OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 116 : .....ดื้อนัก! รักดีมั้ย..... 07. วันวาน (ฮ่องเต้ & น้ำปั่น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    21 มิ.ย. 57



 07. วันวาน (ฮ่องเต้ & น้ำปั่น)

 

 

[ฮ่องเต้]

 

เสียงเล็กๆ ของคนน่ารักดังเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก ตั้งแต่ที่เราเข้ามาเหยียบที่บ้านใหญ่ ย่าน้อยอย่างนั้น ย่าน้อยอย่างนี้ ทั้งอ้อน ทั้งเอาใจ แม่ผมจนหลงไม่รู้ว่าจะหลงยังไงแล้วล่ะกับคนนี้

 

“ย่าน้อยฮะ น้ำปั่นสูงขึ้นตั้งสองเซ็นแน่ะ ฮ่องเต้ชอบว่าน้ำปั่นเลี้ยงไม่โต ใครว่าไม่โตเนอะ” คนน่ารักของผมกำลังหาพวกอยู่ครับ ดูท่าจะสำเร็จเสียด้วย เพราะว่าแม่ของผมนี่เอ็นดูและรักน้ำปั่นมาก

 

“นั่นสิ หลานย่าออกจะโตวันโตคืน น่ารักน่าชังขนาดนี้ กลับมาอยู่กับย่าดีกว่าลูก ย่าคิดถึงน้ำปั่นจะแย่...” ผมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่สนใจเด็กดื้อที่หันมาทำท่าเหมือนจะขอความช่วยเหลือให้ผมเปลี่ยนเรื่อง ก็น้ำปั่นน่ะไม่มีทางยอมมาอยู่ที่นี่หรอกครับ รายนี้ติดผมอย่างกับอะไรดี

 

“น้ำปั่นก็อยากกลับมาอยู่กับย่าน้อยเหมือนกันฮะ แต่ว่าฮ่องเต้น่ะสิ ไม่ยอมให้น้ำปั่นกลับมา แค่จะมานอนค้างยังไม่ยอมเลยฮะย่าน้อย...” เอาแล้วไง ไอ้ตัวดีเริ่มทำการกบฏแล้วสิ ตัวเองนั่นแหล่ะที่ไม่ยอมกลับมา ขนาดขอร้องอ้อนวอนแค่ไหนรายนี้ก็ไม่ยอมมานอนค้างที่นี่ เว้นแต่ว่าผมจะต้องมาด้วย

 

“นั่นประไร ย่าก็ว่าแล้วเชียวว่าน้ำปั่นของย่าต้องถูกบังคับ หวงน้ำปั่นเอาไว้คนเดียวได้ไงตาเต้ น้ำปั่นเป็นหลานแม่นะ ไมยอมให้มาค้างที่บ้านใหญ่บ้างเลย” เห็นคนลอยหน้าลอยตาใส่แล้วหมั่นไส้จังครับ กลับบ้านเมื่อไหร่จะจัดการให้พูดอะไรไม่ออกเลยคอยดู

 

“งั้นวันนี้ให้น้ำปั่นค้างกับแม่ที่นี่เลยครับ ผมกับไอ้ต้อมจะได้ออกเที่ยวกลางคืนบ้าง วันๆ เลี้ยงแต่ลูกไม่ได้ไปไหนเลย...”

 

“อุ้ย! ย่าน้อยฮะ พอดีน้ำปั่นเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องกลับไปดูแลเจ้าหวานเย็น มันติดน้ำปั่นมากเลยฮะ ถ้าไม่นอนกอดมันจะงอแงไม่ยอมหลับยอมนอน โหย อุตส่าห์มีโอกาสจะได้นอนค้างกับย่าน้อยทั้งที ดันมีเรื่องอีกจนได้” หึ! ร้ายนักนะน้ำปั่น ตีหน้าเศร้าแบบนั้นกะจะเรียกคะแนนแบบกระบุงโกยเลยรึไง เท่าที่ได้อยู่เนี่ยยังไม่พออีกหรือ

 

“หวานเย็น...คืออะไรหรอคะน้องน้ำปั่น” ไลลา เด็กรับใช้ที่บ้านมีหน้าที่คอยดูแลแม่ของผมเอ่ยถามขึ้นมา พอมีคนถามถึงลูกรัก เจ้าตัวก็ร่ายสรรพคุณอวดของกันยกใหญ่เลยทีนี้

 

“ลูกชายของน้ำปั่นเองฮะพี่ไลลา อะตอมเพิ่งเอาน้องปอมหน้าหมีไปให้ที่บ้านฮะย่าน้อย มันน่ารักมากเลยล่ะ น้ำปั่นตั้งชื่อให้ว่าหวานเย็น ตัวสีขาวขนนุ้ม...นุ่ม น้ำปั่นนอนกอดมันทุกคืนเลยฮะ มันเลยติดน้ำปั่นมากๆ วันนี้ก็แอบทิ้งให้อยู่บ้านตัวเดียว ไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นไงบ้าง...” น้ำปั่นมีสีหน้าที่เศร้าสร้อยลงอย่างไม่มีสาเหตุ ผมกับแม่มองหน้ากันเล็กน้อย ไอ้ท่าทางกำมือแล้วก้มหน้ามองพื้นนี่มันบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่

 

“ถูกทิ้งเอาไว้ตัวเดียวแบบนั้น อาจจะกำลังเฝ้ารอการกลับมาของน้ำปั่นก็ได้ น้ำปั่นออกมาแค่แป๊บเดียว น้ำปั่นจะไม่มีทางทิ้งหวานเย็นเอาไว้แบบนั้นแน่ๆ ฮะ...”

 

“น้ำปั่น...หนูมีย่า มีป๊า มีทุกคนนะจ๊ะ รู้ใช่มั้ยว่าพวกเราทุกคนรักน้ำปั่นมากแค่ไหน...” ผมมองสบตากับน้ำปั่นที่นั่งอยู่ข้างๆ แม่ผม ดวงตาคู่สวยกำลังอ่อนไหวกับแผลเป็นที่อยู่ในใจอีกแล้ว

 

“ป๊ารักน้ำปั่นมากกว่าใครในโลกนี้เลยนะ รู้ใช่มั้ยครับ” ผมมักจะบอกรักน้ำปั่นจนมันเป็นความเคยชินของแม่และของทุกคนไปแล้ว แต่ทว่าแม่คงยังไม่รู้หรอกว่า ความหมายของคำว่ารักที่ผมบอกกับน้ำปั่น มันได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกให้แม่รับรู้ในตอนนี้

 

“น้อยๆ หน่อยเถอะเต้ แม่รักน้ำปั่นไม่น้อยไปกว่าที่เต้รักหรอก...”

 

“น้ำปั่นก็รักย่าน้อยมากๆ เลยฮะ รักที่สุดของที่สุดเลยนะฮะ รักมากกว่าฮ่องเต้ด้วยล่ะ” น้ำปั่นทำท่ากระซิบ แต่ทว่าระดับเสียงที่ใช้มันดังจนผมที่นั่งอยู่ห่างยังได้ยิน นี่คงจงใจจะแกล้งผมกระมัง

 

“ดีมากเลยจ้าหนูน้อยของย่า น่ารักน่าชังขนาดนี้ มิน่าล่ะป๊าของเราถึงได้รักได้หวงมาก” น้ำปั่นยิ้มรับคำพูดของแม่ ผมยิ้มเล็กน้อยพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาปิดบังรอยยิ้ม และแววตาเอ็นดูที่เก็บเอาไว้ไม่มิด

 

“แน่นอนครับแม่ น่ารักแบบนี้มีคนเดียวในโลก ผมเลี้ยงของผมมาตั้งแต่แรก จะไม่ให้รักได้ไงล่ะครับ” ถึงไม่ได้ลดหนังสือพิมพ์ลง ผมก็เชื่อว่าตอนนี้คนน่ารักของผมคงจะหน้าแดงแจ๋นำไปแล้วล่ะ

 

“ย่าน้อยจ๋า ฮ่องเต้ใจดีและก็รักน้ำปั่นที่สุดเลยล่ะ น้ำปั่นดีใจที่สุดเลยที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทุกคนแบบนี้...”

 

“ย่าก็ดีใจที่ได้รับน้ำปั่นเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรานะลูก ต้องขอบใจฮ่องเต้ของน้ำปั่นสินะ ที่นำสิ่งล้ำค่ามาให้ย่าแบบนี้” ผมลดหนังสือพิมพ์ลงมาเล็กน้อย เห็นน้ำปั่นถูกแม่กอดแนบอกและฟัดไปมา ก็อย่างที่บอกนั่นแหล่ะ น้ำปั่นเป็นที่รักของทุกคนเสมอ

 

“พี่ไลลาก็รักน้องน้ำปั่นนะคะ...”

 

“น้ำปั่นก็รักพี่ไลลาฮะ รักทุกคนในบ้านนี้เลย ไว้น้ำปั่นจะมาป่วนพี่ไลลานะฮะ ป่วนจนบางทีย่าน้อยกับพี่ไลลา อาจจะอยากไล่น้ำปั่นกลับไปหาฮ่องเต้เลยก็ได้...” ผมได้แต่นั่งเท้าครางมองดูคนน่ารักของผมเจื้อยแจ้วไม่หยุด กลีบปากสีแดงระเรื่อนั่นยิ่งมองก็ยิ่งอยากจะจุมพิต ความคิดแบบนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวของผมตลอด ลามกสัดไอ้เต้

 

“เดี๋ยวน้ำปั่นไปลองชุดนักเรียนกับไลลานะลูก จะได้ดูว่าพอดีหรือเปล่า พรุ่งนี้ก็จะเปิดเทอมแล้ว แต่คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เพราะว่าเรียนที่เดิม” น้ำปั่นกอดแม่อย่างออดอ้อน พลางลุกขึ้นไปจูงมือไลลาเดินไปด้วยกัน มีการหันมายิ้มขยิบตาและโบกมือให้ผม เฮ้อ จะน่ารักไปไหนของเค้านะ

 

“มองตามไปซะขนาดนั้น ตามไปดูลูกลองชุดด้วยเลยมั้ยตาเต้” ผมละสายตาจากแผ่นหลังบางๆ ของน้ำปั่น กลับมามองหน้าแม่ ยิ้มรับน้อยๆ อย่างคุ้นเคยในคำแซวของแม่ เพราะทุกคนรู้ดีว่าผมรักน้ำปั่นมากแค่ไหน

 

ผมรู้สึกถูกชะตากับน้ำปั่นตั้งแต่แรกเจอ ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่เคยรู้สึกชอบเด็กมากมายจนต้องเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวพัน แต่ทว่าพอได้มองสบตากับดวงตากลมโตนั่น ผมก็ละทิ้งน้ำปั่นไม่ลง

 

 “ได้หรอครับ งั้นผมไปเลยนะ...”

 

“เยอะนะลูกฉัน รู้จ้าว่ารักมากหลงมาก แต่เก็บลูกเอาไว้กับตัวเองคนเดียวแบบนี้ ใจร้ายกับแม่เกินไปหรือเปล่า” แม่มองค้อนผมน้อยๆ ถ้าอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทำเป็นไม่สนใจและเปลี่ยนเรื่องไปเลยครับ แม่เองก็ชินแล้วล่ะ

 

“ว่าแต่ไอ้ต้อมมันไม่อยู่บ้านหรอครับแม่...”

 

“ลูกชายบ้านนี้ไม่ค่อยอยู่บ้านกันหรอกจ้า คนโตติดลูกงอมแงมบ้านช่องไม่กลับ คนเล็กติดเที่ยว ตะเวนเที่ยวนั่นนี่จนงานการไม่อยากจะทำ บ้านช่องก็ไม่กลับเหมือนกัน มีหลานชายก็ไม่เคยได้มาหาย่าเพราะว่าพ่อเค้าหวงมาก...”

 

“นี่น้อยใจอยู่หรือเปล่าครับแม่ สัญญาเลยครับว่าวันเสาร์นี้จะพาน้ำปั่นมานอนค้างด้วย ไม่เอาไม่งอนนะครับ” ผมวางหนังสือพิมพ์ลง ย้ายไปนั่งลงข้างๆ แม่ กอดเอวของแม่แล้วยิ้มอย่างประจบ แม่อาจจะเหงาเพราะว่าอยู่บ้านหลังใหญ่แต่มีสมาชิกแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

 

“ลูกผู้ชายต้องรักษาสัญญานะเต้ แม่อารมณ์ดีแล้ว เดี๋ยวไปดูน้ำปั่นลองชุดก่อนดีกว่า...”

 

“ถ้าตัวยุ่งลองชุดเสร็จแล้ว บอกให้ขึ้นไปหาผมที่ห้องนอนนะครับแม่ ขอไปนอนพักสายตาสักหน่อย” ผมแยกตัวเดินขึ้นมายังห้องนอนของผม ก่อนที่จะซื้อบ้านและย้ายออกไปนั้น ผมกับน้ำปั่นก็นอนด้วยกันที่ห้องนอนของผม ทั้งๆ ที่แม่เองก็ทำห้องเอาไว้ให้น้ำปั่นแท้ๆ แต่รายนั้นนอนห้องตัวเองแทบจะนับครั้งได้เลยล่ะ

 

เหมือนจะหลายเดือนแล้วเหมือนกันที่ผมไม่ได้กลับมานอนที่บ้านใหญ่ ยิ่งช่วงน้ำปั่นปิดเทอมนี่ก็เอาแต่ขลุกอยู่ด้วยกันแทบจะทั้งวันทั้งคืน ข้าวของในห้องนอนของผมยังคงสภาพตามเดิม มีตุ๊กตาตัวเล็กตัวน้อยอยู่บนเตียงนอนเต็มไปหมด จำได้เลยว่าก่อนจะนอนผมต้องเก็บเจ้าพวกนี้ที่น้ำปั่นเล่นเอาไว้เต็มเตียงนอน ให้เข้าที่เข้าทางเสียก่อน

 

“ถ้าไม่มีน้ำปั่น ป๊าจะมีความทรงจำดีๆ พวกนี้ได้ยังไงกันนะ” ผมหยิบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขึ้นมา ลูบขนมันอย่างเบามือ จ้องมองดูหน้าของมัน อดที่จะนึกถึงช่วงเวลาที่น้ำปั่นยังเป็นเด็กน้อยไม่ได้

 

 

 

เมื่อตอนที่น้ำปั่นยังเป็นเด็กน้อยแสนน่ารัก เจ้าตัวดีชอบมานอนที่ห้องของผมมากกว่านอนที่ห้องของตัวเอง น้ำปั่นไม่ชอบอยู่คนเดียว ไม่ชอบที่มืด ไม่ชอบความเหงาและความว้าเหว่

 

“น้ำปั่นขอเอาตุ๊กตามาเล่นได้มั้ย” ดวงตากลมโตสดใสจ้องมองผมอย่างอ้อนๆ มือเล็กๆ

เกาะชายเสื้อของผมพลางกระตุกน้อยๆ ผมไม่เคยใจแข็งกับน้ำปั่นก็เพราะดวงตาคู่นี้นี่แหล่ะ

 

“ได้ครับ แต่ป๊าอนุญาตให้เอามาเล่นได้แค่ไม่เกินสามตัวนะ ถ้าน้ำปั่นเอามาหลายตัว น้ำปั่นจะไม่มีที่นอนนะครับรู้มั้ย” ผมลูบหัวเด็กน้อยที่แสนน่ารัก เจ้าตัวดีฉีกยิ้มกว้างพลางวิ่งกลับไปที่ห้อง คว้าเอาตุ๊กตาตัวโปรดติดมือมาด้วยสามตัว

 

“เห็นมั้ย น้ำปั่นบอกแล้วว่าฮ่องเต้ใจดีที่สุด เรามานอนกอดกันนะฮะคุณตุ๊กตา” น้ำปั่นเล่นกับตุ๊กตาอยู่ข้างๆ ผม ที่นอนตะแคงมองดูความน่ารักของเจ้าตัวดี

 

“ป๊าใจดีแล้วน้ำปั่นจะให้อะไรเป็นของตอบแทนป๊าล่ะครับ...” ผมมองดูเด็กน้อยที่มองหน้าผมอย่างใช้ความคิด น้ำปั่นเป็นเด็กที่ฉลาด มีความคิดเกินตัว เจ้าตัวยุ่งยื่นหน้ามาใกล้ๆ แตะจมูกรั้นๆ ลงบนแก้มของผม หอมเสียงดังฟอดใหญ่

 

“โหย น่ารักอ่ะ น่ารัก น่ารัก ลูกป๊าน่ารักที่สุดเลย” ผมชอบกอดน้ำปั่นแน่นๆ แล้วกลิ้งไปมาบนเตียงนอน เสียงหัวเราะใสๆ หรือแม้แต่เสียงโวยวายก็ตาม ทำให้ค่ำคืนของผมไม่เคยเงียบเหงาอีกเลย

 

คืนแล้วคืนเล่าที่เราสองคนนอนกอดกัน วันแล้ววันเล่าที่เรามีกันและกัน วันเวลามันผ่านมานานนับสิบปีแล้วสินะ เจ้าตัวน้อยของผมโตขึ้นมาก มากเสียจนปั่นป่วนหัวใจของผมให้พังจนไม่เป็นท่า ทั้งๆ ที่คิดว่าจะหนักแน่นกับความรู้สึกนึกคิดของตนเองแท้ๆ

 

“เหงามั้ย เจ้านายตัวน้อยของพวกแกทิ้งให้นอนอยู่แบบนี้ แต่ก็นะ น้ำปั่นของพวกเราโตขึ้นมาแล้ว พวกแกต้องมีความสุขไปกับน้ำปั่นนะรู้มั้ย” ผมวางตุ๊กตาลงที่เดิม เดินไปหยิบอัลบั้มภาพที่ตั้งใจจะมาเอาไปไว้ที่บ้านเล็ก

 

ตอนที่ย้ายบ้านไปก็ไม่ได้เอาอะไรไปมากนัก เพราะบ้านหลังนั้นมีสิ่งของครบครันทั้งเฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้า เครื่องครัว สารพัดสารเพ เอาง่ายๆ แค่หอบเสื้อผ้าเข้าไปก็อยู่ได้ประมาณนั้น

 

“น่ารัก...” ผมมองดูเด็กน้อยที่ผมพากลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน เด็กตัวเล็กๆ ผิวขาวผ่อง ตากลมโตรับกับใบหน้ารูปไข่ น่ารักเว้ย ลูกใครวะเนี่ย โหย โคตรรักเลยครับคนนี้

 

ผมคงจัดอยู่ในหมวดโชตะค่อนหรือเปล่าหว่า แต่ผมก็ไม่ได้ชอบเด็กผู้ชายน่ารักทุกคนนะ เห็นจะมีแค่น้ำปั่นเท่านั้นที่ผมรู้สึกหลงมาก รักมาก เพราะว่าน้ำปั่นน่ารักมากๆ

 

ภาพถ่ายในอัลบั้ม ทำให้ความทรงจำในวันวานของผมย้อนกลับมาอีกครั้ง แต่ถ้าจะพูดให้ถูก มันไม่เคยจากไปไหน มันยังคงหมุนเวียนอยู่ในหัวของผม เรื่องของน้ำปั่นนั้นเป็นความทรงจำที่ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่วินาที

 

“ฮ่องเต้จ๋า น้ำปั่นลองชุดเสร็จแล้ว ใส่ได้พอดีเลยหล่ะ ว่าแต่ทำอะไรอยู่หรอ...ว้าว อัลบั้มภาพนี่นา” น้ำปั่นวิ่งเข้ามาหาผม ปีนขึ้นมาบนเตียง คุกเข่าอยู่ทางด้านหลัง  พลางโอบกอดรอบคอเอาคางเกยไหล่ของผมเอาไว้ และมองดูอัลบั้มภาพในมือของผมตาเป็นมัน

 

“น่ารักเนอะ” ผมชี้ไปที่ภาพของเด็กตัวน้อยที่นอนเล่นของเล่นอยู่บนพื้นห้อง ตอนที่ถ่ายภาพนี้ผมเรียกน้ำปั่นให้รู้ตัว เจ้าตัวหันมาฉีกยิ้มกว้างพลางชูสองนิ้วให้กับผม

 

“ถ้าฮ่องเต้บอกว่าน่ารักก็ต้องน่ารักอยู่แล้วล่ะ คิดถึงจังเลยเนอะ หลายปีแล้วนะเนี่ยที่มาอยู่กับฮ่องเต้ ขอบคุณนะฮะ” น้ำปั่นหอมแก้มผมฟอดใหญ่ โอบกอดรอบคอของผมแนบแน่น คลอเคลียอยู่ที่แก้มของผมไปมา

 

“ถ้าป๊าไม่รับน้ำปั่นมาอยู่ด้วยกัน ป๊าก็คงไม่ได้มีความทรงจำดีๆ มากมายแบบนี้หรอก ป๊าคงต้องขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้มาพบกันสินะ” เส้นผมของน้ำปั่นช่างนุ่มลื่นยิ่งนัก ผมชอบลูบและสางเส้นผมนุ่มๆ นั่นไปมาอย่างมีความสุข

 

“บางทีบนความโชคร้ายมันก็มีความโชคดีอยู่เหมือนกันนะ” น้ำปั่นขยับลงมานั่งข้างๆ ผม มือเล็กๆ เอื้อมมาคว้ามือของผมเอาไว้ พลางยกขึ้นมาแนบที่อกของเจ้าตัว

 

“น้ำปั่นสงสัยมาตลอดเลยนะว่าทำไมแม่ถึงทิ้งน้ำปั่นเอาไว้ ทำไมแม่ถึงไม่รักน้ำปั่นเลย แต่ตอนนี้น้ำปั่นไม่สนใจแล้วล่ะว่าเพราะอะไร น้ำปั่นอยากจะขอบคุณแม่ด้วยซ้ำ ที่ทำให้น้ำปั่นได้มาเจอกับฮ่องเต้แบบนี้...รักฮ่องเต้นะ รักที่สุดเลย” หัวกลมๆ เอนมาซบที่แขนของผม ผมรู้ดีว่าความทรงจำนี้ยังติดตรึงอยู่ในใจของน้ำปั่น ต่อให้ผมอยากจะลบล้างยังไงมันก็คงไม่มีทางจางหายไป

 

มันอาจจะเลือนราง อาจจะเบาบางลงไปบ้าง แต่มันก็เป็นเหมือนแผลเป็นที่ยังทิ้งร่องรอยเอาไว้ในหัวใจดวงน้อยของเจ้าตัว น่าสงสารมากจริงๆ เพราะเหตุนี้ผมถึงได้รักน้ำปั่นของผมจนหมดทั้งหัวใจ

 

“ป๊าก็รักน้ำปั่นที่สุดครับ อะไรที่มันผ่านมาแล้วน้ำปั่นอย่าไปนึกถึงมันเลยนะ ป๊าก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือเหตุผล ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่ป๊ารู้และป๊าอยากจะบอกให้น้ำปั่นรับฟังและมั่นใจ...” ผมเชยคางของน้ำปั่นขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่ดูเศร้าหมองแบบนี้มันไม่เข้ากับเจ้าตัวแสบของผมเลย น้ำปั่นเหมาะกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะมากกว่า

 

“ป๊าจะไม่มีทางทิ้งให้น้ำปั่นต้องเดียวดาย มือคู่นี้จะปกป้องและดูแลน้ำปั่นตลอดไป...รักนะครับคนเก่งของป๊า” ผมจรดริมฝีปากลงบนกลีบปากแดงนุ่มชุ่มชื่นของน้ำปั่น ประทับความอบอุ่นให้กับคนในอ้อมกอด เผื่อว่าความอบอุ่นของผมจะรักษาบาดแผลในใจของน้ำปั่นให้มันเบาบางลงไปได้บ้าง แม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตามที

 

“น้ำปั่นเชื่อนะ เชื่อในตัวฮ่องเต้ตลอดมาและตลอดไป รักฮ่องเต้ที่สุดเลย” ความน่ารักของน้ำปั่น ทำให้ผมอยากจะปกป้องสิ่งสำคัญนี้เอาไว้ให้ยาวนานที่สุด ระหว่างผมกับน้ำปั่นนั้น มันมีเส้นใยที่ถักทอเกี่ยวพันกันเอาไว้ จากเส้นใยบางเบา วันเวลาเนิ่นนานที่เลยผ่าน เปลี่ยนเส้นใยเบาบางให้แน่นหนาและยากจะทำลายลงได้อย่างง่ายได้

 

รักที่สุดเลยคนนี้

 

....................

 

 

 

 

 

[น้ำปั่น]

 

อัลบั้มภาพเล่มใหญ่ถูกวางกองเอาไว้จนเต็มเตียงนอน ส่วนเจ้าของเตียงอย่างฮ่องเต้ก็ระเห็จไปอยู่ที่โต๊ะทำงาน เตียงกว้างถูกจับจองด้วยน้ำปั่นกับหวานเย็นแหล่ะ ฮิๆ  ว่าแต่ว่ารูปน้ำปั่นตอนเด็กๆ นี่เต็มไปหมดเลยน้า

 

เฮ้อ แต่น่าเสียดายจังเลยที่ไม่มีรูปตอนแรกเกิด หัดคลาน หัดเดิน ก็นะ น้ำปั่นมาอยู่กับฮ่องเต้ตอนห้าขวบเข้าไปแล้ว แต่จะว่าไปตอนนั้นน้ำปั่นก็ยังตัวเล็กอยู่เลยน้า หยวนๆ เอาแล้วกัน

 

ฮ่องเต้บอกกับน้ำปั่นอยู่เสมอว่าอย่าไปนึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาแล้ว แต่มันลืมไม่ได้หรอก มันลืมไม่ลงจริงๆ มันเป็นแผลเป็นที่มองเผินๆ อาจจะไม่สังเกตเห็น แต่น้ำปั่นรับรู้ได้อยู่ว่ามันมี ไม่ว่าจะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหน สุดท้ายก็มองเห็นมันอยู่ดี

 

“นี่ฮ่องเต้ ถ้าวันนั้นรถฮ่องเต้ไม่เสีย ถ้าฝนไม่ตก ถ้าฮ่องเต้ไม่เดินผ่านตรงนั้น และไม่หาที่หลบฝน... วันนี้น้ำปั่นจะได้มาอยู่ที่ตรงนี้มั้ยนะ” น้ำปั่นนอนดูภาพของตนเองด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งดีใจ ทั้งเสียใจ ความรู้สึกเหล่านี้มักจะมาพร้อมๆ กันเสมอ

 

ดีใจที่ได้มาอยู่กับคนที่น้ำปั่นรักและเขาก็รักน้ำปั่นมาก น้ำปั่นไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้รับความรักที่แสนวิเศษมากขนาดนี้ แต่ก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ เพราะน้ำปั่นไม่เคยรู้และไม่เคยเข้าใจ เพราะอะไรแม่ถึงได้ทิ้งน้ำปั่นไปอย่างไม่ใยดีแบบนั้น

 

“อ๊ะ...” น้ำปั่นสัมผัสได้ถึงความอ่อนยวบของเตียงนอน กับฝ่ามือหนาที่วางลงบนหัวของน้ำปั่น พอเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบรอยยิ้มกับแววตาที่เต็มไปด้วยความรักมากมาย แม้จะมองผ่านเลนส์ของแว่นตาก็ตามที แต่ความอบอุ่นของฮ่องเต้ไม่เคยน้อยลงไปเลย

 

“สำหรับน้ำปั่น วันนั้นอาจจะเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต อาจจะเป็นวันที่น้ำปั่นไม่อยากนึกถึง ไม่อยากจะจำ...” น้ำปั่นถูกดึงให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนแสนนุ่ม เข้าสู่อ้อมอกแกร่งที่แสนอบอุ่น ท่อนแขนแข็งแรงของฮ่องเต้โอบกอดร่างเล็กๆ ของน้ำปั่นเอาไว้แน่น จนเหมือนจะจมลงสู่อ้อมกอดของคนที่น้ำปั่นรักมากที่สุดไปแล้ว

 

“แต่รู้มั้ย วันนั้นเป็นวันที่ป๊ามีความสุขที่สุด เป็นวันที่ป๊ารู้สึกได้เลยนะว่าป๊าตัดสินใจถูก และไม่เคยนึกเสียใจเลยที่ทำแบบนั้นลงไป” ริมฝีปากที่สัมผัสแผ่วบนหน้าผาก เรียกความร้อนให้สูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน แค่ถูกโอบกอด ถูกจุมพิตเบาๆ น้ำปั่นก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแล้ว

 

แล้วถ้ามันมากกว่านี้ล่ะ...น้ำปั่นจะทนไหวหรือ

 

“ในขณะที่คนหนึ่งคนอาจจะกำลังเสียใจมากที่สุด ใครอีกคนก็อาจจะกำลังมีความสุขมากที่สุด เหรียญมีสองด้าน ความรู้สึกมันมีอยู่หลากหลาย อยู่ที่ว่าเราจะเจอกับความรู้สึกแบบไหน” น้ำปั่นกลายเป็นคนไม่มีปากเสียงไปเสียแล้ว เพราะตอนนี้น้ำปั่นเอาแต่ซุกหน้าอยู่กับอกของฮ่องเต้ อบอุ่นเหลือเกิน มีความสุขมากจริงๆ อยากจะถูกปกป้องด้วยอ้อมกอดนี้ไปนานแสนนานจริงๆ

 

“น้ำปั่นก็ไม่รู้ว่าจะนึกถึงเรื่องเก่าๆ ทำไม บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าน้ำปั่นยังคาใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้งๆ ที่บอกว่าไม่อยากจะรู้ว่าเพราะอะไรแม่ถึงทิ้งน้ำปั่นไป แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าจริงๆ แล้วน้ำปั่นก็อยากรู้ถึงเหตุผลของแม่...น้ำปั่นขอโทษนะ ทั้งๆ ที่เกี่ยวก้อยสัญญากันเอาไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะไม่คิดอะไร...”

 

“ไม่คิดสิแปลก คิดได้แต่อย่าคิดบ่อย ร้องไห้ได้แต่มาร้องที่อกป๊านะรู้มั้ย อย่าแอบไปร้องไห้คนเดียว ให้ป๊าได้เป็นคนดูแลและรับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดของน้ำปั่นนะครับคนเก่ง ต่อให้น้ำปั่นไม่เหลือใคร แต่มั่นใจได้เลยว่าป๊าจะไม่มีทางทิ้งน้ำปั่นไปไหนอย่างแน่นอน จะอยู่เป็นตาแก่ลามกของเด็กน่ารักไปจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตเลยครับ” นิ้วก้อยเล็กๆ ของน้ำปั่นถูกเกี่ยวก้อยร้อยสัญญาจากฮ่องเต้ น้ำปั่นเชื่อนะ เชื่อเสมอเลยว่าฮ่องเต้จะต้องทำตามสัญญาที่ให้เอาไว้

 

เพราะว่าฮ่องเต้คือคนที่น้ำปั่นรักมากที่สุด ฮ่องเต้เป็นฮีโร่ เป็นชีวิต เป็นหัวใจ เป็นคนที่รักน้ำปั่นมากที่สุดเช่นกัน

 

“รักฮ่องเต้ที่สุดเลยน้า ฮองเฮาคนนี้จะรักและภัคดีกับฮ่องเต้ผู้แสนดีคนนี้ตลอดไปเลยล่ะ...”

 

“ใครกันน้าฮองเฮา แค่กอด แค่จูบ ยังนอนตัวสั่นขนาดนั้น ถ้าให้เป็นฮองเฮาเต็มตัว สงสัยจะละลายก่อนได้ตีตราทำสัญญาใจกันแน่ๆ...” เอาอีกแล้ว แค่ถูกพูดด้วยคำพูดที่ชวนให้คิด กับสายตาเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้ น้ำปั่นก็แทบละลายมันเสียเดี๋ยวนี้จริงๆ

 

“นี่ไง ฮ่องเต้เป็นตาแก่ลามกจริงๆ นั่นแหล่ะ คิดแต่เรื่องแบบนี้ พูดแต่เรื่องแบบนี้ ทะลึ่งเปิดเผยมากขึ้นทุกวัน” น้ำปั่นได้แต่ทุบที่อกของฮ่องเต้เบาๆ อย่างแก้เขิน ไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ที่ไหนแล้วล่ะ มันดูเกะกะ ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลย

 

“ก็ใครกันล่ะที่ประกาศเอาไว้ว่าอยากเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้เสียเหลือเกิน ออกจะเชิญชวนซะขนาดนั้น ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ แต่ป๊าก็แอบหวั่นไหวน้า ยิ่งนับวันยิ่งน่ารักขนาดนี้ ป๊าจะทนได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้” น้ำปั่นรู้สึกว่าทุกอย่างมันดูพร่าไปหมด เพียงแค่ถูกจูบอย่างดูดดื่มจากริมฝีปากที่น้ำปั่นชอบจ้องมอง

 

อ่อนหวาน ละมุน อบอุ่น นี่แหล่ะฮ่องเต้ คนดีที่หนึ่งของน้ำปั่น

 

“ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนก็ออกจะยั่วป๊าอยู่บ่อยๆ เรียกร้องให้คิสบ้างล่ะ ชวนให้ไปอาบน้ำด้วยกันบ้างละ นอนกอดกันจนแทบจะรวมร่างบ้างละ แต่ตอนนี้แค่กอดแค่จูบก็แทบจะระเบิดตัวเองแบบนี้ มันกลับตาลปัตรไปหมดเลยเนอะ” หวาๆ น้ำปั่นไม่รู้ว่าจะพูดหรือว่าทำหน้ายังไงเลยล่ะ เจอคำพูดของฮ่องเต้ กับสีหน้าและสายตาทั้งอ้อนทั้งตัดพ้อใส่แบบนั้น

 

ฮ่องเต้ต้องการอะไรจากน้ำปั่นหรอ ถ้าเป็นหัวใจฮ่องเต้ได้มันไปนานแล้วนะรู้มั้ย น้ำปั่นไม่รู้ว่าจะให้อะไรกับฮ่องเต้ได้อีกแล้ว ทุกอย่างของน้ำปั่นก็ให้ฮ่องเต้ไปจนหมดแล้ว...

 

เอ่อ จริงๆ ก็ยังไม่หมดเสียทีเดียวหรอก ยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่น้ำปั่นยังไม่ได้ให้ฮ่องเต้ ก็แบบ เอ่อ น้ำปั่นแบบ หวายๆ แค่คิดก็จะระเบิดตัวเองตายอยู่แล้ว

 

“หน้าแดงแจ๋แบบนี้ อย่าบอกนะว่ากำลังคิดเรื่องที่จะเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้อยู่ หึๆ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย คิดอะไรมันแสดงออกทางสีหน้าหมดแล้วน้า อย่ามาทำหน้าตาเชิญชวนแบบไม่ตั้งใจใส่กันแบบนี้สิครับ อย่างนี้ป๊าก็แย่สิ” คนที่แย่มันน้ำปั่นมากกว่ามั้ย ก็ฮ่องเต้เล่นกับหัวใจของน้ำปั่นเสียขนาดนี้ น้ำปั่นไม่ตายมันซะเดี๋ยวนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว

 

“ฮ่องเต้จ๋า น้ำปั่นรักฮ่องเต้จังเลย รัก รัก รัก รักที่สุด” ก็ไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนทีมันสื่อความรู้สึกได้ชัดเจนมากไปกว่านี้อีกแล้วนี่นา ความรู้สึกของน้ำปั่นที่มีต่อฮ่องเต้มันเอ่อล้นจนยากจะกักเก็บเอาไว้ สักวันมันต้องระเบิดตูมตามออกมาแน่ๆ

 

“ครับๆ รักน้ำปั่นจะแย่เหมือนกัน น่ารักไปไหนกัน ไม่เห็นใจตาแก่ลามกคนนี้เลยรึไงกัน เมื่อไหร่จะโตสักทีน้า ต้องรออีกกี่ปีถึงจะสุกงอมหอมจนจับมากินได้น้า ฮ่าๆ โอ๊ย ป๊าเจ็บนะครับ อย่ากัดสิ โอ๊ย...” ฮ่องเต้น่ะต้องถูกคมเขี้ยวของน้ำปั่นงับให้เต็มปาก ก็อยากมาทำให้ปั่นป่วนไปหมด น้ำปั่นรู้สึกนะ มันหวิวไหว มันเหมือนจะละลาย ถึงน้ำปั่นจะยังเด็ก แต่ก็ไม่ได้เดียงสาเสียหน่อย

 

น้ำปั่นมีครูดีอย่างพี่ดีโน่ซะอย่าง เรื่องที่ไม่เคยรู้ น้ำปั่นก็ได้รู้มาตั้งเยอะตั้งแยะ ฮ่องเต้ไม่ใช่คนเดียวที่ต้องอดทนหรอก น้ำปั่นก็กำลังอดทนกับความรู้สึกของตัวเองและของฮ่องเต้อยู่เหมือนกัน

 

ฮ่องเต้เอี้ยวตัวหลบไปมา มือหนากอดรัดที่เอวของน้ำปั่นแน่น พร้อมกับแรงดันที่โถมตัวเข้ามาทับ จนต้องหงายลงไปนอนบนเตียงกว้าง โชคดีที่ไม่ทับเจ้าหวานเย็นที่เหมือนรู้ตายว่าจะมีศึกเกิดขึ้น หวานเย็นที่แสนน่ารักหนีไปซุกตัวนอนอยู่ที่มุมเตียงแล้ว

 

“ป๊าเจ็บนะเว้ยน้ำปั่น กัดมาได้ ดูสิ... รอยฟันเรียงกันสวยบนไหล่ป๊าเลย” ฮ่องเต้แหวกสาบเสื้อนอนออก เผยให้เห็นหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่ไม่สิ ที่ฮ่องเต้ชี้ให้น้ำปั่นดูมันเป็นรอยฟันที่ไหล่นี่นา น้ำปั่นบ้า ไปจ้องอะไรอยู่ก็ไม่รู้

 

“ก็ฮ่องเต้แกล้งน้ำปั่นทำไมล่ะ แล้วนี่คิดว่าตัวเองเบามากมั้ย นอนทับน้ำปั่นจนหายใจไม่ออกแล้ว อื้อ...” ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุนะฮ่องเต้ เล่นกดน้ำหนักลงมาเต็มแรงแบบนี้ น้ำปั่นจะจมที่นอนอยู่แล้วนะ

 

“ก็อยากน่ารักทำไม เลิกน่ารักสิป๊าจะได้เลิกแกล้ง...”

 

“งั้นฮ่องเต้เลิกรักน้ำปั่นได้มั้ยล่ะ ถ้าเลิกได้น้ำปั่นก็จะเลิกน่ารักใส่ฮ่องเต้ แล้วหันไปน่ารักใส่คนอื่นแทน โอเคมั้ยล่ะ อื้อ...” อีกแล้วนะ น้ำปั่นจะตายมั้ยลองทายกันดูสิ ถูกจูบแบบดูดดื่มอีกแล้ว ตั้งแต่ที่ฮ่องเต้ยอมรับใจตัวเองว่ารักน้ำปั่นแบบคนรัก ฮ่องเต้ก็เพิ่มระดับความชัดเจนขึ้นเยอะเลยล่ะ

 

“ฮ่องเต้...น้ำปั่นจะขาดใจตายแล้วนะ หวาๆ รูปหล่นไปกองที่พื้นหมดแล้ว” เหมือนว่าอัลบั้มรูปเกือบทั้งหมดจะตกลงไปกองที่พื้น แถมเจ้าหวานเย็นก็ลงไปนอนเล่นที่พื้นพรมแล้วด้วย มันมองค้อนใส่น้ำปั่นด้วยล่ะ ขอโทษน้าหวานเย็น ก็ฮ่องเต้นั่นแหล่ะนิสัยไม่ดีเลย เอาแต่ใจตัวเองใส่น้ำปั่นอีกแล้วอ่ะ

 

“เดี๋ยวค่อยเก็บก็ได้นี่นา ไม่เป็นไรหรอก แต่ป๊าบอกเลยนะว่าป๊าเลิกรักน้ำปั่นไม่ได้หรอก มีแต่จะรักมากขึ้นทุกวัน เพราะฉะนั้นน้ำปั่นก็ต้องน่ารักมากขึ้นทุกวันสินะ แย่แล้วนะเนี่ย จะเปิดเทอมแล้วด้วย อย่างนี้ก็ต้องมีคนมายุ่งวุ่นวายกับน้ำปั่นของป๊าน่ะสิ” ตอนแรกก็เหมือนว่าฮ่องเต้กำลังพูดกับน้ำปั่นอยู่หรอก แต่ไปๆ มาๆ ทำไมเหมือนจะพูดกับตัวเองเลยน้า

 

“ว่ากันว่าคนแก่มักจะพูดกับตัวเอง น้ำปั่นว่าฮ่องเต้นี่เข้าข่ายแล้วนะรู้มั้ย” น้ำปั่นชอบมองหน้าฮ่องเต้จัง ไม่ใช่แค่เพราะว่าฮ่องเต้หล่อหรอกนะ แต่เพราะรอยยิ้มที่แสนใจดี แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่กำลังส่งผ่านมาให้น้ำปั่นนั่นต่างหาก มีความสุขจังเลยนะ

 

“ถึงจะแก่ แต่ป๊าก็ยังมีไฟนะเว้ย ไฟแรงด้วยนะ ว่าแต่ว่าแก้มแดงๆ นี่น่าฟัดจังเลยน้า มีคนน่ารักให้นอนกอดนอนฟัดทุกวันแบบนี้มีความสุขจริงๆ ดีนะที่ป๊าไม่เชื่อย่าน้อยของเรา แล้วส่งน้ำปั่นไปอยู่โรงเรียนประจำ ไม่งั้นป๊าจะนอนกอดใครล่ะเนอะ...” ไม่ต้องมาเนอะเลยนะฮ่องเต้ มาพูดให้เขินแล้วจะมาดึงน้ำปั่นไปเป็นพวกอีก ขี้โกงนี่นา

 

“ไม่เอาแล้วนะฮ่องเต้ มันดึกแล้วน้า น้ำปั่นว่าเรานอนกันเถอะ...” น้ำปั่นว่าตัวเองก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา ทำไมฮ่องเต้ถึงได้หรี่ตามองน้ำปั่นอย่างเจ้าเล่ห์แบบนั้นกัน

 

“นอน กัน เถอะ เหรอ...” นอกจากฮ่องเต้จะเน้นย้ำทีละคำแล้ว ยังมาถามแบบลากเสียงยาวๆ ใส่อีก ทีนี้น้ำปั่นก็เลยรู้และเข้าใจทันทีเลยล่ะ ว่าทำไมฮ่องเต้ถึงได้ทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่แบบนั้น

 

“โอ๊ย ป๊าเจ็บนะเว้ย ชอบทำร้ายร่างกายป๊าอยู่เรื่อย คิดว่าน่ารักแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไงวะ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวทบต้นทบดอกให้หายซ่าซะเลยนี่” น้ำปั่นทำได้เพียงดิ้นไปมาเท่านั้น ดิ้นจนเหนื่อยสุดท้ายก็ทำได้แค่นอนกำเสื้อของฮ่องเต้เอาไว้ก็เท่านั้น

 

“ยะ...ยอมแล้ว น้ำปั่นหมดแรงจะสู้แล้ว” เฮ้อ เมื่อไหร่จะชนะฮ่องเต้ได้น้า ยิ่งนับวันมีแต่จะแพ้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนยังแกล้งให้ฮ่องเต้เหวอได้อยู่เลย ไม่ได้การแล้ว น้ำปั่นกลายเป็นรองฮ่องเต้มาตลอดเลยนี่นา ตั้งแต่ที่สารภาพความรู้สึกออกไปอย่างชัดเจน แย่ละสิ อย่างนี้ก็ต้องเป็นรองตลอดไปเลยสิ

 

พี่ดีโน่เคยสอนว่าให้ใช้ความน่ารักเข้าสู้สินะ เมื่อก่อนก็ทำได้อยู่หรอก แต่พอฐานะมันเปลี่ยนไป อะไรๆ ก็เปลี่ยนตามไปด้วยนี่สิ  แต่ไม่ได้การจริงๆ แล้วล่ะ น้ำปั่นต้องเริ่มทำความคุ้นเคยกับสายตา ท่าที และสัมผัสที่ฮ่องเต้จงใจแกล้ง แล้วต้องใช้ความน่ารักสู้กับฮ่องเต้ให้ชนะให้ได้

 

“น้ำปั่น...หายใจไม่ออก เจ็บไปหมดทั้งตัวแล้วน้า ปล่อยน้ำปั่นเถอะนะฮ่องเต้ น้า นะ” พยายามอ้อนก็แล้ว ยกมือขึ้นเกาะที่ไหล่ของฮ่องเต้เพื่อออกแรงดันตาเฒ่าลามกออกก็แล้ว มาทำหน้าตาหื่นใส่แบบนี้ คิดบ้างมั้ยว่าน้ำปั่นจะเขินจะอายมากแค่ไหน

 

“เรื่องอะไรจะปล่อย ถ้าไม่ได้แกล้งคนน่ารักให้เขินจนระเบิดตัวเองตาย ป๊าไม่ยอมปล่อยหรอก” ฮ่องเต้ทำอย่างที่พูดจริงๆ นั่นแหล่ะ นอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้ว ยังกอดน้ำปั่นเสียแน่น พากันกลิ้งไปมาจนมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง ถ้าฮ่องเต้พลิกตัวอีกครั้ง มีหวังพากันร่วงลงไปนอนเล่นที่พื้นแน่ๆ

 

“หวาๆ จะตกลงไปแล้วนะฮ่องเต้ เลิกแกล้งน้ำปั่นเถอะน้า...”

 

“ยังไม่อยากปล่อยเลย แต่ไม่อยากเห็นคนน่ารักทำหน้างอนใส่เลยแฮะ ปล่อยก็ได้ครับ” กว่าฮ่องเต้จะยอมปล่อยก็เนียนหอมแก้มจูบปากน้ำปั่นเสียหลายที โหย ถึงน้ำปั่นจะเป็นปลื้มก็เถอะน้า แต่ตอนนี้หัวใจมันเต้นโครมครามอย่างชัดเจน ฮ่องเต้คงได้ยินมันอย่างแน่นอนเลยล่ะ

 

“เอาเปรียบน้ำปั่นเกินไปแล้วนะฮ่องเต้” ทั้งๆ ที่ฮ่องเต้ลุกขึ้นจากตัวน้ำปั่นได้สักพักแล้วแท้ๆ แต่ทำไมยังไม่มีแรงจะลุกขึ้นไปจัดการตาแก่เจ้าเล่ห์เลยนะ แล้วอย่างนี้จะไม่ให้คิดว่าถูกเอาเปรียบได้ยังไง ทำไมน้ำปั่นแพ้อยู่คนเดียวล่ะ

 

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเป็นฝ่ายชนะฮ่องเต้มาตลอดแท้ๆ

 

“ทีเมื่อก่อนตัวเองยังเอาเปรียบป๊ามาตลอดเลยนี่นา นี่มันเวลาเอาคืนไม่รู้รึไงล่ะ...”

 

“โหย นอกจากจะเป็นตาแก่ลามกแล้วยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอีกนะ ไหนว่ารักน้ำปั่นไง แล้วจะมาเอาคืนเค้าได้ไงล่ะ” เฮ้อ แพ้ฮ่องเต้จนหมดรูปเลยแฮะ สงสัยต้องไปตั้งหลักใหม่แล้วล่ะ เมื่อก่อนยังแกล้งฮ่องเต้ได้อยู่เลย ทำไมพอมาถึงตอนนี้กลับถูกแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวกันเล่า

 

“โอ๊ะๆ เวลาที่น้ำปั่นแทนตัวเองว่าเค้าแบบนี้ น่ารักจัง โมเอ้มากอ่ะ” เชื่อเค้าเลยนะ มาเล่นกับหัวใจของน้ำปั่นมากๆ เดี๋ยวคอยดูเถอะ น้ำปั่นจะทำให้หลงจนไปไหนไม่ได้เลยคอยดู

 

“แต่ฮ่องเต้อ่ะแก่เกินกว่าจะมาทำตัวโมเอ้แล้วเหอะ หลบน้ำปั่นเลยนะ จะเก็บของที่ร่วงไปกองที่พื้น จะพาหวานเย็นไปนอนที่ ส่วนฮ่องเต้ก็ไปเก็บงานที่ทำค้างด้วย แล้วมานอนกอดกันนะ...”

 

“ครับๆ เดี๋ยวตาแก่คนนี้จะทำตามที่เด็กน้อยสุดที่รักสั่งทันทีเลยครับผม” น้ำปั่นถูกมือที่แสนอบอุ่นลูบลงมาที่หัวเบาๆ รอยยิ้มของฮ่องเต้คือที่สุดแล้วจริงๆ รักมากเลยล่ะกับคนคนนี้ ไม่รักใครเท่านี้อีกแล้ว

 

“ฮ่องเต้...ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่างเลย” น้ำปั่นมั่นใจว่าฮ่องเต้จะเข้าใจในความหมายที่น้ำปั่นต้องการสื่อ เพราะกับฮ่องเต้แล้ว ทำเพียงแค่มองตากันก็สามารถส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อกันได้อย่างง่ายดาย

 

“เช่นกันครับ ขอบคุณที่เข้ามาเติมสีสันให้กับชีวิตของป๊า เตรียมตัวนอนได้แล้วครับคนดี” ไม่เคยมีเลยสักวันที่น้ำปั่นจะไม่มีความสุข ตราบใดที่ยังคงมีสายตาที่อ่อนโยนของฮ่องเต้คอยจ้องมอง อ้อมแขนที่แสนอบอุ่นที่คอยโอบกอดและประคองในยามที่น้ำปั่นเหนื่อยล้า

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฮ่องเต้มอบให้กับน้ำปั่นนั้น มันสำคัญและแสนมีค่ามากจริงๆ

 

..........100%.........

 

#เต้ปั่น #ยุ่งนัก

แจ้งก่อนค่ะ ที่หายหัวไปนานเพราะไม่สบายอยู่พักใหญ่ เลยถือโอกาสชาร์ตแบตไปในตัว ขอโทษที่ทิ้งไปนานนะคะ

ตอนนี้เปิดจองหนังสือเรื่องนี้แล้วนะ ใครสนใจอยากเก็บน้ำปั่นไปไว้ที่บ้าน ก็เข้าไปดูรายละเอียดที่ตอน 99 ได้นะคะ

เจอกันค่ะ

 



 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14636 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 18:18
    น้ำปั่นน่ารักนะ^^
    เรื่องนี้มุ้งมิ้งจริงๆ
    #14636
    0
  2. #14598 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 14:35
    ฮ่องเต้หื่นขึ้นทุกวันน ก็น้ำปั่นน่ารักซะขนาดนี้ 

    /ดูแลสุขภาพ หายไวๆ นะคร้าบบบ
    #14598
    0
  3. #14597 patty (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 20:02
    จะน่ารักไปถึงไหนอ่ะน้ำปั่น ตั้งหน้าตั้งตารอหนังสือจ้า
    #14597
    0
  4. #14595 whiteRose (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 14:53
    น่าร้ากกกก~ คู่นี้หวานเว่ออออ ชอบตอนน้ำปั่นเขินมากอ่ะ
    #14595
    0
  5. #14593 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 18:25
    แอร๊ยยยยยยยยยยยย
    มันน่ารักเกินไปแล้ว
    #14593
    0
  6. #14592 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 17:34
    เต้ปั่นเขาหวานกันไม่เปลี่ยนเลย มีแต่จะหวานมากขึ้นทุกวันๆ แล้วเต้ตั้งแต่ที่รู้หัวใจตัวเองว่าคิดเกินพ่อลูกกับน้ำปั่น รู้สึกว่าจะหื่นมากมายจริงๆนะ คึคึ -.,-
    #14592
    0
  7. #14591 CAPRi_QUARiUS™ (@D_D_K_jr) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 16:54
    ฮ่องเต้กับฮองเฮาน้อยๆนี่น่ารักชะมัด!!!!

    ><
    #14591
    0
  8. #14590 Vanilla (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 09:55
    ฮ้าาาาาาน่ารักจังเลยน้า น้องน้ำปั่นน่าารักที่สุดเลยยยยยยย
    #14590
    0
  9. #14589 kiray (@kira-nnnnn) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 07:05
    น่ารักกกกกกกกก หวานกันจัง
    #14589
    0
  10. #14588 โนว เนม : ] (@patchalita) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 06:58
    น่ารักกกกกกกก >_< ฮ่องเต้กับฮองเฮา
    #14588
    0
  11. #14587 TheKnomPang (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 04:53
    หวานกันไม่เกรงใจคนอ่านเบย
    #14587
    0
  12. #14585 Produck (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 01:45
    อร๊ายยยยยยยย



    คู่นี้หวานได้อีกๆๆๆ
    #14585
    0
  13. #14584 dsjdkh (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 01:20
    สวีทวี้ดวิ้วมากคู่นี้ อิอิ รออ่านได้เสมอค่ะ รักษาเนื้อรักษาตัว??ดีๆหายขาดเร็วๆน่ะค่ะไรเตอร์
    #14584
    0
  14. #14583 kim (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 23:31
    น้้ำปั่นนี่น่ารักตลอดเลย



    ถ้าเกิดร้องไห้ขึ้นมาคงสะเทือนใจน่าดู

    ร่าเริงแบบนี้ไปทุก ๆ วันเลยนะ
    #14583
    0
  15. #14496 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:29
    โหย น้ำปั่นน่ารักมากๆเลยล่ะ หุหุ

    แต่ก็แอบแสบน๊า... ย่าน้อยหลงซะ  
    #14496
    0
  16. #14401 patty (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 10:01
    อ่านคู่นี้ทีไร ยิ้มได้ตลอดน่ารักอ่ะ
    #14401
    0
  17. #14383 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 22:20
    นำ้ปั่น นำ้ปั่น นำ้ปั่น นำ้ปั่น น่าร๊ากกกกกก........... น่ารักอีกแล้ววววววว น่ารักตลอดเลยยยย ช๊อบบบชอบบบบ
    #14383
    0
  18. #14352 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2557 / 19:34
    น่ำปั่นโชคดีมากที่ได้มาเจอเต้ และครอบครัวของเต้ 
    ทำให้ชีวิตของน้ำปั่นเปลี่ยนไป มีความสุข เสียงหัวเราะตลอด
    รักน้ำปั่นมากมาย -////-
    #14352
    0
  19. #14350 ทราย (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 23:19
    พ่อลูกคู่นี้ น่ารักสุดๆ >_
    #14350
    0
  20. #14346 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 22:47
    น้ำปั่นนน่ารักกก งื้อออ 
    ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #14346
    0
  21. #14342 jittrawa (@jittrawa) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 12:43
    เต้นี่ อดทนมากเลยนะ น้ำปั่นน่ารักขนาดเนี้ย อดใจไม่ปล้ำได้
    #14342
    0
  22. #14341 dsjdkh (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 12:25
    ถ้ามีใครกล้ามายุ่งกับฮองเฮานี่ฮ่องเต้จะทำยังไงเนี่ย ทั้งรักทั้งหวงกันซ่ะ เรื่อยๆไม่เป็นไรค่ะแค่อย่าหายไปเลยก็พอ อิิอิ รักษาสุขภาพด้วยน่ะค่ะแข็งแรงเร็วๆค่ะ
    #14341
    0
  23. #14340 oh-lan-la (@olivesciswu33) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 09:59
    อ๊ายยยย หวานนนนอ่ะ ^^
    #14340
    0
  24. #14337 sqwsq (@haeeun) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 01:29
    รักเหมือนกันนนนน #ท่ดๆ
    #14337
    0
  25. #14336 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 116)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 01:28
    บาดแผลในใจเด็กมันฝังลึก ถึงเวลาจะผ่านไปและได้รับการเยียวยาแค่ไหน
    ก็คงไม่สามารถลบออกไปจากใจได้
    ฮ่องเต้ต้องดูแลน้ำปั่นดีๆน้า
    เตรียมคำอธิบายกับคุณแม่ไว้ดีๆด้วยล่ะ
    #14336
    0