[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 15 : Speacial fic :: HBD Yamamoto Takeshi : ของขวัญที่เรียกว่า "ซึนเดเระ" (8059)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57


 


Title :: ของขวัญที่เรียกว่า "ซึนเดเระ"
Pair :: 8059
Rate :: PG-15?
Category :: Romantic
Writer :: TheSeeker Reki.

P.S.เนื้อหาอาจจะมึนงงเพราะไรเตอร์แต่งตอนเช้าแล้วหัวไม่แล่น? - -* #ผิด
หากสับสนตรงไหน ไรเตอร์ต้องกราบงามๆ นะคะ TvT //อ๊ากกก! ดองฟิคเก่าเกิดฟิคใหม่? 555

P.S.2 วันนี้วันคล้ายวันเกิดพ่อเนียนของเรานะค๊าา แฮ๊ปปี้นานๆ กดก๊กนานๆ นะจ๊ะ? 8059 //โดนอัดน่วม

 

 

"เข้าใจมั้ย! แกห้ามมาสายนะเฟร้ย! 10 โมงนะ 10 โมง ไม่ใช่ 11 โมงนะเฟร้ย! วันที่ 23 นะเฟร้ยย เข้าใจมั้ยไอสมองนิ่ม!"

เสียงหวานของโกคุเดระตะเบงเสียงใส่หน้าลูกชายร้านซูชิ เขากำลังนัดหมายกับยามาโมโตะเพื่อจะชวนไปเที่ยว ทั้งๆ ที่เจ้าตัวก็เป็นคนไม่ชอบอะไรที่มันดูเอิกเกริกนัก แต่การที่เขาจงใจชวนมาเที่ยวแบบนี้ก็คงต้องมีจุดประสงค์เป็นหลัก นั่นแหละคืออุดมการณ์ชายปากไม่ตรงกับใจ

 

"โอเคๆ รู้แล้วๆ ชั้นจะไม่มาสายๆ"

เหมือนชายร่างสูงจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ ยามาโมโตะรับปากโกคุเดระด้วยความเต็มใจ? แต่เพราะความกังวลใจร่างบางยังคงไม่มั่นใจลมปากของชายที่ทำตัวเหยาะแหยะ เขาจึงเน้นย้ำอีกครั้งเพื่อความชัวร์

 

"แกรู้จริงๆ ใช่มั้ย? อย่ามาให้ยืนคอยจนชั้นกลับบ้านไปก่อนนะเว้ยย!"

 

"คร๊าบๆ เข้าใจแล้วๆ แต่ว่านะ นึกยังไงนายถึงชวนชั้นมาเที่ยวแบบนี้ก่อนล่ะ? แปลกใจนะเนี่ย"

หนุ่มนักกีฬาเบสบอลเริ่มสงสัยเล็กน้อยจนแสดงหน้างงๆ พร้อมกับกระตุกคิ้วด้วยความแปลกใจ ที่จู่ๆ เพื่อนแสนรักของเขาจะเป็นฝ่ายชักชวนเที่ยวก่อนซึ่งมัน อะเมซิ่งมาก!! แต่มีหรือว่าร่างบางแสนซึนจะเก็บความลับไม่อยู่ เสียงหวานหันไปตวาดใส่พร้อมกับทำหน้าเข้มงวดจริงจังทันที

 

"แกจะรู้ไปทำไม? มาตามนัดก็พอแล้ว ถ้าหากแกสายแม้แต่วินาทีเดียว ชั้นจะไม่คอยแก จำไว้นะเฟ้ย ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล!"

 

" ชั้นจะไม่มาสายเด็ดขาดเลยล่ะ นานๆ ทีนายจะชวนชั้นไปเที่ยว ชั้นไม่สายแน่นอน โกคุเดระ"

หนุ่มนักกีฬาเบสบอลรับคำและยืนยิ้มกริ่มตามฉบับ ส่วนโกคุเดระที่สั่งเสีย?เสร็จก็ปลีกตัวออกมาแล้วเดินกลับแมนชั่นตามปกติ

 

วันที่ 23 ของเดือนเมษายน เวลา 10:08 นาที ณ สวนสาธารณะ

 

มรกตคู่สวยเพ่งมองดูหอนาฬิกากลางสวนสาธารณะไปแล้วก็บ่นอารมณ์ร้อนไปในวันที่ร้อนเป็นพิเศษช่วงกลางวันแสกๆ

"ฮึ่ม! ชั้นบอกแกว่า 10 โมง นี่อีก 2 นาที ก็ 10:10 นาที ถ้ามันยังไม่โผล่หัวมา งานนี้ยกเลิก...."

ไม่ทันไรชายหนุ่มร่างสูงที่โกคุเดระยืนพร่ำบ่นก็มาหยุดยืนตรงหน้าด้วยสภาพที่หอบจากการวิ่ง และเมื่อยามาโมโตะได้เงยหน้าขึ้นไปเพื่อจะกล่าวคำขอโทษ ดันเจอคำอุทานของร่างบางแทรกสวนกลับมาซะก่อน

 

"ให้ตายสิ! แกนี่มัน...เฮ้อออออ ช่างมันเถอะ ถ้าหากว่าแกยังมาช้าอีกนิดเดียว ชั้นจะทิ้งนายไว้แล้วล่ะ"

 

"น่าๆ ขอโทษนะ ขอโทษ เอาเป็นว่าชั้นจะเลี้ยงนายแล้วกันที่มาสายไป 10 นาที เป็นการตอบแทน ดีมั้ย?"

 ร่างสูงรีบขอโทษโกคุเดระทันทีที่เห็นสีหน้ามู่ทู่ อีกทั้งยื่นข้อเสนอเพื่อเป็นการไถ่โทษและเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ว่า...

 

"ไม่! วันนี้ชั้นเป็นคนนัดแกมา แกต้องทำตามชั้นตลอดทั้งวันจนกว่าจะข้ามวันไปแล้ว เข้าใจมั้ย! ไอเจ้างั่ง!"

เสียงหวานตะคอกปฏิเสธออกมาอย่างเอาแต่ใจ ทำเอายามาโมโตะถึงกับอึ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดอันหนักหน่วงอยู่แล้ว เขายอมให้โกคุเดระได้ทุกอย่างเพื่อให้คนที่เขาแอบรักนั้น...หายโกรธ

 

"ก็ได้ๆ ตามใจนายแล้วกัน อ๊ะ? โกคุเดระ?"

ชายคราบนักกีฬาเบสบอลที่ยืนทื่ออยู่นิ่งๆ ไม่นานนั้นก็ถูกมือเล็กๆ จับแขนและกระชากลากให้ตามมาเร็วๆ กลายเป็นว่ายามาโมโตะกำลังถูกโกคุเดระลากพาไปเที่ยว เกือบจะน่ารักหมดแล้วติดอยู่ที่ปากกับใจนั้นไม่ตรงกัน....

 

"ยืนเซ่อซ่าทำหน้าเอ๋อๆ ตรงนั้นทำไม? ร้อนจะตายอยู่แล้ว ให้ตายสิ คิดถูกรึป่าวที่ชวนนายมาเที่ยวเนี่ยห๊ะ?"

ปากนั้นพูดบ่นๆ แต่มือบอบบางกลับจับข้อมือหนาไว้แน่น มันทำให้คนที่ถูกลากอมยิ้มจนยอมให้โดนบ่นตลอดทาง เพราะภาพเหล่านี้มันเป็นภาพที่น่ารักไม่น้อย

 

ร้าน ice-cream

 

"วนิลา 1 ครับ แกจะเอารสอะไร?"

 

"ของชั้นเหมือนโกคุเดระนั่นแหละ"

 

"เป็นวนิลา 2 แล้วกันนะครับ"

 

"ได้แล้วล่ะค่ะ ทั้งหมด 30 เยนค่ะ"

พนักงานหญิงสาวที่เป็นแคชเชียร์เอาแต่จ้องมองโกคุเดระไม่เลิก หล่อนยิ้มอย่างหุบไม่อยู่เพราะเจอเสน่ห์ของร่างบางที่กำลังควักเงินในกระเป๋าสตางค์ของตน มือบางจึงยื่นเหรียญและธนบัตรไปให้จำนวนพอดี แล้วก็ลอบถอนหายใจยาวๆ เมื่อตนเองได้ก้มหน้าหนีหญิงสาวแคชเชียร์

 

จะจ้องเราทำไมกันนักกันหนา มีอะไรติดด้วยรึไงฟร่ะ? ให้ตายสิ! เฮ้อออออ~'

 

"มาอุตหนุนบ่อยๆ นะคะ จะให้ดี ขอเบอร์ได้มั้ยคะ?"

และแล้วหล่อนแคชเชียร์ก็หลุดปากขอเบอร์ทันที ซึ่งมันทำให้ชายเรือนผมสีเงินถึงกับทำอะไรไม่ถูก ได้แต่พูดอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่เคยเจอผู้หญิงจู่โจมก่อน?

 

"เอ่อ คือว่า ผม..."

ร่างบางเริ่มคิดมากเพราะดูท่าทางแล้ว หล่อนแคชเชียร์จะเอาจริง เธอคว้ามมือถือและเตรียมที่จะกดปุ่มตัวเลขได้ทุกเมื่อที่ได้ยินเลขจากปากโกคุเดระ แต่เรื่องราวไม่ได้เป็นไปดั่งใจนึก....

 

"ขอโทษนะครับ คนนี้ผมเป็นเจ้าของนะครับ"

ยามาโมโตะรีบคว้าเอวบางมาสวดกอดหน้าร้านไอศครีมแล้วยิ้มอย่างมีประกาย?เปล่งออร่าดาร์กให้กับสาวๆ ในร้าน ทำให้หล่อนทั้งหลายหน้าซีดและโบกมืออำลาอย่างเสียดายพร้อมกับมานั่งนินทาลับหลังทันทีที่ร่างสูงลากตัวโกคุเดระออกไปแล้ว

 

"น่าเสียดายจังเลยนะเธอ หล่อๆ เท่ห์ๆ ขาวๆ แบบนี้หายากเลยล่ะ"

 

"ชั้นเองก็ว่าอย่างนั้น แต่คนที่สูงๆ ที่บอกว่าคนนี้ของเค้าน่ะก็หน้าตาดีเหมือนกันนะ โลกเรามันช่างวิบัติเสียจริง"

 

"แล้วเธอว่าใครรุกใครล่ะ?"

 

"จะให้ชั้นเดารึไง? คนที่มาลากพาออกไปสิ ถามได้ ดูหึงๆ ยังไงก็ไม่รู้สินะ ฮ่าๆๆๆ"

 

"ชั้นก็ว่างั้นนะ ฮ่าๆๆๆ"

เสียงของพนักงานสาวร้านไอศครีมดูเหมือนว่าจะไม่คิดมากอะไรกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เพราะพวกเธอคงเป็นสาวกยาโอย?

(เริ่มพาออกทะเลนะคะ ขำได้ ยิ้มได้ เรารู้ว่าคุณฮา 555)

 

เวลา 12:59 น.

 

"เฮ้ยยยยย! แกจะปล่อยชั้นได้รึยังว่ะ! ร้อนก็ร้อน ยังจะมากอดเอวชั้นอีก ใครเค้าจะคิดยังไงฟร่ะ!"

เสียงหวานร้องแว๊ดๆ ไปพร้อมกับดิ้นขลุกขลิกไปมาในอ้อมแขนแกร่งกำยำที่กำลังรัดเอวบางอย่างเนียนและไม่ยอมปล่อย ยามาโมโตะจึงคลายพันธนาการให้เล็กน้อยพร้อมกับเริ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้โครงหน้าหวาน

 

"นายหน้าแดงแจ๋เลยนะ ใช่ร้อนจริงๆ หรอ? หรือว่านาย...."

ในไม่ช้า ร่างสูงโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนร่างบางเริ่มไม่มีช่องทางในการเอาตัวรอด ใบหน้าของทั้งสองคนเริ่มใกล้จนได้ไออุ่นแผ่วๆ แต่ทว่า....

 

แปะ! อุกกกก!

 

ไอศครีมวานิลาของโกคุเดระเมื่อครู่ที่เพิ่งไปซื้อไม่นาน ร่างบางรีบเอามายัดที่โพรงปากหนาทันที ทำให้ยามาโมโตะอดได้ชิมริมฝีปากอวบอิ่มที่แดงระเรื่อสวยที่พูดเก่งจนน่าอุดปากเหลือเกิน


"กินเข้าไปซะ ไอติมน่ะ อย่ามาพูดมากจะได้มั้ย"

 

"นายกินรึยังล่ะ โกคุเดระ?"

 

"ไม่กง ไม่กินมันแล้ว ชั้นเบื่อ!"

ร่างบางรีบเบ้หน้าหนีพร้อมกับผลักตัวนักกีฬาเบสบอลที่เตรียมจะเนียนสวมกอดให้กระเด็นออกห่างจากตัวไปเล็กน้อย ยามาโมโตะจึงต้องจำใจกินของหวานที่ชายแสนซึนยัดเยียดมาให้ แต่ความเนียนมันยังไม่จบเพียงเท่านี้

 

"นายเบื่อหรือว่ากลัวอย่างอื่นหรอ ถ้าอยากกินล่ะก็...."

ยามาโมโตะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้โกคุเดระที่กำลังทำหน้างอไม่ไกลพร้อมกับยื่นริมฝีปากของตนเองไปสัมผัสกับแก้มขาวนวลสวยทันที

 

จุ๊บบบ...

 

ร่างบางถึงกับหน้าแดงเถือกทันทีที่โดนขโมยหอมแก้มแต่วัน ทันทีที่โครงหน้าหวานหันหน้าไปเพื่อจะอ้าปากอาละวาด เขาก็พลากเสียแล้ว เพราะริมฝีปากสากหนาเลื่อนมาประกบจูบแทน

 

สิ่งแรกที่เข้าไปในโพรงปากคือของที่หวานและเย็น มันถูกส่งต้อนเข้าไปในช่องที่ชื้นและเล็กอย่างช้าแต่ช่ำชอง หลังจากที่ของหวานและเย็นถูกส่งเข้าไปไม่นาน สิ่งที่ตามมาคือลิ้นอุ่นๆ ตบท้ายที่ตวัดในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญจนทำให้โกคุเดระถึงกับครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้เพราะเขาตามเกมส์ไม่ทัน

 

"อื้ออออ.....อือออ~"

กลายเป็นว่าโกคุเดระกำลังหลงรสความหอมหวานของวานิลาและลิ้นของยามาโมโตะที่ผสมสอดแทรกกันในโพรงปากของกันและกันอย่างไม่มีท่าทีจนจะหยุด กว่าร่างบางจะมารู้ตัวอีกทีมือหนาก็เริ่มซูกซนถลำไล่เล่นใต้เสื้อของตนเอง ทำให้มือบางรีบผลักตัวนักกีฬาเบสบอลแสนเนียนออกไปทันที

 

“ท ทำบ้าอะไรของแก!!

 

"อร่อยมั้ย? ไอติมของชั้น จ่ายเงินทั้งทีต้องกินบ้างสิ เอาอีกรึป่าว? โกคุเดระ"

ความที่ยังเนียนไม่เลิกก็พูดประโยคอันแสนเจ้าเล่ห์ขึ้นมาให้กับร่างบางที่ยืนหน้าแดงแจ๋เพราะการถูกขโมยหอบแก้มและลักจูบในกลางวันแสกๆ โกคุเดระแทบจะกลั้นอารมณ์เหวี่ยงไม่ไหวจนเกือบจะระเบิดออกมา โชคดีที่เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ จึงทำให้ร่างบางค่อยๆ สูดลมเข้าปอดช้าๆ และค่อยๆ ผ่อนมันออกมา แล้วพาเปลี่ยนเรื่องเดี๋ยวนั้นทันที

 

" ไอเจ้าบ้าเอ๊ย! ช่างมันเถอะ งั้นไปดูหนัง แล้วค่อยเดินเล่นต่อ สุดท้ายก็ไปหาอะไรโถงท้องที่ตลาดแถวนั้นแล้วกัน"

ยามาโมโตะอะเมซิ่งอีกครั้งของวันที่จู่ๆ โกคุเดระจะพูดจาเรียบๆ แถมไม่มีการใช้ระเบิดมาเล่นตู๊มต๊ามได้อย่างไม่น่าเชื่อ!! แน่นอนล่ะว่าหนุ่มเบสบอลรีบถามกลับไปอย่างไม่คิด

 

"โกคุเดระ? นายเป็นอะไรไปเนี่ย?"

 

"ร ระ เรื่องของชั้น! เจ้างั่ง!"

ชายเรือนผมสีเงินแทบจะสะกดอารมณ์ความเขินไม่อยู่ เขาพูดจบก็รีบเดินชิ่งปล่อยให้ร่างสูงที่ถูกชวนมาเที่ยวรีบโซ๊ยของหวานแล้ววิ่งไล่ตามไป

 

“คอยด้วยสิ โกคุเดระ”

 

“ชักช้าอยู่นั่นแหละ”

 

"จ้าๆ อย่าบ่นสิคุณที่รัก"

เมื่อร่างสูงวิ่งมาเดินทัดข้างๆ โกคุเดระได้ แขนหนาก็เริ่มทำเนียนโอบไหลร่างบางที่พยายามลบกิริบยาความเขินอาย แต่ความอดทนคนมันมีขีดจำกัด มันส่งผลให้เรี่ยวแรงแข้งขาของว่าที่มือขวาแทบจะหมดไปซะดื้อๆ แต่เพราะเป็นโกคุเดระทุกอย่างจึงยังคงราบรื่น? และยังคงบ่นอิดๆ ออดๆ (ซึน)เหมือนเดิม

 

"ค คะ ใครที่รักของแก ไอเจ้าสมองนิ่มเอ๊ย! แล้วก็ปล่อยชั้นแล้วนะ ใครเค้ามาเห็นจะเข้าใจผิดกันนะเฟร้ย!"

 

"ไม่ปล่อย! ใครมาเห็นก็ยิ่งดี ชั้นไม่แคร์หรอกนะ ก็ชั้นน่ะ ชอบโกคุเดระนินา แล้วชั้นจะอายไปทำไม?"

 

ปรี้ดดดดดดดด.....

 

ความร้อนเร่งความเร็วสูงพุ่งไปยังโครงหน้าหวานทันทีทันตาเห็น ไม่เพียงแค่นั้น โกคุเดระที่กำลังฝืนเดินอยู่ก็ทรุดอย่างอ่อนระทวยเพราะเขาอดทนกับความหอมหวานที่แน่นหน้าอกไม่ไหวอีกต่อไป จนยามาโมโตะที่แซวข้างๆ ถึงกับตกใจไม่น้อย

 

"เฮ้ยยยย! โกคุเดระ! เป็นอะไร? หน้ามืดรึไงกันที่ชั้นพูดแบบนี้?"

ยามาโมโตะรีบประคองร่างสลวยอล้วพยุงตัวขึ้นมาในท่ายืนนิ่งๆ แต่เหมือนแข้งขาจะไม่ค่อยมีแรงต้านทานมากนัก เป็นโชคของหนุ่มเนียน เขายิ้มระรื่นชื่นบานออกมาแล้วช้อนตัวอุ้มขึ้นมาให้ลักษณะท่าทางเจ้าหญิงแบบช่วยไม่ได้?

 

"แกปล่อยชั้นเลยนะ ยามาโมโตะ ชั้นยังไหวน่า แค่...แค่มันร้อนเพราะอากาศต่างหากเล่า เลยหน้ามืดนิดหน่อยเท่านั้นเอง ชั้นอายคนอื่นเป็นนะ ปล่อยชั้นสิ! เฮ้ยยยย! เจ้าบ้ายามาโมโตะ!"

เสียงหวานตะคอกใส่เต็มที่ในขณะที่นักกีฬาเบสบอลกำลังอุ้มตัวเขาและเดินหน้าต่อไปอย่างไม่แคร์สายตาคนมองในระแวกนั้น ยามาโมโตะจึงก้มหน้าลงมาสนทนาด้วยอย่างอารมณ์ดี

 

"น่าๆๆ เดี๋ยวค่อยพานายไปพักอีกทีที่โรงหนังแล้วกันนะ จะได้นั่งพัก แอร์ก็เย็นด้วย....นะจ๊ะคุณที่รัก"

 

" ชั้นก็แค่เกริ่นเอาไว้เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดจะไปดูด้วยจริงๆ ซะหน่อย เฮ้ย ไอ้เจ้าบ้า! ช่วยฟังชั้นหน่อยสิว่ะ! แล้วก็ช่วยปล่อยชั้นได้แล้ว!"

เสียงหวานรีบประท้วงและพยายามจะเรียกให้ร่างสูงที่อุ้มอยู่ช่วยหันหน้าลงมาสนใจเจ้าตัว แต่ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้วเพราะอีกไม่กี่ก้าว เขาทั้งคู่ก็จะถึงที่หมาย โกคุเดระถึงกับจำใจยอมตามๆ ยามาโมโตะเพราะนี่เป็นวันพิเศษของเขาและตัวเองก็ตั้งใจชวนมาเที่ยวอยู่แล้วด้วย

 

"น่าๆ เดี๋ยวดูหนังรักๆ โรแมนติกก็ได้นะ เผื่อนายจะชอบ เป็นไงล่ะ?"

 

"ไม่เอา! หนังหลอนๆดีกว่า น่าดูกว่าเยอะ"

 

"ตามใจนายแล้วกัน แน่ใจนะว่าไม่กลัวแล้วมากระโดดกอดชั้นน่ะ ฮะๆๆๆ"

 

"หึ! คุยกับใครให้มันรู้ซะบ้าง! ถึงหน้าโรงหนังแล้วนะเฟร้ย! แกปล่อยชั้นได้แล้ว ไอเจ้าติงต๊องสมองถั่ว! ชั้นไม่ได้เป็นตะคริวนะเฟร๊ย! แค่หน้ามืดนิดเดียว ไม่ใช่ว่าจะเดินไม่ได้น่ะเฮ้ย! เร็วๆ ให้ว่อง"

แต่ดูเหมือนคำรบเร้าเอาแต่ใจของโกคุเดระจะไม่สำเร็จ เพราะยามาโมโตะไม่ยอมปล่อยอย่างที่โดนสวดไปเมื่อกี้

 

"ไม่เอา ไม่ปล่อย อยากจะอุ้มไปทั้งวันแบบนี้แหละ"

ร่างสูงทั้งยิ้ม ทั้งพูดจาแสนจะไม่สนใจชาวบ้านแบบนี้ ก็ทำเอาเสียงหวานเงียบชะงักลงไปดื้อๆ อย่างเห็นได้ชัด แถมอุณหภูมิบนใบหน้าก็เริ่มร้อนจนแดงขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขาเริ่มหมดแรงกับความเนียนที่แสนจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรของยามาโมโตะ จึงเลิกบ่นแล้วเปลี่ยนไปถามอย่างเคอะเขินแทน

 

"แล้ว...แกไม่เมื่อยรึไง คอยดูแลชั้นแบบนี้น่ะ"

นัยน์ตาสีเปลือกไม้เบิกตากว้างอย่างตกใจกับคำถามที่ไม่คุ้นเคย เขาคลี่ยิ้มออกมาแล้วจึงพูดอย่างเต็มที่ไม่มีการกั๊กความรู้สึกลึกๆ ใดๆ ทั้งสิ้น

 

"ไม่หรอก ถึงจะตลอดทั้งวันก็ไม่เมื่อยหรอกนะ ยิ่งเป็นโกคุเดระยิ่งไม่เมื่อยเลยล่ะ ก็เพราะชั้นชอบนายไงล่ะ โกคุเดระ จะให้ทำอะไรให้ก็ยอมหมดล่ะนะ"

 

ฉ่า ฉ่า ฉ่า ฉ่า ฉ่า.....

 

ตอนนี้โกคุเดระทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว เขาได้แต่เอาใบหน้าของตนเองมาแนบที่อกแกร่งของร่างสูงที่แบกตัวเขาไว้ตลอดเวลาพร้อมกับพูดอิดๆ ออดๆ ทั้งที่โครงหน้าของตนยังซุกคาอกยามาโมโตะทำราวกับเป็นเด็กขี้อาย

 

"เจ้า....บ้า!!!"

ว่าที่มือขวาตอนนี้กลายเป็นเด็กขี้อายไปแล้ว มือทั้งสองข้างของเขาก็โอบที่ต้นคอหนาพร้อมกับไม่ยอมเลื่อนหน้าออกจากหน้าอกของยามาโมโตะเลย หารู้ไม่ว่าคนที่กำลังแบกตัวเขาอยู่ เหมือนกำลังแบกภาระอันหนักอึ้งมากกว่าน้ำหนักตัวของโกคุเดระ...

 

โกคุเดระ! นายอย่าซุกอย่าไซร้เอาตรงนี้สิ ชั้นจะทนไม่ไหวเอานะ นายมาคล้องแขนไว้ที่ต้นคอชั้นอีก จะได้ไปดูหนังกันแน่รึป่าวเนี่ย? ขอทีเถอะ ยิ่งเป็นนายยิ่งยั้งใจไม่ไหวแฮะ เดี๋ยวก็พาเข้าม่านรูดแทนโรงหนังซะเลยนิ'

 

ความคิดอันล่วงเกินได้ผุดขึ้นเต็มสมองของยามาโมโตะจนเริ่มใจหวิวและเต้นแรงขึ้น แรงขึ้นด้วยความคิดที่มากเกินและเกือบจะรั้งร่างกายไม่ค่อยได้ ร่างบางที่ถูกอุ้มในท่าเจ้าหญิงที่เอาหน้าซุกไว้ที่หน้าอกของเขาบังเอิญเงี่ยหูฟังได้ยินเสียงจังหวะของหัวใจ เขาจึงเงยหน้าไปถามชายที่แบกตัวเขาอยู่

 

"เต้นแรง หัวใจนายเต้นแรง เป็นโรคหัวใจรึไง นักกีฬาอย่างนายน่าจะแข็งแรงดีนิ? ทำไมเต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะห๊ะ แกน่ะ?"

คำถามใสๆ ที่ไม่น่าจะหลุดออกมาได้นั้นก็ดันหลุดมาเป็นคำพูดของโกคุเดระซะงั้น ยิ่งทำให้อีกฝ่ายจะตบะแตกในไม่ช้า จนหน้าแดงไล่ๆ ไม่ต่างกับคนที่กำลังถูกช้อนตัวอยู่

 

"นายเนี่ยซื่อเหลือเกินนะ ถามอะไรเป็นเด็กน้อยไปได้ เต้นไม่เป็นจังหวะเพราะนายไงล่ะ โกคุเดระ"

 

ผ่าววววว….

 

หน้าของชายที่โดนอุ้มกลับร้อนหนักขึ้นไปอีกและไม่มีท่าทีว่าจะลดลงเลย มันยิ่งกว่าตอนที่โมโหหรือโกรธซะอีก เพราะคำถามไร้เดียงสานี้มันเป็นพิษที่ทำร้ายใจตัวเองเหมือนกับ....กระจกที่ฉายเงาสะท้อน

 

แล้วนี่? ชั้นถามอะไรโง่ๆ ออกไปว่ะเนี่ย ฮายาโตะๆ แกคิดดีแล้วรึไงที่ดันไปถามไอ้เจ้าสมองนิ่มนั่นน่ะ? ชั้นคิดอะไรกันแน่เนี่ย....ให้ตายสิ! ชั้น....ชั้นชอบเจ้าหมอนี่หรอ ไม่-มี-ทาง ไม่มีทางน่า ไม่ๆๆๆ ไม่รู้แล้วเฟ้ย!!!'

 

"....เด ระ โกคุเดระ! ฮายาโตะ! คุณที่รัก! ได้ยินมั้ย? โหลๆ แฟนของผม ได้ยินมั้ยครับ"

กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเพราะคำทักท้วงแสนเกินจะให้อภัยที่มาตั้งชื่อให้โดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างบางที่แหงนหน้าขึ้นไปอาละวาดใส่อย่างฉุนและเขินทันที

 

"อ อะไรใครที่รักแก? แล้วจะตะโกนให้ลำโพงแตกรึไงฟร่ะ?"

 

"ก็นายไม่ตอบชั้น นึกว่าเป็นอะไรซะอีก รอตรงนี้แป๊ปนึงนะ เดี๋ยวไปซื้อตั๋วมาก่อนนะ ถึงหน้าโรงหนังแล้วล่ะ"

ว่าแล้วร่างสูงก็ค่อยๆ วางร่างสลวยลงอย่างระมัดระวัง แล้วเจ้าตัวก็วิ่งไปซื้อตั๋วหนังให้ทันที ส่วนทางด้านของโกคุเดระที่ได้มีอิสระแล้ว...

 

ใครใช้ให้แกเรียกชั้นว่า ที่รัก? แล้วชั้นคือที่รักแกตั้งแต่ตอนไหนล่ะว่ะ? ไอเจ้าบ้า!'

 

เวลา 18:59 น.

 

ยามาโมโตะรีบวิ่งมาหาร่างบางด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อยที่ให้ยืนคอยนานเพราะคนจ่อต่อคิวเยอะพอสมควร เขารีบถามโกคุเดระทันทีที่ได้เวลาแน่นอนของหนังที่จะฉาย

"มาแล้วๆ ดูรอบ 1 ทุ่ม 15 นะ เข้าไปนั่งรอด้านในก่อนมั้ย?"

 

"อืม เอาแบบนั้นก็ได้"

 

ในโรงหนัง

 

"นี่แก จะนั่งตรงไหนกัน?"

เมื่อเข้ามาแล้วเสียงหวานก็เอ่ยปากถามขึ้นในเรื่องที่นั่งที่มีอยู่มากมายในโรงหนังแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกนั่งตรงไหนเพราะโรงหนังที่นี่เป็นแบบเลือกที่นั่งอิสระ ใครมาก่อนก็ได้นั่งก่อน (=0= มีงี้ด้วย! 555)

 

"งั้นตรงนี้แล้วกัน ง่ายดีเนอะ อีกอย่างนะ นายที่ไม่ชอบคนเยอะๆ ก็คงจะชอบที่นั่งตรงนี้ล่ะมั้ง"

ยามาโมโตะรีบชี้ไปที่นั่งอันเหมาะเจาะกับนิสัยของร่างบางพอดี โกคุเดระจึงมองไล่ตามทางที่ร่างสูงชี้นำร่องไป

 

"หลังสุด? ก็โอเคนะ ใกล้ประตูทางออกดีด้วย แถมคนไม่ค่อยจะนิยมนั่งหลังอีก”

และแล้วทั้งสองคนก็รีบสาวเท้าเดินไปที่นั่งแสนจะเหมาะเจาะ? แล้วค่อยๆ นั่งลง แต่ตัวโกคุเดระกลับปลีกตัวออกจากที่นั่งพร้อมกับสั่งให้ชายนักกีฬาเบสบอลนั่งอยู่กับที่

 

“แกนั่งตรงนี้ เดี๋ยวชั้นจะไปซื้ออะไรมาให้กินแล้วกัน....อ นี่แกจะไปไหนน่ะ"

 

"น่านะ วันนี้นายเลี้ยงชั้นเรื่องไอติมแล้วนิ งั้นวันนี้ชั้นเลี้ยงน้ำกับป๊อปคอร์นแล้วกันนะ นายรอที่นี่เถอะ"

ยามาโมโตะรีบออกตัวพร้อมกับกดไหล่บางให้โกคุเดระนั่งลงอยู่เฉยๆ แทน ทำให้ว่าที่มือขวาต้องยอมนั่งอย่างจำใจ

 

"เออๆๆ เอาแบบนั้นก็ได้ อย่าช้าล่ะ"

 

"จ้าๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ที่รัก"

จบประโยคของยามาโมโตะเขารีบสาวเท้าวิ่งออกไปซื้อขนมขบเคี้ยวมาแทน และอีกอย่างมันเป็นหน้าที่ของผู้ชายที่แมนๆ สุภาพบุรุษ ส่วนโกคุเดระที่ถูกตีตราว่าเป็น “ที่รัก” ในประโยคเมื่อครู่...

 

"อ ไอ้เจ้าบ้า!! ใครป็นที่รักแก? แล้วใครเป็นห่วงแกด้วยล่ะห๊ะ!"

แต่ถึงจะบ่นแว๊ดๆ ยังไง ริมฝรปากบางกลับกระตุกยิ้มอย่างหุบไม่ลง จนกระทั่งเสียงของร่างสูงร้องเรียกก่อนที่ตัวจะมาถึง ทำให้เขาต้องตีหน้าซังกะตายเดิมๆ

 

"โทษทีนะๆ เหลือแต่น้ำน่ะ ได้ใช่มั้ย? พอดีมัน...อ๊ะ?"

ยังไม่ทันพูดจบ ยามาโมโตะถูกมือบางกระชากให้นั่งลงข้างๆ พร้อมกับหันหน้าไปเอ็ด

 

"ช่างมันเถอะ ชั้นก็ไม่ได้อยากจะกินอะไร แล้วก็อย่ามายืนเกะกะ นั่งลงได้แล้ว หนังจะเริ่มฉายแล้วนะเฟ้ย!"

 

"โอเคๆ นั่งแล้วจ้าๆ ที่รักอย่าดุสิ"

คำพูดอันแสนจะแนบเนียน 108 ของลูกชายร้านซูชิที่พูดได้ไม่อายปากก็ทำให้ว่าที่มือว่ารู้สึกตะหงิดๆ ในสมอง มันไม่ได้น่าฟังเลยด้วยซ้ำ แต่มันเริ่มทำให้รำคาญมากขึ้น โครงหน้าหวานจึงต้องหันไปอีกรอบเพื่อจะสวดยามาโมโตะที่พูดเนียนได้เนียนอีกไม่รู้จักเบื่อ

 

"ไอเจ้า...อุ๊บ!!!"

ยังไม่ทันได้ด่าอย่างใจอยาก ริมฝีปากได้รูปกระจับเล็กสวยก็ถูกฉวยโอกาสในห้องที่มืดๆ และถ้าสังเกตดีๆ มีแต่คนนั่งช่วงกลางๆ ซะมากกว่านั่งหลังสุด นั่นเรียกว่าแผนการอันแยบยลที่ตีหน้าซื่อของนักกีฬาเบสบอลที่ลากให้โกคุเดระติดกับเขาอย่างโชคเข้าข้าง

 

"อืออออ อื่อออ อื้มมมมม อือออออ"

และร่างสูงยังฉวยโอกาสจูบต่อไป ลิ้นหนาเริ่มสานต่อจากเกมส์ที่ค้างคาไว้ สอดเข้าไปเพื่อต้อนตวัดจนพันกันไปมาเหมือนกำลังเย้าแหย่กันอยู่ มือหนาเริ่มจับโครงหน้าสวยไว้ ส่วนมืออีกข้างก็โอบต้นคอบอบางเอาไว้ไม่เพื่อให้โกคุเดระหนีหน้าไปไหน ร่างบางจึงผลักออกตัวเนียนที่แสนจะช่ำชองเรื่องอย่างว่า? ให้ออกห่าง

 

"อ อะ ไอเจ้าบ้า! นี่แกฉวยโอกาสอีกแล้วนะ"

ร่างบางพยายามพูดจาอย่างแผ่วเบาเพราะตอนนี้หนังกำลังฉายอยู่แต่คุณเนียนกลับยิ้มระรื่นชื่นบานพร้อมกับยีเรือนผมสีเงินแล้วทำเนียนไม่รู้เรื่องนั่งเอนหลังดูหนังอย่างสบายใจ ปล่อยให้โกคุเดระยั๊วะในใจอย่างเดียว

 

"อะไรกันล่ะ ที่รัก แค่นี้มันยังน้อยไปนะ จริงมั้ย?"

 

"อะไรของแก ชวนมาดูหนังนะเฟ้ย ก็หัดดูมั่งสิว่ะ ไอเจ้างั่ง!"

เหมือนนักกีฬาเบสบอลจะพยายามทำหูทวนลม ไม่ฟังในสิ่งที่ว่าที่มือขวาบ่นจนโกคุเดระต้องเป็นฝ่ายเลิกบ่นไปเองแล้วหันไปดูหนังแทนอย่างเซงที่เอาชนะจอมเนียนไม่ได้

 

ผ่างงงงงงงงงงงงงงงงง~!!!

 

"กรี๊ดดดดดด แว๊กกกกก ว๊ายยยยยย อ๊ากกกกกก(?)"

เสียงที่ดังของภาพยนตร์และเสียงร้องตกใจของหลายๆ คนในโรงหนังดังก้องกังวานไปพร้อมๆ กัน เพราะนี่เป็นหนังผีๆ หลอนๆ นี่แหละ ถึงต้องมีเสียงแบบนี้หลุดออกมาซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของคนขวัญอ่อน แต่หารู้ไม่ว่าคนขวัญอ่อนมันมีอีกประเภทคือ...นิ่ง เงียบ ไม่ส่งเสียง แต่กระโดดกอดคนข้างๆ แล้วหลับตาปี๋ ซึ่งนั่น ก็คือคู่ข้างหลังที่เพิ่งเล่นหนังสดเบื้องต้นเมื่อครู่....

 

"ฮ เฮ้ยยย โกคุเดระ!? ทำอะไรน่ะ? นี่นาย....กลัวด้วยรึไง? โอ๋ๆๆๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมาที่รักอย่ากังวลไปเลยนะ โอ๋ๆๆๆ อย่ากลัวนะ อย่ากลัว ชั้นอยู่ทั้งคนนะ"

โชคเข้าทางวายร้ายจอมเนียนเต็มๆ โกคุเดระเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่นิ่ง เงียบ ไม่ส่งเสียง แต่กระโดดกอดคนข้างๆ แล้วหลับตาปี๋ แต่เคสโกคุเดระมันต่างออกไปกว่าคนอื่นนิดหน่อย เพราะเขากระโดดกอดรัดแน่นไม่น้อยแถมเอาใบหน้าซุกไว้ที่อกของยามาโมโตะ ทำให้ยามาโมโตะที่นั่งดูหนังเหมือนจะหลับ? ก็เอามือมาลูบหัวเบาๆ เป็นการปลอบใจให้หายกลัวเหมือนเด็กๆ

 

"อือๆ"

มีแต่เพียงเสียงหวานที่พูดรับคำจากยามาโมโตะอยู่ในลำคอของโกคุเดระแผ่วเบา เพราะไม่อยากจะหันไปดูหนังที่ช็อคซีนีม่า? ที่ทำให้ติดตาจนเก็บไปฝัน?

 

และเมื่อหนังจบ ที่หน้าโรงหนัง 21:44 น.

 

ทั้งสองคนเดินออกมาจากโรงหนัง ยามาโมโตะก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อนได้ฤกษ์ทีก็แซวแขวะยับ แต่แม้ว่าเขาจะพูดเย้ยแบบนั้นก็ใช่ว่าจะไม่ดีใจเพราะการที่ถูกโกคุเดระกอดก่อนอย่างง่ายดายแบบนั้น มันเป็นอะไรที่หาโอกาสนี้

 

"ไหนว่าไม่กลัวไง โกคุเดระ กอดชั้นซะแน่นตลอดหลังจากเจอฉากนั้นเลยนะ"

นัยน์ตามรกตเขียวคู่สว่างหันไปจ้องมองจิกแล้วรีบพูดแก้ตัวลวกๆ พร้อมกับเดินหนีไปอย่างเขินอาย

 

"อะไรของแก ก็ ก็แค่...เออๆ ช่างมันเหอะน่ะ ไปหาอะไรกินได้แล้ว ชั้นหิวนะเฟร๊ย!"

ว่าแล้วหนุ่มนักกีฬาเบสบอลก็ทำเนียนจับมือของโกคุเดระแล้วก็ลากพาไปที่ตลาดโต้รุ่งเป็นการข้ามเวลาตามที่ร่างบางพูดเกริ่นไว้แต่หัววัน

 

"คร๊าบๆ คุณที่รัก จะไปกินอะไรที่ไหนดีล่ะ?"

 

"ไว้ถึงแล้วค่อยเดินหาเอาก็ได้ แต่แกช่วยปล่อยมือชั้นได้แล้วเว๊ยยย! นี่ๆๆ ช่วยฟังชั้นบ้างสิ เฮ้ๆ"

มีหรือความเนียนทำไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ยินจะพลาด ยามาโมโตะยังบคงจับมือบอบบางแสนอบอุ่นจูงไปพาสถานที่ที่มีแต่แหล่งกิน ส่วนโกคุเดระก็เอาแต่เดินตามหลังไป ก้มหน้าไป เพราะไม่คิดที่จะเถียงอะไรมากไปกว่านี้ เนื่องจากเขามีจุดประสงค์มากพอที่จะเก็บกลั้นอารมณ์นี้อยู่

 

ณ ที่ตลาด แหล่งของกินหรรษาพากระเป๋ารั่ว(?)

 

"แกอยากกินอะไร ยามาโมโตะ"

เสียงหวานเอ่ยปากจากริมฝีปากรูปสวยไถ่ถามอย่างเป็นธรรมเนียมของคนที่ชักชวนมาเที่ยว

 

"ตามใจโกคุเดระดีกว่า"

 

"เจ้าบ้าเอ๊ย!! ที่ชั้นชวนนายมาก็เพราะ......ช่างเถอะ งั้นราเมนแล้วกันเป็นไง?

ความลับเกือบแตก โชคดีที่เขาสะกิดใจขึ้นมาได้ก่อนที่จะต่อมขี้โวยวายหลุดปากพูดเหตุผลความจริงที่เขาลากเพื่อนสนิทออกมาเที่ยว เพราะโกคุเดระยังคุมสติได้ทันก็เลยปัดเปลี่ยนเลื่อนคำพูดอย่างส่งเดช แต่ข้อสงสัยที่ร่างบางจะเล็ดพูดออกมาหลายครั้งมันเริ่มให้ยามาโมโตะผิดสังเกต แม้จะเออๆ ออๆ ตามๆ กันก็ตาม

 

"โอเคๆ กินราเมนก็ได้ ไม่มีปัญหา แต่ว่านะ นายชวนชั้นมาเที่ยวทำไมล่ะ?"

 

"ตกลงร้านนี้แล้วกัน อย่ามาเรื่องมากนะเฟร้ย! เดี๋ยวชั้นจะจ่ายเอง"

โกคุเดระเลี่ยงตอบคำถามพร้อมกับสาวเท้าเดินเข้าร้านราเมนไปทันที แล้วปล่อยให้ยามาโมโตะที่ยังยืนทื่อมึนอึนไปชั่วขณะ แล้วก็รีบสาวเท้าตามร่างบางเข้าไป

 

"เอาชาชูทาโกะ 1 ครับ โกคุเดระจะทานอะไร?"

หนุ่มนักกีฬาเบสมาทีหลังแต่ดันสั่งได้เร็วกว่าเพราะความเคยชิน ซึ่งตัวโกคุเดระที่นั่งส่องเมนูอยู่เนิ่นนานก็พับเมนูลงกับโต๊ะแล้วหันไปพูดกับยามาโมโตะอย่างหน่ายๆ

 

"เหมือนแกแล้วกัน ชั้นนึกไม่ออกว่าจะกินอะไรดี"

แล้วร่างสูงจึงตะโกนสั่งคุณลุงที่ทำราเมนเพิ่มอีก 1 ที่ให้กับโกคุเดระ

 

"ลุงครับ เป็น 2 ที่ แล้วกันนะครับ"

เจ้าของร้านยิ้มรับพร้อมกับเดินมาคุยกับยามาโมโตะอย่างเป็นกันเอง

 

"ได้สิพ่อหนุ่ม แฟนหรอ ดูขรึมๆ จังนะ มาเดทรึไงกันเนี่ย วัยรุ่นสมัยนี้ นานๆ ทีจะเห็นมาเดทกันในร้านราเมน น่ารักดีเหมือนกันนะเนี่ย งั้นลุงให้พิเศษไปเลยแล้วกัน สำหรับคู่รักน่ะ ฮ่าๆๆ"

ว่าแล้วลุงเถ้าแก่ก็เดินจากไปหลังจากที่รับออเดอร์แล้วเม้าท์มอย?กับร่างสูงที่ยิ้มรับอย่างว่องไว แต่โกคุเดระกลับมองค้อนแล้วหันไปตวาดใส่เพราะกลัวลุงจะเข้าใจผิด (ผิดแต่แรกแล้วนิคะ)

 

"ไอเจ้าบ้า บอกลุงเค้าไปซ...อุ๊บบบ!!"

ยังไม่ทันได้ทักท้วง มือหนารีบเอื้อมมาปิดปากโทรโข่งที่กำลังจะหลุดเสียงดังทันทีแล้วรีบพูดแก้ตัวส่งๆ ออกไปแทนเพื่อไม่ให้เสียมารยาท?

 

"ฮะ ขอบคุณนะครับคุณลุง น่า นะ โกคุเดระ อย่าไปแย้งสิ เดี๋ยวลุงเค้าหน้าแตกนะ น่าๆ กินๆ ไปเถอะนะ อย่าไปขัดศรัทธาคุณลุงเค้าเลย"

เหมือนเข้าด้ายเข้าเข็ม เมื่อคุณลุงพูดยังไงยามาโมโตะก็ว่าตามกันไปด้วยความเจ้าเล่ห์แสนกลที่ได้ใจเขาไปเต็มๆ ทางด้านของโกคุเดระก็ได้แต่บ่นอิดๆ ออดๆ แต่ก็ยอมอยู่นิ่งๆ ตามที่ร่างสูงให้เหตุผลมา

 

"ฮึ่ยยย! เออๆๆ ก็ได้ว่ะๆ กินเสร็จแล้วไปที่ที่นึงกับชั้นก่อน จนกว่าจะเที่ยงคืนแล้วค่อยกลับบ้าน! เข้าใจนะเฟร้ย!"

 

"อือๆ เข้าใจแล้วๆ ตามใจคุณที่รักแล้วกันนะครับ ฮ่าๆๆๆ"

ยามาโมโตะรับคำแล้วก็เอาแต่นั่งท้าวคางมองร่างบางที่ทำท่าครุ่นคิดอะไรบางอย่างเหมือนเป็นเด็ก

 

น่ารักจังเลย จะท่าไหนๆ ก็น่ารักแฮะ อยากพากลับบ้านจังเลย โกคุเดระ...นายน่ารักเกินไปแล้วนะ'

ไม่นานนัก ราเมนที่สั่งสองที่ก็ปรากฏตรงหน้าของชายทั้งสอง โกคุเดระไม่รีรอให้เส้นอืด? เขาหักตะเกียบคู่ให้แยกออกแล้วลงมือโซ้ยอย่างหิว? ยามาโมโตะเองก็กำลังปรุงน้ำซุปอยู่แต่ยังไม่ทันได้ลองชิม คุณลุงเจ้าของร้านที่ดูเหมือนจะสนใจคู่รัก? ที่มานั่งเดทในร้านราเมนคู่นี้โดยเฉพาะ ซึ่งไม่ค่อยมีให้เห็นทั่วๆ ไปนัก ลุงแกก็เริ่มกระซิบกระซากกับยามาโมโตะเพื่อถามอะไรเรื่อยเปื่อยตามภาษาของคนแก่

 

"พ่อหนุ่ม นี่ๆ แม่สาวน้อยคนนั้นน่ะ ดูโหดไปหน่อยนะ จะมัดใจยังไงล่ะ?"

 

"ไม่ทราบเหมือนกันนะฮะ แต่ผมคงหาวิธีสารภาพรักให้ได้เลยล่ะครับ คุณลุง!"

 

"งั้นหรอ พยายามเข้านะพ่อหนุ่ม"

ว่าแล้วคุณลุงก็เดินไปในห้องครัวหลังจากพูดคำอวยพรให้กับยามาโมโตะอย่างดิบดี หารู้ไม่ว่าพวกเขาทั้งสองคุยกันนั้นมันออกรสออกชาดจนร่างบางจ้องตาเขม่นแล้วแว๊ดใส่ทันที

 

"อยากตายรึไง!? ที่ทำให้คุณลุงเข้าใจผิดน่ะ ห๊ะ?"

 

"น่าๆๆ กินราเมนเถอะนะ นี่ก็ 5 ทุ่มแล้วล่ะ อีกแค่ชั่วโมงเดียวก็จะเที่ยงคืนแล้วนะ"

โกคุเดระตกใจชั่ววูบเล็กน้อยที่เวลามันเดินเร็ว เสียงหวานจึงยอมจำนนแต่โดยดีเขาไม่เถียงอะไรทั้งนั้นแล้วรีบเขมือบราเมนตรงหน้าให้หมดอย่างเร่งรีบ

 

"เออๆ ก็ได้ๆ"

ทั้งสองคนนั่งจึงนั่งสวาปามราเมนแสนสุขของลุงที่อวยพรซะดิบดีอย่างอร่อยและร้อนร้น? ไม่นานนักทุกอย่างก็หมดเกลี้ยงแทบจะไม่มีอะไรหลงเหลือนอกจากชามเซรามิก ตะเกียบ และแก้วน้ำ

 

"คุณลุงฮะ เท่าไหร่ครับ"

ยามาโมโตะตะโกนเอ่ยปากถามคุณลุงพร้อมกับควักเงินรอจ่ายแทนโกคุเดระที่กำลังจะหยิบกระเป๋าเงินตนเอง ทางด้านเถ้าแก่ที่เดินมาเก็บเงินก็ยังคงหลงผิดเชื่อร่างสูงที่ทำเนียนได้โล่ตุ๊กตาทองคำออสการ์? เขาพูดไปยิ้มไปและลดราคาให้อีก เหมือนจะชอบคู่นี้ไม่น้อย

 

"340 เยนน่ะพ่อหนุ่ม งั้นลุงคิด 300 เยนแล้วกัน ไหนๆ ก็มาเดทนินา ฮ่าๆๆ"

มือหนากำลังจะวางธนบัตรลงให้กับลุง แต่เขาก็ถูกมือบางกระชากออกแล้ววางเงินของตัวเองให้กับเถ้าแก่พร้อมกับพูดสั่งเด็ดขาด

 

"ไม่ต้อง ชั้นจ่ายเอง ถ้าแกคิดจะจ่ายได้เจอดีแน่! นี่นะลุง ไม่ต้องทอน"

ทันทีที่โกคุเดระพูดจบที่ เขาก็ลุกออกไปจากร้านทันทีทิ้งให้นักกีฬาเบสบอลยืนยิ้มไม่เลิกข้างๆ ลุงเถ้าแก่เจ้าของร้าน

 

"ยังมาดขรึมจริงๆ นะเนี่ย แต่ก็น่ารักดีนะ พยายามเข้าล่ะพ่อหนุ่ม รีบๆ ตามไปสารภาพรักซะนะ น่ารักแบบนี้ เดี๋ยวจะมีคนคว้าไปก่อน"

ลุงแกเหมือนจะชอบใจสองคนนี้ไม่น้อย เขายังยิ้มไม่ยอมหุบแถมอวยพรให้เสร็จสรรพจนยามาโมโตะรีบรับคำแล้ววิ่งพล่านออกจากร้านราเมนที่กลายเป็นคิวปิด?ให้กับสองคนนี้อย่างไม่รู้ตัว

 

"ขอบคุณมากเลยนะครับลุง ผมไปล่ะครับ"

 

เมื่อร่างสูงออกมาจากตัวร้านอาหารได้ไม่นาน นัยน์ตาสีเปลือกไม้รีบควานหาร่างบางที่ออกจากร้านมาไม่นาน จนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็นเรือนผมสีเงินที่ทอประกายกระทบกับแสงไฟตรงสะพานโค้งข้ามฝั่งใกล้ๆ เขาจึงรีบวิ่งไปหาเพื่อที่จะไปขอโทษกับเหตุการณ์ในร้านที่ทำให้ไม่พอใจ

 

"นี่โกคุเดระ! นายโกรธชั้นหรอ? ชั้นขอโทษนะ"

 

"ที่นี่...”

เสียงหวานเปรยขึ้นอย่างแผ่วเบาไกลๆ แต่มันกลับได้ยินชัดเจนเพราะเวลานี้ นั้นไม่ค่อยมีผู้คนจะเดินผ่านแถวนี้แล้ว ทำให้บรรยากาศของที่นี่เงียบสงบไปโดยปริยาย แน่นอนล่ะว่า ยามาโมโตะต้องแปลกใจที่จู่ๆ โกคุเดระแสดงท่าทีที่เยือกเย็นลงแตกต่างกับเมื่อครู่ที่ผ่านมา

 

“หา? อะไรหรอ โกคุเดระ...”

 

“พอมืดค่ำสนิทแล้ว ราตรีสีดำขนาบบนท้องฟ้ามันสวยนะ มีทั้งดาวเล็กๆ ที่ประกายเต็มฟากฟ้า ดวงจันทร์ที่เต็มดวงสวยสว่างไสวสุกสกาวประดับบนผืนแผ่นฟ้า แล้วก็นะ......"

 

เต๊ง เต๊ง เต๊ง

 

เสียงจากเรือนหอนาฬิกาโบราณดังขึ้นแทรกประโยคความยาวของโกคุเดระพอดี ทั้งร่างบางและร่างสูงต่างก็หันไปสนใจกับต้นตอของเสียงไล่ๆ กัน

 

"เที่ยงคืนแล้วนี่...อุ๊บ!?

ยังไม่ทันพูดจบ ทันทีที่สิ้นเสียงของหอนาฬิกาโบราณโกคุเดระค่อยๆ ชะโงกหน้ายื่นเข้าไปหาโครงหน้าหล่อคมแล้วค่อยๆ จูบเบาๆ ที่ริมฝีปากพร้อมกับโอบกอดนักกีฬาเบสบอลอย่างอ่อนโยนแล้วโน้มหน้าไปกระซิบข้างใบหูหนาใกล้

 

"ti amo , Buon Compleanno! , Grazie.”

นัยน์ตาสีเปลือกไม้แทบจะอะเมซิ่งรอบที่ 3 ของวันนี้ เขาเบิกดวงตากว้างกลมโตอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง จนกระทั่งโกคุเดระปล่อยพันธนาการแสนอบอุ่นแล้วแปรเปลี่ยนจากคำหวานซึ้งเป็นตวาดใส่ปัดๆ แก้เขิน

 

ป ปะ ไปแปลเอาเองนะเฟร้ย! งั้นชั้นกลับล่ะ....อ๊ะ"

ยังไม่ทันได้เดินหนีจากไป ลูกแมวน้อยก็ถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือหนาของนักกีฬาเบสบอลจอมเนียนพร้อมกับคำขอบคุณตามภาษาคนเรียบง่าย

 

"อะไรกัน ที่แท้ก็จะมา Happy Birth Day ชั้นนี่เอง ดีใจจังนายคนแรกเลยนะ แต่ว่า มันแปลว่าอะไรน่ะ?"

 

"ถ้าอยากฉลาดก็ไปเปิดพจนานุกรมเองสิว่ะ เจ้าบ้าเบสบอล!! อ๊ะ....!!"

ไม่ทันไรโกคุเดระถูกลูกชายร้านซูชิช้อนตัวขึ้นมาทันทีพร้อมกับขู่แกล้งกลับและสาวเท้าเดินออกไปจากสะพานข้ามฟาก

 

"ถ้าไม่บอกชั้นก็ไม่ปล่อย เดี๋ยวไปปล่อยที่บ้านชั้นแล้วกันนะ โกคุเดระ ฮายาโตะ"

 

"อ อะ เฮ้ยยย! ปล่อยนะ ปล่อยชั้น ชั้นจะกลับบ้าน! ชั้นไม่ไปบ้านแกหรอก ปล่อยสิ ปล่อยน๊าาา~"

"น่าๆ มานอนพักบ้านชั้นดีกว่านะ ดึกแล้วด้วย ไหนๆ ก็ไหนๆ วันเกิดชั้นพอดี ถือว่านี่เป็ยของขวัญจากนายก็แล้วกันนะ"

ยามาโมโตะพูดจบก็รีบเร่งฝีเท้าตัวเองพร้อมกับแบกว่าที่มือที่ดิ้นขลุกขลิกไปมาและโวยวายไม่หยุดอย่างไม่รอเวลา ส่วนโกคุเดระก็ทำได้แค่ดิ้น ทุบตี และโวยวาย.....ต้านทานได้แค่นั้นแหละ

 

"ไม่เอานะ ยามาโมโตะ! เฮ้ยยย! แกปล่อยชั้นสิว่ะ เฮ้ยยยย! ไม่เอานะ ไอเจ้างั่งเอ๊ย!"

 

ในชีวิตนี้ ชั้นจะไม่มา Happy Birth Day แกแบบนี้ไปชั่วชีวิตอีกแล้วเฟร๊ยย!!! ไอเจ้าบ้าเบสบอล!

 
 



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #202 mina.mimi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 09:39
    โอ๊ย เลี่ยนตายคาคอม โกคุจังน่ารักจนน่ากินแล้วล่ะเนอะ ยามะคุง 5555 จงเนียนต่อไปเพื่อโกคุจัง เย่!
    #202
    0
  2. #135 คุณเมฆสีขาว ^w^ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 13:19
    น่ารัก ><
    #135
    0
  3. #129 Sakurai Winter (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 18:44
    อิอิ ของขวัญน่ารักขนาดนี้ เป็นใคร ๆ ก็อยากเก็บกลับบ้านทั้งนั้นล่ะก๊กเอ๋ย
    คุณลุงน่ารักอ๊ะ!
    พ่อเนียน เนียนได้โล่จริง ๆ 555
    สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะจ้ะ อิอิ
    #129
    0
  4. #123 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 20:55
    HBD ย้อนหลัง นะพ่อเนียน

    เนียนได้โล่มากๆๆ
    #123
    0
  5. #122 The Ton.Or (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 18:27
    มาช้าไปหน่อยนะยามะ แต่ก็ hbd ด้วยนะคะ
    ของขวัญชิ้นนี้ยามะรักตายเลย
    ฮาฉากร้านไอศครีม เป็นสาววาย? แล้วก็ฉากร้านราเมน ลุงก็เป็นไปกับเขาด้วย? 555
    น่ารักมากค่ะ ก๊กซึนได้อีก >////<
    #122
    0
  6. #121 59 nk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 12:57
    happy birth day นะ ยามะโมโตะ อย่าทำก๊กจังจนหนักไปนะลูก

    สงสารภรรยาหน่อยก็ดี555+



    ก๊กจังซึนได้น่ารักมากเลย ยามะก็เนียนสุดๆ

    สนุกมากๆเลยค่ะ

    #121
    0
  7. #120 My name's Pokky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 16:59
    เป็นคนแรกที่ได้มาเม้นท์!!!
    นึกว่าจะเป็นคนหลังๆ 555 //ตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเป็นคนแรก -3-

    เฮด บี ดี นะคะ ยามะเนียนคุง ของขวัญเป็นก๊กจังสินะ อรั๊ยยยยยยย ฟินจังเลยค่ะพี่เรกิ >..< //ว่าแล้วก็ไปเล่นเกมส์ต่อ //เล่นอีกแล้ว? 5555
    #120
    0