน้าเข้าไปหาและแตะปากลงบนกลีบปากแดงนุ่มอย่างสุดรัก หวงมากนะกับคนนี้

 

พี่ต้นไม่ได้ไร้อุปสรรคอะไรนะครับ มีเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาชอบเลิฟเยอะนะ พี่ต้นเลยต้องรวบรัดตัดตอนเสียเลย มัดจำจับจองทั้งตัวทั้งหัวใจเอาไว้ด้วยหัวใจของพี่ต้น ใครหน้าไหนก็อย่าได้หวังมายุ่งกับคนที่ผมรักเลยนะ ผมเอาตายแน่ๆ

 

“พี่ต้นชอบวกเข้าเรื่องหื่น หน้าตาฟ้องมากว่ากำลังคิดอะไรอยู่ อย่าทำหน้าตาแบบนี้ใส่สิฮะ เลิฟหวั่นไหวน้า” เลิฟขยับตัวลงนั่งตามเดิม มือเล็กๆ จัดการกดปิดทีวีและลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย สงสัยจะไปอาบน้ำแน่ๆ ผมเนียนเข้าไปอาบด้วยได้มั้ย แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวจะเหมือนว่าผมตามติดน้องเลิฟมากเกินไปจนน้องมันรำคาญเอา

 

“เลิฟไปอาบน้ำก่อนนะฮะ...” ผมคว้าหมอนมานอนกอด พยักหน้ารับคำพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ เลิฟเดินไปที่ประตูและหยุดอยู่ที่ตรงนั้น ดูละล้าละลังแบบแปลกๆ

 

“เอ่อ...พี่ต้น อาบน้ำเป็นเพื่อนหน่อยได้มั้ยฮะ” หน้าแดงๆ กับท่าทางการเกาท้ายทอยแก้เก้อแบบนั้นช่างน่ารักเหลือเกิน โอย พี่ต้นไม่ไหวจะทนแล้วครับพี่น้อง ขอไปอาบๆ ขัดๆ ถูๆ กันสองคนในห้องน้ำก่อนนะครับ

 

“ได้สิครับ เดี๋ยวพี่จะขัดให้ทุกซอกทุกมุมเลย” ผมก็ไม่ได้หื่นอะไรก็แค่อยากจะใส่ เอ่อ หมายถึงว่าอยากจะเอาใจใส่คนที่ผมรักก็เท่านั้น ก็แค่เกี่ยวเอวเลิฟเข้ามาใกล้ๆ แล้วพาเข้าห้องน้ำไปด้วยกันก็เท่านั้น

 

 

 

 

เป็นเรื่องธรรมดาและชาชินมากเสียแล้ว สำหรับการที่ไปไหนมาไหนก็เจอกับสายตาของคนที่จ้องมองมา แต่ถามว่าผมสนไหม ไม่เคยเลยครับ ผมไม่ใช่คนหน้าบางออกจะหน้าหนาเสียด้วยซ้ำ

 

แต่สายตาของคนที่มองมานั้น มันเป็นสายตาของความชื่นชมและสนอกสนใจ เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะว่าพี่ต้นหล่อมากไงครับไม่น่าถาม

 

ในกลุ่มผมมีแต่คนหลงตัวเองทั้งนั้น ยิ่งไอ้โก้กับไอ้พายนี่อาการหนักเอาเรื่องเหมือนกัน เห็นไอ้พายมันนิสัยแบบนั้น ไอ้นั่นก็หลงตัวเองสุดพลังเหมือนกัน เพราะฉะนั้นทำใจให้ชินนะครับ

 

“พี่ต้น กินไอติมกันนะ เลิฟต้องการความหวานมากเลย” เลิฟเกาะแขนและกระตุกเบาๆ พลางจ้องมองไปยังร้านไอศกรีมด้วยดวงตาเป็นประกาย ผมลูบหัวคนตัวเล็กกว่า พยักหน้ารับและจูงมือเลิฟเดินเข้าไปทางด้านในร้าน

 

“สวัสดีค่ะ...” พนักงานสาวเงยหน้าขึ้นมากล่าวคำต้อนรับ และก็สตั๊นไปทันที ผมก็เข้าใจว่าผมหล่อ แต่มาทำเขินหน้าแดงใส่ผมแบบนี้ก็ไม่ดีนะครับ พี่ต้นมีน้องเลิฟเป็นคนรักแล้ว ทำแบบนี้พี่ต้นก็ลำบากใจแย่เลย

 

“เอ่อ สองท่านนะคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ” เมื่อเธอรู้ตัวว่าจ้องมองหน้าผมนานเกินไป ก็กล่าวเชิญผมกับเลิฟเดินเข้าไปทางด้านในอย่างเก้อๆ เลิฟหัวเราะคิกๆ อยู่ข้างๆ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ รายนี้เค้าชินแล้วหล่ะ เรื่องที่มีคนชอบมองผมแบบเขินๆ

 

“เวลาที่เห็นสาวๆ จ้องมองพี่แบบนี้ ไม่คิดจะหึงพี่หน่อยหรอครับ” ผมเท้าคางมองดูคนตรงหน้าที่กำลังเลือกดูเมนูอย่างเพลินใจ

 

“ถ้าเลิฟทำตัวงี่เง่าไม่น่ารัก พี่ต้นก็อาจจะเบื่อแล้วไม่รัก เลิฟอยากให้พี่ต้นรักไปนานๆ นี่ฮะ อีกอย่างเลิฟเชื่อใจพี่ต้นน้า รักพี่ต้นมากๆ เลย” โหย พี่ต้นจะละลายแซงหน้าไอติมไปแล้ว น่ารักๆ หัวใจพี่ต้นสั่นไปทั้งดวงเลยอ่ะ

 

“คิดว่าทำตัวน่ารักแบบนี้แล้วพี่ต้นจะไหวมั้ยครับ โหย พี่ต้นแพ้เลิฟแบบกระจุยเลยอ่ะ น่ารักที่สุดเลย” ผมเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่มๆ ของคนน่ารักเบาๆ เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาจากเมนูพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใสมาให้ ผมออกจะแปลกใจที่มีแต่คนจ้องมองมาทางผมกับเลิฟ มันน่าแปลกหรอที่ผู้ชายคบหากัน สังคมสมัยนี้มันเปิดกว้างไปถึงไหนต่อไหนแล้วครับ

 

“มีแต่คนมองแบบนี้ อึดอัดหรือเปล่าครับ” ผมไม่อยากให้เลิฟรู้สึกอึดอัดใจในยามที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ผมก็พยายามไม่แสดงท่าทีอะไรมากมาย แต่ก็อดที่จะแพ้ให้กับความน่ารักของเลิฟไม่ได้จริงๆ

 

เวลาเดินด้วยกันก็อดที่จะจูงมือไม่ได้ ก็กลัวคนน่ารักของผมจะหายไปกับฝูงชน หรือบางทีก็ต้องโอบไหล่เอาไว้ เพราะคนอื่นชอบมาใกล้คนรักของผม ผมหวงนะ มากๆ ด้วย เล่นน่ารักแล้วก็เอาแต่ยิ้มตลอดเวลา จะไปห้ามก็ไม่ได้ เพราะว่าเลิฟเป็นเด็กอารมณ์ดีและร่าเริงอยู่ตลอดเวลา

 

“ไม่ฮะ แต่หวงมากกว่า สาวๆ ชอบมองพี่ต้นแล้วก็เอาแต่เขิน แต่ตอนนี้ชินแล้วฮะ ว้าว พี่ต้นเลิฟอยากกินช็อคโกแลตฟองดูฮะ” เลิฟยิ้มกว้างทำตาเป็นประกายและชี้ไปที่เมนูที่เจ้าตัวอยากจะกิน

 

“งั้นเอาเป็นช็อคโกแลตฟองดูครับ” ผมจัดการสั่งไอติมรสชาติที่เลิฟชอบ ส่งยิ้มให้กับพนักงานอย่างเป็นมิตร และหันกลับมาสนใจคนที่กดมือถือเล่นไปเรื่อยตรงหน้า

 

เด็กคนนี้น่ารักมากจริงๆ ครับ ใบหน้าดูน่ารักเกินกว่าจะเป็นเด็กผู้ชาย ผิวขาวเนียนละเอียดมากๆ และเป็นรอยง่ายๆ เพียงแค่ผมกุมข้อมือเบาๆ ก็เป็นรอยนิ้วมือเด่นชัด บางครั้งผมเผลอทำแรงไปนิด รอยขึ้นฟ้องเลยครับ เวลาที่เมคเลิฟกับน้องก็ต้องเบาที่สุด ถนอมที่สุด กลัวจะแตกหักจะช้ำเสียก่อน

 

“วันนี้ค้างกับพี่มั้ยครับ หรือว่าต้องกลับบ้านแล้ว” จริงๆ เหมือนพ่อแม่เลิฟก็พอจะรู้แหล่ะว่าผมคิดยังไงกับลูกเค้า นี่ไม่ได้ขโมยน้องมันมานอนกกนะครับ ไปขอพ่อแม่เค้าที่บ้านเลย ก็ไม่เห็นว่าเค้าจะรังเกียจอะไร ก็นะ ผมมันพวกกะล่อนแล้วก็ชอบอ้อนผู้ใหญ่ พ่อแม่น้องออกจะเอ็นดูผมจะตายไป

 

“แล้วพี่ต้นอยากให้เลิฟกลับหรือว่าอยากให้นอนค้างอีกคืนล่ะฮะ” ตากลมโตจ้องมองผมอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆ ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็ยังจะถามอีกนะ

 

“ก็ต้องอยากให้ค้างอยู่แล้วล่ะครับ เลิฟก็รู้ว่าพี่ต้นนอนไม่หลับถ้าไม่ได้กอดคนน่ารักของพี่...”

 

“ค้างก็ได้ฮะ เดี๋ยวโทรบอกแม่อีกที ถ้าแม่รู้ว่าอยู่กับพี่ต้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร...แต่นอนเฉยๆ ได้มั้ยฮะ วันนี้เลิฟใจร้ายไม่ตามใจพี่ต้นได้มั้ยอ่ะ” ผมพยักหน้ารับไปก่อน ให้คนน่ารักของผมตายใจ แล้วตอนกลางคืนค่อยตะล่อมกินทีละนิดก็ได้ เลิฟไม่กล้าใจร้ายกับคนหล่อแบบผมหรอก

 

“พี่ต้นน่ารักที่สุดเลย” รอยยิ้มใสซื่อของคนตรงหน้าทำให้ผมอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่คิดอะไรแบบนั้น แต่ถามจริงๆ เหอะ จะมีสักกี่คนที่มันจะทนได้ กับการที่มีคนน่ารักมานอนดิ้นไปมาแบบเบียดเสียดอยู่ในอ้อมกอด พี่ต้นหนึ่งคนละครับที่ทนไม่ไหวจริงๆ

 

“น่ารักก็ต้องรักให้มากๆ นะครับ ว้าว ของโปรดเลิฟมาแล้วล่ะ น่าทานจังเลยเนอะ” ผมมองดูท่าทางดีใจของเลิฟอย่างเอ็นดู เจ้าตัวยิ้มกว้างพลางเริ่มกินไอติมไปเรื่อย ส่วนตัวผมไม่นิยมของหวานสักเท่าไหร่ เว้นแต่ความหวานของร่างกายเลิฟเลิฟที่รักนี่แหล่ะที่ผมโปรดปรานเป็นที่สุด

 

แหมๆ ก็พี่ต้นมันหื่นนี่ครับ อย่ามาแอบนินทาเลย พี่ต้นไม่แคร์หรอกคร้าบ

 

ตั้งแต่ที่เรียนจบมาก็แทบไม่ได้ติดต่อใครเลย เพราะพี่จ้นกำลังหลงเด็กเลยลืมคนรุ่นเดียวที่เคยควงกันไปหมด อีกอย่างคนที่ไม่ได้จริงจังด้วยก็ไม่รู้ว่าจะติดต่อกันไปทำไม ให้เขาได้พบเจอกับคนที่ใช่ไปเถอะ

 

จริงๆ แล้วพวกผมแต่ละคนในกลุ่มก็เจ้าชู้และกะล่อนด้วยกันทั้งนั้น แต่เมื่อไหร่ที่เราเจอคนที่ใช่ เราก็พร้อมที่จะหยุดที่ใครคนนั้นและไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครคนอื่น คนภายนอกอาจจะมองพวกเจ้าชู้ว่ารักใครไม่เป็น ใช่ว่าเรารักใครไม่เป็น เพียงแค่เราเก็บความรักเอาไว้ให้คนที่เราคิดว่าใช่

 

แต่ก่อนที่จะเจอคนที่คิดว่าใช่ เราก็ต้องศึกษาคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นเราจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือคนที่ใช่สำหรับเรา พี่ต้นไม่ได้รักเผื่อเลือกนะครับ พี่ต้นแค่เลือกเพื่อรัก...

 

“อร่อยจังเลยฮะพี่ต้น” ผมนั่งเท้าคางมองดูความน่ารักและความสดใสตรงหน้า ได้แต่ยิ้มและเอื้อมมือไปปาดที่มุมปากของเลิฟเบาๆ เพียงแค่นั้นเจ้าตัวก็ทำหน้าแดงแจ๋ใส่ผมเสียแล้ว

 

“อร่อยก็ทานเยอะๆ นะครับ...”

 

“พี่ต้นไม่ทานด้วยกันหรอฮะ เลิฟป้อนให้เอามั้ย” ผมส่ายหน้าไปมา คนตรงหน้าทำหน้ายุ่งใส่ แต่ก็ยังน่ารักอยู่ดี นี่ผมว่าตัวเองอาการหนักมากแล้วนะเว้ย

 

“พี่ไม่ชอบทานของหวานนี่ครับ แต่ถ้าเป็นเมนูของหวานที่ชื่อเลิฟเลิฟ รับรองเลยว่าพี่ต้นหยุดทานไม่ได้แน่ๆ” ผมถูกมองค้อนครับ ฮ่าๆ แต่ไม่เป็นไรยังไงก็น่ารัก ผมว่าผมอาจจะเดินทางสายโชตะคอนหรือเปล่าวะ ทำไมเลิฟทำอะไรก็ดูน่ารักน่าฟัดไปหมดเลย

 

“นั่งมองเลิฟแบบนี้ไม่เบื่อหรอฮะ พี่ต้นจะแวะไปซื้อหนังสืออ่านก่อนก็ได้น้า...”

 

“เดี๋ยวไปพร้อมกันดีกว่าครับ เกิดทิ้งเลิฟเอาไว้คนเดียวกลับมาอีกทีหายไปไหนก็ไม่รู้ พี่ต้นขาดใจตายพอดี น่ารักแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว” การที่ได้อยู่กับคนที่เรารักมันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากจริงๆ ครับ แค่นั่งมองเฉยๆ ผมก็มีความสุขแล้ว

 

ผมว่าต้องมีคนสงสัยแน่ๆ ว่าผมทำงานทำการบ้างหรือเปล่า ถึงได้มีเวลามานั่งเฝ้าเลิฟแบบนี้ พอดีว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาของการปิดเทอม พี่ต้นก็เลยขอคุณม้าปิดเทอมบ้างไง ใครจะมาว่าพี่ต้นได้ ทุกคนหลงคารมพี่ต้นกันหมดแหล่ะครับ

 

“หมดแล้วฮะพี่ต้น อร่อยที่สุดเลย แต่เย็นท้องไปหมดแล้ว” เลิฟลูบท้องไปมา ส่งยิ้มน่ารักมาให้ผม ผมหยิบบิลและจูงมือคนน่ารักให้เดินไปจ่ายเงินด้วยกัน ผมไม่เคยสนใจสายตาใครอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นจะมอง จะซุบซิบ จะกรี๊ด หรือจะอะไรก็เอาเลยครับ เชิญตามสบายได้เลย

 

“กลับกันเลยมั้ยครับ หรือว่าจะเดินซื้ออะไรก่อนมั้ย...”

 

“กลับกันเลยก็ดีฮะ พอท้องอิ่มแล้วชักจะง่วงนอน คืนนี้เลิฟจะได้ตื่นมาดูบอลเป็นเพื่อนพี่ต้นด้วย แอบเช็กตารางมาแล้วฮะ คืนนี้เด็กหงส์อย่างพี่ต้นต้องอยู่ยาวแน่ๆ” เห็นมั้ยๆ น่ารักขนาดนี้พี่ต้นจะไปเหลืออะไร ก็มีแต่ใจให้ไปไม่คิดอะไรตอบแทนกลับมาเลยครับ

 

“น่ารักอ่ะ” ผมจูงมือเล็กๆ ให้เดินมาด้วยกันที่ลานจอดรถ เราทั้งคู่เข้ามานั่งทางด้านใน เลิฟก้มหน้าก้มตาหาของในกระเป๋า จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาผมก็ยื่นหน้าเข้าไปจูบปากนุ่มๆ แบบเน้นๆ อยู่เนิ่นนาน เลิฟเกาะไหล่และขยุ้มเสื้อผมเอาไว้เสียแน่น ท่าทางที่ไม่เคยประสาแต่ทว่ากลับทำให้ผมหลงจนไม่รู้ว่าจะไปทางไหนได้อีก

 

“พี่ต้นฮะ...” เสียงสั่นๆ นั่นทำให้ผมไม่อยากจะหยุดเลยครับ แต่ไม่ได้เว้ย พี่ต้นจะหื่นไม่เลือกเวลาไม่ได้ เดี๋ยวน้องเลิฟช้ำตายกันพอดี ไม่ทันได้โตกว่านี้

 

“รักจังเลยครับ” กระซิบบอกรักคนดีสักรอบเพื่อปลอบขวัญ เลี้ยงไม่ยากหรอกครับคนนี้ เวลาขวัญอ่อนก็กอดและบอกรัก แค่นั้นก็โอเคแล้ว

 

“ฮะ รักพี่ต้นที่สุดเลย” แค่นี้แหล่ะครับ ชีวิตของผมกับคนน่ารักก็ไม่มีอะไรมาก น้องเลิฟของผมเลี้ยงง่าย น่ารัก อยู่ด้วยแล้วโคตรมีความสุข

 

ตอนนี้ผมต้องขอตัวพาน้องเลิฟไปนอนพักผ่อนแล้วครับ คืนนี้ต้องดูบอลอีกยาว ถ้าเวลาเหลือผมอาจจะต้องซ้อมทำประตูกับน้องเลิฟที่รักด้วยครับ หึๆ

 

 บายบี๋

 

....................

 

 

 

[กอล์ฟ]

 

สวัสดีครับ กอล์ฟ ครับผม เพื่อนร่วมกลุ่มของไอ้พวกหลงตัวเองทั้งหลาย แต่จะว่าไป ผมก็หลงตัวเองหรือเปล่าวะ

 

“ใหญ่คะ พี่หลงตัวเองมั้ยอ่ะ...”

 

“มากค่ะ...”

 

ก็ตามนั้นครับ คนรักของผมตะโกนกลับมาแล้วว่าผมหลงตัวเองมาก แต่ก็นะ ผมชอบให้คนสวยของผมหลงผมมากกว่า

 

จะว่าไปแล้วผมก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจเหมือนคนอื่นหรอกครับ ชีวิตผมมันเดินทางสายปกติไม่ได้โลดโผนเหมือนอย่างเพื่อนผม ฮ่าๆ แซวเล่นครับ ผมไม่ได้รังเกียจนะ เคยคิดเหมือนกันว่าคนที่ใช่สำหรับผมจริงๆ จะเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย แต่ตอนนี้ผมได้คำตอบนั้นแล้วล่ะ

 

“คิดอะไรอยู่คะพี่กอล์ฟ ทานมื้อเช้ามั้ย เดี๋ยวใหญ่ทำข้าวต้มให้เอาเปล่า” คนรักของผมเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกับผ้าที่คลุมอยู่บนผมที่เปียกชุ่ม ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ และจูงมือนุ่มๆ ให้เดินมานั่งด้วยกันที่โซฟา

 

“พี่ทานมาแล้วค่ะ ใหญ่เถอะทานมื้อเช้าหรือยัง พี่มากวนแต่เช้าแบบนี้ไม่ว่ากันนะคะ ไม่รู้ว่าจะไปไหน นึกถึงใหญ่ตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นมาเลยอ่ะ” ผมจับมือของใหญ่ลงแล้วค่อยๆ เช็ดผมยาวปรกบ่าของเจ้าตัวอย่างเบามือ หลายๆ คนอาจจะติดภาพลักษณ์ของใหญ่ที่ดูห้าวๆ ลุยๆ แต่เท่าที่ผมได้สัมผัส เอ่อ หมายถึงว่ารู้จักมาน่ะครับ เธอเป็นผู้หญิงที่มีมุมอ่อนโยนอยู่มาก อยู่ที่ว่าใหญ่จะแสดงออกมาหรือเปล่าก็เท่านั้น

 

“อย่ามาทำเสียงอ้อนแบบนี้สิคะพี่กอล์ฟ ใหญ่ไม่หวั่นไหวหรอกน้า ฮ่าๆ ล้อเล่นค่า คิดถึงพี่กอล์ฟเหมือนกัน แต่ว่าเราเพิ่งเจอกันเมื่อวานนี้เองไม่ใช่รึไง จะคิดถึงอะไรกันนักหนาคะ” ผมส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้า เมื่อใหญ่หันหน้าไปมองทางอื่น ผมแอบเนียนโฉบจมูกลงบนแก้มนุ่มๆ ของคนรักก่อนจะผละออกมาทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

 

“พี่กอล์ฟอยากตายก็บอกสิคะ เนียนมากๆ เดี๋ยวใหญ่จับฆ่าทิ้งเลยดีมั้ย” ทำหน้าตาเอาเรื่องใส่ผม คิดว่าผมกลัวหรอ ผมจับมือทั้งสองข้างของคนตัวเล็กขึ้นมาแล้วสอดประสานนิ้วมือเข้าหากัน จ้องมองหน้าใสๆ นั่นให้รู้กันไปว่าจะไม่แพ้ให้ผม

 

“อย่าใจร้ายกับพี่นักสิคะ พี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วนี่นา ว่าพี่รักแค่ใหญ่คนเดียว ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับใครมาตั้งชาติเศษแล้วน้า...ไหนว่าหอมได้ คิสได้ไงคะ” ผมทวงคำสัญญาที่คนสวยเคยให้ไว้กับผม คิดว่าผมต้องอดทนมากแค่ไหนกับการที่ไม่สามารถทำได้อย่างที่เคยทำ

 

เพราะว่าผมรักและให้เกียรติใหญ่มากๆ จึงไม่ล่วงเกิน ไม่ทำในสิ่งที่ดูไม่ดี เพราะว่าใหญ่เป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร ต่างจากทุกคนที่ผมเคยคบหามาเป็นอย่างมาก

 

“ก็หอมได้ค่ะ แต่ไม่ใช่หอมทุกครั้งที่ใหญ่เผลอแบบนี้ อย่ามาเจ้าเล่ห์นะพี่กอล์ฟ เดี๋ยวเถอะ” ผมถูกตีมือที่เอื้อมไปจับที่เอวของคนตรงหน้า ก็แค่อยากกอดบ้างอะไรบ้างเท่านั้นเอง

 

“แต่งงานกันดีกว่า นะๆ มาแต่งงานกันเถอะ พี่อยากอยู่กับใหญ่แล้วอ่ะ เพื่อนคนอื่นเค้าได้อยู่กับคนรักกันหมดแล้วนะคะ...”

 

“ค่าตัวใหญ่แพงมากนะพี่กอล์ฟ สู้ไหวมั้ยอ่ะ” จริงๆ แล้วผมก็เคยคิดเอาไว้ว่าอยากจะแต่งงานกับใครสักคนที่ผมรักมากๆ อยากจะนอนกอดคนที่ผมรักตลอดค่ำคืน ตื่นนอนมาก็ส่งยิ้มให้กันในทุกๆ เช้า มันคงจะมีความสุขมากแน่ๆ

 

“สู้อยู่แล้วค่ะ นี่พี่จริงจังนะเนี่ย ใหญ่เองก็เรียนจบแล้วด้วย เรามาแต่งงานกันเถอะ” ใหญ่มองหน้าผมพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ และคิสที่ปากของผมเบาๆ ไม่บ่อยครั้งนักหรอกที่ใหญ่จะทำแบบนี้ให้ ผู้หญิงตรงหน้าผมคนนี้ รักนวลสงวนตัวมากๆ

 

“ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะพี่กอล์ฟ ใหญ่เองก็เพิ่งจะเรียนจบ ยังมีอะไรที่อยากจะทำอีกตั้งมากมาย พี่กอล์ฟเองก็เพิ่งเริ่มต้นทำงาน ไว้ให้ทุกอย่างลงตัวมากกว่านี้ หรือพร้อมมากกว่านี้ แล้วตอนนั้นพี่กอล์ฟยังไม่เปลี่ยนใจ ใหญ่จะตอบตกลงแต่งงานกับพี่กอล์ฟทันทีเลย...”

 

“โหย พี่ไม่เปลี่ยนใจหรอก กว่าจะจีบติดนี่ทำเอาพี่แทบแย่ เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ ล่ะคะ ว่าแต่ว่า คิสตรงนี้อีกรอบได้มั้ย” ผมพยายามอ้อนให้คนตรงหน้าใจอ่อน เห็นแก้มใสๆ แดงน้อยๆ มันน่ารักมากจริงๆ ผมใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตนเองเบาๆ ส่งสายตาออดอ้อนไปให้ ใหญ่ส่ายหน้าน้อยๆ พร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ๆ

 

“คิดว่ารักแล้วจะต้องตามใจรึไงกันคะ” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ปากนุ่มๆ ก็จุมพิตมาที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบาและผละออกทันที ถึงผมอยากจะจูบตอบกลับไป แต่ก็ต้องอดทนกลั้นใจข่มความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ จะทำให้ความเชื่อใจที่ใหญ่มีให้ผมสูญเสียไปไม่ได้

 

“ใหญ่พูดจริงๆ นะพี่กอล์ฟ ถ้ารักใหญ่จริงต้องอดทนให้ได้ ใหญ่เป็นผู้หญิง ถูกอบรมสั่งสอนมาให้รักนวลสงวนตัว ใหญ่รู้นะว่าพี่กอล์ฟคิดอะไร และแอบหวังอะไร แต่ใหญ่ยังให้พี่กอล์ฟไม่ได้จริงๆ แต่มั่นใจได้เลยนะว่าใหญ่รักพี่กอล์ฟไม่ได้น้อยไปกว่าที่พี่กอล์ฟรักใหญ่เลย” ผมยื่นมือไปสัมผัสที่แก้มนุ่มๆ ของคนตรงหน้า มืออีกข้างกุมมือของใหญ่เอาไว้และบีบกระชับเบาๆ

 

“ถามว่าพี่หวังมั้ย ก็หวังนะ...อะไรคะ ตีพี่ทำไม พี่เจ็บนะ” ผมลูบไหล่ตนเองป้อยๆ ถูกคนรักประทุษร้าย แรงเยอะใช้ได้เลยคนนี้

 

“รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วนะ แต่พอมาได้ยินจากปากแบบนี้ก็แอบหมั่นไส้ไงคะ” ผมได้รับค้อนวงโตมาจากคนสวยของผม

 

“พี่ก็แค่เป็นคนตรงไปตรงมาเองนะคะ ก็อย่างที่บอกว่าแอบหวัง แต่ถ้าให้ทนรอพี่ก็พร้อมที่จะรอนะคะ อะไรก็ตามยิ่งได้มายากมากเท่าไหร่ คุณค่าก็จะยิ่งมากตามไปด้วย” ผมทิ้งตัวลงนอนหนุนตักนุ่มๆ ของคนรัก ถูกตีไหล่อยู่สองถึงสามทีแต่ผมก็ยังตื้อและดื้อที่จะนอนหนุนตัก เจ้าตัวเลยต้องปล่อยเลยตามเลย

 

“กลัวจะเบื่อซะก่อนนี่สิ แต่ไม่เป็นไรนะ ใหญ่น่ะไม่ใช่คนที่จะมานั่งอ้อนวอนคนที่อยากจะเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นหรอก ถ้าพี่กอล์ฟอยากจะไปหาคนอื่นก็ได้นะคะ ใหญ่จะไม่รั้งเอาไว้เลย...”

 

“โห ใจร้ายมากเลยค่ะ ไม่เอาเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่าเนอะ” เมื่อก่อนผมอาจจะดูเป็นคนเจ้าชู้ในสายตาของใหญ่ แต่ตอนนี้ผมได้พิสูจน์ให้ใหญ่ได้รับรู้แล้วว่าผมรักเธอมากแค่ไหน

 

จริงอยู่ที่ว่าการรอคอยมันทรมาน แต่ทว่าการรอคอยของผมนั้นมีจุดหมาย ผมยินดีที่จะรอจนกว่าจะถึงวันนั้นของเราทั้งคู่ ตอนแรกที่เพื่อนๆ ของผมมีความรักไปทีละคนสองคน เปลี่ยนนิสัยตัวเองจากพวกเจ้าชู้ลอยชายไปมา เป็นคนรักเดียวใจเดียวนั้น ผมยังแปลกใจและสงสัยเลยว่ามันทิ้งนิสัยเดิมๆ กันได้อย่างไร

 

จนกระทั่งผมสามารถค้นหาคำตอบได้ด้วยตัวผมเอง และแน่นอนว่าคำตอบของผมก็คือคนที่ผมกำลังนอนหนุนตักอยู่นี่แหล่ะ

 

“อ้อ ว่าแต่พี่กอล์ฟมาหาใหญ่แต่เช้าแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า แล้ววันนี้ไม่ทำงานหรอคะ” ท่าทางคนรักของผมจะลืมวันเวลาไปจนหมดแล้วสินะ ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์แท้ๆ

 

“วันนี้วันหยุดค่ะ มัวแต่คิดถึงพี่อยู่สินะ ถึงได้ลืมวันเวลาแบบนี้” ผมถูกบีบจมูกอย่างไม่แรงมากนัก รอยยิ้มสวยๆ ส่งตรงมาให้กับผม ผมเอื้อมมือขึ้นไปแตะที่แก้มนุ่มด้วยความเอ็นดู

 

“ไม่รู้ทำไมถึงได้รักจัง” พอบอกรักทีไรรายนี้ก็แอบหน้าแดงทุกครั้ง คนรักของผมดูห้าว ลุย แสบสัน ในสายตาของเพื่อนๆ น้องๆ แต่ทว่ากลับน่ารักในสายตาของผมเป็นอย่างมาก เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวของกลุ่ม เอ ไม่สิ จะว่าไปก็มีอีกหนึ่งสาวนะ น้องโจ้ไง

 

สองคนนี้เค้าสนิทกันมาก รักกันมาก เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาตลอด ถ้าไม่ได้โจ้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะสามารถเข้าถึงใหญ่ได้มั้ย เพราะได้ไอ้ปั้นกับโจ้ช่วยเป็นพ่อสื่อให้ ไม่อย่างนั้นผมคงกินแห้วไปนานแล้วหล่ะ

 

“ปากหวานมากเกินไปมั้ยพี่กอล์ฟ...”

 

“ถ้าใหญ่อยากรู้ว่าหวานมากน้อยแค่ไหน ใหญ่ต้องลองชิมนะคะ” ผมยันตัวลุกขึ้นเพื่อขโมยจูบจากคนรัก เสร็จแล้วก็วิ่งหนีออกมาตั้งหลักทันที

 

“พี่กอล์ฟ...” ป้าบ! หมอนอิงลูกกำลังมือถูกปามาใส่ผมเข้าอย่างจัง ผมเอียงคอยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ใส่

 

“เป็นไงคะ หวานมากมั้ยเอ่ย ถ้ายังไม่รู้เดี๋ยวพี่ให้ชิมอีกทีเอามั้ย” มาอีกใบแล้วครับแต่ผมเบี่ยงตัวหลบทัน เวลาที่อยู่ด้วยกันกับคนนี้นี่บอกเลยว่าหลายอารมณ์มากจริงๆ

 

“ไม่ต้องมาเนียนเลยพี่กอล์ฟ  เอาหมอนคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ...”

 

“เอาคืนไปให้แล้วใหญ่จะได้ปาใส่พี่อีกน่ะหรอคะ เรื่องอะไรพี่จะคืนให้ พี่เจ็บน้า” ผมแกล้งลูบแขนตัวเองป้อยๆ ส่วนคนที่ยืนอีกฝั่งก็กอดอกทำหน้าตูมใส่ผม ถ้าผมไม่ยอมนี่คงถูกโกรธทั้งวันแน่ๆ ผมต้องหยิบหมอนทั้งสองใบ เดินตรงเข้าไปยื่นให้กับคนรัก พอใหญ่รับหมอนไปจากมือของผม ก็กระหน่ำฟาดใส่ผมแบบไม่ยั้ง ผมต้องยอมจนกว่าใหญ่จะหายงอนนั่นแหล่ะ

 

“โอ๊ย พี่เจ็บนะคะ เจ็บจะตายแล้ว โอ๊ย...” ผมกระโดดเข้าไปคว้าหมอนโยนทิ้ง รวบแขนทั้งสองข้างของคนรักเอาไว้ กอดร่างของใหญ่จากทางด้านหลัง เอาคางเกยไหล่และร้องแบบสำออย

 

“ก็พี่กอล์ฟชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย ใหญ่เป็นผู้หญิงนะ และก็ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่พี่เคยรู้จักมาด้วย...”

 

“รู้ค่ะว่าต่าง ไม่มีใครใจแข็งและใจร้ายกับพี่ได้เท่าที่ใหญ่เป็นแล้วล่ะค่ะ...แต่ก็ไม่มีใครทำให้พี่รักได้เท่านี้อีกแล้วเหมือนกัน หายงอนน้า ไม่เอาไม่โกรธสิคะ เดี๋ยวพี่กลับเลยก็ได้ ไว้ใหญ่หายโกรธเมื่อไหร่พี่ค่อยมาหาใหม่” ผมปล่อยมือและเดินหันหลังให้ ผมไม่ได้โกรธ ไม่ได้ท้อ หรือว่าอะไร แต่เพราะผมรู้ว่าวิธีนี้จะใช้ได้ผลกับใหญ่เสมอ

 

“ใหญ่ไม่ได้โกรธพี่กอล์ฟ แต่ใหญ่...เอ่อ เขินต่างหาก” มือของผมถูกสัมผัสด้วยมือนุ่มๆ ใหญ่รั้งและดึงผมเอาไว้ ผมค่อยๆ หันกลับมามองหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างอ้อนๆ

 

“พี่รักใหญ่นะ พี่พยายามอดทนแล้วจริงๆ นะคะ แต่ใหญ่รู้มั้ย การที่เราได้อยู่กับคนที่เรารัก และคนคนนั้นก็น่ารักมากๆ จนพี่รู้สึกว่ามันยากจะอดทนไหว พี่แค่อยากแสดงความรักที่มีต่อใหญ่บ้าง ถ้ามันมากเกินไปพี่ก็ขอโทษนะคะ” ผมถูกสวมกอดจากคนรักของผม บอกแล้วว่าวิธีนี้มันได้ผลทุกครั้ง ใหญ่ทำเหมือนใจแข็งแต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนกับน้อง คนนี้อ่อนไหวยิ่งกว่าใครๆ

 

เมื่อวันที่กลับมาจากเลี้ยงเด็กที่บ้านกำพร้า วันนั้นตรงกับวันเกิดของเป็นต่อ เพื่อนๆ ของใหญ่ก็มากันเต็มไปหมด ตอนที่อยู่กับเพื่อนๆ น้องๆ รายนี้ก็สนุกสนานดีหรอก แต่พอกลับมาถึงห้องก็แอบนั่งกอดหมอนร้องไห้เงียบๆ อยู่นานสองนาน

 

ผมนั่งกอดใหญ่เอาไว้เพื่อให้คนรักของผมได้ร้องไห้ออกมา เธอโผเข้ามากอดผมแล้วร้องไห้ไม่ยอมหยุด ผมทั้งกอดทั้งปลอบจนใหญ่สงบลงเอง ก็นะ เพราะว่าใหญ่รักและสนิทกับเพื่อนๆ น้องๆ กลุ่มนี้มากจริงๆ อีกอย่างเห็นห้าวๆ แบบนี้ ก็เป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน

 

“ใหญ่เล่นตัวมากไปใช่มั้ย พี่กอล์ฟเบื่อใหญ่หรือเปล่า...”

 

“ไม่เคยเบื่อเลยค่ะ จะเบื่อได้ยังไงกัน คิดมากไปเรื่อย พี่ว่ามานั่งเช็ดผมให้แห้งดีกว่า แล้วเดี๋ยวออกไปข้างนอกกับพี่นะคะ นัดกับไอ้ปั้นกับโจ้เอาไว้ว่าจะไปหาอะไรทานด้วยกัน” เท่านั้นแหล่ะคนที่ผมจูงมานั่งที่โซฟาก็ยิ้มร่าได้ทันที

 

“ไปค่ะ ไปกัน ใหญ่จะไปเม้ากับนังโจ้มันด้วย มันไม่ยอมมานอนค้างกับใหญ่เลย สงสัยกลัวพี่ปั้นจะโดนฉกไปแหงมๆ ออกจะหล่อ เพอร์เฟคขนาดนั้น สาวๆ คงอยากได้กันเต็มที่” ผมเหล่ตามองคนรักของตนเองที่พูดผมคนอื่น ถึงคนอื่นที่ว่าจะเป็นเพื่อนสนิทของผมก็เถอะ

 

“ชมไอ้ปั้นมันตลอดเลย พี่หล่อสู้มันไม่ได้ตรงไหนกันคะ งอนนะเนี่ย” ผมถูกบีบจมูกแรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มทะเล้นของคนข้างกายที่ส่งมาให้ กับเสียงหัวเราะใสๆ อย่างอารมณ์ดี

 

“มีงอนด้วยหรอพี่กอล์ฟ ไม่เอาไม่งอนค่ะ ใหญ่ชมพี่ปั้น แต่ใหญ่ไม่ได้รักพี่ปั้นนี่นา ขืนไปรักพี่ปั้นนังตุ๊ดมันฆ่าใหญ่ทิ้งพอดี” ผมค่อยๆ เช็ดเส้นผมให้กับใหญ่อย่างเบามือที่สุด คนนี้ไม่ค่อยไว้ผมยาวสักเท่าไหร่ ตัดผมสั้นแบบทะมัดทะแมงแต่ดูดีตามแบบฉบับ ทำเอาคนคิดว่าใหญ่เป็นทอมกันหมด

 

ผมก็คนหนึ่งล่ะที่เคยคิด

 

 “แล้วใหญ่รักใครล่ะคะ...” ผมย้อนถามกลับไป คนนี้ไม่ได้บอกรักผมบ่อยนักหรอก กว่าจะได้ยินคำว่ารักแต่ละทีนี่แทบจะงัดสารพัดไม้มาหลอก มาอ้อน มาบังคับกันให้วุ่น

 

“ก็คนหล่อกะล่อนคนนี้ไง” วันนี้มาแปลกแฮะ แต่ก็ดีแล้วหล่ะ ไปบังคับมากไม่ได้หรอกกับคนนี้ ได้เท่านี้ก็ดีแล้ว

 

ปกติผมจะคุ้นเคยกับผู้หญิงที่เข้าหาและเข้าถึงง่าย และเป็นที่รู้กันว่า เวลาที่ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสองในที่ลับตา มันจะสานต่อไปถึงไหนต่อไหน แต่กับคนนี้มันไม่ใช่ ผมต้องวางตัวให้ดีที่สุด เพื่อคนที่ผมรักมากที่สุด

 

“ชื่นใจจริงๆ ว่าแต่ต้นไม้ที่พี่ฝากเอาไว้โตหรือยังคะ...”

 

“โตแล้วค่ะ แถมกำลังจะออกดอกแล้วด้วย” ใหญ่ลุกขึ้นเดินออกไปที่ระเบียง ผมก็เดินตามหลังไป ต้นไม้ที่ผมซื้อมาฝากให้ใหญ่ดูแลคือต้นเบญจมาศ ชื่อเดียวกับเจ้าของห้อง เป็นดอกเบญจมาศสีแดง มันมีความหมายซ่อนอยู่ด้วยนะครับ

 

“นี่ไงคะพี่กอล์ฟ ใหญ่รดน้ำใส่ปุ๋ยอย่างดี มันโตเร็วมากเลยนะ...” ที่ริมระเบียงถูกจัดเป็นสวนเล็กๆ กะทัดรัดตามเนื้อที่ เป็นมุมที่ผมกับใหญ่ลงมือปลูกต้นไม้ด้วยกัน มีอุปกรณ์สำหรับตัดแต่งต้นไม้อยู่ตรงมุม และมีโต๊ะและเก้าอี้สำหรับนั่งพักผ่อนหย่อนใจในวันว่าง

 

“รู้มั้ยคะว่าเบญจมาศสีแดงมีความหมายว่าอะไร...” คนรักของผมส่ายหน้าไปมา พลางฉีดน้ำใส่ไม้ประดับที่แขวนเอาไว้อย่างเอาใจใส่

 

“มันหมายความว่า รักใคร่ชอบพอ...ไงคะ ที่พี่ให้ใหญ่ไว้ดูแล ไม่ใช่เพราะแค่ว่าต้นไม้ต้นนี้มีชื่อเดียวกับใหญ่แค่นั้นหรอกนะ แต่มันหมายความว่าเราสองคนกำลังปลูกความรักให้มันงอกงามและเติบโตขึ้นตามกาลเวลา...” แก้มใสๆ ที่ไร้เครื่องสำอางตกแต่ง กลับแดงปลั่งขึ้นมาราวกับสีของดอกเบญจมาศที่กำลังเริ่มแย้มบาน เห็นคนเขินเร่งการฉีดรดน้ำอย่างหนัก จนผมต้องเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอเอาไว้

 

“อีกไม่นานมันก็จะเบ่งบาน เหมือนความรักของเราสองคน ขอบคุณนะคะที่ดูแลความรักของเราอย่างดีที่สุด รักนะคะ” ผมกุมมือของใหญ่เอาไว้ บอกคำว่ารักอีกครั้งอย่างเต็มไปด้วยความหมายที่อัดแน่น

 

“ใหญ่ต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่กอล์ฟ ขอบคุณที่อดทนเพื่อผู้หญิงเรื่องมากคนนี้นะคะ ใหญ่ก็รักพี่กอล์ฟค่ะ” ผมโอบกอดคนรักของผมอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบาๆ เราสองคนมองสบตาและส่งยิ้มให้แก่กัน ท่ามกลางไม้ดอกไม้ประดับที่เป็นพยานรัก

 

กว่าจะเจอคนที่ใช่ กว่าจะเรียนรู้จักคำว่ารักแท้ อาจจะเสียเวลาไปบ้าง แต่ทว่ามันก็คุ้มค่าที่ได้มาซึ่งความรักนะครับ

 

....................

 

 

 

 

[โก้]

 

ก่อนจะเกริ่นเข้าเรื่องของผม ผมขอถามอะไรอย่างได้ป่ะ ทำไมผมถึงมาอยู่ในตอนของตัวประกอบวะ อย่างผมเนี่ยเค้าเรียกว่าคู่รองไม่ใช่รึไง เรื่องหลักผมมีบทบาทนะเว้ย แล้วไหงตอนนี้มาอยู่ในตอนตัวประกอบ

 

“เอาน่าพี่โก้ ขนาดที่เป็นตอนของเรา คู่รักปัญญาอ่อนนั่นยังแย่งบทได้เลย พี่โก้มาโผล่ในตอนตัวประกอบแต่ไม่ถูกแย่งซีน มันน่าจะดีกว่าน้า” ไอ้ต็อปมันว่างั้นแน่ะ ผมเป็นคนเชื่อฟังเมียซะด้วยสิ เพราะอย่างนั้นผมจะไม่โวยวายก็แล้วกัน

 

ว่าแต่ว่าไอ้คู่รักปัญญาอ่อนนั่นจะไม่มาแย่งซีนผมจริงๆ ใช่มั้ย

 

“ว่าไงพี่โก้ ไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ...” เหอะ พูดถึงหมา หมาก็มา ไอ้ต่อแม่งโผล่หน้าของมันมาให้ผมเห็นแต่ไกล ตามหลังมันเข้ามาในบ้านของผมก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้ห่าพายไง ไอ้ตัวแย่งซีน

 

“มาทำห่าอะไรกัน...” นี่ผมทักทายเพื่อนผมกับเพื่อนเมียแบบโคตรเป็นมิตรเลยใช่มั้ย ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมันจะต้องโผล่มาในช่วงเวลาของผมวะ หรือว่ามันจะเอาคืนที่เมื่อก่อนผมชอบโผล่เข้าไปขัดจังหวะพวกมัน แม่งต้องเอาคืนผมแน่ๆ

 

“แวะมาหาไง กูกับไอ้ต่อจะไปอังกฤษกันหนึ่งสัปดาห์ เลยมาถามว่าอยากได้อะไรมั้ย แต่ฝากเงินมาด้วยนะ ช่วงนี้กูจน...”

 

“งกว่ะไอ้พาย ตอนที่กูไปญี่ปุ่นกูยังซื้อเซ็กส์ทอยมาฝากตั้งเยอะตั้งแยะ เอาไปเล่นกับไอ้ต่อเพลินเลยไม่ใช่รึไง...

 

“เฮ้ยๆ อะไรวะพี่โก้ นี่ซื้ออะไรมาฝากพี่พายนะ ไม่เห็นมันเคยพูดถึง นี่มึงเอาไปเล่นกับใครวะไอ้พี่พาย ทำไมไม่เอามาให้กูเล่นบ้าง” เอ้าๆ นี่มันคืออะไรของมัน ไอ้หมาต่อนี่มันจะเอ๋อไปไหน นี่ตั้งใจจะปั่นหัวพวกมันเล่น แต่ไอ้ต่อมันไม่เหมือนคนทั่วไป มันทำอะไรแบบที่ไม่มีใครคาดคิดได้มาก

 

“อยู่ในกล่องใต้เตียงนอนไง อยากเล่นมากหรือไง คืนนี้จัดเลยมั้ยล่ะ ก่อนออกเดินทางก็ทำสักยกสองยก ตอนขึ้นเครื่องมึงจะได้นอนหลับสบายจนสุดปลายทาง...” ไอ้พายมันเชยคางไอ้ต่อแล้วทำหน้าตาหื่นใส่ จริงๆ ไอ้ต่อมันก็สมควรจะโดนแล้วหล่ะ เพราะว่ามันชอบวอนหาที่ตายเอง

 

“อ้อ งั้นเอาไว้วันหลังก็แล้วกันเนอะพี่พาย กูไม่ใช่เด็กๆ แล้วว่ะ ไม่อยากเล่นของเล่นบ้าบออะไรนั่น ว่าแต่เพื่อนต็อปอยากได้อะไรมั้ย เอาสาวต่างชาติป่ะ เดี๋ยวกูสอยมาฝากสักคนสองคน” ไอ้ต่อแม่งเนียนแถเปลี่ยนเรื่องไป มันจะพากันมาทำไมวะ นี่ผมไม่ได้อะไรนะ แค่สงสัยว่าเรื่องแค่นี้มึงโทรมาก็น่าจะได้

 

“ไม่เอา กูไม่ชอบกินของนอก กูชอบกินของพี่โก้ นี่มึงตั้งใจจะสอยกินเองแล้วเอากูมาอ้างหรือเปล่าเพื่อนต่อ...” ไอ้ต็อปแม่งขยิบตาให้ผม รู้ละ มันตั้งใจจะแกล้งไอ้ต่อกับไอ้พาย

 

“นั่นสินะ น้องมายของมึงอยากขย่มต้นฝรั่งแล้วล่ะไอ้พาย ท่าทางงานนี้มึงคงปล่อยให้ห่างสายตาไม่ได้ หน้าตาเห่ยๆ แบบนี้ แอบเสน่ห์แรงใช่เล่นนะเว้ย” ผมเป่าหูไอ้พายให้มันหันไปเขม่นไอ้ต่อ มันตีกันให้ดูสนุกจะตายไป

 

“ไอ้หมาต่อน่ะหรอ มันปีนต้นไม้ไม่เก่งหรอก มันเก่งแค่ปีนกูนี่แหล่ะ เนอะ...” ไอ้ต่อมันส่งนิ้วกลางให้ไอ้พายแบบแสกหน้า เห็นเพื่อนตัวเองทำหน้าเขม็งและเดินไปโบกหัวเมียมันไม่แรงมากนัก แต่ไอ้ต่อมันก็โวยใส่แบบทันทีทันใด เออ ฮาดี

 

“เดี๋ยวกูก็ไม่ไปด้วยซะเลย อยากจะเอาแบบนั้นใช่มั้ยพี่พาย อยู่ต่อหน้าเพื่อนมึงทีไรทำเป็นข่มกูทุกที ที่อยู่ด้วยกันสองคนล่ะทำเป็นหงอ อย่าให้กูขึ้นนะเว้ย เพราะถ้ากูขึ้นแล้วกูลงไม่ได้ ฮ่าๆ” เหอะๆ สมแล้วที่ไอ้ต็อปมันเรียกไอ้สองคนนี้ว่าคู่รักปัญญาอ่อน มันปัญญาอ่อนมากขึ้นทุกวัน ไอ้ห่าพายที่ไม่เคยเอากับใคร ไม่เคยเข้ากับใครได้เลยตั้งแต่ที่อกหัก ตอนนี้ท่าทางมันจะเอาและเข้ากับไอ้ต่อได้ดีกว่าที่คิดเลยนะ คุณว่ามั้ย

 

“กูว่าถ้ามึงขึ้นยังพอจะลงได้ แต่ไอ้สั้นเนี่ยคงจะลงไม่ได้ ขาแม่งคงไม่ถึง...” ไอ้ต่อกับไอ้พายมันหันมาแทคมือกันอย่างชอบใจ ส่วนคนรักของผมก็งงไปเลยครับงานนี้

 

“เอ้าๆ พี่พาย ไหงมาลงที่ผมวะพี่ ทุกทีผมเห็นพี่รุมยำไอ้ต่อมันไม่ใช่รึไง...” ไอ้ต็อปมันโวยนิดๆ ที่อยู่ดีๆ ก็ถูกไอ้พายมันกัด

 

“เอาน่าต็อป ให้มันเป็นวันของกูบ้างเหอะ ว่าแต่ว่าจะฝากซื้ออะไรกันมั้ยวะ เดี๋ยวจะกลับไปแพคของต่อละ” ผมกับไอ้ต็อปส่ายหน้าไปมาอย่างปฏิเสธ เพราะว่าเดี๋ยวเดือนหน้าผมก็จะไปหาน้องสาวที่นั่นเหมือนกัน อยากได้อะไรค่อยไปหาซื้อเอาก็แล้วกัน

 

“เดี๋ยวกูกับไอ้ต็อปจะไปหายัยแก้มเดือนหน้า อยากได้อะไรเดี๋ยวพวกกูซื้อเองแล้วกัน ตอนนี้เชิญพวกมึงกลับไปสมสู่กันเหอะไป กูจะนอน” นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ววะ มันยังอุตส่าห์จะมาหาผมที่บ้าน ไอ้คู่นี้แม่งประหลาดขึ้นทุกวี่ทุกวัน

 

“พอมีเมียแล้วลืมเพื่อนรักอย่างกูเลยนะมึง เชิญมึงกับไอ้สั้นสมสู่กันไปเองเถอะ กูกับไอ้ต่อแค่แวะมาหาเพราะเป็นทางผ่านแค่นั้น ไปกันดีกว่าหมาต่อ ไปรื้อกล่องเซ็กส์ทอยมาลองใช้กันดีกว่าเนอะ หึๆ” แล้วไอ้พายมันก็ลากหมามัน เอ๊ย เมียมันออกไป ความสงบสุขกลับมาสู่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง

 

“พี่โก้ พี่พายกับหมาต่อมันรุมต็อปอ่ะ” ไอ้ต็อปมันมานั่งข้างๆ  พลางยกเรียวแขนโอบกอดรอบคอของผมเอาไว้ หัวยุ่งๆ ถูๆ ไถๆ ที่อกไปมาอย่างอ้อนๆ

 

“ปล่อยมันไปเหอะ อย่างที่ไอ้ต่อมันว่านั่นแหล่ะ ให้เป็นวันของมันบ้าง ชาติหนึ่งมันจะถูกไอ้พายเข้าข้างสักที” นิ้วมือของผมสางลงบนเส้นผมนุ่มละเอียดดุจเส้นไหมของคนตัวเล็ก นี่ก็เริ่มจะดึกแล้ว เห็นทีจะต้องพาเด็กเข้านอนแล้วสิ

 

“สงสัยหมาต่อแม่งต้องเล่นของใส่พี่พายแน่ๆ หลังๆ มานี่พี่พายตามใจแม่งฉิบหาย ไม่ชินว่ะพี่โก้ ต็อปชินแต่ภาพที่ไอ้ต่อมันถูกแกล้ง ถูกพี่พายเอาแต่ใจใส่ อยากเห็นอะไรแบบนั้นอีกว่ะ” ก็อย่างที่ไอ้ต็อปว่านั่นแหล่ะ ไอ้พายมันรักของมันอย่างกับอะไรดี ตามใจจนผิดวิสัย นิสัยอย่างไอ้พายมันไม่ค่อยมานั่งเอาใจใครหรอก แม่งเอาแต่ใจตัวเองจนเคยตัว

 

“เหมือนที่มึงเล่นของใส่กูหรือเปล่า...”

 

“ต็อปไม่เคยเล่นของใส่พี่โก้นะ แต่ถ้าเล่นของพี่โก้เนี่ย ถนัดมากขอบอก” ผมช้อนร่างของไอ้ตัวเล็กที่ไม่รู้จักโตขึ้นจากโซฟา เด็กดีต้องนอนแต่วันนะรู้มั้ย แต่นอนท่าไหนอะไรยังไงว่ากันอีกที หึๆ

 

“พี่โก้ง่วงแล้วหรอ ต็อปยังไม่ง่วงเลย” มันประท้วงน้อยๆ ผมยักคิ้วให้มันแทนคำตอบ อยากจะนอนพักสักหน่อย วันนี้รู้สึกปวดหัวอย่างหนัก อาจจะเพราะเรื่องงานที่เจอมาด้วยมั้ง แต่ถ้าได้นอนกอดไอ้ต็อปทั้งคืน ตื่นเช้ามาอาจจะหายดีก็ได้

 

“ไม่ง่วงก็ไปนั่งเล่นนอนเล่นบนห้อง กูไม่ไหวแล้วว่ะวันนี้แม่งโคตรปวดหัว อากาศก็ร้อน งานก็เยอะ ยุ่งวุ่นวายชะมัด” นิ้วมือเล็กๆ เอื้อมขึ้นมากดขมับให้ผม การอุ้มไอ้ต็อปเดินขึ้นบันไดไม่ได้ทำให้รู้สึกเหนื่อยหรือเมื่อยเลยสักนิด

 

“ไม่สบายหรอพี่โก้ กินยาก่อนนอนมั้ย ปล่อยต็อปลงดีกว่าเดี๋ยวไปเอายาให้กิน” ผมส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ เรามาหยุดที่หน้าประตู ไอ้ต็อปเอื้อมมือไปจับลูกบิดเปิดประตูเพื่อที่เราสองคนจะได้เดินเข้าไปข้างใน

 

“ไม่เป็นไร กูกินแล้วล่ะ ได้นอนพักแบบเงียบๆ ทั้งคืนน่าจะดีขึ้น มึงอยากทำอะไรก็ทำไปแล้วกัน...” ผมวางมันลงบนเตียงนอน เดินเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ไอ้ต็อปมันเดินตามเข้ามายืนกอดเอวผม พลางหยิบแปรงมาป้ายยาสีฟัน ยืนเคียงข้างกันแบบนี้เกือบทุกคืนแหล่ะครับ มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ทำให้ผมมีความสุขทุกวันนั่นแหล่ะ

 

  ผมมองดูภาพสะท้อนในกระจกเงาตรงหน้า ร่างสูงๆ ของผมมีร่างเล็กๆ ของไอ้ต็อปยืนเคียงข้าง ผมว่ามันคงหยุดการเติบโตแล้วหล่ะ แต่ตัวเล็กๆ น่ารักๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พาไปไหนมาไหนใครๆ ก็คิดว่าเป็นน้องชาย หึๆ

 

เปล่านะ ผมไม่ได้อายที่จะบอกให้คนทั้งโลกรู้ว่ามันคือคนรักของผม ผมแนะนำมันอย่างภาคภูมิใจว่ามันคือคนที่ผมรัก ผมไม่สนหรอกว่าใครจะมองยังไง ผมสนแค่ว่าสำหรับผมแล้ว คนที่ผมรักต้องมีความสุข

 

“พี่โก้ ที่คางมีฟองด้วยล่ะ” นิ้วเรียวเล็กปาดที่ปลายคางของผม รอยยิ้มที่ส่งมาให้ทำให้ผมยิ้มตามได้อย่างไม่ยาก คนเราจะมานั่งถามหาเหตุผลกันทำไมให้มันมากความ ว่าเพราะอะไรถึงได้รักคนคนนี้

 

สำหรับผมแล้วเหตุผลมันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคงเป็นความรู้สึกของผมมากกว่า

 

“นอนนะต็อป กูไม่ไหวจริงๆ” ผมทิ้งตัวลงนอน ไอ้ต็อปทิ้งตัวลงนอนข้างๆ พลางดึงผ้าขึ้นมาห่มทับร่างของเราทั้งคู่

 

“รู้หรอกว่าพี่โก้ไม่ไหว เพราะถ้าพี่โก้ไหวไม่นอนแต่หัววันแบบนี้หรอก นอนพักนะเดี๋ยวต็อปนวดขมับให้” ผมส่งยิ้มให้ไอ้ต็อปก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ภาพที่มันส่งยิ้มให้กับผมถูกความมืดเข้ามาแทนที่ สัมผัสเบาๆ กดวนที่ขมับทั้งสองข้างไปมา ผมรู้สึกสบายและผ่อนคลายมากขึ้นเล็กน้อย

 

“ถ้าตื่นมาแล้วยังไม่ค่อยยังชั่ว ต็อปพาไปหาหมอนะ” ผมพยักหน้ารับช้าๆ แต่ถ้าตื่นมาแล้วไม่หายผมจะไม่บอกมันหรอก ผมขี้เกียจจะไปหาหมอให้เสียเวลา เอาเวลามานอนกอดไอ้ต็อปมันยังจะดีซะกว่า

 

“เฮ้อ ชักเริ่มจะง่วงเหมือนกัน นอนกอดพี่โก้ดีกว่า” หลังจากที่มันบีบๆ นวดๆ ขมับผมอยู่สักพัก ไอ้ต็อปก็ทิ้งตัวลงนอนและขยับเข้ามาหา ผมโอบกอดลูบแผ่นหลังบางไปมาอย่างเบามือ

 

“พรุ่งนี้ถ้าไม่หายต้องไปหาหมอจริงๆ นะพี่โก้”  มันพูดเบาๆ ที่ข้างหูของผม ย้ำอีกครั้งด้วยความห่วงใย มือเล็กๆ ก่ายอยู่ที่หน้าอก ผมนอนนิ่งๆ ไม่ได้แสดงให้มันรู้ว่าผมยังไม่ได้หลับ เพียงแค่อยากนอนเฉยๆ ให้มันรู้สึกผ่อนคลายก็เท่านั้น

 

“...ฉันเคยเกือบพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต หากในวันที่ฉันล้มอยู่ ไม่มีหนึ่งใจของเธอ ฝันคงจบ หลายสิ่งที่ดีคงหมดทางได้เจอ หนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืมได้เลย...” เสียงฮัมเพลงเบาๆ ดังอยู่ใกล้ ผมลืมตาตื่นขึ้นมา ท่ามกลางห้องนอนที่มืดมิด เสี้ยวหน้าของไอ้ต็อปมันซุกอยู่ที่อกของผม มันคงยังไม่รู้สึกตัวว่าผมกำลังเฝ้ามองดูมันอยู่

 

“ขอบคุณที่รักกัน... ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่ จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด” พอมันเริ่มขยับ ผมก็หลับตาลงอีกครั้ง สัมผัสนุ่มๆ จากปากหยุ่นๆ แตะลงมาที่แก้มของผม ผ่านไปอีกแค่ไม่กี่วินาที สัมผัสนั้นก็ตราตรึงลงมาที่ริมฝีปากของผมอย่างเนิ่นนาน

 

“รักพี่โก้ที่สุดเลยนะรู้มั้ย ขอบคุณนะที่รักต็อปมาตลอด ให้ต็อปเป็นคนที่โชคดีที่สุดตลอดไปเลยนะ” เตียงนอนยวบตามแรงขยับของไอ้ตัวเล็ก หลังจากที่แอบจูบผมแล้ว ไอ้ต็อปก็เลื่อนลงไปนอนซุกหน้าเข้ากับอกของผมอีกครั้ง น่ารักใช่มั้ยคนรักของผมคนนี้

 

ผมลืมไปจนเกือบจะหมดแล้ว กับภาพของไอ้ตัวหน้าหม้อ เจ้าชู้ ที่ฟันไม่เลือกหน้า ตั้งแต่ที่มันคบกับผม มันก็ไม่เคยข้องเกี่ยวกับใครอีกเลย แน่นอนว่าน่ารักแบบมันมีคนเข้าหาไม่ขาดสาย แต่มันก็พิสูจน์ให้ผมรับรู้แล้วว่า มันรักผมมากแค่ไหน

 

ผมเองก็รักมันมาก ระหว่างเราอาจจะเริ่มต้นที่ความสับสนของมัน กับความถูกใจของผม แต่ทว่าวันเวลาที่ผ่านมา พิสูจน์ให้รู้แล้วว่าเรารักกันมากแค่ไหน ทั้งๆ ที่มันน่าจะเป็นคนที่อ่อนไหวไปกับสิ่งเร้าที่เข้ามาแท้ๆ แต่มันกลับมั่นคงและจริงจังกับความรักของเรามาก

 

และอย่างนี้จะไม่ให้ผมรักมันได้ยังไง

 

เวลาล่วงเลยผ่านมานับชั่วโมงผมก็ยังไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ ผมนอนมองดูไอ้ตัวเล็กของผมที่ตอนแรกมันนอนซุกอยู่กับอกของผม ผ่านไปราวๆ สิบห้านาที มันก็เริ่มขยับตัวพลิกไปอีกทาง

 

ผ่านไปอีกไม่กี่นาทีมันก็ถีบผ้าทิ้ง ผมต้องดึงผ้าขึ้นมาห่มให้มัน ผ่านไปอีกแค่แป๊บเดียว มันก็ถีบผ้าทิ้งอีกรอบ แถมยังเหวี่ยงแขนฟาดใส่ผมอีก เอาเข้าไป ไอ้นี่มันนอนร้ายไม่เบา แต่ก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ทุกคืนหรอกครับ

 

“แล้วกูจะได้นอนมั้ยละเนี่ย” ผมยิ้มน้อยๆ อย่างเอ็นดูปนระอา ไอ้นี่มันเป็นตัวร้ายสำหรับผมเสมอ มาทำให้ผมรัก มาทำให้หลงจนไม่รู้ว่าจะโงหัวขึ้นมาได้ยังไง

 

“น่ารักไปนะมึงน่ะ” ผมเกลี่ยแก้มมันเล่น อาการปวดหัวยังไม่ทุเลาลงแต่ก็ไม่ได้ทรมานอะไร การได้อยู่แบบเงียบๆ บ้างก็ทำให้รู้สึกสบายใจมากขึ้นแล้ว

 

มันนอนพลิกไปมาอีกสักพักใหญ่ๆ สุดท้ายมันก็พลิกกลับมาทางผม ขยับตัวเข้ามาหาไออุ่นอีกครั้ง ผมเฝ้ามองดูว่ามันจะด้นอีกหรือเปล่า เพราะถ้ามันยังดิ้นก็ป่วยการจะมาห่มผ้าให้ ไว้ให้มันหลับสนิทแบบจริงๆ เสียก่อน ค่อยห่มผ้าให้ทีเดียว

 

ผมไม่เหมือนไอ้พายที่ชอบเปิดแอร์แบบเย็นยะเยือก มันเป็นคนที่ป่วยง่ายแต่เสือกไม่ดูแลตัวเอง แต่มันก็มีไอ้หมาต่อดูแลแล้วนี่นะ ผมก็เบาใจ เพราะขี้เกียจจะวิ่งหายาไปให้แม่งแดก เหอะๆ

 

“ฝันดีนะต็อป ฝันถึงกูด้วยล่ะ” ผมโยกหัวกลมๆ ของคนที่หลับสนิทไปแล้วเบาๆ เรื่องง่ายๆ ก็สามารถทำให้เรามีความสุขได้นะคุณว่ามั้ย กับการที่ได้นอนกอดคนที่เรารักข้ามค่ำคืนที่เงียบเหงา ตื่นนอนมาในเช้าวันใหม่ที่สดใส ก็ได้เห็นหน้าคนที่เรารักเป็นคนแรก

 

แม่งโคตรมีความสุข

 

 

 

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์ส่องกระทบเปลือกตา เมื่อรู้สึกตัวอาการปวดหัวก็เล่นงานทันที แทนที่เมื่อคืนนี้ได้นอนพักอย่างเต็มที่จะทำให้ผมรู้สึกดีมากกว่าเดิม แต่ทว่ามันกลับทำให้ผมรู้สึกมึนและหนักหัวยิ่งกว่าเก่า

 

“พี่โก้ เดี๋ยวล้างหน้าแปรงฟันจัดการตัวเองให้เรียบร้อยนะ ต็อปจะเตรียมรถแล้วเราไปหาหมอกัน...”

 

“ใครเป็นอะไรวะ มึงไม่สบายหรอ” ผมแกล้งถามออกไปแบบนั้น มันมองค้อนผมทันที มือนุ่มๆ อังลงมาที่หน้าผากของผม พร้อมกับบ่นอุบว่าทำไมตัวผมถึงได้ร้อนขนาดนี้

 

“พี่โก้นั่นแหล่ะที่ไม่สบาย ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ หน้าตาก็ป่วยจนหมดหล่อแล้วเหอะ ลุกไหวมั้ยพี่โก้ จัดการตัวเองนะเดี๋ยวต็อปขอโทรไปหาหมอเพื่อนัดเวลาก่อน...” ผมตวัดแขนกอดรัดเอวของมันเอาไว้ ดึงให้ลงนั่งบนเตียงนอนและส่ายหน้าไปมา

 

“ไม่เอา กูไม่ไปหาหมอ ไม่ได้เป็นห่าอะไรสักหน่อย แค่นอนพักสักวันก็ดีขึ้นแล้ว...”

 

“เมื่อคืนนี้พี่โก้บอกว่าแค่นอนสักคืนก็หาย แล้วมันหายที่ไหนละเนี่ย เห็นจะมีแต่หนักกว่าเดิม” มันหันมาทำเสียงดุใส่ผมซะงั้น แต่ไม่ได้มีความน่ากลัวสักนิด ผมไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาล ไม่ชอบกลิ่นยา ไม่ชอบอะไรที่เรียกว่าโรงพยาบาล จบ!

 

“ให้กูไปก็ได้ ดีเหมือนกันเวลาที่นางพยาบาลมาตรวจร่างกายกู เผื่อมีคนสวยๆ มาดูแลแม่งจะได้หายไวๆ” ไอ้ต็อปมันสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของผม หันมามองค้อนใส่อย่างเคืองๆ ท่าทางแบบนี้ให้เห็นตอลดเวลาที่มันงอน

 

“แค่คิดก็ผิดแล้วพี่โก้  แล้วไม่ต้องเอาเรื่องนี้มาล่อให้ต็อปติดกับเลยเหอะ ลุกเลยเร็วๆ ไปหาหมอกัน” คิดว่าจะหลงกลแต่ก็ไม่แฮะ มากอดอกทำหน้าตาจริงจังใส่แบบนี้ จะกลัวมันดีมั้ยวะ

 

“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบโรงบาล กูเกลียดกินยากลิ่นไข้ กูยืนยันคำเดิมว่าไปไม่” ผมทิ้งตัวลงนอนอย่างไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจ ไอ้ต็อปมันทำหน้ายุ่ง พยายามดึงแขนผมอย่างสุดแรงเพื่อที่จะให้ผมลุกขึ้นจากที่นอน แต่ตัวเท่าลูกหมาแบบนั้น จะทำห่าอะไรได้วะ

 

“พี่โก้ไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าต็อปเป็นห่วง ถ้าไม่ยอมไปหาหมอก็ไม่ต้องมาพูดกัน ต็อปจะไม่สนใจจริงๆ นะ” แล้วมันก็เดินงอนออกจากห้องไป แต่ก็โผล่หน้ากลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับแลบลิ้นใส่ผมซะงั้น

 

“ถ้ากูมีแรงสักหน่อย จะลากมากัดลิ้นให้ขาดเลยไอ้ต็อป...”

 

“อยากมีแรงก็ไปหาหมอ กินยา นอนพัก จะได้หาย ให้โอกาสคิดอีกที จะไปไม่ไปพี่โก้” ถ้าผมไม่ไปมันคงจะไม่หยุดวุ่นวายกวนใจผมสินะ ไม่ได้รำคาญมันหรอก แต่กลัวมันจะงอนมากกว่า

 

“ครับๆ เมียว่าคำไหนผัวก็ว่าตามนั้นครับ” สุดท้ายผมก็ต้องยอมแพ้ให้มันจนได้สินะ ต้องลุกขึ้นจากเตียง ต้องเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาจัดการตัวเอง ต้องมานั่งให้มันแต่งตัวให้ เออ อารมณ์ดีขึ้นมาเลยไอ้เตี้ยเอ๊ย

 

 

 

หลังจากกลับจากโรงพยาบาล ผมก็กลับมานอนบนเตียงตามเดิม แอบคิดในใจว่าจะไปทำไมก็ไม่รู้ กลับมาก็ไม่ได้ดีขึ้นสักหน่อย ยิ่งนั่งรถไปมามาท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวแถมรถยังติดเป็นชาติ กลับมาถึงบ้านผมว่าอาการแม่งหนักกว่าเดิมอีก

 

“เป็นไงบ้างพี่โก้ ค่อยยังชั่วมั้ย” ผมพยักหน้ารับไปงั้นแหล่ะ ขืนบอกว่าการที่นั่งรถไปมายิ่งทำให้อาการแย่ เดี๋ยวมันจะรู้สึกผิดซะเปล่าๆ ตอนนี้มันยิ้มร่าอารมณ์ดีขึ้นมาเชียว เหอะๆ

 

“เห็นป่ะ ก็บอกแล้วว่าให้ไปหาหมอก็จบ นอนพักนะเดี๋ยวไปต้มโจ๊กมาให้ กินโจ๊ก กินยาจะได้นอนพัก...” มันกุรีกุจอวิ่งออกจากห้องไป ดูท่าจะเป็นห่วงผมเอาเรื่อง ก็นะ ผมไม่ได้ป่วยบ่อยนักหรอก ผมมันพวกอดทนและบึกบึน นานๆ ถึงจะป่วยให้มันมาดูแลสักที

 

“เฮ้อ ปวดหัวสัด” ผมนอนหลับตานิ่งๆ เดี๋ยวกินอะไรรองท้องก็คงจะนอนต่อ วันนี้คงต้องทิ้งไอ้ต็อปให้มันทำอะไรคนเดียวไปก่อน แต่เชื่อเหอะว่ามันวนเวียนอยู่แต่ในห้องนอนผมนี่แหล่ะ ไม่ไปไหนหรอก

 

“พี่โก้ โจ๊กร้อนๆ มาแล้ว” ผมลืมตาขึ้นมองไปที่ประตู มันส่งเสียงนำหน้ามาแต่ไกล ร่างเล็กๆ ของมันถือถาดอาหารเดินเข้ามา ยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีตลอดเวลาแหล่ะนี่น่ะ มันวางถาดใส่โจ๊กลงบนโต๊ะ กุลีกุจอเข้ามาพยุงผมลุกขึ้น ตัวเท่าลูกหมาจะช่วยห่าอะไรได้ หึ!

 

“นี่ต้มเองเลยนะจะบอกให้...”

 

“ก็ว่างั้นแหล่ะ หน้าตามันพิลึกชอบกล” ผมแกล้งให้มันทำหน้าอึ่งใส่ ก็ทำไมล่ะ เวลามันทำแก้มป่องๆ พองลมใส่ มันเหมือนอึ่งนี่ แต่เป็นอึ่งที่โคตรน่ารักแบบฉิบหาย

 

“ไม่ต้องพูดมากน่าพี่โก้ หน้าตาไม่ดีแต่รสชาติดีนะ กินน้าจะได้กินยา มาๆ ต็อปป้อน” มันทำเหมือนผมแขนเจ็บจนไม่สามารถกินเองได้ แต่ก็ดีแล้ว ให้มันเอาใจใส่ดูแลผมแบบนี้ ผมมีความสุขจะตายห่า

 

“ฟู่ๆ อ้าม...” ไอ้ท่าทางน่ารักๆ นี่มันเป็นท่าไม้ตายของไอ้ต็อปสินะ แม้กระทั่งตอนเป่าโจ๊กมันยังน่ารัก เหอะๆ เกิดมาเป็นผู้ชายทำห่าอะไร ทำให้ผู้หญิงอายกันไปแถบๆ นี่ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหนมานานมากแล้วนะ ผมมันพวกได้หลังแล้วลืมหน้ามั้ง

 

“อร่อยเว่อร์” ผมยกนิ้วให้มันอย่างเอาใจ แค่นั้นก็กอดแขนผมเอาหัวถูๆ อย่างดีอกดีใจ เด็กไปมั้ยมึง โจ๊กสำเร็จรูปแค่เติมน้ำร้อนแม่งก็กินได้แล้วไอ้ต็อป จะภูมิใจไปเพื่อ

 

“โจ๊กกับต็อปอะไรอร่อยกว่ากัน...”

 

“อันนี้ไม่เห็นต้องถาม เพราะคำตอบมึงก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้ว” ผมอ้าปากรอรับโจ๊กที่ไอ้ต็อปมันกำลังเป่าอย่างเอาเป็นเอาตาย น่ารักดีเนอะคนรักของผมเนี่ย โคตรเหมาะกับคนหล่อขั้นเทพแบบผมฉิบหาย….ใครว่าผมหลังตัวเองวะ ผมหลงไอ้ต็อปต่างหาก หัวปักหัวปำเลยด้วย

 

“ถ้างั้นก็กินโจ๊กให้หมด กินยานอนพัก แล้วหายเมื่อไหร่จะได้กินต็อป เนอะ” มันยิ้ม ยิ้ม และยิ้ม จนผมอดที่จะเอื้อมมือไปบีบแก้มมันไม่ได้ มันทำหน้างอใส่แต่ก็แค่ไม่นานหรอก ไอ้นี่มันฆ่าผมด้วยรอยยิ้มของมันนี่แหล่ะ

 

“เออ เดี๋ยวถ้ากูหายกูจะกินมึงทันทีเลย ตอนนี้กูอิ่มแล้ว เอายามาครับเมีย กูจะได้นอนพักสักที หัวจะทิ่มลงพื้นแล้วว่ะ” เพิ่งรู้ว่าไอ้ต็อปแม่งก็ดูแลคนเป็น ปกติมีแต่ผมที่ดูแลมัน แต่ตอนนี้มันดูแลผมอย่างดี หาอะไรให้กิน ป้อนยาป้อนน้ำ พยุงผมลงนอน ตอนนี้มันก็มานั่งบนพื้นพิงเตียงนอนฝั่งที่ผมนอน เห็นมันยกการ์ตูนมาเป็นตั้ง คงกะว่าจะมานั่งอยู่เป็นเพื่อนผมกระมัง

 

“มานั่งบนเตียงมั้ยวะ...” เตียงนอนของเราก็โคตรจะใหญ่ แม่งลงไปนั่งเล่นที่พื้นทำไมวะ

 

“ไม่เอาดีกว่า นอนบนเตียงกับพี่โก้แล้วใจมันหวิว อยากจะปีนพี่โก้ไงไม่รู้ คนป่วยน่ะนอนไปเหอะ อย่ามาสนใจต็อปเลย นอนซะๆ” มันว่างั้นแน่ะ งั้นผมนอนก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวถ้ามันอยากจะขึ้นมานอนเล่นบนเตียง มันก็มาเองนั่นแหล่ะ

 

ผมกำลังจะหลับตานอนพัก อยู่ๆ ไอ้ตัวน่ารักมันก็ชะโงกหน้ามาหา พร้อมกับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของผม

 

“รักพี่โก้นะ...” มันกระซิบเบาๆ ทิ้งตัวลงนั่งอ่านหนังสือตามเดิม ผมวางมือบนหัวของไอ้ต็อป ยีเบาๆ อย่างมันเขี้ยว น่ารักเกินไปไอ้เตี้ยเอ๊ย

 

ชีวิตผมก็ไม่มีอะไรมากมายหรอกครับ แค่มีไอ้ต็อปผมก็คิดว่ามันโอเคแล้วหล่ะ ไม่หวือหวา ไม่วุ่นวาย มีกันและกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผมก็พอใจแล้ว

 

..........100%..........

 

#ยุ่งนัก

ครบละจ้า 555 อิพี่โก้แอบมีแขวะคนแต่งนะคะ ใจร้ายมากเลยนะขอบอก

กลับมาแต่งยุ่งนัก ไม่คิดว่าจะได้รับการตอบรับที่ดีแบบนี้ ขอบคุณมากค่า ขอบคุณที่ยังคงรักและคิดถึงเรื่องนี้อยู่

เจอกันตอนหน้าค่า




 

              เมจพี่ต้นน้องเลิฟค่า


            

เมจ 6 หนุ่มวิศวะ (แก๊งคุณชาย) 

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14318 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 20:52
    น้องเลิฟน่าร๊ากกกกกกก 6 หนุ่มวิศวะนี่สมกับเป็นแก๊งคุณชายเลยอ่ะ หล่อ ดูดี ทุกคนเลยยยยย

    มาต่อเร็วๆน้าาาา รออ่านจ้าาา >//<
    #14318
    0
  2. #14314 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 23:44
    พี่ต้นอกหักอ่าาา เซียนใจร้ายยยยย น้องเลิฟผู้น่าสงสารรร
    พี่กอล์ฟโครชตรน่ารักกก ชอบน้องเค้านะ
    #14314
    0
  3. #14310 ♡.Piero (@jaruko) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 22:47
    พี่โก้ต็อปน่ารักกกกก
    6 คุณชาย น่ากินทั้งน้านนน
    #14310
    0
  4. #14309 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 22:40
    อ๊ายๆๆๆๆ >.< ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้เนี่ย พี่โก้กะสต็อป

    คราวนี้พี่พายกะน้องต่อไม่แย่งซีนน๊า... หุหุ อย่าน้อยใจไปเลย
    #14309
    0
  5. #14308 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 21:49
    ขำพี่โก้ มีบ่นๆ สต็อปน่ารักขึ้นเยอะอ่าา
    #14308
    0
  6. #14307 MinjunKT (@tae-why) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:27
    ต็อปน่ารักขึ้นเยอะเลยยยย 
    #14307
    0
  7. #14306 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 18:37
    แค่พี่โก้เปิดมาก็ขำแล้วค้า 55555 มีตัดพ้อต่อว่านะ ขำอ่ะ แถมยังมีพี่พายน้องต่อโผล่มาแย่งซีนอีก อิอิ ได้เห็นพี่โก้กับต๊อปสลับหน้าที่กันด้วย น่ารักดีนะเนี่ย^^
    #14306
    0
  8. #14305 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 18:22
    แหม เขินอะ  รักและดูแลกันดีมากๆเลย
    #14305
    0
  9. #14302 ml (@cocoa-sweet) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 16:14
    ต๊อปน่ารักเบาๆ ขี้อ้อนสุดๆ
    #14302
    0
  10. #14301 Myworld (@Lovemi) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 11:22
    คิดถึงเรื่องนี้เสมอค่ะ อ่านไม่เคยเบื่อ เหมือนเราผูกพันกันแล้ว 555 >< รักทุกคู่เลย ที่สำคัญคือรักไรท์เตอร์เช่นกันค่า~ คิดถึงพายต่อจริงๆ อ๊ากกก
    #14301
    0
  11. #14299 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 10:34
    น่ารักไปนะสต็อป พี่โก้นี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นละ 
    #14299
    0
  12. #14298 Peepim Not cry (@pim002542) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 04:38
    ชอบทุกคนทั้งตัวเอกทั้งตัวประกอบคะ
    ถ้ากลับมาแต่ง ยุ่งนักต่ออีก จะกรี็ดลั่นโลกเลยคะ
    #14298
    0
  13. #14296 casi (@citi) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 23:53
    น่ารักทุกคู่เลย ชอบอ่ะ แต่งมาเรื่อยๆน๊า
    ตามทั้งยุ่งนัด ทั้งสินกำเลย สนุกดี
    #14296
    0
  14. #14295 kim (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 23:38
    เอาเถอะ ต็อปโคตรน่ารัก >_<



    น่าร้ากกกกกกกกมว๊ากกกกกกกก

    อิจฉาพี่โก้ได้ปะ มีแฟนน่ารักเนี้ย
    #14295
    0
  15. #14294 Produck (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 23:24
    ต๊อปน่ารักอ่ะ อ้อนได้อ้อนดี เป็นพี่โก้นี้ไม่ทนน่ะ บอกเลย อิจฉา
    #14294
    0
  16. #14293 DuckingSunshine (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:50
    พี่กอล์ฟจังเล้ยยยยยยยยยยยยยยยย >_____< (ในอิมเมจ)

    ทำไมอิจฉาคู่โก้ต๊อปจังพี่เกรท หวานมาก ชอบบบบ

    #14293
    0
  17. #14292 Khunkolf (@kolfzaa) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 22:21
    แบบว่าจะตายเพราะพี่โก้ตอปนี้ล่ะ
    #14292
    0
  18. #14291 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 21:51
    พี่โก้~ ไม่ค่อยได้ออก พอออกก็โดนแย่งซีน แต่พอถึงตอนของพี่แล้วก็นะ -////-

    น่ารักมากๆ พี่นี่ทั้งรักทั้งหลงต็อปมากๆเลยนะ แต่ต็อปน่ารักแบบนี้ใครจะทนไหว

    ไม่ใช่แค่พี่โก้ที่ดูแลต็อปคนเดียว แต่ในวันที่พี่ป่วยต็อปก็ดูแลพี่ได้ดีมากๆด้วย ^^



    #14291
    0
  19. #14290 Mui (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 21:46
    ชอบทุกคู่เลยค่ะ แต่ยังขาดพี่ปาล์มกับพี่ปริ๊นนะคะ เดี๋ยว2คนนี้น้อยใจนะ ไม่มีคู่แถมยังไม่ได้ออกตอนนี้อีก
    #14290
    0
  20. #14284 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 21:54
    ว้าวๆ พี่ใหญ่มุมนี้แบบว่า น่ารักอ่ะ หุหุ

    พี่ใหญ่ดูไม่ใช่พี่ใหญ่เลย ฮ่า...
    #14284
    0
  21. #14280 Masato (@keyvongola) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 01:11
    ลุ้นคู่ใหญ่
    #14280
    0
  22. #14279 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 01:01
    มาต่อเร็วๆน้าาาา อยากอ่านนนนมากกกก น่าร๊ากกกกกกก
    #14279
    0
  23. #14278 HyunMin (@keygoon) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 23:32
    น่ารักมุ้งมิ้งกันมากเลยอ่ะ
    #14278
    0
  24. #14269 NineU (@vitamilk18) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 19:45
    ต้นเลิฟน่ารักมากมาย -//- แอบอยากอ่าน ต้นเซียนคิน -.....- 5555555 คู่ใหญ่กอล์ฟ โคตรฟิน -//- น่ารักมากอ่ะ
    #14269
    0
  25. #14266 aimmyoom (@aimmyoom) (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 14:50
    น้องเลิฟฟฟ ฮอลลลลลฟินนนน -3-
    #14266
    0