OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 100 : .....ณ ขณะรัก..... 11. เพราะรัก (ชาย & ปอ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 ม.ค. 57



         11. เพราะรัก (ชาย&ปอ)

 

[ชาย...]

 

หัวใจของผมมันเต้นแรงแบบระรัวด้วยความกลัวและความตื่นเต้น ความรู้สึกนึกคิดของผมมันวกวนอยู่แต่เรื่องของปอ แม่พรทิพย์ไม่ได้บอกเล่าอาการของปอให้ผมรับฟังแม่บอกเพียงแค่ว่าให้ผมไปดูด้วยตาของตัวเอง

 

ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรยามที่ได้เจอปอ อย่างที่ผมบอกไปนั่นแหล่ะว่าผมรู้สึกผิดอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น อีกอย่างปอมันก็ไม่อยากให้ผมรู้ด้วยว่าเกิดเรื่องกับมัน

 

ผมคิดไม่ตกตั้งแต่ขับรถมาจากบ้านแม่พรทิพย์จนมาถึงที่โรงพยาบาล หัวใจของผมมันเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อยยามที่ผมเดินไปตามทางเพื่อไปยังห้องที่ปอรักษาตัวอยู่ ผมอยากจะเจอปอ อยากจะรับรู้อาการของมันด้วยตัวของผมเอง

 

ถ้ามันตาบอด...ถ้ามันมองไม่เห็นจริงๆ ผมจะทำยังไงดี โลกของมันจะต้องมืดมนเพราะผม ผมไม่ได้กลัวว่ามันจะไม่ได้เห็นหน้าผม แต่ผมกลัวว่าปอมันจะไม่ได้เห็นหน้าลูกทั้งสองคนของมัน ผมรู้ว่าปอรักปลายฝนและต้นหนาวมาก ยิ่งรู้แบบนั้นผมยิ่งกังวลใจมากยิ่งขึ้น

 

ที่ผ่านมาผมทำเหมือนว่าผมไม่ได้โกรธไม่ได้น้อยใจกับการตัดสินใจของปอ แต่ทว่าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นผมอยู่อย่างทิฐิมาตลอด ที่ผมไม่ยอมกลับไปหามันก็เพราะว่าผมน้อยใจมัน ผมน้อยใจที่มีแค่ผมคนเดียวที่ถูกทิ้งเอาไว้อย่างอ้างว้าง ในขณะที่มันมีทุกอย่างที่มันต้องการ

 

ผมไม่ใช่คนดี ผมไม่ใช่คนที่ไร้ความรู้สึก แต่ผมเลือกที่จะเก็บความรู้สึกของผมเอาไว้ต่างหาก ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลยสักนิด กับทิฐิที่มันอยู่ในใจของผม มันมีแต่จะทำให้เรื่องมันแย่ลงไป

 

“พี่ชาย...” ไอ้ต่อเปิดประตูห้องออกมาทางด้านนอก ดูเหมือนว่ามันจะตกใจไม่น้อยที่เห็นผมอยู่ตรงนี้ ก็ไม่น่าแปลกหรอกที่มันจะตกใจเพราะว่าพวกมันปกปิดเรื่องนี้กับผม แต่สุดท้ายผมก็รับรู้จนได้ และผมก็รีบมาทันทีที่รู้ว่าอาการของปอมันไม่สู้ดีนัก

 

“ต่อ...ไอ้พายอยู่หรือเปล่า” ผมก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับไอ้ต่อ ผมมองหน้ามันอย่างสนิทใจไม่ได้ ผมเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ชายมันเจ็บขนาดนี้ ถ้ามันจะโกรธผมผมก็จะไม่ว่ามันเลยสักคำ เป็นผมผมก็คงโกรธคนที่มาทำให้คนที่ผมรักต้องเจ็บตัวแบบนี้

 

“พี่พายกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามาให้ผมครับ พี่ชายมาได้ยังไงแล้วรู้เรื่องของพี่ปอได้ยังไง...” ไอ้ต่อมันปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับดึงผมให้เดินออกห่างจากประตูห้องที่ปอมันนอนพักรักษาตัวอยู่ ผมได้แต่มองที่ประตูอย่างไม่วางตา ใจของผมมันลอยเข้าไปในห้องล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

 

“ใจคอพวกมึงจะปิดบังกูไปถึงเมื่อไหร่วะ เกิดเรื่องกับปอขนาดนี้ไม่คิดจะบอกให้กูรู้เลยรึไง...ทั้งๆ ที่มันเป็นเพราะกูแท้ๆ” ผมจ้องมองหน้าไอ้ต่ออย่างจริงจัง มันดูอึดอัดใจไม่น้อย ผมก็เข้าใจว่าไอ้ต่อมันไม่ใช่ไอ้พาย ไอ้ต่อมันอ่อนไหวมากกว่าไอ้พายเยอะ

 

“ก็เพราะพี่ปอขอเอาไว้ว่าอย่าบอกพี่ไง เพราะพี่ปอรู้ดีว่าถ้าพี่รู้ว่าเกิดเรื่องกับพี่ปอในวันที่ออกไปเจอพี่ พี่ก็จะโทษว่าเป็นความผิดของพี่เหมือนอย่างที่พี่กำลังคิดอยู่ไงพี่ชาย” ไอ้ต่อมันระบายลมหายใจน้อยๆ มันดูไม่ค่อยสดชื่นเหมือนอย่างทุกครั้งที่เจอ มันคงต้องทำงานแทนปอ ไหนจะดูแลแม่ ไหนจะเลี้ยงหลาน ไหนจะดูแลร้านอีก

 

“อาการของปอเป็นยังไงบ้างวะ” ผมเอาแต่เฝ้ามองที่ประตูห้องอย่างใจจดใจจ่อ ใจนึงผมก็อยากเข้าไปดูอาการของปอมันด้วยตัวเอง แต่อีกใจผมก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่รออยู่ ผมจะทำใจได้ยังไงถ้าผมต้องทนเห็นคนที่ผมรักเจ็บและทรมาน

 

“ก็แขนหัก บอบช้ำตามร่างกายและภายใน...ไหนๆ พี่ก็รู้และมาถึงที่นี่แล้ว ผมว่าพี่เข้าไปดูพี่ปอด้วยตัวเองดีกว่า” ไอ้ต่อมันจ้องหน้าผมพร้อมกับดึงผมกลับไปที่หน้าประตูห้อง ผมยื้อตัวเล็กน้อยอย่างไม่มั่นใจ ผมไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลยจริงๆ

 

“ผมรู้นะพี่ชายว่าเรื่องที่พี่ปอมันทำเอาไว้กับพี่มันยากจะให้อภัยได้ภายในเวลาวันสองวัน หรือถ้าพี่จะไม่ให้อภัยพี่ปอก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยๆ ก็เข้าไปเยี่ยมพี่ปอมันหน่อย ไม่ต้องให้มันรู้ก็ได้ว่าพี่มาเยี่ยม พี่เองจะได้สบายใจขึ้นด้วย” ไอ้ต่อมันยิ้มให้ผม แต่รอยยิ้มของมันดูอ่อนแรงมากจริงๆ ถ้าไอ้พายมันอยู่ตรงนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะมีปฏิกิริยายังไง

 

ผมไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ผมทำเพียงเดินตามไอ้ต่อเข้าไปยังด้านในห้อง สายตาของผมจับจ้องไปยังร่างที่แสนคุ้นเคยของคนที่นอนรักษาตัวอยู่บนเตียง แขนข้างซ้ายของปอได้รับการเข้าเฝือกเอาไว้ ที่หัวพันด้วยผ้าพันแผล และที่ดวงตามีที่ครอบตาครอบเอาไว้

 

แต่ละก้าวที่ผมก้าวเดินเข้าไปทางด้านในห้องนั้นดูช้าและขาเหมือนจะก้าวไม่ออกสักเท่าไหร่ สายตาของผมไม่ได้ละไปจากปอเลยสักนิด ผมมองดูสภาพของมันด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบและปวดร้าว การที่ต้องมาเห็นคนที่เรารักบาดเจ็บแบบนี้มันรู้สึกเจ็บไม่ต่างจากที่มันกำลังเจ็บอยู่เลยจริงๆ

 

ผมเห็นปอมันขยับตัวเล็กน้อยเหมือนว่ามันจะรู้สึกตัวตื่นแล้ว ผมชะงักฝีเท้าไม่กล้าเดินต่อเพราะกลัวว่ามันจะจำเสียงฝีเท้าของผมได้ ปอมันขยับตัวไปมาเหมือนมันพยายามเอื้อมมือควานหาอะไรสักอย่าง

 

ท่าทางของปอนั้นทำให้ผมรู้ว่ามันมองไม่เห็นจริงๆ หัวใจของผมเหมือนจะฉีกขาด ผมได้แต่มองดูท่าทางของมันด้วยความสะเทือนใจ จังหวะที่ไอ้ต่อมันเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เหมือนว่าปอจะเอื้อมมือหาบางสิ่งจนสุดแขน อาจจะเป็นมือถือที่ปอต้องการ หรืออาจจะเป็นแก้วน้ำที่วางอยู่ไม่ห่างจากกัน

 

แต่ทว่าคนที่มองไม่เห็นและทำอะไรไม่สะดวก ยิ่งพยายามเอื้อมมือมากเท่าไหร่ร่างกายก็ยิ่งเอี้ยวตามมาด้วย และเหมือนว่าปอทำท่าจะตกลงจากเตียงนอนจนผมไม่สามารถยืนนิ่งๆ อยู่กับที่ได้ ผมรีบวิ่งเข้าไปยืนข้างๆ เตียงและพยุงร่างของปอเอาไว้ทันที

 

“ชาย...” แวบแรกที่ได้ยินชื่อของตัวเองจากปากของมันนั้น หัวใจของผมเต้นระรัวทันที ผมไม่รู้หรอกว่ามันจำผมได้จริงๆ หรือว่าเพราะความคุ้นเคยเท่านั้น

 

“ไม่สิ...มันจะใช่ไอ้ชายได้ยังไง ต่อ...มึงรึเปล่า” ผมกอดปอค้างอยู่อย่างนั้นอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ผมพยุงมันขึ้นนอนบนเตียงดีๆ พร้อมกับยกราวกั้นขึ้นมากั้นไม่ให้มันร่วงหล่นตกลงมาได้

 

“ต่อ...ร้องไห้อยู่รึไง เลิกร้องไห้ได้แล้วกูไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก หมอที่นี่เก่งจะตายไปเดี๋ยวเค้าก็รักษาตาให้กูจนกลับมามองเห็นหน้าเหียกๆ ของมึงได้เองนั่นแหล่ะ”ปอมันคว้ามือของผมเอาไว้ มันคงคิดว่าผมเป็นไอ้ต่อ และมันคงคิดว่าที่เงียบๆ อยู่นั้นไอ้ต่อกำลังร้องไห้ ปออาจจะเข้าใจผิดที่ว่าผมเป็นไอ้ต่อ แต่ที่มันเข้าใจถูกก็คือผมกำลังร้องไห้ ตาของมันมองไม่เห็นจริงๆ สินะ ทั้งๆ ที่เป็นถึงขนาดนี้แต่มันกลับพยายามทำตัวเข้มแข็งเพื่อให้น้องมันสบายใจ

 

“ต่อ... มึงเป็นอะไรรึเปล่า ไม่เอาไม่ร้องไห้นะไอ้หมาต่อของพี่ เดี๋ยวไอ้พายมันก็หาว่ากูแกล้งมึงกันพอดี” มันบีบมือของผมแน่น ผมกระชับมือของมันตอบกลับและบีบอยู่อย่างนั้น ผมปวดใจจังกับการที่ต้องมาเห็นคนที่เรารักเจ็บหนักขนาดนี้

 

“ไม่เอามึงอย่าร้องไห้ดิวะหมาต่อ อย่าทำให้แม่ไม่สบายใจ อีกอย่างหมอที่นี่เก่งจะตายไปเดี๋ยวเค้าก็รักษาตากูให้กลับมามองเห็นได้เหมือนเดิม” บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลเล็กๆ แต้มรอยยิ้มจางๆ เอาไว้ นิสัยของไอ้ปอมันเป็นแบบนี้ มันเองก็ไม่ได้ต่างจากผมสักเท่าไหร่ มันยังเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้แล้วทำเป็นเข้มแข็งเพื่อให้คนรอบข้างสบายใจ

 

“พี่ปอ...” สถานการณ์ที่น่าอึดอัดยุติลงเมื่อไอ้ต่อมันเดินกลับเข้ามา ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีเพราะว่าปอมันคงไม่อยากให้ผมมารับรู้ถึงอาการของมันสักเท่าไหร่ ผมปล่อยมือจากมันแล้วหลีกทางให้ไอ้ต่อมันเข้ามาแทนที่ ผมเดินถอยไปยืนเยื้องๆ ทางด้านหลังเพื่อที่จะมองปอได้อย่างเต็มตา

 

“หยุดร้องไห้ได้หรือยังวะต่อ อย่าให้แม่ไม่สบายใจนะรู้มั้ย กูไม่ได้เป็นอะไรมากมายนักหรอกแค่นี้มันไม่หนักหนาสำหรับกูหรอก มึงเองก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะไม่ใช่เอาแต่เวลามาดูแลกูจนตัวเองไม่สบายเดี๋ยวไอ้พายมันจะอกแตกตายซะก่อน” ปอมันยังคงยิ้มให้กับน้องมัน ผมมองไอ้ต่อที่ดูตาแดงๆ อยู่ตลอดเวลา เป็นผมผมก็ใจคอไม่ดี เพราะถ้าเกิดผลสุดท้ายแล้วปอมันต้องตาบอดตลอดชีวิตมันคงเป็นเรื่องที่หนักหนาสำหรับครอบครัวมันแน่ๆ

 

“ผม..ผมโตแล้วเหอะพี่ปอ ไม่ใช่เด็กๆ ที่ขี้แงสักหน่อย จะร้องไห้อะไรกันนักกันหนาเล่าพี่ อีกอย่างพี่ปอก็ไม่ได้เป็นอะไรมากมายนี่เนอะ อีกไม่นานก็หายแล้ว เดี๋ยวก็กลับมามองเห็นเหมือนเดิมนั่นแหล่ะ” พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง ทั้งๆ ที่กำลังอ่อนแอแต่ก็ต้องพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง แสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ

 

“แล้วนี่แม่ยังไม่มาหรอวะต่อ แต่ไม่ต้องให้แม่มาก็ได้นะเพราะแม่เทียวไปเทียวมาทุกวันเดี๋ยวแม่จะแย่เอา กูอยู่ได้สบายๆ แค่มีคนเอาข้าวเอายามาให้กูก็พอแล้ว” สิ่งที่ไอ้ปอมันพูดมานั้นผมว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่มันพูดเลย ถ้ามันแค่บาดเจ็บแต่ตายังมองเห็นอันนั้นผมไม่เถียง แต่ทว่านี่ตามันมองไม่เห็น แล้วมันจะทำตามอย่างที่มันพูดมาได้ยังไงกัน

 

“จะอยู่ได้ยังไงเล่าพี่ปอก็ตาพี่มองไม่...เอ่อ เอาเป็นว่าพี่ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวผมกับพี่พายจะติดต่อจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลพี่เอง พี่ห่วงตัวเองก่อนเถอะไม่ต้องห่วงแม่กับหลานหรอกเดี๋ยวผมกับพี่พายจะดูแลเอง พี่นอนพักนะ" ต่อประคองปอให้นอนเข้าที่เข้าทาง ถึงต่อมันจะตัวพอๆ กับปอแต่มันก็ดูเป็นอะไรที่ลำบากเอาการอยู่เหมือนกันเพราะว่าปอมันแขนหัก ทำอะไรแรงมากไม่ได้มันจะกระเทือนและสร้างความเจ็บปวดให้กับปอ ไหนจะอาการบอบช้ำภายในอีก

 

“ต่อ...จำที่กูขอได้ใช่มั้ย ไม่ว่ายังไงก็อย่าให้ไอ้ชายมันรู้เรื่องนี้เด็ดขาด...”

 

“ผมรู้แล้วพี่ปอ แต่ผมก็ไม่เข้าใจจริงๆ นะว่าทำไมพี่ถึงไม่บอกให้พี่ชายเค้ารู้ล่ะ แล้วถ้าเค้ารู้เรื่องนี้ทีหลังเค้าจะรู้สึกยังไงวะพี่” มันเป็นคำถามที่ผมเองก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน มันคิดว่ามันจะปิดเรื่องนี้กับผมได้นานแค่ไหนกัน มันต้องมีสักวันที่ผมต้องรู้ความจริง ไม่ว่าผมจะรับรู้เรื่องนี้ตอนไหนก็แล้วแต่ มันก็ทำให้ผมรู้สึกผิด รู้สึกเจ็บไม่ต่างกันนักหรอก

 

“กูก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะปิดเรื่องนี้ไปได้นานสักเท่าไหร่ มันอาจจะรู้เรื่องนี้ทีหลังแต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้ว่ะต่อ...” ผมอยากมองสบตากับปอ ผมอยากเห็นแววตาของมัน ผมอยากรู้ว่ามันกำลังรู้สึกอย่างไร ภายใต้ท่าทีที่ดูนิ่งเงียบมันต้องมีความรู้สึกมากมายซ่อนเอาไว้อย่างแน่นอน

 

“ถ้ามันรู้เรื่องนี้ตอนนี้มันก็จะเอาแต่โทษตัวเอง โทษว่าเป็นเพราะมันกูถึงต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ กูไม่อยากให้มันต้องคิดแบบนั้น เท่าที่ผ่านมากูก็ทำร้ายมันมามากแล้ว อย่าให้มันต้องมาเจ็บปวดเพราะกูอีกเลย เท่าที่ผ่านมากูก็เลวมากพอแล้วต่อ กูไม่อยากถูกคนที่กูรักเกลียดไปมากกว่านี้แล้วจริงๆ” ผมมองดูน้ำตาของมันที่ไหลรินลงมา ไม่ใช่แค่มันที่ร้องไห้เพราะผมเองก็กำลังร้องไห้ ผมต้องถอยหลังไปอีกหลายก้าวเพื่อที่มันจะไม่ได้ยินเสียงของผม

 

“พี่ชายเค้าไม่เกลียดพี่ปอหรอก...ผมเชื่อแบบนั้นนะ” ต่อมันหันมามองหน้าผมพร้อมกับยิ้มให้กับผม มันช่างเป็นรอยยิ้มที่แสนเศร้า เหมือนมันกำลังอ้อนวอนผม เหมือนมันอยากจะขอให้ผมอย่าเกลียดพี่ชายของมัน ถ้าผมทำได้ผมอยากจะตะโกนบอกกับมันเดี๋ยวนี้เลยว่าไม่เคยมีแม้แต่วินาทีเดียวที่ผมจะเกลียดมัน ผมจะเกลียดมันได้ยังไงในเมื่อผมรักมันมากขนาดนี้

 

“กูไม่โกรธมันหรอกถ้ามันจะเกลียดกู กูทำร้ายจิตใจมันมานาน กูมีทุกอย่างในขณะที่มันไม่มีใครเลย กูเป็นคนที่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นจะเรียกร้องอะไรจากมันได้” ผมเอนตัวพิงผนังเอาไว้ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะหมดแรงและจะล้มลงบนพื้น ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดีที่ผมทำให้มันเจ็บมากขนาดนี้ จริงอยู่ที่มันทำให้ผมเจ็บ แต่ทว่าผมไม่เคยเกลียดมันเหมือนอย่างที่ผมได้บอกมันออกไปเลยสักนิด 

 

“คำด่าทอมากมายของคนอื่นที่ด่าเราน่ะมันอาจจะทำให้เรารู้สึกโกรธ รู้สึกเจ็บแค้น แต่มันเทียบไม่ได้กับคำเพียงคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากของคนที่เรารักหรอกนะ กูไม่อยากถูกมันเกลียดมากไปกว่านี้แล้วว่ะ อย่าให้มันรับรู้เรื่องราวของกูอีกเลย แค่นี้ก็พอแล้ว กูทำร้ายมันมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ” ผมได้แต่ก้มหน้าซุกลงบนฝ่ามือของตัวเอง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลรินลงมาจากดวงตาของผมมันไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดบรรเทาลงเลยสักนิด ทำไมมันเจ็บและทรมานมากถึงขนาดนี้กันนะ ทำไมความรักมันเจ็บปวดมากขนาดนี้กัน

 

“น่าแปลกนะ... เมื่อกี้ตอนที่กูจะตกเตียงที่มึงเข้ามาประคองกูน่ะ กูกลับรู้สึกเหมือนว่าเป็นไอ้ชาย หรือว่ากูจะคิดถึงมันมากเกินไป” ปอยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่พร่าเลือนมากเพราะว่าม่านน้ำตามันบดบังทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว

 

“วันนี้พี่ปอพูดมากนะรู้ตัวมั้ย ไม่เอาไม่คิดมากแล้วเว้ยพี่ นอนพักเถอะนะเดี๋ยวผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่เอง” ไอ้ต่อมันยกมือขึ้นป้ายน้ำตา มันพยายามไม่สะอื้นเพราะมันคงไม่อยากให้พี่มันไม่สบายใจ ส่วนผมตอนนี้ก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นซ่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเอาไว้ที่เข่า ผมไม่อยากให้เรื่องของเรามันลงเอยแบบนี้เลยจริงๆ 

 

ถ้าตอนนี้ผมจะคว้าหัวใจของมันกลับมาดูแลรักษา...มันจะสายเกินไปหรือเปล่า...มันจะสายเกินไปมั้ย

 

.................

 

 

 

 

 

 

[ปอ...]

 

บางสิ่งบางอย่างถ้าเราปล่อยให้มันหลุดลอยไปแล้ว คงยากที่จะไขว่คว้ามันกลับคืนมาได้ คงเหมือนอย่างที่ผมไม่สามารถไขว่คว้าสิ่งที่สำคัญที่สุดกลับคืนมาได้อีกแล้ว ผมไม่ได้อยากยอมแพ้แต่ทว่าที่ผมต้องยอมก็เพราะคำว่าเกลียดที่มันบอกกับผม

 

ผมไม่อยากถูกมันเกลียดมากไปกว่านี้ แค่สายตาของมันที่ใช้มองผมในวันนั้นมันก็ทำให้ผมเจ็บ...เจ็บจนผมไม่รู้ว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นที่ใจของผมนั้นมันจะมากได้ถึงเพียงไหน ถ้าผมยังคงดึงดันที่จะคุยกับมัน แล้วผลสุดท้ายแล้วมันกลายเป็นเพิ่มความเกลียดที่มันมีต่อผมมากขึ้นจากเดิม ผมควรจะสู้ต่ออย่างนั้นหรือ

 

ผมอาจจะเก่งในทุกๆ เรื่อง แต่เรื่องความรักเป็นเพียงเรื่องเดียวที่ผมไม่เอาไหน และคนแบบผมก็คงไม่สมควรจะได้รับความรักจากมัน ผมเลยยอมแพ้และยอมตัดใจ เก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้เหมือนเดิม สายตาของมันในตอนนั้นผมไม่อาจลืมเลือนได้เลยสักวินาทีเดียว

 

หลังจากอุบัติเหตุตาของผมก็มองไม่เห็น ผมสูญเสียการมองเห็น ผมไม่สามารถมองเห็นสีหน้าและท่าทางของคนที่ผมรัก ผมรู้สึกเคว้งไปเหมือนกันที่รู้ว่าตัวเองไม่สามารถมองเห็น ผมเสียใจและทำอะไรไม่ถูก ผมทำเพียงนอนนิ่งๆ และปล่อยให้ความเสียใจมันทำร้ายตัวเองอยู่อย่างนั้น

 

จากที่เคยมองเห็นมาตลอด แต่เพียงชั่วข้ามวันเท่านั้นผมก็สูญเสียการมองเห็น เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับผม เพราะความประมาทและความเมาของคู่กรณี ผมไม่ได้ขับรถด้วยความประมาท ถึงผมจะอยู่ในอาการเสียใจก็ตามทีแต่ผมไม่ใช่คนประมาท ผมขับรถอย่างมีสติ ผมมีแม่ที่รอผมอยู่ที่บ้าน ผมมีน้องที่รักผม ที่สำคัญที่สุดผมมีลูกที่ต้องกลับดูแล

 

แต่ทว่าความสูญเสียก็เกิดขึ้นกับผมอีกจนได้ ผมยอมรับว่าผมยังคงทำใจไม่ได้ถ้าผมจะไม่สามารถมองเห็นได้ไปตลอดชีวิตนี้ ผมอยากมองเห็นคนที่ผมรัก ผมอยากมองเห็นพัฒนาการของลูกทั้งสองคนของผม

 

หรือนี่อาจจะเป็นผลกรรมที่ผมควรจะได้รับ บางทีฟ้าคงอยากให้ผมได้ลองอยู่ในโลกที่มืดมนดูบ้าง เผื่อว่าผมจะได้เข้าใจอะไรมากขึ้น เผื่อว่าผมจะเข้าใจความรู้สึกที่แสนโดดเดียวของคนที่ถูกผมทอดทิ้ง

 

ผมได้แต่คาดหวังว่าผมจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง ผมอยากมองสบตากับคนที่ผมรัก ถึงแม้ว่าจะเป็นสายตาที่แสนเกลียดชังก็ตามที แต่อย่างน้อยๆ การได้มองเห็น การได้รับรู้ถึงความเป็นอยู่ของมันก็น่าจะทำให้ผมสามารถอยู่ต่อไปได้

 

“ต่อ...” ผมเอ่ยเรียกหาไอ้ต่อเพราะผมได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในห้อง แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับกลับมา การมองไม่เห็นมันทรมานชะมัด มันน่าหงุดหงิดมากจริงๆ แต่ผมก็ไม่สามารถแสดงความอ่อนแอออกไปได้ เพราะว่าผมไม่อยากให้แม่กับน้องต้องเป็นห่วงผมมากไปกว่านี้

 

ผมขอร้องให้ทุกคนช่วยเก็บเรื่องนี้เอาไว้ให้กับผม ขอร้องทุกคนอย่าบอกเรื่องนี้กับไอ้ชายเพราะผมรู้ดีว่าถ้ามันรู้มันจะต้องโทษตัวเองว่าเป็นคนผิด ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ความผิดอะไรของมันเลยสักนิด

 

ถ้ามันรู้เรื่องนี้ทีหลังรู้ในตอนที่ผมหายดีแล้วมันอาจจะแค่รู้สึกผิดแต่คงไม่นานมันก็อาจจะหาย แต่ทว่าถ้ามันรับรู้เรื่องราวตอนนี้โดยที่ผลของอุบัติเหตุคือการที่ผมต้องสูญเสียการมองเห็น ผมกลัวว่ามันจะเอาแต่โทษตัวเอง ผมไม่อยากจะสร้างความเจ็บปวดให้กับหัวใจมันอีกแล้ว

 

“หมาต่อมึงอยู่หรือเปล่า” ผมรู้สึกว่าต้องมีคนอยู่ในห้องแต่กลับไม่มีการตอบรับกลับมามันทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจไม่น้อย ถ้าไอ้ต่อมันอยู่มันจะรีบเข้ามาหาผมทันทีที่ผมเอ่ยเรียกหามัน

 

 ผมค่อยๆ คลำไปทั่วที่นอนแล้วยันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แขนข้างซ้ายของผมหักและเข้าเฝือกเอาไว้ ร่างกายของผมบอบช้ำทั้งภายนอกและภายใน ขยับตัวทีปวดร้าวไปทั้งร่างกายแต่ก็ต้องกัดฟันทนเอาไว้เพื่อที่แม่จะได้ไม่ต้องกังวล

 

ผมได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ในวันแรกที่ผมฟื้นขึ้นมา และพอแม่รู้ว่าผมสูญเสียการมองเห็นแม่ยิ่งร้องไห้อย่างหนักจนทำให้ผมร้องตามไปด้วย ไอ้ต่อมันปล่อยโฮออกมาเหมือนกัน ถึงผมจะมองไม่เห็นแต่ผมก็นึกถึงสีหน้าและท่าทางของแม่และน้องเวลาที่ร้องไห้ออก มันโคตรทรมานหัวใจเลยจริงๆ

 

“เฮ้อ...” ถ้าแค่แขนหักกับร่างกายบอบช้ำผมก็ยังพอที่จะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง แต่ทว่านี่ผมมองไม่เห็นผมเลยไม่สามารถทำอะไรได้เลย ได้แต่นั่งรอนอนรอให้ไอ้ต่อ ไอ้พาย ไอ้ต็อปมาช่วยดูแล ผมไม่ชอบที่จะเป็นภาระใครแบบนี้เลย ผมเคยชินกับการดูแลคนที่ผมรักมากกว่าให้คนที่รักผมมาดูแลผม

 

“ปอจะเอาอะไรรึเปล่าลูก พอดีต่อกับพายกลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าพักผ่อน เดี๋ยวต็อปจะมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ดูแลปอ” ผมได้ยินเสียงประตูและเสียงฝีเท้าที่แสนคุ้นเคยพร้อมกับเสียงของแม่ที่เอ่ยถามผม ผมยังจับทิศทางของเสียงไม่ค่อยได้ รู้แค่เพียงว่าแม่อยู่ใกล้ๆ ผม มือของผมถูกกุมเอาไว้พร้อมกับความห่วงใยที่ส่งผ่านมา ผมสามารถรับรู้ได้ด้วยหัวใจ

 

ว่าแต่ว่าถ้าไอ้ต่อมันไม่ได้อยู่ในห้อง แล้วเป็นใครกันที่ผมได้ยินเสียงทำอะไรบางอย่างอยู่ แต่บางทีอาจจะเป็นพยาบาลเข้ามาตรวจเช็คอาการของผมก็ได้ ผมเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมายนัก

 

“ปอหิวน้ำครับแม่...ปอขอโทษนะแม่ที่ทำให้ยุ่งวุ่นวายกันไปหมด จริงๆ แม่จ้างพยาบาลมาคอยดูแลปอก็ได้ แม่จะได้มีเวลาพักผ่อนด้วย” ผมยิ้มจางๆ ทั้งๆ ที่มันเจ็บปวดทั้งร่างกายและหัวใจแต่ผมก็อยากจะยิ้มให้กับแม่ แม่ดูแลผมไม่ห่างทั้งๆ ที่ผมออกปากขอร้องให้แม่กลับบ้านไปพักผ่อนให้มากกว่านี้

 

“ตอนนี้ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางหมดแล้วหล่ะปอ ไม่ต้องห่วงร้านกับลูกหรอกนะ พายกับต่อดูแลร้านได้ดีกว่าที่คิดอีกนะรู้มั้ย ส่วนปลายฝนกับต้นหนาวแม่กับใจดีก็ช่วยกันดูแล นี่เด็กๆ ก็นอนหลับอยู่ที่บ้านกับใจดี ป่านนี้ต่อกับพายก็คงถึงบ้านแล้วหล่ะ...น้ำครับลูก” ผมสัมผัสได้ถึงหลอดที่แตะปากผมแผ่ว ผมดูดน้ำเพื่อดับกระหายพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและความคิดของผมมากกว่าครึ่งคือเรื่องของไอ้ชาย

 

“แม่ครับ...ช่วยกำชับกับไอ้พายมันหน่อยนะครับว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับพี่ชายมัน ปอไม่อยากให้ไอ้ชายมันโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของมัน ปอรู้นิสัยมันดีว่าถ้ามันรู้มันจะต้องคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้ปอต้องเจ็บแบบนี้...”

 

“ทั้งๆ ที่ตัวเองเจ็บปวดและทรมานมากขนาดนี้แท้ๆ แต่ก็ยังเป็นห่วงความรู้สึกของชายเค้ามากกว่าตัวเองแบบนี้...แล้วจะตัดใจจากความรักครั้งนี้ได้ยังไงกันครับปอ” สัมผัสเบาๆ ลูบอยู่ที่หัวของผม ผมรู้ดีว่าผมไม่สามารถตัดใจจากมันได้หรอก ถ้าทำได้ผมคงไม่เจ็บปวดและทรมานจากความรักอยู่อย่างนี้

 

“ตัดไม่ได้หรอกครับแม่ แต่ก็ต่อไม่ได้อีกแล้วเหมือนกัน ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไรเพราะปอเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ไม่สมควรจะได้รับความรักจากมันอีกต่อไปแล้ว ปอจะเก็บทุกอย่างเอาไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุด ขอบคุณนะครับแม่ที่ไม่เคยว่าไม่เคยโกรธปอเลย ทั้งๆ ที่ปอทำร้ายคนอื่นมากขนาดนี้” ผมถูกกระชับมือแน่น ผมยิ้มจางๆ ยิ้มอย่างไม่รู้จุดหมายว่าคนที่อยู่ตรงหน้าผมนั้นจะได้เห็นรอยยิ้มของผมหรือเปล่า

 

“จริงๆ แม่เองก็อยากจะโกรธปอเหมือนกันนะที่ปอทำอะไรลงไปโดยที่ไม่ถามหรือว่าปรึกษาแม่ซะก่อน แต่จะมานั่งย้อนความถามเรื่องเก่าๆ ให้มันได้อะไรขึ้นมากันล่ะ ในเมื่อเราก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว...”

 

“อยู่กับปัจจุบัน ทำทุกวันนี้ให้ดีที่สุดเพื่อที่ในวันข้างหน้าจะได้ไม่ต้องมานั่งย้อนคิดอีกว่าถ้าเมื่อก่อนทำอย่างนั้น ทำอย่างนี้ซะก็ดี เพราะมันจะทำได้แค่คิดแต่ไม่สามารถย้อนกลับมาแก้ไขอะไรได้อีก” ผมพยักหน้ารับ แม่ค่อยๆ ประคองผมให้นอนลงตามเดิม มันจริงอย่างที่แม่ว่า แต่มันยากเหมือนกันนะกับการทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพราะปัญหามันติดอยู่ที่ว่าผมไม่รู้ได้เลยว่าอะไรที่เรียกว่าสิ่งที่ดีที่สุด

 

“ปัญหามันอาจจะอยู่ที่ว่าปอไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุด เพราะสิ่งที่ดีที่สุดของแต่ละคนมันก็ต่างกันออกไป บางทีสิ่งที่เราคิดว่ามันดีแต่ถ้าอีกคนคิดว่ามันไม่ดี...มันจะมีความหมายอะไรล่ะครับ” มันก็คงเหมือนกับที่ผมอยากจะแก้ไขแต่ดันสายเกินไป สิ่งที่พยายามมันเลยไร้ค่าไป หรือเพราะว่าผมพยายามไม่มากพอ...แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะมาคิดอะไรในตอนนี้

 

“มีความหมายสิปอ มันมีความหมายกับตัวของเราไงลูก ในเมื่อเราพยายามทำอย่างดีที่สุดแล้วผลที่ออกมามันจะเป็นบวกหรือลบก็แล้วแต่ อย่างน้อยๆ เราก็ทำในส่วนของเราอย่างเต็มที่เต็มทางแล้วนี่นา...” ผมไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว เพราะถ้ายังคงคิดวกวนอยู่อย่างนี้หัวใจของผมมันจะแอบสร้างความหวังเล็กๆ เอาไว้ตรงมุมของหัวใจ ทั้งๆ ที่มันหมดหวังไปแล้ว

 

“ขอบคุณครับแม่ แม่ไม่ต้องห่วงปอนะครับปอจะต้องหายและกลับมามองเห็นเหมือนเดิม คนเราต้องอยู่ด้วยการมีความหวัง แต่ถึงปอไม่สามารถกลับมามองเห็นได้ อย่างน้อยๆ ปอก็เชื่อว่ายังมีแม่กับน้องที่จะเป็นดวงตาให้กับปอ...” ผมชะงักเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนพยายามกลั้นสะอื้น ซึ่งมันไม่ใช่เสียงของแม่แต่ทว่ามันเหมือนกับเสียงของ...

 

“ชาย...” ผมเรียกชื่อของมันทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้น ผมว่าผมจำเสียงของมันได้ หัวใจของผมกระตุกและวูบหนึ่งผมรู้สึกว่าผมกำลังมีความหวังบางอย่าง แต่ทว่าในความเป็นจริงแล้วมันคงไม่มีทางเป็นอย่างที่ผมคิดและหวังอย่างแน่นอน

 

“ปอว่าปอคงนึกถึงมันมากเกินไป ทำไมวันนี้ปอถึงได้รู้สึกเหมือนกับว่ามันมาอยู่ใกล้ๆ เหมือนมีมันอยู่ด้วยกันเกือบจะทั้งวัน...” มันคงไม่มีทางเป็นไปได้ในเมื่อมันไม่ได้รู้เรื่องราวของผม และถ้าเป็นไปได้อย่าให้มันรับรู้อะไรเลย ให้มันใช้ชีวิตของมันตามที่มันต้องการ ผมควรจะยอมรับได้แล้วว่าบางครั้งยิ่งยื้อก็ยิ่งมีแต่จะทำให้มันเจ็บกันไปทุกทาง

 

“ปอ...คิดถึงชายหรอลูก...”

 

“ครับแม่ ปอคิดถึงมันมาก อยากจะรู้ว่าตอนนี้มันเป็นยังไงบ้าง ปอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมปอถึงเลิกรักมันไม่ได้ ปอทำไม่ดีกับมัน ทำไม่ดีกับฝ้าย สุดท้ายปอก็ต้องมานั่งรับผลกรรมที่ตัวเองก่อเอาไว้แบบนี้...” ผมได้ยินเสียงคนร้องไห้อีกครั้ง ซึ่งมันไม่ใช่เสียงของแม่ผมอย่างแน่นอน ผมหันไปมองทั้งด้านซ้ายและด้านขวาด้วยสัญชาตญาณทั้งๆ ที่ผมไม่สามารถมองเห็นแท้ๆ

 

“แม่ครับ...มีใครอยู่ในห้องนี้กับแม่หรือเปล่า ปอว่าปอได้ยินเสียงคนร้องไห้” ผมค่อนข้างมั่นใจว่าต้องมีใครอีกคนอยู่ในห้องนี้กับแม่อย่างแน่นอน ผมหวังว่ามันคงไม่ใช่ไอ้ชาย ผมไม่อยากให้เป็นมันเพราะผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะรู้สึกอย่างไรถ้าต้องมาเห็นผมในสภาพแบบนี้

 

“แม่ครับ...แม่บอกปอได้มั้ยว่ามีใครอยู่ในห้องนี้กับแม่” แม่เงียบเสียงลงไปโดยที่ผมไม่รู้สาเหตุ ผมยังคงได้ยินเสียงคนร้องไห้ ทั้งเสียงของแม่และเสียงของใครอีกคน ผมเอื้อมมือไปตรงหน้าพยายามจะไขว่คว้าหาแม่ ท่ามกลางความมืดมิดที่ผมไม่สามารถมองเห็น ผมกลับนึกถึงไอ้ชายขึ้นมา ผมจำได้ว่าเป็นเสียงของมัน ถึงผมจะมองไม่เห็นก็ตามที

 

“ไม่มีอะไรสายเกินกว่าที่จะเริ่มต้นใหม่หรอกนะ...ถ้าเราพยายามทำอะไรสักอย่างอย่างเต็มที่ มันต้องส่งไปถึงคนที่เราตั้งใจจะมอบสิ่งนั้นให้อย่างแน่นอน” ผมอยากมองเห็นอีกครั้ง ผมอยากรู้จริงๆ ว่าเจ้าของเสียงที่ผมได้ยินนั้นมันใช่ไอ้ชายหรือเปล่า ถึงผมจะค่อนข้างมั่นใจว่าผมจำเสียงของมันได้ก็ตามที แต่ทว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่มันจะมาอยู่ที่นี่

 

นอกเสียจากว่ามันจะรู้เรื่องของผมแล้ว...

 

“ไม่ใช่ไอ้ชายใช่มั้ยแม่ แม่บอกปอหน่อยได้มั้ยว่าไม่ใช่มัน ปอไม่อยากให้มันมาเห็นปอในสภาพนี้ ปอไม่อยากให้มันต้องเจ็บเพราะปออีกแล้ว” ถึงผมจะอยากให้เป็นมันก็ตามที แต่ผมก็ภาวนาขอให้ไม่ใช่มัน ผมไม่อยากให้มันต้องมาพบผมในสภาพแบบนี้ ตอนนี้ผมสูญเสียการมองเห็น โลกของผมมีแต่ความมืดมน ผมไม่ได้ต้องการให้มันมารู้สึกผิดหรือว่ามารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เพราะว่ามันไม่ใช่ความผิดอะไรของไอ้ชายเลย

 

ถ้ามันจะผิด...ก็คงผิดที่ผมเอง ผิดที่ทำให้ทุกอย่างมันลงเอยเช่นนี้

 

 “แม่ว่าถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงแล้วหล่ะปอ...ชาย” ชื่อที่แม่เอ่ยขึ้นมานั้นทำให้ผมชาวาบไปทั้งร่างกาย ผมได้แต่กำที่นอนแน่น ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไรดี ผมรู้แค่ว่ามันช่างทรมานอย่างแสนสาหัส คนที่ผมไม่อยากให้มาเห็นผมในสภาพที่น่าสมเพชนี้ที่สุดคือมัน คนที่ผมไม่อยากทำร้ายให้ต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้วกลับมาอยู่ตรงหน้าผม

 

“กลับไป...” เสียงของผมสั่น ร่างกายของผมสั่น หัวใจของผมยิ่งสั่นไหว ผมอ่อนแอ ผมไม่อยากจะเผชิญหน้ากับความจริงอีกต่อไปแล้ว ผมอยากจมตัวเองลงสู่โลกที่มันมืดมนนี้ดีกว่าต้องไปทำร้ายให้มันเสียใจมากกว่านี้

 

“ปอ...กูขอโทษ” และแล้วก็เป็นมันจริงๆ เสียงที่สั่นเทาของมันเหมือนเข็มที่พุ่งตรงเข้ามาทิ่มแทงหัวใจของผมให้เจ็บและปวดร้าวมากกว่าเดิมหลายเท่า ผมไม่รู้หรอกว่ามันรู้เรื่องของผมจากใคร แต่ผมอยากให้มันกลับไปใช้ชีวิตตามปกติของมัน

 

“กลับไป...กูขอร้องหล่ะ ไม่ใช่ความผิดของมึง กูไม่ได้ต้องการคำขอโทษหรือความรับผิดชอบจากมึง...กลับไปเถอะชาย” นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าโชคดีที่ผมมองไม่เห็น เพราะผมไม่ต้องเห็นสีหน้าและแววตาของมัน ผมรู้ดีว่ามันต้องกำลังเจ็บและทรมานเพราะผม ไม่เห็นแบบนี้น่ะดีแล้ว เพราะถ้ายิ่งเห็นผมก็ยิ่งเจ็บปวด

 

“ปอ...”

 

“แม่ครับปออยากพัก ให้ชายกลับไปเถอะครับปอไม่เป็นอะไรจริงๆ เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่ความผิดอะไรของไอ้ชาย ปอไม่ต้องการให้มันมารู้สึกผิดหรือว่ามารับผิดชอบกับเรื่องนี้...”

 

“มึงคิดว่ากูมาหามึงเพราะว่ากูต้องการรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างนั้นหรอวะปอ...” ผมรู้สึกได้ถึงมือที่จับลงมาบนแขนข้างขวาของผม มือที่บีบแน่นและสั่นเทา มือที่ผมจำสัมผัสของมันได้อย่างไม่มีวันลืม

 

“ไม่ว่ามึงจะมาด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม...มึงกลับไปเถอะชาย...”

 

“แล้วถ้ากูมาหามึงเพราะว่า กูรักมึงล่ะปอ มึงยังจะไล่กูไปอีกมั้ย...” คำที่ผมไม่ได้ยินมานานแสนนาน คำว่ารักที่ผมรอคอยมาตลอด ผมกลับได้ยินมันในวันนี้ วันที่ผมคิดว่าเรื่องของเรามันสายเกินกว่าที่จะแก้ไขอีกแล้ว

 

“กูรักมึงนะปอ กูไม่ได้กลับมาเพื่อรับผิดชอบ แต่กูกลับมาเพราะว่าหัวใจกูมันอยู่กับมึง กูรักมึงมึงได้ยินหรือเปล่าวะ” ผมอยากจะผลักไสให้มันจากไป ผมอยากจะไล่ให้มันไปให้ไกลจากผม แต่ใช่ว่าเพราะผมเกลียดมัน เพราะผมรู้ดีว่าตอนนี้สภาพของผมนั้นเป็นอย่างไร ผมเป็นภาระของทุกคน แล้วผมจะดึงมันมาให้จมกับคนแบบผมได้ยังไง มันต้องก้าวเดินไปข้างหน้า มันมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ ชีวิตมันยังมีโอกาสได้เจออะไรที่ดีกว่านี้

 

แต่ทว่าอ้อมกอดของมันที่โอบกอดผมเอาไว้อย่างแนบแน่นนั้น เหมือนมันเป็นการหยุดเอาคำพูดทั้งหมดที่ผมตั้งใจจะพูดบอกกับมันเพื่อให้มันเดินกลับไป อ้อมกอดที่ผมคิดถึงและโหยหามากที่สุด ตอนนี้ผมได้รับมันอีกครั้ง

 

“อย่าไล่กูไป เพราะต่อให้มึงไล่กูกูก็ไม่ไป กูไม่สนใจอีกแล้วว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง กูไม่สนใจอีกแล้วว่าวันข้างหน้ากูจะต้องตอบคำถามอะไรกับใคร กูสนใจแค่ว่าตอนนี้คนที่กูรักมากที่สุดกำลังต้องการกู...กูรู้แค่นี้” ผมยังคงถูกมันกอดเอาไว้ ถึงแรงกอดรัดของมันจะทำให้ผมเจ็บปวดตามร่างกายที่บอบช้ำ แต่ทว่าทำไมหัวใจของผมกลับรู้สึกอบอุ่น มันเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาอีกครั้งทั้งๆ ที่ผมไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย

 

“มึงจะจมตัวเองอยู่กับคนพิการอย่างกูได้ยังไงชาย ตากูมองอะไรไม่เห็น กูไม่สามารถดูแลใครได้แม้กระทั่งตัวของกูเอง กูไม่อยากให้มึงต้องมาจมอยู่กับคนพิการอย่างกู...”

 

“กูไม่ได้อยากให้มึงมาดูแลกู แต่กูจะเป็นคนดูแลมึงเอง มึงมองไม่เห็นก็ไม่เป็นไร กูจะเป็นตาให้มึงเองปอ กูจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับมึงเอง...กูรักมึง” ผมปล่อยให้น้ำตารินไหลลงมาอย่างไม่สามารถกลั้นมันเอาไว้ได้ มือที่กำที่นอนแน่นค่อยๆ คลายออก ผมยกมือที่สั่นอย่างไร้เรี่ยวแรงของผมขึ้นมาไขว่คว้าหาคนที่ผมรักมากที่สุด ผมโอบกอดมันเอาไว้ด้วยหัวใจที่แสนโหยหา

 

“กูไม่อยากเป็นภาระของมึงหรือว่าของใคร...”

 

“ปอไม่ใช่ภาระหรอกนะลูก แต่ปอคือคนที่พวกเรารักและอยากดูแลให้ดีที่สุดต่างหาก แม่ไม่เคยคิดว่าปอเป็นภาระ พวกเรายังมีความหวังปอจะต้องกลับมามองเห็นได้อีกแน่นอน...เชื่อแม่นะครับ” สัมผัสอ่อนโยนและแสนอบอุ่นที่กำลังลูบหัวของผมอยู่นั้นทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมากจริงๆ

 

“กูไม่เคยคิดว่ามึงเป็นภาระเลยนะปอ กูรักมึง และคนรักกันก็ต้องดูแลกันไม่ว่าจะเวลาที่ทุกข์หรือว่าสุข กูจะไม่ยอมปล่อยให้เวลามันผ่านอย่างไร้ความหมายอีกแล้ว เวลาที่เหลือต่อจากนี้ให้กูได้ดูแลมึงนะปอ...” มันขยุ้มเสื้อของผมเอาไว้แน่น ผมกำเสื้อของมันเอาไว้เช่นกัน ผมดีใจที่มันยอมยกโทษให้กับผม ผมดีใจที่มันไม่เกลียดผม ผมดีใจมากจริงๆ

 

“กูดีใจ...ที่มึงกลับมา” ผมไม่ควรปล่อยมันให้หลุดมือจากผมอีกแล้วสินะ เพราะผมคงไม่สามารถรู้ได้เลยว่าถ้าครั้งนี้ผมปล่อยมันให้หลุดลอยไปจากผมอีกครั้ง ผมจะสามารถรั้งมันกลับมาหาผมได้อีกมั้ย

 

แค่รู้ว่ามึงไม่เกลียดกู...เท่านี้กูก็มีความสุขมากแล้วจริงๆ

 

..........100%.........

 

#ปอชาย #ยุ่งนัก

ดราม่ากำลังจะหมดลงไปแล้วสินะ ฮี่ๆ

กว่าจะยอมรับความรู้สึกตัวเองกันได้ทำเอาปวดใจกันมานานแสนนานเลยทีเดียวนะคู่นี้ เฮ้อ อิคนแต่งก็กลายเป็นคนใจร้ายของคนอ่านไปเรียบร้อยแล้ว T^T

อ้อ แจ้งนิดนึงจ้า หลังจากนี้ไปเกือบสัปดาห์อาจจะหายไปไม่ได้มาอัพนิยายเพราะมีเรื่องที่บ้านให้ต้องจัดการ ถ้าเสร็จเร็วก็จะกลับมาอัพให้เร็วนะคะ

เจอกันตอนหน้าจ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15694 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 08:00
    ดีแล้วล่ะปอชาย จะได้ไม่ต้องมีใครเจ็บปวดอีก
    #15694
    0
  2. #15676 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 14:26
    เผาเต่าคะ น้ำตาท่วมเลย ฮืออออ แม่พรทิพย์คือยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วในเรื่องนี้ อยากให้คนที่เรารักและรักเราเข้าใจในตัวเราได้แบบนี้บ้าง อยากได้แม่พรทิพย์คะ ณ จุดๆนี้ 55555
    #15676
    0
  3. #15154 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:13
    ปอต้องมองเห็นนะ TT
    #15154
    0
  4. #14865 fabregas10 (@maprang312) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 01:08
    โอ้ยย ปวดหนึบที่หัวใจ รู้สึกเหมือนยกทุกอย่างออกจากอก ต่อจากนี้จะมีแต่ความสุขมากขึ้นๆเเล้วนะ
    #14865
    0
  5. #14578 วีว่า (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 12:08
    ร้องไห้จนปวดหีวแล้วนะ ปอชาย
    #14578
    0
  6. #14531 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 13:29
    กว่าจะเข้าใจ กว่าจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองกันได้ หนูเสียน้ำตาไปเป็นโอ่งเลยนะ T_T
    #14531
    0
  7. #14344 0474 (@anisa-pam) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 21:30
    เสียน้ำตาเป็ยโอ่งแล้ว แงงงงงงงงงงงงงงง
    #14344
    0
  8. #14061 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 01:12
    เศร้าไปไหน
    #14061
    0
  9. #13578 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 20:34
    ในที่สุด...ก็ได้คำตอบของคำถามแล้ว.อะ..ยังเหลือพ่อพี่พายอีกหนึ่งนี่นา...
    #13578
    0
  10. #13515 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 21:37
    เรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นในเรื่องให้คติเตือนใจหลายอย่าง ให้คำสอนดีๆมากมาย แสดงให้เห็นความรักในรูปแบบต่างๆ ขอบคุณไรท์เตอร์ที่สร้างเรื่องราวดีๆแบบนี้ขึ้นมา เป็นกำลังใจให้สำหรับเรื่องต่อๆไป จะติดตามผลงานของไรท์ต่อไป สู้ๆครับ^^
    #13515
    0
  11. #12955 Vvaz.Ksj (@wand_wasana) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 05:06
    ชายนายประเสริฐมาก เป็นคนดีอะไรเช่นนี้ ความรักของนายยิ่งใหญ่มากชาย รักแรก รักเดียวและรักตลอดไป แม้ตัวเองจะต้องทนเจ็บมากมากเพียงใด ไม่เคยแม้แต่จะโทษคนอื่น
    #12955
    0
  12. #12776 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:50
    TTTTTTTTTTTTTTTT^TTTTTTTTTTTTTTTTT
    #12776
    0
  13. #12765 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:16
    งือๆ ตาของพี่ปอจะหายมั้ยน๊า...

    พี่ชายจ๋าดูแลพี่ปอให้ดีๆนะ
    #12765
    0
  14. #12716 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 19:35
    โอ๊ย จะร้องไห้ตาม T^T
    #12716
    0
  15. #12623 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 11:36
    พี่ปอต้องมองเห็นซิ....... หมาต่อ งอนมากๆพี่พายทิ้้งน๊าาาาาาาา
    #12623
    0
  16. #12601 Black Snow (@pegasus3) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 21:06
    น้ำตาไหลพรากเลย (TT-TT)
    #12601
    0
  17. #12577 tudtu8 (@tudtujung) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 14:09
    จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว ดีใจจัง
    #12577
    0
  18. #12559 ปอชาย (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 16:53
    เย้ๆๆๆ ในที่สุดก็เข้าใจกันสักที เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รักกันตลอดไปนะปอชาย
    #12559
    0
  19. #12541 Vanilla (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:59
    ฮือออ ในที่สุดก็เข้าใจกันแล้วดีใจจังเลย
    #12541
    0
  20. #12540 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:54
    ฮืออออ TTOTT

    กว่าจะยอมรับกันได้

    ขอให้ปอมองเห็นเหมือนเดิมน้าาาา
    #12540
    0
  21. #12537 Nobuta (@poohanddew) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 22:43
    น้ำตาจะไหล กว่าจะเข้าใจกัน กว่าจะยอมรับใจของตัวเองกันได้
    ซึ้งอ่า T-T
    #12537
    0
  22. #12533 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 15:14
    น้ำตาไหลอย่างกับเปิดก๊อกน้ำ

    พี่ปอหายเร็วๆนะ
    #12533
    0
  23. #12532 Suiseiseki (@kun-suiseiseki) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 13:41
    TTTT___TTTT

    น้ำตาแตกเลยอ่า
    #12532
    0
  24. #12529 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 11:53
    หายเร็วๆนะปอต้องมองเห็นอีกแน่ๆ
    #12529
    0
  25. #12528 VK-A (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 11:52
    ปอชาย#เรียกน้ำตาได้ทุกตอนอ่ะ#กี่ปี๊บแล้วเนี่ย ฮือๆๆๆ
    #12528
    0