OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 114 : .....ดื้อนัก! รักดีมั้ย..... 06. หวานเย็น (น้ำปั่น & ฮ่องเต้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    1 พ.ค. 57



 06. หวานเย็น (น้ำปั่น & ฮ่องเต้)

 

ปฏิทินที่บอกวันเดือนปีตรงหน้าของน้ำปั่นมันผ่านไปอย่างรวดเร็วมากจริงๆ นี่ก็จะเปิดเทอมอยู่แล้ว ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับฮ่องเต้ก็จะน้อยลงไปอีกตั้งวันละหลายชั่วโมง ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่อยากให้โรงเรียนเปิดเทอมเลยจริงๆ

 

“อีกแค่สองวันเอง...” หันไปมองดูฮ่องเต้ที่นั่งทำงานอยู่ที่หน้าคอมแล้วได้แต่อมยิ้มน้อยๆ กับสีหน้าที่ดูจริงจังของเจ้าตัว ฮ่องเต้น่ะเป็นคนที่ตั้งใจทำงานอย่างจริงจังมากเลย เห็นทะลึ่งๆ แบบนั้นก็เถอะ เป็นสถาปนิกมือหนึ่งของบริษัทเลยน้า

 

แต่ภาพลักษณ์ของฮ่องเต้ดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่หรอก ก็ทำเป็นเล่นไปวันๆ  ยิ่งหลังๆ มานี่ไอ้ภาพลักษณ์คุณพ่อจอมดุหายไปหมดแล้ว เหลือแต่ผู้ชายขี้เล่น มือไว แล้วก็เนียนใส่น้ำปั่นตลอดเลย

 

“มองหน้าป๊าทำไม เดี๋ยวก็จับมาฟัดซะเลย น้ำปั่นทำป๊าเสียสมาธินะเว้ย” นั่นไง ดูเขาเถอะ ชอบมาทำให้น้ำปั่นเขินทั้งๆ ที่ไม่น่าจะเขิน คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ทำหน้าทะเล้นได้แบบไม่ดูอายุตัวเองเลย แต่ก็น่ารักสำหรับน้ำปั่นเสมอนะ

 

“ อะไรอ่ะ ฮ่องเต้ใส่ร้าย น้ำปั่นยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ว่าแต่หวงน้ำปั่นหรอ ไม่ให้มองหน้าได้ไง อย่ามาใจร้ายสิ” น้ำปั่นเดินไปหยุดทางด้านหลังของฮ่องเต้ น้ำปั่นอาจจะยังเด็ก อาจจะไม่เข้าใจเรื่องงานของฮ่องเต้ แต่หน้าที่ดูแลเอาใจใส่และให้กำลังใจฮ่องเต้นั้น...เชื่อมือน้ำปั่นได้เลย

 

“นี่นวดหรืออะไรครับน้ำปั่น ไม่มีแรงเลยรึไง ถ้าเกิดป๊ากอดน้ำปั่นแรงๆ จะตัวหักหรือเปล่าเนี่ย” ฮ่องเต้ว่าน้ำปั่นอยู่เรื่อย อยากให้น้ำปั่นตัวโตมากเลยรึไง น้ำปั่นไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กขาดสารอาหารหรือไม่โตเลยนะ ออกจะชอบที่ตัวเล็กๆ แบบนี้ ใครอยากโตก็โตไปสิ น้ำปั่นจะตัวเล็ก จะเป็นเด็กน้อยให้ฮ่องเต้กอดตลอดไปเลย

 

“ฮ่องเต้ก็กอดน้ำปั่นเบาๆ สิ กอดแบบนี้ไง” น้ำปั่นจัดการหมุนเก้าอี้ทำงานของฮ่องเต้ให้หมุนกลับมา ยืนแทรกตัวที่ขาทั้งสองข้างของคนตรงหน้า และจับมือของคนแก่มาเตะที่เอวของน้ำปั่น

 

“ค่อยๆ กอด น้ำปั่นก็ได้น้า ไม่ต้องกอดแบบแรงๆ แต่กอดนานๆ น้ำปั่นชอบอยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้ เพราะน้ำปั่นรู้ดีว่ามือคู่นี้จะปกป้องน้ำปั่นจากทุกสิ่ง” น้ำปั่นมองหน้าฮ่องเต้ด้วยรอยยิ้ม นี่ขนาดฮ่องเต้นั่งอยู่นะ ยังจะสูงเท่าน้ำปั่นเวลายืนเลย แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวน้ำปั่นก็โตขึ้นเองแหล่ะ

 

“ใครจะกล้าทำรุนแรงกับคนน่ารักล่ะครับ ป๊าก็ชอบกอดน้ำปั่นแบบเบาๆ กอดนานๆ กอดตลอดชีวิตเลยเนอะ” มือของฮ่องเต้กอดรัดเอวของน้ำปั่นเอาไว้หลวมๆ น้ำปั่นก้มลงกัดปลายจมูกของฮ่องเต้เบาๆ เจ้าตัวร้องโวยนิดๆ อย่างแกล้งๆ แถมยังเอาคืนน้ำปั่นด้วยการบีบจมูกอีกต่างหาก

 

“จะเปิดเทอมแล้วอ่ะ น้ำปั่นยังไม่อยากไปเรียนเลย ถ้าน้ำปั่นไปเรียนแล้วฮ่องเต้ต้องอยู่บ้านคนเดียว จะเหงามั้ยอ่ะ” ไม่ได้งอแงงี่เง่านะ แค่กลัวว่าฮ่องเต้จะเหงาเพราะน้ำปั่นไม่อยู่

 

“หืม ป๊าจะเหงาได้ไงล่ะ ก็น้ำปั่นอยู่ในนี้ตลอดเวลาเลยนี่นา อยู่ทั้งในใจ ในความรู้สึกนึกคิด ในความทรงจำ นี่มองไปตรงส่วนไหนของบ้านก็เห็นแต่น้ำปั่นเต็มไปหมด แอบทำอะไรกับป๊าหรือเปล่า ทำไมป๊าถึงได้เพ้อแบบนี้ก็ไม่รู้” ปากนุ่มๆ จุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากของน้ำปั่น เหมือนเลือดมันสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าอย่างกะทันหัน น้ำปั่นรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดแล้วตอนนี้

 

“เดี๋ยวนี้จูบบ่อยจังเลยเนอะ...”

 

“ไม่ชอบหรอ ป๊าจะได้ไม่ทำ” ฮ่องเต้ถามกลับมาทันที ถามแบบนี้น้ำปั่นก็แย่สิ

 

“ไม่ใช่ไม่ชอบ แค่บอกให้ฮ่องเต้รู้เฉยๆ ว่าจูบน้ำปั่นบ่อยมากอ่ะ แต่น้ำปั่นก็ชอบนะ” น้ำปั่นทิ้งตัวนั่งลงบนตักของฮ่องเต้ การที่ตัวเล็กมันก็ดีแบบนี้แหล่ะ อ้อนได้เต็มที่เลยล่ะ ยกมือขึ้นเล็กน้อย กดนิ้วลงบนขมับทั้งสองข้างของฮ่องเต้และกดวนไปมาเบาๆ

 

“ก็มาทำให้รักเองนะ ป๊าอยู่ของป๊ามาดีๆ ตั้งหลายปี มาทำให้ป๊ารักก็ต้องรับผิดชอบ...” โหย ฮ่องเต้ร้ายไม่ใช่เล่นเลยอ่ะ พูดมาแต่ละอย่างทำเอาน้ำปั่นไปไหนไม่เป็นเลย ตาแก่น่ารักนี่ร้ายจริงๆ

 

“น้ำปั่นยอมรับผิดชอบทุกอย่างเลย เตรียมพร้อมเอาไว้ไง อีกหน่อยน้ำปั่นก็จะเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้แล้ว เนอะ” ฮ่องเต้ยิ้มกริ่ม รอยยิ้มแบบนี้ สายตาแบบนี้ น้ำปั่นหัวใจจะละลาย ฮ่องเต้เคยรู้ตัวบ้างมั้ยว่าสายตาที่มองน้ำปั่นมันเปลี่ยนไปมากแค่ไหน โอย น้ำปั่นจะไม่ไหวแล้วนะ รู้สึกเหมือนจะละลายลงไปกองที่พื้นให้ได้เลย

 

“พูดน่ะพูดได้ แต่จะเป็นได้เหรอ แค่จ้องตาแค่นี้ก็แย่แล้ว หน้าแดงจนป๊าคิดว่าเป็นแอปเปิ้ลแล้วนะเนี่ย” น้ำปั่นได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดหน้า ก็ฮ่องเต้แกล้งแลบลิ้นมาเลียที่แก้มที่ปากของน้ำปั่นอย่างจงใจให้เขินแบบนี้ ทำไมหัวใจมันเต้นแรงและเร็วจนน่ากลัวแบบนี้นะ

 

“ต้องได้สิ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้เท่านั้นเอง ว่าแต่ฮ่องเต้ไม่เหงาจริงๆ หรอ ถ้าน้ำปั่นไม่อยู่บ้านด้วยน่ะ” นิ้วที่กดคลึงอยู่บนขมับฮ่องเต้ยังทำหน้าที่ของมันอย่างต่อเนื่อง ถึงจะเขินกับสายตาของฮ่องเต้มากแค่ไปไหน แต่น้ำปั่นก็รู้หน้าที่ของตัวเองนะ

 

“เหงาสิ แต่จะให้น้ำปั่นอยู่กับป๊าตลอดเวลาคงไม่ได้ น้ำปั่นต้องเรียนหนังสือ ต้องเป็นเด็กดีของทุกคน ต้องทำหน้าที่ของตัวเอง ป๊าเองก็ต้องทำงาน ทำหน้าที่ลูกที่ดี ทำหน้าที่...คนรักที่ดีด้วย ใช่มั้ย” น้ำปั่นพยักหน้ารับอย่างทันทีทันใดแบบไม่ต้องคิดเลยทีเดียว ชอบจังเวลาที่ฮ่องเต้พูดอะไรแบบนี้

 

บอกตามตรงน้ำปั่นกลัวมากเลยว่าจะไม่มีวันนี้ วันที่ความรู้สึกของน้ำปั่นกับฮ่องเต้ตรงกันและสื่อถึงกันได้ น้ำปั่นรู้ว่าฮ่องเต้ต้องคิดถึงอะไรหลายๆ อย่าง น้ำปั่นก็เจียมตัวนะเพราะมาอาศัยครอบครัวของฮ่องเต้อยู่ จะมาสร้างปัญหาให้ทุกคนคงไม่ได้

 

น้ำปั่นกลัวมากเลย กลัวว่าฮ่องเต้จะมองข้ามความรู้สึกของน้ำปั่นและเลือกเดินในทางที่ถูกต้อง ซึ่งน้ำปั่นก็ไม่เข้าใจเลยว่าความถูกต้องที่ว่ามันถูกแน่หรือ แล้วความรู้สึกของน้ำปั่นมันผิดตรงไหนกัน

 

แต่สุดท้ายแล้วฮ่องเต้ก็เลือกตอบรับความรักของน้ำปั่น คนงอแงแบบน้ำปั่นก็เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาที่ไหลมานั้นมันเต็มไปด้วยความดีใจที่เก็บเอาไว้ไม่มิด น้ำปั่นดีใจมากเหลือเกินที่คำตอบนั้นตรงตามที่ใจแอบหวัง

 

รักฮ่องเต้จัง...

 

“น้ำปั่นก็ไม่ได้อยากจะทำให้เสียบรรยากาศนะ แต่การที่ฮ่องเต้รักน้ำปั่น มันจะทำให้ฮ่องเต้กลายเป็นลูกที่ไม่ดีหรือเปล่า...” นิ้วชี้ของฮ่องเต้แตะลงมาที่ริมฝีปากของน้ำปั่นอย่างแผ่วเบา เจ้าตัวส่ายหน้าไปมาช้าๆ และลูบหัวน้ำปั่นไม่ห่าง

 

“ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น คิดมากหน้าแก่เร็วน้า ป๊าเป็นลูกที่ดีของย่าน้อยอยู่แล้วไม่ต้องห่วง และการที่ป๊ารักน้ำปั่นมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ใครจะพูดยังไงไม่ต้องสนใจ มันเป็นเรื่องของเราสองคนเท่านั้น นะครับ” ก็ไม่ได้จะคิดมากหรอก แต่ในเสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกมันก็มีแวบๆ เข้ามาบ้างเป็นระยะๆ น้ำปั่นไม่ชอบเลยที่มาทำตัวเหมือนงี่เง่าใส่ฮ่องเต้แบบนี้

 

“น้ำปั่นไม่ได้ดราม่าน้า แต่ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจจัง รักฮ่องเต้ที่สุดเลยหล่ะ...”

 

“แล้วรักอาต้อมด้วยหรือเปล่า...” น้ำปั่นสะดุ้งทันทีที่ได้ยินสียงของอะตอม น้ำปั่นจะลุกขึ้นจากตักของฮ่องเต้แต่เจ้าตัวกลับกอดเอวเอาไว้เสียแน่น แถมยังหอมแก้มน้ำปั่นโชว์ต่อหน้าอะตอมอีกต่างหาก

 

“เยอะครับพี่ รู้ว่ารัก รู้ว่าหวง แหม่ะ” น้ำปั่นเขินจัง ทำตัวไม่ถูกเลย ก็ไม่รู้หรอกว่าอะตอมรู้เรื่องของน้ำปั่นกับฮ่องเต้มากน้อยแค่ไหน แต่พี่น้องสองคนนี้เค้าไม่ปิดบังอะไรกันหรอก ถ้าอะตอมรู้อะไรฮ่องเต้ก็ต้องรู้ ถ้าฮ่องเต้รู้อะไร อะตอมก็จะต้องรู้ด้วย

 

“น้ำปั่นยังไม่ตอบอาเลยนะว่ารักอาหรือเปล่า...” อะตอมถามซ้ำอีกครั้ง ฮ่องเต้ก็ทำหน้ายู่ใส่ ทำตัวเหมือนเด็กทั้งๆ ที่อายุจะเลขสามแล้วแท้ๆ แต่น่ารักจังเลยอ่ะ น่าจับมาหอมแก้มที่สุดเลย

 

“รักฮะ รักมากๆ แต่รักฮ่องเต้มากกว่านิดนึงได้มั้ยอ่ะ” อะตอมเดินเข้ามาหาและยีหัวน้ำปั่นจนยุ่งไปหมด

 

“นี่ตกลงปลงใจกันได้แล้วใช่มั้ย ว่าแล้วเชียวเดินเข้ามาในบ้านนี่บรรยากาศสีชมพูตลบอบอวลไปทั่ว หัวใจลอยวิ้งๆ ให้พรึ่บไปหมด” พอถูกแซวจังๆ แบบนี้น้ำปั่นก็ได้แต่ก้มหน้างุดๆ อะตอมพูดเหมือนรู้ความรู้สึกของน้ำปั่นกับฮ่องเต้มานานแล้วเลยอ่ะ

 

“ก็นะ มีคนน่ารักอยู่ใกล้ๆ ไม่หวั่นไหวก็ด้านเกินไปแล้ว ว่าแต่มึงมาทำไมวะไอ้ต้อม แวะมาเอางานรึไง ยังไม่เสร็จเว้ย...”

 

“เออครับ แวะมาเอางานนั่นแหล่ะ แต่พอเห็นแบบนี้ก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมงานชิ้นนี้เสร็จช้ากว่ากำหนด ทำงานก่อนนะครับพี่ชาย เรื่องหัวใจไว้หลังไมค์ครับ” น้ำปั่นได้แต่นั่งฟังสองคนพี่น้องเค้าแซวกัน คนกลางแบบน้ำปั่นก็เขินจะแย่ อยากจะลุกแต่ก็ลุกไม่ได้ ฮ่องเต้เล่นกอดและเกยคางลงบนไหล่จนไปไหนไม่รอดแล้ว

 

“อีกนิดนึงน่า ที่ไม่เสร็จไม่ใช่เพราะเรื่องที่มึงคิดครับ แต่กูอยากให้มันออกมาดีที่สุดเลยต้องตรวจดูละเอียดก่อน กลับไปได้แล้วไป ไหนๆ งานก็ไม่เสร็จอยู่แล้วนี่...”

 

“อะไรวะพี่เต้ นี่น้องนะเว้ย มาถึงไม่มีการชวนนั่งหรือชวนกินน้ำ ไล่กลับลูกเดียวเลย กลัวว่าจะมาขโมยน้ำปั่นไปรึไง เหอะๆ ใครจะกล้าล่ะครับ เนอะ” น้ำปั่นถูกชักชวนให้เข้าพวกซะงั้น ฮ่องเต้ก็เอาแต่ส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่ยอมให้น้ำปั่นเข้าพวกอะตอม ส่วนอีกคนก็เอาแต่พยักหน้ารับจนน้ำปั่นลำบากใจไปเลย

 

“น้ำปั่นไปรินน้ำให้อะตอมก่อนน้า นะฮ่องเต้” ยิ้มอย่างอ้อนๆ จนฮ่องเต้ยอมปล่อยให้ลงจากตัก น้ำปั่นรีบเดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อรินน้ำให้อะตอม ฮ่องเต้นี่น้าชอบทำตัวเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย

 

สองคนพี่น้องเค้ารักกันดีนะ ไม่เคยทะเลาะกันเลย มีแค่เถียงกันเท่านั้น แล้วต่างคนก็จะเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะกลับมาพูดคุยกันด้วยเหตุผล ก็อย่างว่าแหล่ะ ย่าน้อยสอนมาดี ทั้งมุมมอง ทัศนะคติ และความคิด

 

น้ำปั่นอาจจะไม่ได้ใกล้ชิดกับย่าน้อย แต่น้ำปั่นก็เป็นเด็กดีนะ ตั้งใจเรียน ไม่เคยเหลวไหล ไม่เคยนอกลู่นอกทาง เลิกเรียนก็กลับบ้าน ไม่เคยไปเที่ยวหลังเลิกเรียน จนเพื่อนๆ ถามน้ำปั่นว่าไม่เบื่อหรอ เรียนเสร็จก็กลับแต่บ้านแบบนั้น

 

คงจะมีแค่เจ้านายคนเดียวที่รู้ว่าสำหรับน้ำปั่น ไม่มีที่ไหนที่น่าสนใจเท่าที่บ้านอีกแล้ว เพราะที่บ้านของน้ำปั่นนั้นมี ความรักรอน้ำปั่นอยู่

 

บ็อก...บ็อก

 

เอ๋ เสียงอะไรน่ะ มันดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเลยนะ เสียงเหมือนลูกหมาเลยอ่ะ แล้วเสียงของมันก็ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำปั่นเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ได้ เดินยกแก้วน้ำออกมาเสิร์ฟให้อะตอมที่ห้องนั่งเล่นทันที

 

บ็อก...บ็อก...

 

“น้องปอมหน้าหมี...ฮือ น่ารักจังเลย” น้ำปั่นวางแก้วน้ำให้อะตอมแล้ววิ่งมานั่งจุ้มปุกข้างๆ เจ้าหมาตัวน้อยที่แสนน่ารัก มันกำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาและเล่นกับมือของฮ่องเต้

 

“ชอบมั้ยน้ำปั่น” อะตอมถามขึ้นมา น้ำปั่นพยักหน้ารับแล้วอุ้มขึ้นมาเอาหน้าถูที่ขนแสนนุ่มของมันไปมาทันที

 

“น่ารักมากเลยอะตอม นี่น้ำปั่นก็อยากเลี้ยงน้องหมานะ แต่ฮ่องเต้ไม่ยอมสักที ถ้ามีตัวเล็กมาวิ่งในบ้านอีกสักตัวคงจะดี...”

 

“นี่ไง อาให้ เพื่อนอาเค้าเอามาให้ ที่บ้านมีเป็นสิบตัวแล้วนี่นะ เลยเอามาให้น้ำปั่นเลี้ยงดีกว่า ไม่ต้องไปสนใจฮ่องเต้ของเราหรอก ลองถ้าน้ำปั่นอยากเลี้ยงจริงๆ รายนี้ไม่กล้าขัดหรอก...เนอะ” ก็รู้ว่าอะตอมแกล้งฮ่องเต้ แต่น้ำปั่นก็รีบพยักหน้ารับทันที วางเจ้าปอมสีขาวลงบนพื้นแล้ววิ่งไปกอดอะตอมเต็มอ้อมแขนแทนคำขอบคุณ

 

“อะตอมน่ารักจัง รักอะตอมมากๆ เลยน้า น้ำปั่นสัญญาเลยนะว่าจะเลี้ยงให้ดีที่สุด รักให้มากๆ ขอบคุณฮะ...”

 

“น้ำปั่นจะทำให้อาถูกพี่ชายฆ่าด้วยสายตาแล้วนะรู้ตัวมั้ย พี่เต้มันจ้องอาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อมากอ่ะ ฮ่าๆ” พอหันไปมองหน้าฮ่องเต้ที่จ้องมาทางน้ำปั่นกับอะตอมก็เป็นอย่างที่ว่าจริงๆ นั่นแหล่ะ ก็ไม่ได้กลัวฮ่องเต้จะน้อยใจนะ แต่น้ำปั่นอยากเลี้ยงน้องหมาจริงๆ นี่นา

 

“ไอ้ต้อม ปิดเทอมตั้งนานมึงไม่เอามาให้หลาน นี่น้ำปั่นจะเปิดเทอมแล้วคงจะมีเวลาเลี้ยงหรอกเนอะ...”

 

“ก็เพื่อนผมเพิ่งเอามาให้นี่หว่า พี่จะบ่นทำไมเล่า น้ำปั่นไม่อยู่พี่ก็เลี้ยงไปดิ ใช่มั้ยน้ำปั่น” แน่นอนว่าต้องใช่สิ น้ำปั่นพยักหน้ารับพลางส่งสายตาออดอ้อนไปให้ฮ่องเต้ ไม่ยอมน้ำปั่นจะงอนใส่ให้ดู

 

“เฮ้อๆ อย่ามาเล่นพวกกันเลย โอเคครับ อยากเลี้ยงก็เลี้ยง แต่ต้องดูแลมันให้ดีนะน้ำปั่น หนึ่งชีวิตไม่ว่าจะคนหรือสัตว์ เราก็ต้องดูแลและห้ามทิ้งขว้างเด็ดขาด” น้ำปั่นรู้สึกเจ็บแปลบในใจขึ้นมา แต่ก็ไม่มากนักหรอก แค่นึกถึงคำพูดของฮ่องเต้และนึกถึงเรื่องที่ตนเองถูกทิ้ง

 

“สัญญาเลย น้ำปั่นจะไม่ใจร้ายทิ้งให้มันต้องเหงาหรอก...เนอะ หวานเย็น” ทั้งฮ่องเต้ทั้งอะตอมต่างก็มองหน้าน้ำปั่น ก็ชื่อมันน่ารักดีนี่นา ชื่อน่ากินเหมือนชื่อน้ำปั่นเลยเนอะ

 

“เออ เหมาะจะเป็นลูกหมาของน้ำปั่นจริงๆ หวานเย็นเนี่ย” อะตอมมองดูเวลาและลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะกลับ น้ำปั่นจะลุกไปส่งแต่อะตอมก็แกล้งกดหัวของน้ำปั่นเอาไว้ไม่ยอมให้ลุกขึ้น

 

“ไม่ต้องไปส่งอาหรอก นั่งเล่นกับหวานเย็นไปเถอะ ตาเป็นประกายซะขนาดนี้ไม่รู้ว่าคนแถวนี้ใจดำไม่ยอมให้เลี้ยงได้ไง ฮ่าๆ” อะตอมวิ่งหนีลูกเตะของฮ่องเต้ออกไปอย่างว่องไว ฮ่องเต้เดินตามไปส่งน้องชาย ส่วนน้ำปั่นก็นอนกอดนอนฟัดและจับเจ้าหวานเย็นกลิ้งไปกลิ้งมา

 

“น่ารักเนอะฮ่องเต้ ดูดิมันนุ่มนิ่มน่ากอดน่าฟัดมากเลยนะ” เจ้าตัวเล็กที่น้ำปั่นกอดอยู่นั้น มันเลียหน้าเลียตาน้ำปั่นใหญ่เลยอ่ะ ตอนนี้เรากำลังทำการผูกมิตรกันอยู่ แต่มันน่าจะไปได้สวยนะ เพราะเจ้าหวานเย็นดูจะอ้อนน้ำปั่นมากเลย

 

“น่ารักทั้งคนทั้งหมาเลย ไหนดูสิว่าหวานเย็นจะน่ากินเท่าน้ำปั่นหรือเปล่า” ฮ่องเต้บ้าทำไมเดี๋ยวนี้ทำให้เขินมันทั้งวันเลยก็ไม่รู้ เขินจนแทบจะซุกหน้าลงบนขนนุ่มนิ่มของเจ้าหวานเย็นแล้วอ่ะ

 

“น้ำปั่นต้องน่ากินกว่าอยู่แล้ว” ประท้วงออกไปแบบเบาๆ ก็มันน่าอายออก แต่ก็อยากจะบอกให้ฮ่องเต้รู้นี่นา ยังไงซะน้ำปั่นก็ต้องน่ากินกว่าหวานเย็นสิ

 

“ฮ่าๆ นั่นสินะ ยังไงซะน้ำปั่นก็ต้องน่ากินกว่าอยู่แล้ว” ฮ่องเต้นั่งลงตรงข้ามและส่งยิ้มให้ มือใหญ่ๆ นั่นเขี่ยหน้าตาของหวานเย็นเล่นไปมาอย่างอ่อนโยน ผู้ชายคนนี้อ่อนโยนมากจริงๆ นะ ฮ่องเต้รักและเอาใจใส่คนรอบข้างเป็นอย่างดีเลยหล่ะ

 

“อะตอมของน้ำปั่นฝากของใช้และอาหารของเจ้าหวานเย็นเอาไว้ด้วยนะ แล้วก็ตารางการฉีดวัคซีน แต่ป๊าว่าคนที่ต้องดูแลคงเป็นป๊าแน่นอน เพราะน้ำปั่นจะเปิดเทอมแล้วนี่” อุ้ยๆ คนแก่ทำหน้างอนแหล่ะ น่ารักจนต้องยื่นมือไปบีบแก้มเลยอ่ะ

 

“เหงาหรอ น้ำปั่นไปเรียนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง เลิกเรียนจะรีบมาดูแลหวานเย็นเลย ฮ่องเต้ไม่ต้องห่วงนะ...”

 

“ป๊าไม่อยากได้หวานเย็นแล้วว่ะ มาแค่ไม่ถึงชั่วโมงก็แย่งความสำคัญของป๊าไปหมดเลย” ฮ่องเต้แกล้งทำเป็นบีบคอหวานเย็น เจ้าตัวสีขาวก็กลิ้งไปมาเล่นกับมือของฮ่องเต้ยกใหญ่

 

“ไม่มีใครมาแย่งความสำคัญของฮ่องเต้ไปได้หรอกน่า เชื่อสิว่าคนที่สำคัญต่อน้ำปั่นอันดับหนึ่งเป็นฮ่องเต้เสมอ...ก็น้ำปั่นรักฮ่องเต้จะตาย” น้ำปั่นยื่นหน้าเข้าไปหาและจุ๊บแก้มฮ่องเต้เบาๆ ส่งยิ้มน่ารักไปให้อย่างอ้อนๆ ฮ่องเต้จะได้มั่นใจไงว่าน้ำปั่นน่ะรักฮ่องเต้มากที่สุด

 

“เฮ้อ เบื่อคนน่ารักเว้ย ไปทำงานดีกว่า เดี๋ยวงานไม่เสร็จไอ้ต้อมแม่งเวียนมาแซวอีก หาว่าเอาเวลามากินน้ำปั่น...ทั้งๆ ที่ยังไม่เคยได้กินเลยแท้ๆ” บะ...บ้า ฮ่องเต้บ้า มาทำให้น้ำปั่นหน้าร้อนวาบจนแก้มจะระเบิดแล้วมั้งเนี่ย น้ำปั่นไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่หรอกนะ

 

“หวานเย็นจ๋า ฮ่องเต้ทะลึ่งใส่น้ำปั่นอีกแล้วอ่ะ น้ำปั่นเขินจะแย่แล้ว” น้ำปั่นนอนคว่ำหน้าเท้าคางมองเจ้าหวานเย็นที่มองกลับมาตาแป๋ว เอานิ้วเขี่ยเจ้าตัวขาวปุกปุยเล่นไปมา ตอนนี้บ้านเรามีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งชีวิตแล้วน้า

 

“น้ำปั่นจะเลี้ยงหวานเย็นให้ดีที่สุด จะไม่ทิ้งขวางแน่นอน สัญญานะ...”

 

.................

 

 

 

 

[ฮ่องเต้]

 

ตั้งแต่ที่บ้านเรามีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามา น้ำปั่นก็ขลุกอยู่กับเจ้าหวานเย็นทั้งวัน เดี๋ยวอุ้ม เดี๋ยวกอด นอนฟัดนอนกลิ้งกันอยู่บนพื้น จนผมจะงอนน้ำปั่นแล้วเนี่ย  จริงๆ น้ำปั่นเคยขอเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวมาหลายครั้ง แต่ผมก็ปฏิเสธไปเสียทุกครั้ง เพราะว่าบางครั้งผมก็ต้องไปทำงานที่บริษัท เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่น้ำปั่นต้องไปเรียน ไม่มีคนอยู่บ้านแบบนั้น จะทิ้งให้สัตว์เลี้ยงอยู่บ้านตัวเดียวคงจะเหงาน่าดู

 

แต่ไอ้ต้อมมันอุตส่าห์เอามาให้ถึงบ้าน แถมสายตาของน้ำปั่นก็ฟ้องว่าอยากได้มากแค่ไหน จะให้ผมใจดำตัดรอนความรู้สึกน้ำปั่นผมก็คงทำไม่ได้ สรุปก็เลยมีไอ้เจ้าสี่ขาสีขาวขนปุกปุยมาเห่าเสียงบ็อกๆ อยู่ในบ้าน ลำพังแค่น้ำปั่นคนเดียวผมก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด นี่มีตัวป่วนเพิ่มมาอีกหนึ่ง อืม...

 

“หวานเย็นมันจะหิวมั้ยอ่ะฮ่องเต้ เราต้องให้อาหารมันยังไงหรอ น้ำปั่นไม่เคยเลี้ยงน้องหมาเลยไม่รู้ว่าต้องให้อาหารยังไง” น้ำปั่นเดินมาทิ้งตัวนั่งบนตักผม วันนี้ไม่ต้องทำงานมันละครับ เดี๋ยววิ่งมาถามนั่นถามนี่ มาเนียนกอดเนียนอ้อน ผมก็เนียนหอมเนียนจูบกลับไปบ้างตามประสาตาแก่ลามก เหอะๆ

 

“เดี๋ยวป๊าหาข้อมูลให้ น้ำปั่นไปเล่นกับหวานเย็นก่อน...”

 

“หวานเย็นนอนหลับไปแล้ว ตอนนี้คุณมี้น้ำปั่นว่างมาก คุณป๊าฮ่องเต้ล่ะครับว่างมั้ย เหนื่อยหรือเปล่า เดี๋ยวคุณมี้น้ำปั่นจะนวดให้น้า” มาอีกละความน่ารักแบบไม่อยากจะทนของคนคนนี้ น้ำปั่นบีบนวดขมับให้กับผมอย่างอ่อนโยน มันแทบไม่รู้สึกอะไรเลย สัมผัสที่แสนจะเบามือนี่ทำให้รู้สึกดีแบบแปลกๆ

 

“ก็ไม่ว่างเท่าไหร่ แต่ถ้าคุณมี้คนน่ารักอยากให้ว่าง คุณป๊าสุดหล่อก็จะทำตัวให้ว่าง ระหว่างที่ลูกเรานอนหลับ เราสองคนทำอะไรกันดีน้า” ผมแกล้งส่งสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ น้ำปั่นก็หน้าแดงไปตามระเบียบ ผมแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้และเลียแก้มน้ำปั่นเบาๆ เจ้าตัวสะดุ้งและตั้งท่าจะลุกหนี คิดว่าจะไปไหนรอดกัน

 

“ขอจูบได้มั้ย” ผมกอดน้ำปั่นเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน จะมาเขินอะไรเอาตอนนี้ ก่อนหน้าที่ผมจะรู้สึกตัวว่ารักน้ำปั่น เจ้าตัวแสบมาเนียนอ้อนขอจูบอยู่ตลอด แล้วตอนนี้จะมาทำเป็นเขินแล้วหนี คิดว่าผมจะปล่อยไปหรอ

 

“นะ ขอป๊าจูบมี้หน่อย ไม่รักป๊าแล้วหรอ”  ผมถามด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้อ้อนที่สุด น้ำปั่นเม้มปากแน่น หน้าแดงแจ๋นั่นช่างน่าจับมาฟัดเสียเหลือเกิน ผมว่าน้ำปั่นทำให้ผมกลายเป็นตาแก่ลามกตัณหากลับตามที่เจ้าตัวชอบว่าซะจริงๆ แล้วล่ะ

 

“รักนะ น้ำปั่นรักฮ่องเต้จะตาย แต่ฮ่องเต้ทำน้ำปั่นเขินนี่ มากๆ ด้วย” น้ำปั่นถูกผมอุ้มขึ้นจนตัวลอย ผมเดินพาน้ำปั่นมาที่โซฟา วางร่างของน้ำปั่นลงนอนและผมก็คร่อมทับร่างเล็กๆ ของน้ำปั่นเอาไว้ เหมือนผมจะได้ยินเสียงหัวใจของน้ำปั่นดังอย่างชัดเจนเลยล่ะ น่ารักว่ะ

 

“ทำไมต้องเขินป๊าล่ะ ก่อนหน้าที่ป๊าจะรู้สึกตัว น้ำปั่นยังมาอ้อนจูบป๊าอยู่บ่อยๆ ความรู้สึกตอนนั้นกับความรู้สึกตอนนี้มันต่างกันตรงไหน” ผมอยากรู้มากว่าน้ำปั่นกำลังคิดอะไรอยู่ มันต่างกันตรงไหนวะ หรือต่างกันตรงที่ผมเป็นฝ่ายรุกเข้าหา

 

“ก็สายตาฮ่องเต้มันต่างจากตอนนั้นนี่นา เมื่อก่อนฮ่องเต้จะดูมึนๆ จะดูแบบไม่ร้ายกาจเหมือนตอนนี้ สายตาฮ่องเต้เหมือนจะกินน้ำปั่นเข้าไปทั้งตัวเลย” คนน่ารักประท้วงเบาๆ ด้วยการทุบอกผม เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะผมคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอของเจ้าตัวไง

 

“ก็ถูกนะ ไม่เถียงเลยสักคำเพราะมันเรื่องจริง น้ำปั่นน่าจะรู้ว่าป๊านิสัยเดิมเป็นยังไง ป๊าเชี่ยวนะ เจ้าชู้ด้วย แล้วเรื่องอย่างว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดาของป๊า แต่ที่ป๊าหยุดทุกอย่างก็เพราะน้ำปั่นขอเอาไว้...” เพราะว่ารักและแคร์ความรู้สึกของน้ำปั่นมากกว่าใครๆ ผมถึงได้ยอมหยุดทุกอย่างทั้งๆ ที่มันทรมานกับการที่ต้องพยายามเก็บกดอารมณ์ของตนเองเอาไว้

 

บางทีเจอคนที่ถูกใจอยากจะเข้าไปสานต่อ แต่ใบหน้าของน้ำปั่นก็ลอยขึ้นมา ผมหมดอารมณ์จะทำเรื่องอย่างว่ากับทุกคนเลยจริงๆ

 

“ฮ่องเต้อยากจะทำเรื่อง...อย่างว่า กับน้ำปั่นหรอ” น้ำปั่นถามด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ และเบาหวิวจนแทบจะไม่ได้ยิน ผมยิ้มรับและพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง คนน่ารักก็เขินไปสิ หลับตาปี๋และทุบตีผมยกใหญ่

 

“เอ้า ก็ป๊าไม่ชอบโกหกน้ำปั่นนี่หว่า ถามมาก็ตอบตรงๆ ไอ้อยากทำมันก็อยากอยู่หรอก แต่น้ำปั่นยังเด็กนี่นะ ถึงไม่อยากรอก็ต้องรอ ถึงไม่อยากทนก็ต้องทน ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าจูบกับกอดหรอก” น้ำปั่นเขินจนตัวแดงไปตั้งตัว ถ้าเขินมากกว่านี้เจ้าตัวอาจจะระเบิดตัวเองตายไปเลยก็ได้

 

“ฮ่องเต้หื่นกาม ลามก ทะลึ่ง...”

 

“โห ว่าซะเสียเลยว่ะ ก็นั่นมันตัวตนของป๊านี่หว่า น้ำปั่นรับไม่ได้หรอ...” ผมเกลี่ยเส้นผมของน้ำปั่นไปมา แก้มใสแดงปลั่งจนผมอดที่จะซุกจมูกลงไปไม่ได้ น้ำปั่นเป็นของผม ผมทะนุถนอมมาอย่างดีที่สุด ใครหน้าไหนก็อย่าได้หวังจะมาแย่งไป เพราะว่าผมจะไม่มีทางยอมอย่างแน่นอน

 

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย น้ำปั่นรักฮ่องเต้จะตาย ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะ” น้ำปั่นยกมือขึ้นโอบกอดรอบคอของผม เราสองคนจ้องมองสบตาซึ่งกันและกัน เหมือนมีแรงดึงดูดให้เราสองคนเคลื่อนเข้าหากันอย่างชิดใจ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดใบหน้า จมูกของผมเฉี่ยวที่แก้มเนียนใส ริมฝีปากสัมผัสความอ่อนนุ่มของกลีบปากนุ่มอย่างแผ่วเบา

 

มือเล็กๆ โอบกอดรอบคอของผมเอาไว้แน่น รสจูบที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกมากมายที่เราสองคนต่างมอบให้กัน มันต่างจากทุกที มันต่างจากการใช้ปากแตะปากแบบในทุกๆ ครั้งที่เราจูบกัน

 

ครั้งนี้มันดูดดื่มและลึกซึ้งยิ่งกว่า ผมรู้สึกราวกับว่ากำลังตกลงไปในห้วงความรู้สึกที่แสนจะลึกซึ้ง ทำไมจูบแบบไม่ประสาของน้ำปั่นทำให้ผมรู้สึกได้มากมายเช่นนี้ หรือเพราะว่าคนคนนี้คือน้ำปั่น คือหัวใจ คือชีวิตของผม ผมถึงได้รู้สึกมากมายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

 

“ฮะ ฮ่องเต้” น้ำปั่นขยุ้มเสื้อของผมเอาไว้แน่น ยามที่ผมจุมพิตลงบนอกข้างซ้ายของเจ้าตัว ร่างกายของน้ำปั่นสั่นไหว เช่นเดียวกับหัวใจของผมที่สั่นสะท้านเพราะความไร้เดียงสาของคนน่ารักคนนี้

 

“พร้อมจะเป็นฮองเฮาหรือยัง...” ถ้าผมไม่หวั่นไวผมคงตายด้านเกินไป การที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับน้ำปั่นมันทำให้ระดับความอดทนของผมต่ำลงเรื่อยๆ แต่ความต้องการและความปรารถนากลับมากขึ้นทุกขณะ

 

ผมรู้ว่ามันไม่ควร ผมรู้ว่าน้ำปั่นยังเด็กเกินไป แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อผมรักน้ำปั่นจนไม่อาจจะห้ามและทานความต้องการของหัวใจได้อีกแล้ว พยายามบอกกับตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า

อย่าเพิ่ง มันยังไม่ถึงเวลา แต่จนแล้วจนรอดไอ้ความคิดส่วนดีมันไม่เคยชนะความต้องการได้เลย

 

“อะ...อื้อ น้ำปั่นพร้อม” คำตอบของน้ำปั่นเหมือนเป็นการกระตุกปมเชือกที่ผูกกั้นความถูกผิดออกไปจนหมด ตอนนี้ไม่มีอะไรขวางกั้นเราสองคนอีกต่อไป ถ้าผมจะสานต่อความต้องการที่เกิดขึ้น มันคงไม่ผิดต่อใครใช่มั้ย นี่ผมเป็นคนคิดเยอะตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

ผมพรมจูบไปทั่วใบหน้าของคนด้านล่าง โอบกอดร่างเล็กๆ เอาไว้อย่างแนบชิด หัวใจของเราสองคนเต้นระรัวเสียงดังอย่างน่ากลัว ทั้งๆ ที่ผ่านช่วงเวลาตื่นเต้นกับเรื่องอย่างว่ามานานมากแล้วแท้ๆ แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกตื่นเต้นกว่าครั้งไหนๆ เป็นเพราะอะไรกันนะ

 

“ฮ่องเต้จ๋า น้ำปั่นรักฮ่องเต้น้า” ผมซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของน้ำปั่น ไล่จูบไปทั่วผิวอ่อนนุ่ม น้ำปั่นจิกเสื้อผมและขยุ้มมันจนยับยู่ยี่ไปหมด ผมมองดูใบหน้าของน้ำปั่นด้วยความรัก

 

ถ้ารักก็ต้องอดทนใช่มั้ย ถ้ารักน้ำปั่นก็ต้องยอมทำทุกอย่างที่มันเป็นสิ่งที่ดีต่อน้ำปั่นใช่หรือเปล่า

 

ช่วงวินาทีหนึ่ง ภาพของน้ำปั่นในวันแรกที่เราได้พบเจอกันลอยแวบเข้ามาในหัว ผมชะงักการกระทำที่กำลังดึงน้ำปั่นให้ลงสู้ห้วงความรู้สึกเดียวกับผม ผมตบหน้าตัวเองเบาๆ อย่างตั้งสติ พยายามคิดไตร่ตรองว่าสมควรจะทำแบบนี้กับน้ำปั่นในตอนนี้จริงๆ หรือวะ

 

“ฮ่องเต้...”

 

“ป๊ารักน้ำปั่นมากๆ เลยนะ ป๊าอยากจะกลืนกินน้ำปั่นทั้งตัวและหัวใจเลยด้วยซ้ำ แต่น้ำปั่นยังเด็กเกินไป ป๊าไม่อยากทำในสิ่งที่ไม่ควรกับน้ำปั่น...” ผมก้มหน้าลงซุกที่ไหล่ของน้ำปั่น สติสตังกลับมาหมดละทีนี้ จริงๆ มันก็ไม่ได้ดราม่าอะไรนักหรอก จะสานต่อก็ได้ แต่ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วจะไม่สามารถย้อนกลับมาแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

 

“แต่ว่าน้ำปั่นอยากเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้นี่นา” น้ำปั่นสอดมือเข้ากับนิ้วมือของผมและกุมอย่างแนบแน่น ผมมองสบตากับน้ำปั่น อดจะยิ้มกับใบหน้าที่ดูตั้งอกตั้งใจของเจ้าตัวไม่ได้

 

“แค่ป๊าตอบรับความรักของน้ำปั่น นั่นก็หมายความว่าน้ำปั่นได้เป็นฮองเฮาของฮ่องเต้คนนี้แล้ว จริงๆ นะ เพราะไม่มีใครคนไหนที่จะทำให้ฮ่องเต้คนนี้รักได้มากมายเท่าฮองเฮาตัวน้อยคนนี้อีกแล้ว” ผมจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของน้ำปั่น ส่วนตัวแล้วผมไม่ใช่คนที่จะมาลังเลกับเรื่องเซ็กส์ แต่กับคนนี้บอกเลยว่าคิดตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ คิดแล้วคิดอีก คิดนั่นนี่นู่นจนกลายเป็นวิตกไปเลยด้วยซ้ำ

 

“แต่ว่าน้ำปั่น...”

 

“ไม่ต้องกลัวนะ เพราะถ้าถึงเวลาป๊าไม่ปล่อยให้น้ำปั่นรอดไปได้แบบนี้หรอก ครั้งหน้าถูกกินแน่...” ผมดีดหน้าผากน้ำปั่นเบาๆ และรีบลุกขึ้นเดินจากไปทันที นี่แทบจะตบหัวตัวเองอยู่แล้ว ไปทำให้น้ำปั่นรู้สึกแปลกๆ เข้าจนได้สินะ โอย กูจะเป็นบ้าตาย

 

ผมเดินออกมาจากห้องทำงาน ขืนอยู่กับน้ำปั่นตามลำพังเผลอจับขย้ำเข้าอีกรอบ ครั้งนี้ล่ะคุณครับ ยาวไปถึงสวรรค์แน่ๆ ผมเลี้ยงน้ำปั่นมาไม่ใช่เพื่อทำสิ่งนี้ นี่มันนอกเหนือความตั้งใจชัดๆ

 

ก็ใครมันจะไปรู้วะว่าจะมาตกหลุมรักเด็กที่ตัวเองเก็บมาเลี้ยงแบบนี้ เฮ้อ ไอ้เต้ มึงนะมึง

 

บ็อกๆ

 

ผมก้มมองดูลูกชายของลูกชายผมอีกที เออ ดูสับสนวุ่นวายดีว่ะ ผมนั่งลงอุ้มเจ้าหวานเย็นขึ้นมาหลังจากที่มันวิ่งมาชนเข้าที่ขาของผมจนกลิ้งหงายลงไปที่พื้น ร้องหงิงๆ อย่างน่าสงสาร เห็นแล้วนึกถึงน้ำปั่นตอนเด็กๆ เลยหล่ะ

 

“ว่าไงครับหวานเย็นตามหาแม่หรอ หรือว่าหิว เดี๋ยวป๊าหาอาหารให้กินเนอะ...”

 

“โห คุณป๊าแอบมาแย่งเรตติ้งจากหวานเย็นตัดหน้าคุณมี้ได้ไง หวานเย็นมาหาน้ำปั่นดีกว่าเนอะ” น้ำปั่นเอื้อมมือมาอุ้มหวานเย็นไปจากอกของผม เห็นลูบหัวลูบหลังเอาจมูกไซ้กับเจ้าตัวเล็กอย่างน่ารัก เห็นแล้วอิจฉาหมา อยากจับน้ำปั่นมาไซ้บ้าง แต่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกมาหยกๆ คงไม่สามารถเข้าใกล้น้ำปั่นได้ภายในวันสองวันนี้

 

“ไปนอนกอดกันดีกว่าเนอะหวานเย็น ฮ่องเต้เตรียมอาหารให้ด้วยน้า” น้ำปั่นเดินผ่านหน้าผมไป เอาแต่ก้มหน้างุดๆ ไม่ยอมมองหน้าผม แต่คงจะเก้อๆ เขินๆ นั่นแหล่ะ เพราะผมดันไปทำแบบนั้นกับน้ำปั่นและหยุดกลางคัน ทั้งๆ ที่อยากจะสานต่อให้มันจบๆ ตามที่ใจต้องการ

 

“อิจฉาหมาผิดมั้ยวะ อยากแย่งที่หมา อยากนอนฟัดกับน้ำปั่นแทนหมา เฮ้อๆ ครั้งหน้าจะไม่ยอมปล่อยแล้วนะน้ำปั่น...” มาคิดเสียดายตอนนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้น เอาวะ ครั้งนี้มันยังไม่ทันตั้งตัว หลอนตัวเองจนต้องหยุดกลางครัน

 

“ครั้งหน้านะน้ำปั่น รับประกันเลยว่าจะกินให้เรียบเลย...”

 

 

 

 

หลังจากที่จมตัวเองอยู่กับงานมาชาติเศษ พอเงยหน้าขึ้นมองดูเวลาอีกทีก็กินเวลาของวันใหม่ไปเกือบชั่วโมง ก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเตรียมตัวเข้านอนเสียที จิตใจมันวุ่นวายเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น งานเลยไม่คืบหน้าเท่าที่ควร

 

“เออ น้ำปั่นจะเปิดเทอมแล้วนี่หว่า ยังไม่ได้ให้คนมาจัดการเรื่องเสื้อผ้า พรุ่งนี้ค่อยโทรไปบ้านใหญ่แล้วกัน” ผมมีหน้าที่เลี้ยงดูน้ำปั่น แต่เรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนจะอยู่ในการดูแลของแม่ผม

 

แต่ไม่ได้หมายความว่าแม่จะบังคับให้น้ำปั่นเรียนตามที่แม่ต้องการ เพียงแต่แม่บอกว่าผมเป็นผู้ชายจะไม่ละเอียดถี่ถ้วนพอ แม่ของผมจึงจัดการเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง

 

“จะว่าไปน้ำปั่นเข้านอนหรือยังวะ หรือว่าดูหนังอยู่ แต่เห่อหวานเย็นขนาดนั้นน่าจะเล่นอยู่กับมันแน่ๆ” พอคิดแบบนั้นผมก็เดินเข้าไปดูที่ห้องนั่งเล่น ทีวียังคงเปิดทิ้งเอาไว้ ข้าวของกระจายอยู่บนพื้น ส่วนคนกับหมาก็นอนกอดกันกลมอยู่บนโซฟานั่นแหล่ะ

 

“น่ารัก...” มันเป็นภาพที่น่ารักมากจริงๆ ทั้งคน ทั้งหมา พากันน่ารักไปเพื่อใครวะ คนมองอย่างผมก็ใจละลายสิ เฮ้อ แต่ตอนนี้ต้องพาน้ำปั่นตัวแสบขึ้นห้องนอนแล้วล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย พรุ่งนี้ต้องพาน้ำปั่นไปบ้านใหญ่เพื่อคุยกับแม่เรื่องเปิดภาคเรียนใหม่

 

“ตัวไม่โตขึ้นเลยนะน้ำปั่น ป๊าเลี้ยงไม่ดีหรือว่าเราไม่รู้จักโตเองวะเนี่ย” ผมจับเจ้าหวานเย็นลงนอนในตะกร้าแล้วหันมาช้อนร่างของน้ำปั่นขึ้นจากโซฟา ตัวเล็กแค่นี้เองอุ้มพาเดินขึ้นชั้นสองของบ้านยังสบายๆ ไม่ทำให้รู้สึกอะไรเลยสักนิด

 

ผมอุ้มน้ำปั่นเดินเข้ามาในห้องนอน วางร่างเล็กๆ ลงพร้อมกับห่มผ้าให้เจ้าตัวดี ผมนั่งมองดูหัวใจของผมอยู่เนิ่นนาน น้ำปั่นคือหัวใจ คือชีวิต คือทุกสิ่งทุกอย่าง การได้นั่งมองน้ำปั่นในทุกๆ ค่ำคืนทำให้ผมมีความสุขอย่างไม่อาจจะอธิบายได้

 

ผมเฝ้ามองดูน้ำปั่นเติบโต จากหนึ่งวันสู่หนึ่งเดือน จากหนึ่งเดือนสู่หนึ่งปี จากหนึ่งปีสู่สองปี สามปี เรื่อยๆ มาจนเป็นเวลาเกือบสิบปีที่ผมฝ้ามองดูหัวใจของผมโตขึ้นเรื่อยๆ มันมีความสุขจนผมไม่ต้องไปโหยหาความสุขจากที่ไหน

 

“ป๊ารักน้ำปั่นนะครับ รักจนไม่รู้เหมือนกันว่าชาตินี้จะรักใครได้เท่านี้ น้ำปั่นจะอยู่กับป๊าตลอดไปเลยใช่มั้ย ป๊ามีแต่จะแก่ขึ้นทุกวันๆ จะทำให้น้ำปั่นมีความสุขไปได้นานแค่ไหนก็ไม่รู้...” คนอายุสามสิบคนอื่นเค้ามานั่งเครียดเรื่องอายุแบบผมมั้ยวะ ทำไมตั้งแต่ที่รู้ตัวว่ารักน้ำปั่นผมถึงได้กังวลเรื่องอายุแบบแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้กังวลจนต้องไปนั่งหายาบำรุงอะไรมากินนะเว้ย ผมยังไม่แก่อะไรแต่ก็แค่เครียดๆ ไปเท่านั้น

 

“อยู่กับป๊าไปนานๆ นะครับ ป๊าอยากมีฮองเฮาน่ารักๆ อยู่ด้วยกัน ป๊านึกไม่ออกจริงๆ ว่ะถ้าไม่มีน้ำปั่นอยู่ด้วยโลกมันจะเงียบเหงาแค่ไหน” ผมลูบหัวน้ำปั่นไปมา ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของคนน่ารักและกระซิบบอกรักเบาๆ ก่อนที่จะเดินกลับลงมาอุ้มตะกร้าของเจ้าหวานเย็นขึ้นมาไว้ที่ห้องนอน

 

“ฝันดีครับฮองเฮาของฮ่องเต้...”

 

...........100%..........

 

#เต้ปั่น #ยุ่งนัก

แวบๆ มาต่อละคร้าบ เอาความน่ารักของน้ำปั่นมาฝากละจ้า น่ารักเนอะ น่าจับมาฟัดให้มันหนำใจ ><

อยากมีเด็กน่ารักๆ ในบ้าน บ้านคงจะสดใสน่าดูเลยเนอะ ^^

เจอกันตอนหน้าค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15468 $ally''sis (@nuttha-cha) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 20:33
    น่ารักอะ หวานกันสุดๆไปเลย
    #15468
    0
  2. #15467 $ally''sis (@nuttha-cha) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 20:32
    ฮ่องเต้กับฮองเฮานี่น่ารักที่สุด แต่หวานเย็นน่ารักกว่า ง่ออววว
    #15467
    0
  3. #14635 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 16:16
    หวานจริงๆน้า
    #14635
    0
  4. #14335 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 01:21
    เกือบไปแล้วมั้ยล่ะฮ่องเต้
    รอฮองเฮาตัวน้อยโตกว่านี้ก่อนนะ ^^
    #14335
    0
  5. #14193 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 01:42
    โงร้ยยยยยยยยย ดีใจด้วยน๊าาาาาาาาาาาาที่เจอคนที่เป็นของตัวเองแล้วน่ะนายต้น น้องเลิฟก็น่ารักน่าเอ็นดู ขี้อ้อน ช่างพูดเอาอกเอาใจ แถมไม่งี่เง่าด้วย พี่ต้นไม่หลงไม่รักก็ไม่รู้จะว่าไงล่ะจ้า เห็นหนุ่มๆมีความรักแล้วก็รู้สึกดีใจไปด้วยน๊าาาาาาาาาาาา
    #14193
    0
  6. #14172 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 00:27
    น้ำปั่นน่ารักมากๆเลยล่ะ แบบนี้จะไม่ให้หลงได้ไงเนอะ ฮ่องเต้ หุหุ

    ฮ่องเต้ไปไหนไม่่รอดแล้ว ฮองเฮาน่ารักซะขนาดนี้
    #14172
    0
  7. #14167 jittrawa (@jittrawa) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 14:13
    แล้วต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะเหมาะคะ สงสัยอ่ะ
    #14167
    0
  8. #14133 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 23:34
    อีกนิดน้ำปั่นก็จะได้เป็นฮองเฮงเต็มตัวแล้ว 
    แต่ฮ่องเต้หยุดก่อนไม่น่าเลย 0.0 5555
    แต่ไม่นานหรอกเพราะฮ่องเต้เริ่มจะทนไม่ไหว
    เพราะฮองเฮาน่ารักมากขึ้นทุกวันแบบนี้ ^^
    เขินตอนท้ายมาก ฮ่องเต้มาบอกฝันดี
    คืนนี้ฮองเฮาน้ำปั่นฝันดีมากๆแน่ -////-
    #14133
    0
  9. #14126 moopakiki (@atitayapa) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 15:30
    เขินนนนน ตัวแตก จะหวานอะไรเช่นนี้ น้ำปั่นน่ารักเกินไปแล้ววววว
    #14126
    0
  10. #14124 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 14:29
    ฮองเฮาตัวน้อยของฮ่องเต้ อร้ากกกกกกกกก ฟินตัวแตกเลอ
    #14124
    0
  11. #14123 Masato (@keyvongola) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 14:16
    เขินวุ้ยยยย >///////<
    #14123
    0
  12. #14122 Rmt_kl (@folk135) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 14:06
    ฟินแลนด์~~~~~~

    #14122
    0
  13. #14121 MinjunKT (@tae-why) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 13:21
    เขินอะ น้ำปั่นน่ารักไปไหนนน
    #14121
    0
  14. #14120 แหม่เลิ้บ (@g-dragon555) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 12:24
    แอร๊กกกก เขินนนนนนนน
    น้ำปั่นเหมือนโดนกินแย้วง้ะ
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ถ้าน้ำปั่นโดนกินนะคงฟินน่าดู
    แค่นี้ก็ฟินจะตายแล้ววววววว
    T//////T อร๊ากกกกกกก
    #14120
    0
  15. #14119 Karn Wangboo (@kw2532) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 11:09
    น่ารักมากๆค่ะ
    #14119
    0
  16. #14117 sowonW✿N (@wonier) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 10:48
    น่ารักอ่ะ >/////<
    #14117
    0
  17. #14116 dsjdkh (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 10:42
    มีจองดีอยู่กับตัว ฮ่องเต้จะไปไหนรอด
    #14116
    0
  18. #14113 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 10:18
    น่ารักจริงๆๆๆ
    อ่านไปยิ้มไป มีฟามสุขมากกก
    รักไรท์จัง
    #14113
    0
  19. #14111 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 09:51
    น่ารักอ่ะ
    #14111
    0
  20. #14110 Patty (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 09:37
    บอกกี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม น่ารักอ่ะ
    #14110
    0
  21. #14108 mim (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 08:47
    คู่นี้น่าร้ากกกกกกก 😆😆😆😆😆



    ชอบ ๆ 555555555
    #14108
    0
  22. #14105 MeniEnz. (@supasuta01) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 05:05
    อิจฉาหวานเย็นคะ อยากได้ความรักจากน้ำปั่น T^T
    #14105
    0
  23. #14104 speed highlight (@speedhighlight) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 01:05
    ทำไมอ่านตอนนี้แล้วร้องไห้ก็ไม่รู้ TT
    #14104
    0
  24. #14101 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 00:24
    เขินอ่ะ
    ฮองเฮาน่ารักไปล่ะ
    #14101
    0
  25. #14077 moopakiki (@atitayapa) (จากตอนที่ 114)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 10:21
    อ๊ากกกก หวานจนละลาย เขินไปหมด
    #14077
    0