OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 101 : .....ณ ขณะรัก..... 12. หน้าต่างของหัวใจ (ชาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    21 ม.ค. 57



12. หน้าต่างของหัวใจ (ชาย)

 

การปล่อยวางนั้นมันทำยาก...แต่ทว่าถ้าเราสามารถทำได้เมื่อไหร่ ชีวิตของเราก็จะพบเจอกับความสุขที่บางทีเราอาจจะใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตตามหามันก็เป็นไปได้

 

ที่ผ่านมานั้นผมยึดติดกับอดีตที่แสนเจ็บปวด ยึดติดกับความรู้สึกเดิมๆ ที่ผมเคยมีร่วมกันกับปอ คิดว่าเพียงเท่านั้นก็พอที่จะทำให้ผมสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างเดียวดายโดยที่ไม่จำเป็นจะต้องให้ใครเข้ามาในชีวิตของผม

 

แต่ทว่าพอเกิดเรื่องขึ้นกับปอ ผมรู้ได้เลยว่าผมรักมันมากเพียงไหน ห่วงใยมันมากเพียงใด และผมคงไม่สามารถอยู่ได้โดยที่ไม่กลับมาดูแลคนที่ผมรักในยามที่มันกำลังย่ำแย่และต้องการกำลังใจมากที่สุด

 

ผมคิดเสมอว่าตัวเองเข้มแข็งและสามารถอดทนกับความรู้สึกเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาใส่ได้ แต่ทว่าบางทีมันอาจจะหนักหนาเกินกว่าที่ผมจะต้านทานมันเอาไว้ได้อีกแล้ว ตอนนี้ผมต้องการใครสักคนเข้ามาดูแลหัวใจของผม

 

และเพียงคนเดียวที่ผมต้องการคือปอ...แค่มันเท่านั้นจริงๆ

 

ผมไม่ได้ต้องการให้มันมาดูแลเอาใจใส่ผมเหมือนอย่างเมื่อครั้งที่เราคบหากัน เพราะถ้าดูจากความเป็นจริงตรงหน้าของผมในตอนนี้ ปอเองยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้เลยด้วยซ้ำ

 

แต่ที่ผมต้องการก็คือความรักจากมัน เพราะนั่นคือสิ่งที่ผมโหยหามาตลอด เพียงแต่ผมทำเป็นไม่รู้สึกและไม่ยอมรับก็เท่านั้นเอง และตอนนี้มันน่าจะถึงเวลาที่ผมกับปอควรจะเปิดใจต่อกันสักที คุยกันให้รู้เรื่องว่าอะไรคือสิ่งที่อยู่ในใจของเราทั้งคู่

 

ผมนั่งมองปอที่นอนอยู่บนเตียงนอน ค่ำคืนนี้เงียบสงบและมีเพียงแค่ผมเท่านั้นที่อยู่ดูแลปอ ดูเหมือนว่าทุกคนจะต้องการให้ผมได้คุยกับปอตามลำพังเพื่อปรับความเข้าใจกัน เราสองคนห่างกันไปหลายปี ถึงลึกๆ เราจะรู้ว่าเรายังคงรักกันไม่เคยเปลี่ยน แต่ทว่าความห่างและระยะเวลาหลายปีที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันนั้น มันคงต้องกลับมาจูนกันสักหน่อย

 

“ปอ...หลับหรือยังวะ” ผมนั่งลงข้างๆ เตียงนอนของมัน มันเงียบตั้งแต่ที่ไอ้ต่อกับไอ้พายมารับแม่พรทิพย์กลับไป ผมก็ไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าผมสามารถมองเห็นแววตาของมัน ผมอาจจะพอเข้าใจว่ามันกำลังคิดอะไร แต่ทว่า...

 

“ยัง...” มันตอบเพียงสั้นๆ เท่านั้น มันนอนนิ่งมากจนผมคิดว่ามันนอนหลับไปแล้วเสียอีก ผมก็เข้าใจมันนะว่าทำไมมันถึงไล่ให้ผมกลับไป เพราะถ้าเป็นผมเองผมก็คงไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องมาจมกับผมที่กำลังตาบอดอยู่อย่างนี้ เพราะมันทำให้ผมรู้สึกสมเพชตัวเอง

 

แต่ทว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้มันสอนให้ผมรู้ว่า...เราจะไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเราหรือกับคนที่เรารัก ถ้ามัวแต่ปล่อยให้เวลามันผ่านไปโดยที่เราไม่ได้ลงมือทำอะไร ถ้าเกิดความสูญเสียขึ้นมาเราก็คงไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

 

“ปอ...ที่กูกลับมากูไม่ได้กลับมาเพื่อรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น แต่กูอยากเป็นคนที่ได้ดูแลมึง...” ผมจับมือปอและกุมมันขึ้นมา มันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นทำเพียงแค่กระชับมือตอบกลับมาเท่านั้น แต่แค่นี้ก็ทำให้ผมเบาใจและอุ่นใจมากแล้ว

 

“วันนั้นที่กูบอกว่ากูเกลียดมึง...กูขอโทษนะ กูไม่เคยเกลียดมึงเลยแม้แต่น้อย ที่กูพูดออกมาแบบนั้นก็เพราะกูอยากให้มึงกลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัวของมึง กูไม่เคยต้องการให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เลย” ผมใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมมือของปอเอาไว้ ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าผม และผมก็เอื้อมมือไปไขว่คว้ามันเอาไว้ได้แล้ว หลังจากที่ปล่อยให้มันหลุดมือไปจนเกือบจะลอยหายไปจากผม

 

“ถ้ามึงจะเกลียดกูกูก็เข้าใจมึงนะชาย สิ่งที่กูทำกับมึงมันเลวร้าย...”

 

“กูไม่ได้มาเพื่อที่จะพูดเรื่องที่มันผ่านมาแล้วนะปอ เราปล่อยให้มันกลายเป็นอดีตไปเลยได้มั้ยวะ กูอยากจะใช้เวลา ณ ตอนนี้ กับมึงมากกว่าที่จะจมตัวเองอยู่กับเรื่องราวของอดีตอีกต่อไปแล้ว” ผมยกมือของมันขึ้นมาพร้อมกดจูบเบาๆ ด้วยความรู้สึกรัก รัก และรักอย่างไม่สามารถอธิบายความรู้สึกที่มันมากมายออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้เลย

 

“กูเองก็อยากจะลืมเรื่องในอดีตที่ผิดพลาดของกูเหมือนกัน เพราะทุกวันนี้มันเป็นเหมือนฝันร้ายที่เกาะกินความรู้สึกของกูมาตลอด ถ้ามันสามารถลืมได้กูก็อยากจะลืมมันเหมือนกัน” ผมมองดูน้ำตาที่ไหลลงมาที่แก้มของมันด้วยความเจ็บแปลบในใจ เพราะผมเองก็เจ็บปวดไม่ได้ต่างจากที่มันเจ็บ ผมไม่อยากจะซ้ำเติมถึงความผิดพลาดที่มันเกิดขึ้นในอดีต สิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้คือการเยียวยาหัวใจของเราทั้งคู่ให้มันบรรเทาความเจ็บปวดให้จางลงบ้าง

 

ผมไม่คิดว่ามันจะหายไปจากใจเราในทันทีทันใด มันอาจจะต้องใช้เวลานานและไม่รู้ว่าจะนานสักแค่ไหน แต่ถ้าเราช่วยกัน ดูแลกันและกันมันก็อาจจะมีวันจางหายไปจากใจของเราทั้งคู่ในที่สุด

 

“ใครๆ ก็เคยทำผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้นนั่นแหล่ะปอ ทั้งมึง ทั้งกู ต่างก็เคยทำผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีใครย้อนกลับไปแก้ไขในสิ่งที่ผ่านมาแล้วได้ แต่เราสามารถทำวันนี้ให้มันดีที่สุดได้ไม่ใช่หรอวะปอ...” ผมเอื้อมมือไปปาดป้ายคราบน้ำตาที่แก้มของปออย่างเบามือ ผมอยากจะดูแลปอให้ดีที่สุด อย่างที่ผมได้พูดกับมันไปแล้วว่าผมจะเป็นตาให้กับมันเอง

 

“มึงรู้มั้ยว่ากูดีใจมากแค่ไหนที่รู้ว่ามึงกลับมา แต่กูก็ไม่อยากจะรั้งมึงเอาไว้ ที่ผ่านมากูไม่สามารถดูแลมึงได้...ตอนนี้กูก็ยังไม่สามารถดูแลมึงได้อีก มึงจะมาจมอยู่กับคนพิการแบบกูได้ยังไงกันวะชาย มึงมีหน้าที่การงานที่ต้องทำ...”

 

“มึงจะมาตัดสินแทนกูไม่ได้หรอกปอ กูไม่ได้คิดว่ามึงคือภาระ กูไม่ได้มองว่ามึงเป็นคนพิการ และการอยู่กับมึงก็ไม่ได้ทำให้กูเสียการเสียงาน กูสามารถกลับมาทำงานที่นี่ได้อยู่แล้ว กูสามารถอยู่ใกล้ๆ และสามารถดูแลมึงได้...” ผมบีบมือปอเบาๆ และโน้มตัวเข้าไปหามัน ปากของผมแตะลงบนปากของปอและกดจูบเบาๆ ดูเหมือนว่ามันตกใจไม่น้อยกับสัมผัสของผม ผมเน้นย้ำความรู้สึกของผมให้มันพรั่งพรูออกไปกับจูบที่ผมมอบให้กับมัน

 

โหยหา หลงใหล รักใคร่...ไม่เปลี่ยนแปลง

 

“กูรักมึงนะปอ ขอให้กูได้เป็นคนที่คอยดูแลมึงเถอะนะ จะให้กูกลับไปเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกูทำไม่ได้จริงๆ คนที่กูรักมากที่สุดกำลังเจ็บอยู่แบบนี้มึงคิดว่ากูจะเดินจากไปได้อย่างนั้นหรอวะ...” ผมกอดปอเอาไว้ด้วยความรู้สึกที่มากมาย ทำไมผมถึงได้รักมัน ความรักของผมไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา มันมีแต่จะมากและมากขึ้นทุกขณะ

 

“ถ้าเกิดคนที่ตามองไม่เห็นเป็นกู ถ้ามึงรู้มึงจะทิ้งกูไปได้มั้ย...” ปอส่ายหน้าไปมาช้าๆ มือของปอยกขึ้นโอบกอดผมอย่างยากลำบาก ไม่ว่าปอจะพยายามเกลี้ยกล่อมหรือขอร้องให้ผมกลับไปแค่ไหนก็ตาม ครั้งนี้ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากปออีกแล้ว ผมจะไม่สนใจแล้วว่าใครจะคิดหรือว่าจะมองยังไง

 

“แต่กูก็เคยทิ้งมึงให้ต้องเจ็บปวด...”

 

“กูบอกแล้วไงว่าให้เลิกพูดถึงเรื่องในอดีต ที่ผ่านมากูไม่ค้างคาใจอะไรกับมันอีกแล้ว มึงเองก็ไม่ต้องรู้สึกผิดกับอะไรทั้งนั้น ตอบกูมาแค่ว่าถ้าเป็นกูที่ตาบอดและนอนเจ็บตัวอยู่อย่างนี้ ถ้ามึงรับรู้มึงจะทำยังไงปอ...กูอยากรู้แค่นี้” ผมจะไม่สนใจเรื่องในอดีต และปอเองก็ไม่ควรนึกถึงมัน เพราะมันจะยิ่งคิดและตอกย้ำมันอยู่อย่างนั้น

 

ปอไม่ใช่คนเข้มแข็ง มันเป็นคนที่คิดมากมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว มันและผมต่างก็เป็นคนคิดมากด้วยกันทั้งคู่นั่นแหล่ะ เพราะอย่างนี้ถ้าเรายังคิดและตอกย้ำตัวเองให้จมอยู่แต่กับอดีตมันก็จะไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

 

“ถ้ากูรู้ว่ามึงได้รับบาดเจ็บกูต้องรีบมาดูอาการของมึง ต่อให้มึงไล่กูกูก็จะไม่มีทางไปไหน...” มันพูดขึ้นมาและก็เงียบเสียงไป มันคงรู้แล้วว่าคำตอบของใจทั้งของมันและของผมคืออะไร

 

“กูเองก็เหมือนกัน...ต่อให้มึงไล่กูกูก็จะไม่มีทางไปไหนทั้งนั้น มึงก็รู้นิสัยกูไม่ใช่หรอวะว่ากูรั้นและก็ดื้อด้านมากแค่ไหน ถ้าลองกูตัดสินใจอะไรลงไปแล้วกูจะทำมันให้ถึงที่สุด เพราะฉะนั้นมึงไม่ต้องเสียเวลาไล่กู...เพราะกูจะอยู่ข้างๆ มึงตรงนี้ไม่ไปไหน” ผมลองได้คุยกับหมอถึงอาการของปอแล้ว เรื่องดวงตาของปอนั้นยังพอมีทางที่จะสามารถกลับมาเห็นได้ตามปกติ มันเป็นผลกระทบจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ต้องรอให้หมอทำการตรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง

 

คนเราต้องอยู่ด้วยการมีความหวัง และผมก็เชื่อว่าตอนนี้พวกเราทุกคนต่างก็หวังกันอย่างเต็มที่ว่าปอจะต้องกลับมามองเห็นได้เหมือนเดิม

 

“ขอบใจมึงนะที่กลับมา...กูรักมึง” ปอยกมือของมันขึ้นมากลางอากาศ เหมือนว่ามันพยายามที่จะไขว่คว้าบางสิ่ง ผมจับมือของมันมานาบที่ใบหน้าของผม มันชอบนาบฝ่ามือของมันลงบนใบหน้าของผมและจูบผมอย่างเนิ่นนานยามที่ผมรู้สึกเหนื่อยล้าในหัวใจ

 

ผมนาบฝ่ามือซ้อนทับกับฝ่ามือของปอ ผมค่อยๆ โน้มตัวลงไปหาปอและเป็นฝ่ายกดจูบลงบนริมฝีปากที่ดูซีดเผือดของปอแผ่ว จูบธรรมดาที่แสนจะธรรมดาแต่ทว่ามันกลับดึงเอาความรู้สึกมากมายออกมาจากหัวใจของผม และผมก็เชื่อว่ามันคงดึงเอาความรู้สึกมากมายออกมาจากหัวใจของปอเช่นกัน

 

“กูจะไม่กลับมาได้ยังไงวะปอ ในเมื่อหัวใจของกูมันอยู่ที่ตรงนี้ กูต้องพาร่างกายกูตามหัวใจกลับมาอยู่แล้ว” ผมจูบปออีกครั้งด้วยความโหยหา จูบที่ปลอบประโลม และมันเป็นจูบของการให้อภัย ไม่ว่าในอดีตที่ผ่านมาผมจะเคยเจ็บเพราะปอมากแค่ไหน แต่เพราะว่ามันคือคนที่ผมรัก และผมก็พร้อมที่จะอภัยและลืมเรื่องเหล่านั้นไป เพื่อที่วันนี้และจากนี้ไปผมจะได้อยู่กับคนที่ผมรัก

 

เพื่อที่ผมจะได้กลับมาหาหัวใจของผมหลังจากที่ทิ้งมันไปนานสานนาน ผมจะดูแลหัวใจของผมให้ดีที่สุดเท่าที่ผมคนนี้จะสามารถทำได้

 

“กูรักมึง...” คำว่ารักที่แทนความรู้สึกทั้งหมดของผมถูกส่งตรงไปยังหัวใจของปอโดยที่ผมไม่รู้สึกผิดใดๆ กับใครอีกต่อไปแล้ว ทั้งไอ้พายทั้งไอ้ต่อต่างก็บอกว่าให้ผมทำเพื่อตัวเองบ้าง ทำเพื่อความสุขของตัวเองบ้าง

 

ผมว่าตอนนี้มันคงถึงเวลาที่ผมจะทำอะไรเพื่อตัวเองและเพื่อความสุขของตัวเองบ้างแล้ว...

 

.................

 

 

 

 

ถึงแม้ว่าเราทั้งสองคนจะได้พูดความในใจ ความรู้สึกที่เราเก็บเอาไว้ในใจต่อกันแล้ว ทั้งๆ ที่มันน่าจะเข้าที่เข้าทางสักทีแต่ดุเหมือนว่าความรู้สึกผิดในใจของปอมันยังคงไม่จางหายใจสักที

 

ผมก็รู้ดีว่ามันต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าที่ปอมันจะทำใจได้ เพราะมันโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองมาตลอดตั้งแต่ต้นจนทุกอย่างจบลงแล้ว ผมไม่อยากจะเก็บเรื่องเหล่านั้นมาคิดอีกต่อไปแล้ว ผมยกโทษและไม่ติดใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

 

หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมผมถึงได้ยอมอย่างง่ายดาย ถ้าคิดดูแล้วสิ่งที่ปอทำกับผมมันเจ็บปวดและทรมานมากเหมือนกัน แต่ทว่าพอลองมาคิดดูแล้วถ้าหากมันไม่มีวันพรุ่งนี้ ถ้าหากเราไม่ได้มีชีวิตต่อไปในวันรุ่งขึ้น หรือถ้าหากคนที่เรารักไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ในใจเพื่อรอวันที่จะได้บอกออกไป คงไม่มีความหมายและคงถูกเก็บเอาไว้กับเราจนวันตาย

 

เพราะคิดแบบนั้น เพราะผมคิดว่าถ้าพรุ่งนี้ไม่มาถึง ถ้าผมหรือปอเกิดเป็นอะไรไปเสียก่อนแล้วผมจะทำอย่างไร ผมไม่อยากให้มันต้องเกิดความสูญเสียเสียก่อนถึงจะคิดได้ว่าควรจะปล่อยวางและให้อภัยคนที่ผมรัก

 

เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เพราะไม่ว่าจะยังไงก็แล้วแต่ผมก็ไม่เคยหมดรักปอ...ถ้ามันเป็นเช่นนั้นแล้วผมจะต้องรออะไรอีกหรือ...

 

แต่ทว่าในความรู้สึกของปอนั้นยังคงเต็มไปด้วยความสับสน ผมอยากจะให้ปอเลิกคิดถึงเรื่องราวในอดีต มันไม่สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้วเพราะเราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรมันไม่ได้อีกแล้ว

 

ผมจะต้องทำยังไงถึงจะทำให้ปอยอมเปิดใจและปล่อยวางลงเสียที

 

 

 

“หิวมั้ย...” ผมมองดูเวลาที่เลยผ่านเที่ยงวันมาเกือบชั่วโมง ปอไม่ค่อยกินอาหารสักเท่าไหร่บางทีอาจจะไม่ถูกปากกับอาหารรสจืดๆ ของโรงพยาบาล เพราะเท่าที่ดูถ้าวันไหนที่แม่พรทิพย์ทำอาหารมาให้ปอจะเจริญอาหารกว่าเดิมเล็กน้อย

 

“มึงได้กินอะไรรึยังวะ อย่ามัวแต่เอาเวลามาดูแลกูจนลืมดูแลตัวเองนะ” ถึงผมจะไม่สามารถมองเห็นแววตาของมัน แต่ทว่าน้ำเสียงของปอก็เจือไปด้วยความหวงหาอาทรที่มีต่อผมเสมอ ผมกุมมือปอเอาไว้และส่งยิ้มให้มัน ถึงจะรู้ว่ามันไม่เห็นก็เถอะ แต่ผมก็ยังคงส่งยิ้มให้กับมันเสมอๆ ในยามที่เราสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง

 

 

“กูกินแล้วน่ามึงไม่ต้องห่วงหรอก กูไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองป่วยหรอกน่า เพราะกูรู้ว่ามึงจะเป็นห่วง” ผมบีบนิ้วมือของปอเบาๆ เป็นการนวดมือและแขนของมันไปในตัว ผมมองดูใบหน้าของปอที่แต้มยิ้มน้อยๆ หลายวันมานี้ปอดูอาการดีขึ้นมาก ถึงผมจะไม่สามรถมาเฝ้าปอได้ทุกวัน แต่ผมก็มานอนเป็นเพื่อนมันในทุกๆ ค่ำคืน

 

ช่วงกลางวันผมต้องเข้าไปทำงานที่บริษัท บางวันก็ไม่ได้เข้าเพราะเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยก่อนกำหนดจึงมีเวลามาดูแลปอได้

 

“รู้ก็ดีแล้วจะได้ไม่ปล่อยให้ตัวเองป่วย ถ้ามึงป่วยกูดูแลมึงไม่ได้นะชาย เพราะฉะนั้นอย่าปล่อยให้ตัวเองป่วยเพราะกูจะเป็นห่วงมึง...” ผมวางมือลงบนหัวปอและตบหัวมันเบาๆ ลูบหัวมันไปมาอย่างที่ผมเคยชอบทำยามเมื่อครั้งก่อนตอนที่เราคบกัน

 

“กูไม่ได้อ่อนแอว่ะปอ กูแข็งแรงและเข้มแข็งกว่าที่มึงคิด ตอนนี้มึงไม่ต้องห่วงกู ไม่ต้องห่วงแม่พรทิพย์ ไม่ต้องห่วงไอ้ต่อ ไม่ต้องห่วงลูก ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ห่วงตัวมึงเองอย่างเดียวพอ ที่เหลือพวกเราจะช่วยกันดูแลให้ทุกอย่างมันเข้าที่เข้าทางเอง” ผมพยุงปอให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มันนอนทั้งวันคงจะเบื่อ โชคดีที่ขาของมันไม่ได้รับบาดเจ็บมาก ไม่อย่างนั้นมันคงต้องนอนอยู่กับที่ไปอีกนาน คนที่ไม่ชอบอยู่เฉยแบบปอคงรู้สึกเบื่อและรำคาญตัวเองแย่

 

“กูเชื่อใจมึง เชื่อใจไอ้พาย เชื่อใจไอ้ต่อ ขอบใจมึงมากนะชายที่ช่วยดูแลแม่กับลูกให้กู ทั้งๆ ที่...”

 

“กูบอกแล้วใช่มั้ยว่ากูสามารถรักปลายฝนกับต้นหนาวได้อย่างไม่มีข้อแม้ เพราะว่าเค้าคือลูกของคนที่กูรักมากที่สุด กูรู้ว่ามึงคิดอะไรและจะพูดอะไร แต่ลืมมันไปได้เลยเพราะกูไม่ได้คิดอะไรสักนิด” ผมนั่งลงบนเตียงนอนหันหน้ามองไอ้ปอ มือทั้งสองข้างของผมเอื้อมไปสัมผัสที่ใบหน้าของมันและจับมันหันมาทางผม มันยกมือข้างขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมานาบทับมือของผมเอาไว้

 

“กูรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดที่ได้รู้จักกับมึง แถมยังได้รับความรักที่โคตรยิ่งใหญ่ของมึง กูไม่รู้ว่าจะขอบคุณมึงยังไงให้สาสมกับความรู้สึกมากมายที่มึงมีให้กู...”

 

“มึงไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่มึงไม่ปล่อยมือกูและเดินไปข้างหน้าด้วยกัน” ผมกอดมันเบาๆ ด้วยความที่กลัวว่ามันจะเจ็บแขนข้างซ้ายที่ได้รับบาดเจ็บ มันยกมือขึ้นมาวางบนหัวของผมอย่างเงอะๆ งะๆ เพราะว่ามองอะไรไม่เห็น สัมผัสเบาแสนเบาที่ลูบหัวของผมอย่างคนไม่มีเรี่ยวแรงนั้นทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความรักที่มันมีให้กับผม

 

“อย่าปล่อยมือกูอีกนะปอ จับมือกูเอาไว้ไม่ว่าข้างหน้าจะเจอกับเรื่องราวอะไรก็ตาม ขอแค่เราไม่ปล่อยมือกันกูเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ ถึงเวลาที่เราจะมีความสุขกันสักที” ผมลูบแก้มปอเบาๆ จูบลงบนปากของมันช้าๆ และเนิ่นนาน เพียงแค่ปากที่สัมผัสกันแผ่วหัวใจของผมก็เต็มตื้นและเปี่ยมไปด้วยความสุขมากมายที่ห่างหายไปเสียหลายปี

 

รักของผมไม่จำเป็นต้องวัดด้วยการมีเซ็กส์ ต่อให้ปอไม่สามารถมอบความสุขทางกายให้ผมได้ผมก็ยังคงยืนยันที่จะอยู่กับปอ กับคนที่ผมรักมากที่สุด เซ็กส์ไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต  ผมผ่านจุดที่จะสนุกสนานกับเรื่องเหล่านั้นไปแล้ว สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่ความหวือหวาแต่คือความมั่นคง

 

“กูอยากมองเห็นหน้ามึงว่ะชาย หน้ามึงคงจะแดงเหมือนทุกครั้งที่เราจูบกัน มึงคงจะหลับตาแน่นตอนที่ปากเราสัมผัสกัน ตอนนี้มึงคงกำผ้าปูที่นอนอยู่สินะ...หึ” ถึงตามันจะไม่เห็น แต่มันก็ไม่เคยลืมท่าทีของผมในยามที่เราสองคนโอบกอดและพร่ำบอกรักต่อกัน ยามที่เราจูบกันนั้นผมจะหลับตาเสียทุกครั้งด้วยความรู้สึกประหม่าแบบแปลกๆ ต่อให้เราคบหากันมาหลายปีแล้วก็ตามที อาการเหล่านี้มันไม่เคยหายไปเลย

 

“ถึงมึงจะมองไม่เห็น แต่มึงก็ยังจดจำทุกอาการของกูได้สินะปอ...ที่มึงพูดมาน่ะถูกทุกอย่างเลยว่ะ” ผมตอบอย่างเก้อๆ อยากจะกอดมันให้มากกว่านี้แต่ทว่าในช่วงกลางวันนั้นจะมีคนเวียนมาเยี่ยมปอเกือบจะทั้งวัน ถึงแม้ว่าทุกคนจะรับรู้แล้วว่าผมกับปอมีความสัมพันธ์แบบใดต่อกันก็ตามที แต่ผมก็ควรจะวางตัวให้เหมาะสม

 

เผื่อว่าแม่พรทิพย์พาหลานๆ มาเยี่ยมปอ จะได้ไม่เข้ามาเห็นในสิ่งที่มัน...ไม่เหมาะกับเด็กสักเท่าไหร่

 

“กูไม่เคยลืม และจะไม่มีทางลืม” ปอยิ้มเต็มปาก ยิ้มเต็มความรู้สึก มันยกมือขึ้นมากลางอากาศ ผมจับมือของมันขึ้นมาสัมผัสที่ใบหน้าของผม มันนาบฝ่ามือบนใบหน้าของผมอยู่เนิ่นนาน รอยยิ้มของมันทำให้ผมรู้สึกว่ามันน่าจะรู้สึกดีมากขึ้นกว่าเดิม

 

“กูว่าเรานอกเรื่องมาไกลแล้วว่ะปอ มึงหิวหรือเปล่า...” ผมวกกลับเข้าเรื่องที่เอ่ยถามมันในตอนแรก หลังจากที่เราพากันนอกเรื่องไปซะไกล แถมผมยังไม่ทันจะได้คำตอบจากปากของปอก็มีคนสองคนเดินเข้ามาด้วยกันพลางเถียงกันไม่หยุดปาก

 

คนสองคนที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...ไอ้พายกับไอ้ต่อ ไอ้คู่รัก

 

“กูบอกว่ายังไงวะหมาต่อ เวลาจะเข้ามาเยี่ยมพี่ปอให้เคาะประตูก่อนใช่มั้ย...” ไอ้พายมันเดินตามตอแยไอ้ต่อที่หิ้วเอากล่องอาหารเข้ามาทางด้านใน ไอ้ต่อมันทำหน้าตาเหมือนหมาสงสัยกับคำพูดของผัวมัน

 

“อะไรวะพี่พาย มึงนี่ยิ่งแก่ยิ่งขี้บ่นนะรู้ตัวมั้ย ทำไมกูจะต้องเคาะประตูก่อนเข้ามา มึงนี่พูดเหมือนว่าพี่ปอกับพี่ชายเค้าจะกำลังทำอะไรกันอยู่อย่างนั้นแหล่ะ เค้าไม่ใช่มึงนะเว้ยที่จะได้หื่นแตกแม่งทุกที่ไม่เคยเลือก เนอะพี่ปอเนอะ” ไอ้ต่อมันว่าไอ้พายขี้บ่น แต่ผมว่าคนที่ขี้บ่นและพูดมากไม่เคยเปลี่ยนนี่คือมันนั่นแหล่ะ ร่ายซะยาวจนไอ้พายมันหันมาทำหน้าตายใส่ผมที่ยืนอยู่ข้างๆ เตียงนอนของปอ

 

“ปากมึงนี่น่าเอาปากปิดเอาลิ้นอุดนะหมาต่อ คนที่พูดมากนี่กูหรอครับที่รัก ทุกวันนี้กูนึกว่าได้แม่เหอะครับบ่นกูทั้งวันทั้งคืน...”

 

“อ๋อเหรอครับไอ้พี่พาย ถ้าไม่อยากฟังกูไม่บ่นก็ได้ครับ แล้วอย่าหาว่ากูไม่มีปากนะ” เอาอีกแล้วไอ้สองคนนี้นี่มันยังไงวะ ถ้าไม่รู้ว่ามันสองคนโคตรรักกันแบบมากๆ ผมอาจจะคิดว่ามันระหองระแหงเหมือนคู่รักที่จะเลิกกันอะไรประมาณนั้น

 

“มึงสองคนนี่ยังไงวะ ไม่ทะเลาะกันมันจะตายรึไง มาถึงก็เอาแต่เถียงกันอยู่ได้หนวกหูเว้ย” ปอมันก็โวยๆ นิดๆ แต่ไม่ได้จริงจังอะไรหรอก พวกมันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งนั่นแหล่ะ ผมเดินไปรับอาหารจากไอ้ต่อมาจัดการเทใส่ชามเตรียมป้อนให้ปอ

 

“ก็พี่พาย.../ก็ไอ้หมาต่อ...” มันสองคนพูดขึ้นมาพร้อมๆ กัน และต่างคนก็ต่างมองหน้ากัน ก่อนที่ไอ้ต่อมันจะหันหน้าและเดินหนีไปนั่งที่โซฟา คว้าเอามือถือมากดเล่นแบบไม่สนใจจะต่อปากกับไอ้พาย

 

“พอกันทั้งคู่นั่นแหล่ะ ไอ้พายมึงก็อย่าไปแกล้งมันมากนักน้องกูแม่งยิ่งนับวันแม่งยิ่งขี้งอน ส่วนมึงอ่ะไอ้ต่ออย่างอนให้มันมากนักเดี๋ยวไอ้พายมันเบื่อแล้วทิ้งไปหาเมียใหม่แล้วจะรู้สึก” เป็นการแหย่ที่ค่อนข้างได้ผลมากทีเดียว ไอ้ต่อมันอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่มันก็ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ เหมือนมันจะจงใจไม่ยอมพูดอะไรเพื่อแกล้งไอ้พาย

 

“เอาละกู งานเข้าอีกแล้วสินะ ผมเอามื้อกลางวันมาให้นะพี่ปอ เชิญพี่ชายดูแลแทคแคร์พี่ปอเต็มที่เลยครับ ตอนนี้ขอไปง้อเมียก่อนก่อนที่คืนนี้จะถูกไล่กลับบ้านอีก” แล้วไอ้พายมันก็เดินเนียนๆ ไปนั่งข้างๆ ไอ้ต่อ มันคงกำลังพยายามง้อไอ้ต่ออยู่นั่นแหล่ะ มีการยื่นนิ้วก้อยไปหาไอ้ต่ออีกด้วย ปล่อยมันสองคนไปเถอะเพราะผมทั้งชินและทั้งปลงกับความรักแบบฉบับของมันสองคนแล้ว

 

“น้องกูแม่งขี้งอนนะมึงว่ารึเปล่า ไอ้พายมันรักของมันหรอกมันถึงได้ทนไหวน่ะ” ผมเลื่อนโต๊ะคร่อมเตียงเข้ามาเพื่อวางอาหารน่าตาน่าทานลงตรงหน้าปอ มันคงหิวอยู่เหมือนกันถึงได้ทำท่าดมกลิ่นอาหารตรงหน้าไปมาแบบนี้

 

“ไก่ตุ๋นโสมใช่มั้ยวะ แม่ชอบทำให้กินเวลาที่ไม่สบาย” จมูกดีมากจริงๆ คือมันค่อนข้างไวต่อกลิ่นนะไอ้ปอเนี่ย เวลาที่ผมเปลี่ยนน้ำหอมมันจะทักทุกครั้ง ผมตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าและจับปลายคางมันเป็นการบอกให้รู้ว่าผมจะป้อนอาหารมัน มันจะได้ไม่หันหน้าหนี

 

“อร่อยเนอะ มึงก็กินด้วยกันดิวะชาย” มันบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่ดูสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย อาจจะเพราะได้ทานอาหารฝีมือแม่พรทิพย์ และอาจจะเพราะว่าไอ้ต่อกับไอ้พายมาเยี่ยมทำให้ห้องดูไม่เงียบ

 

“มึงกินให้พอก่อนเดี๋ยวกูค่อยกิน แม่พรทิพย์ทำมาเผื่อสำหรับส่วนของกูแล้ว...”

 

“พี่ปอ...ต็อปมาเยี่ยม” ผมหันไปมองทางประตูเมื่อได้ยินเสียงของไอ้ต็อป มันเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับยกมือไหว้ผม ไอ้โก้ก็เดินตามหลังมาไม่ห่าง หอบของกินมากันเต็มไม้เต็มมือ เหมือนมันจะมาปิกนิกกันเสียมากกว่า

 

“ผมซื้อเสบียงมาฝากพี่ชายด้วยนะ เผื่อตอนกลางคืนหิวจะได้มีอะไรเอาไว้กิน ว่าแต่ว่าไอ้หมาต่อมันเป็นอะไรน่ะพี่ แต่ท่าทางแบบนี้คงงอนกับพี่พายอยู่สินะ” ขนาดไอ้ต็อปที่เพิ่งเข้ามามันยังมองออกเลยว่าท่าทางของไอ้ต่อนี่มันคือกำลังมีอาการงอน ผมส่ายหน้าน้อยๆ เป็นเชิงบอกกับมันว่าอย่าไปสนใจอะไรเลย เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาของสองคนนี้ไปแล้ว

 

“งอนมากๆ ผัวทิ้งนะมึง...” ไอ้ต็อปมันบอกกับไอ้ต่อแต่ไอ้โก้ก้เกี่ยวคอเสื้อไอ้ต็อปพร้อมกับพากันเดินไปนั่งที่โซฟาอีกตัว

 

“อย่าไปยุ่งกับไอ้สองคนผัวเมียมันเลยต็อป ไม่พ้นคืนนี้แม่งก็ลากกันขึ้นเตียงแล้ว มึงน่ะมานั่งนี่ดีกว่ากูว่าจะให้ดูแบบบ้านสักหน่อย...”

 

“อย่ารุมเว้ยอย่ารุม ไอ้นี่ก็อย่ามานัวเนียได้มั้ยเล่า พี่ชายเอาน้องพี่ไปเก็บหน่อยดิ” ผมว่าอย่าไปสนใจพวกมันเลย เรื่องธรรมดาของพวกมันแล้วจริงๆ ไอ้ต่อนี่ก็ถูกแกล้งตลอด มันก็น่าจะชินได้แล้วนะ

 

“หายโกรธหายงอนนะครับที่รัก งอนมากๆ พี่ลากขึ้นเตียงนะครับ” ผมหันมาป้อนข้าวให้ปอดีกว่า ขืนไปนั่งดูนั่งฟังพวกมันเถียงกันวันนี้ปอก็คงไม่ได้กินข้าวกินยาแน่ๆ

 

 

กว่าพวกไอ้พายมันจะพากันกลับห้องก็เจี๊ยวจ๊าวด้วยเสียงของพวกมันจนผมรู้สึกโหยหาความเงียบสงบที่เคยเป็นกลับคืนมา อาจจะเพราะว่าผมชินกับการอยู่ท่ามกลางความเงียบมานานก็ได้เลยทำให้รู้สึกว่าการอยู่เงียบๆ มันทำให้ใจสงบมากกว่า

 

“กูเคยสงสัยนะว่าทำไมน้องมึงถึงทำให้ไอ้พายเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้” ผมบีบขาให้ไอ้ปอเพื่อคลายกล้ามเนื้อ หมอบอกว่าต้องหมั่นออกกำลังกายกล้ามเนื้อจะได้ไม่ยึด ขาแข้งจะได้มีเรี่ยวแรง ผมพูดคุยกับหมอหมอแนะนำว่าให้นักกายภาพบำบัดมาดูแลปอ เพื่อทำการบำบัดและฟื้นฟูกล้ามเนื้อและร่างกายของปอ

 

อาจจะเพราะผลกระทบจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับปอ นอกจากตาของปอจะสูญเสียการมองเห็นแล้ว เหมือนว่าแข้งขาของปอจะไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ ถึงจะเดินเหินได้แต่ก็ไม่นานนัก แต่หมอบอกว่าถ้าทำการบำบัดและรักษาอย่างต่อเนื่องก็ไม่น่ากังวลอะไร

 

มันไม่ใช่แค่การรักษาทางการแพทย์ แต่ทว่าการรักษาทางจิตใจนั้นก็สำคัญเช่นกัน พวกเราถึงได้ไม่อยากให้ปอเครียด เพราะถ้าปอมันเครียดมากจนเกินไป ตัวมันเองก็ไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรนอกจากทอดอาลัยไปวันๆ

 

“แต่กูก็รู้แหล่ะว่าเพราะอะไร ต่อมันดูเป็นคนซื่อๆ แต่ทว่ามันก็เป็นคนจริงใจ เป็นคนที่เชื่อมั่นในความรัก โชคดีแล้วหล่ะที่ไอ้พายมันได้น้องมึงเป็นคนรัก...เห็นมันเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นแบบนี้กูก็วางใจ” ผมมองดูปอที่นิ่งเงียบไปสักพักแล้ว ตอนแรกคิดว่ามันแค่ตั้งใจฟัง แต่ทว่าพอลองสังเกตดุดีๆ มันนอนหลับไปเรียบร้อยแล้ว คงเป็นเพราะฤทธิ์ของยาที่ทำให้ปอง่วงนอน ผมห่มผ้าให้ปอ ตรวจเช็คดูอุณหภูมิของห้องอีกครั้ง ปอไม่ชอบอากาศหนาว แต่พอไอ้พายกับไอ้ต่อมาทีไรแม่งต้องมาปรับแอร์เกือบทุกครั้ง ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะชอบอากาศเย็นไปถึงไหน

 

“กูเองก็โชคดีที่ได้รักมึง...และได้เป็นคนที่มึงรัก หายเร็วๆ นะปอ กูอยากมองสบตากับมึงอีกครั้ง กูอยากรู้ว่าภายใต้ดวงตาของมึงนั้นมึงกำลังคิดอะไรอยู่” ผมมองดูใบหน้าของปอที่รอยฟกช้ำนั้นจางหายลงไปจนเกือบหมดแล้ว มีผ้าพันปิดตาทั้งสองข้างเอาไว้เพื่อรอวันเปิดตาอีกครั้ง

 

ถ้าการรักษาในครั้งนี้ยังไม่สามารถทำให้ปอกลับมามองเห็นได้ ผมก็ยังจะไม่ตัดใจ ผมจะพยายามทำทุกหนทางเพื่อให้ปอกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ผมเชื่อว่าคนเราต้องอยู่ด้วยการมีความหวัง และความหวังของผมในตอนนี้คือการนำแสงสว่างกลับคืนมาสู่ให้ ปออีกครั้ง

 

..........100%..........

 

เม้ามอยด้วยกันบนทวิต ติดแท็ก #ปอชาย #ยุ่งนัก นะคะ

เรื่องร้ายๆ ผ่านไปแล้ว (เนอะ) ตอนนี้มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามา แล้วหล่ะสำหรับปอชาย สิ่งที่ทุกคนรออยู่ในตอนนี้ก็คือการกลับมามองเห็นอีกครั้งของพี่ปอ

ตอนนี้เปิดจอง ณ ขณะรัก ถึงวันที่ 15 มีนาคมนะคะ ใครสนใจก็เข้าไปดูรายละเอียดกันได้ค่า

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14532 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 13:42
    สู้ๆนะทั้งสองคน ขอให้พี่ปอกลับมามองเห็นเร็วๆ
    #14532
    0
  2. #14062 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 01:28
    ขอให้กลับมามองเห็นนน
    #14062
    0
  3. #13581 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 22:06
    พี่ปอจะกลับมามองเห็นมั๊ยอ่า...ลุ้นๆ
    #13581
    0
  4. #12777 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:03
    ขอให้พี่ปอหายเถอะนะเพี้ยงงงงงง TT
    #12777
    0
  5. #12766 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:24
    สาธุๆๆๆๆ ขอให้พี่ปอหายเร็วๆ

    อาการดีวันดีคืน
    #12766
    0
  6. #12717 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 19:58
    อยากให้พี่ปอหายเร็วๆ 

    พี่พายกับต่อนี่ก็ง๊องแง๊งกันเหมือนเดิม อิอิ
    #12717
    0
  7. #12655 Vanilla (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 21:38
    พี่ปออออหายเร็วๆนะ กลับมามองเห็นอีกครั้งนะ
    #12655
    0
  8. #12647 Rindazz (@leeie) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 21:10
    รีบๆมองเห็นไวไวนะพี่ปอ กำลังใจพี่เต็มห้องเลยนะ
    #12647
    0
  9. #12646 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 19:40
    ขอให้พี่ปอหายเร็วๆ
    #12646
    0
  10. #12643 antisa (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 22:58
    ขอให้พี่ปอกลับมามองเห็นได้อีกครั้งนะคะ เค้าอยากเห็นฉากสวีทหวานแหววอย่างคู่อื่นๆเค้าบ้างอ่ะ

    #12643
    0
  11. #12642 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 22:24
    เรื่องดีๆกำลังจะเข้ามาแล้วสินะ
    ทุกอย่างกำลังไปด้วยดี
    ขอแค่พี่ปอหายเท่านั้น สู้ๆนะพี่ปอพี่ชาย
    #12642
    0
  12. #12640 kiray (@kira-nnnnn) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 09:24
    รออย่างมีความหวัง
    #12640
    0
  13. #12636 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 23:25
    รอวันพี่ปอกลับมามองเห็นนะ 



    >< 
    #12636
    0
  14. #12635 kim (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 22:00
    ถ้าพี่ปอกลับมามองเห็นก็ดีสิ >_<



    พี่ชายอยากสบตานะ ทุก ๆ คนก็เป็นห่วง

    ถ้าพี่ปอมองเห็นอยากเห็นหน้าใครคนแรกน๊า ~

    จะได้กลับมาแกล้งพี่ชายด้วยไง ~

    น่ารักมุ้งมิ้งที่สุด !!!!!!!
    #12635
    0
  15. #12634 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 21:44
    ขอให้พี่ปอกลับมามองเห็นเหมือนเดิมน้าาา
    #12634
    0
  16. #12631 ml (@cocoa-sweet) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 19:35
    ผ่านไปแล้วดราม่า รอความหวานคู่นี้อยู่ ><
    #12631
    0
  17. #12630 duckkymyung (@ti-nateng7) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 19:05
    พายต่อนี่ยังทะเลาะกันไปงอนกันมาเปลี่ยนเลยอ่ะ
    น่ารักๆ พี่ปอกลับมามองเห็นได้ไวๆนะ เอาใจช่วย ><
    #12630
    0
  18. #12629 Hottest@2PM (@vampire-lover) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 18:47
    น่าร๊าก พายกะต่อนี่ไม่เปลี่ยนเลย5555
    #12629
    0
  19. #12628 Hottest@2PM (@vampire-lover) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 18:32
    น่าร๊าก พายกะต่อนี่ไม่เปลี่ยนเลย5555
    #12628
    0
  20. #12627 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 18:29
    พายต่อยังคงชอบทะเลาะกันไม่เปลี่ยน แต่ก็รักกันมากจริงๆ -////- พี่ปอหายเร็วๆนะ ทุกคนเป็นกำลังใจให้พี่ รีบหายมามองหน้าพี่ชายนะ >////<
    #12627
    0
  21. #12625 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 15:13
    พี่ปอหายเร็วๆน้า จะได้กลับมาเป็นคนดูแลพี่ชายเหมือนเดิมไง^^ น้องต่อนี่โดนรุมตลอดๆๆๆ 55555 ส่วนพี่พายก็ยังคงเป็นพี่พายจริงๆ ง้อได้แป๊บเดียว ขู่น้องต่ออีกแระ อิอิ
    #12625
    0
  22. #12624 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 14:26
    พี่ชายปอสู้ๆ
    #12624
    0
  23. วันที่ 22 มกราคม 2557 / 10:08
    ตอนนี้มีคุ่รักจอมป่วนต่อชาย โก้ต็อบมาสร้างสีสรรค์ให้ครื้นเครงด้วย ขอให้ปอมองเห็นใวๆนะ ขอให้ทั้งสองคนกลับมามัความสุขใวๆ
    #12622
    0
  24. #12621 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 10:02
    รู้สึกมีความสุขทุกอย่างอบอวนด้วยความรัก เหลือแค่รอวันให้พี่ปอหาย เอาใจช่วยนะพี่ปอ
    เป็นต่อนี่ขี้งอนจริงๆ พี่พายเลยต้องง้อไปตามระเบียบ แต่น่ารัก ชอบคู่นี้มากกกกก มากมาก มากมาก

    #12621
    0
  25. #12620 |2@|_ (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 03:16
    รี้ดจะพยายามเข้าใจพี่ชายนะคะ เพราะเหตุผลของพี่มันก็ถูกจริงๆ นี่เนอะ ถึงแม้จะแอบขัดใจก็เหอะ (หรือเพราะเราเสพติดมาม่าของเกรทกันนะ? แบบจัดให้พี่ปอหนักๆ อีกสักชามได้ไหม? โดยพี่ชายไม่กระทบไรเงี้ย พูดจริงนะ เราว่าเกรทต้องลำเอียงเข้าข้างพี่ปอ มากกว่าพี่ชายอ่ะ หึ!) พี่ชายสู้ๆ นะคะ~



    ขอบคุณคู่พายต่อ และโก้ต๊อปที่มาทำให้ตอนนี้ฮาเบาเบา 5555
    #12620
    0