P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 6 : ♦ 4 ♦ บาดแผลในจิตใจหยั่งรากลึกกว่าบนผิวกาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 พ.ค. 55


 

Chapter 04

บาดแผลในจิตใจหยั่งรากลึกกว่าบนผิวกาย

 


วลาดิเมียร์วิ่งพรวดพราดออกไปจากตรงนั้นโดยไม่ทันได้คิด

เสียงลูกเรือโหวกเหวกดังสะท้อนแว่วมาหลอกหลอน เด็กหนุ่มหอบหายใจหนัก รอยแผลที่ขาขวาชาหนักเข้าจนเริ่มระบมขึ้นทุกที หากเขาไม่กล้าหยุดวิ่ง และสัญชาตญาณกำลังบอกว่าเขาต้องหนี!

แล้วจะหนีไปไหน...

 

ฝีเท้าเริ่มชะลอลง มีเพียงเสียงคลื่นกระทบตัวเรือที่ดังมาให้ได้ยินและไร้ซึ่งวี่แววของกลุ่มโจรสลัด เด็กหนุ่มเอนตัวพิงเข้ากับผนังทางเดิน ก่อนที่จะค่อยๆ ก้าวไปให้ถึงห้องเก็บของแคบๆ ห้องนั้น

เขาซุกตัวเข้ากับลังไม้แข็ง รอยแผลข่วนลึกมันเจ็บจนสั่นไปทั้งขา หากความร้าวระบมนั้นกลับซึมเข้าไปไม่ถึงหัวใจ... หัวใจที่ถูกความหวาดกลัวกลืนกินไปหมดแล้วจนไม่เหลือพื้นที่ให้อะไรอีก...

กลัว... กลัวเปลวไฟร้อนระอุที่กำลังไหลแล่นไปทั่วร่าง ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายนิ้วเท้า

 

เปลวไฟที่ไม่ควรจะมี!

 

วลาดิเมียร์ตอกย้ำคำนั้นกับตัวเอง บาดแผลใหม่นั้นควรจะเจ็บแต่เขากลับแทบไม่รู้สึก... มีเพียงรอยแผลเป็นใหญ่บนฝ่าเท้าทั้งสองข้างที่กำลังร้อนแปลบปลาบ... มันยังคงเจ็บ แม้ว่าจะหายดีไปแล้วก็ตามที

เด็กหนุ่มซุกตัวอยู่หลังลังไม้ภายในห้องเก็บของแคบๆ ห้องเดิม ใบหน้าขาวซีดแนบลงกับเข่า กดบาดแผลบนขาข้างนั้นเอาไว้ทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร... ก่อนที่จะกรีดร้องออกมาจนลำคอแหบแห้ง ปนเปไปกับเสียงสะอื้นไห้ที่ดังระงม

ภาพเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนยังเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ... ภาพของเสาไม้สูงท่ามกลางพื้นหินเปื้อนหิมะ กองฟางและเชื้อเพลิงที่วางสุมอยู่เหนือปลายเท้า เชือกเส้นหนาที่มัดรั้งเขาไว้จนแทบขยับไม่ได้ และแผ่นหลังของพ่อกับแม่ที่ห่างออกไป... ทิ้งไว้เพียงตัวเขาเองที่กำลังร้องไห้จ้า กับชาวบ้านที่คิดว่า เคยรู้จัก...

 

“แกมันไอ้เด็กปิศาจ!!

“ไปตายซะ! กลับลงนรกไปไอ้พวกนอกรีต!!


 

แล้วคบไฟก็ถูกโยนลงมากลางกองฟาง ก่อนที่เปลวเพลิงจะท่วมผ่านเท้า เสียงปะทุดังสะท้อนอยู่ในหู... ทั้งๆ ที่ไฟทำอะไรเขาไม่ได้ แต่นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้รู้จักกับความน่ากลัวของการ ถูกเผา

เด็กหนุ่มกอดตัวเองแน่น... พยายามลบสีส้มบาดตาของเปลวไฟที่เคยลามเลียไปทั่วร่างกายแต่ก็ลบไม่ออก

น้ำตาที่อาบไหลหยุดลง... เขาร้องมามากเกินพอจนไม่เหลือน้ำตาจะให้ร้อง มีเพียงคราบเปื้อนๆ บนใบหน้าซูบเซียวกับเสียงคร่ำครวญที่ฟังไม่ได้ศัพท์ และซากหัวใจที่ถูกฉีกกระชากซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

 

เสียงฝีเท้าดังแว่วกระทบโสตประสาท วลาดิเมียร์สะดุ้งเฮือก เบียดตัวชิดกับลังไม้อับๆ อย่างหวาดระแวง

เงาของใครคนหนึ่งทาบทับบนพื้นเบื้องหน้า ก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงๆ ที่ดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งจะพบกันได้แค่ไม่เท่าไร หากภาพรอยยิ้มนั่นกลับฝังชัดอยู่ในห้วงคิด

ยิ้ม...ใช่ ผู้ชายคนนั้นยิ้ม

ราล์ฟทิ้งตัวลงนั่งบนลังตรงข้ามเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาใกล้มากไปกว่านั้น ไม่มีเสียงทักทาย ไม่มีวี่แววคุกคาม และที่สำคัญ ไม่มีร่องรอยเหยียดหยามชิงชังอย่างที่วลาดิเมียร์แสนจะกลัว...

“ไม่เจ็บแผลหรือไงนั่น”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบเรื่อย ตรงไปตรงมา ไร้ความเสแสร้งจนคนฟังกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ยิ่งได้เห็นผ้าพันแผลที่พันทบเหนือช่วงไหล่ลงมาถึงต้นแขนนั่นยิ่งแล้วใหญ่

 

น้ำตาที่คิดว่าแห้งไปแล้ว กลับรื้นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

 

“ข้าไม่ได้ทำ...” เสียงกระซิบฟังแหบแห้ง เลือนราง “เมื่อกี้--- เมื่อกี้ไม่ใช่ข้า...”

ราล์ฟเลิกคิ้วสูง

วลาดิเมียร์คอแห้งผาก รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบแน่น

“ไม่ใช่--- ไม่ใช่ข้า---” เด็กหนุ่มย้ำเสียงดังกว่าเดิม หากก็พร่าไปหมดด้วยไอสะอื้น “ข้า--- ข้าเป็นคนธรรมดา... ข้าไม่ได้เป็นตัวอะไรทั้งนั้น ข้า--- ข้า---”

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งหยุดไม่ได้ น้ำอุ่นๆ เริ่มไหลพรากลงอาบแก้มโดยที่เจ้าตัวไม่ใส่ใจจะเช็ดมัน นัยน์ตาข้างที่ยังเหลืออยู่หวาดไหว พร่ามัวไปหมดจนไม่ทันเห็นท่าทีของคนมองที่ยังคงนิ่งนัก

“ข้าไม่ได้--- ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น...” เสียงสะอื้นไห้ปนเปหนักจนฟังแทบไม่ออก “อย่า--- อย่าทำอะไรข้านะ... ข้าไม่ได้ทำ... ไม่ได้ทำ...”

 

“ปล่อยแผลไว้นานๆ มันจะติดเชื้อเอานะ”

 

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาง่ายๆ ราวกับไม่ได้ฟังประโยคก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาของวลาดิเมียร์เบิกกว้างขึ้นนิด เสียงสะอื้นถึงกับหยุดชะงักไปอย่างประหลาดใจ เด็กหนุ่มกลืนน้ำลาย ทำท่าคล้ายจะพูดอะไรสักอย่าง หากริมฝีปากกลับสั่นระริกเหมือนพูดไม่ออก

ราล์ฟยังคงยิ้ม หากไม่มีแววสงสารอยู่ในรอยยิ้มนั่น

 

มันไม่ใช่ความสมเพชเวทนาอย่างที่มักได้รับ ไม่ใช่ความสงสาร และมันไม่ใช่ความเห็นใจ... เป็นแค่อะไรบางอย่างที่เรียบง่ายยิ่งกว่านั้น และยิ่งซ้ำให้เจ็บมากยิ่งกว่าเดิม

อะไรบางอย่างที่วลาดิเมียร์ไม่รู้จักและไม่เคยพบเจอมาก่อน

 

แต่เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าต้องการมันมากแค่ไหน...

 

“ทำไม...” เสียงกระซิบแหบแห้งยิ่งกว่าครั้งไหน นัยน์ตาขุ่นหมองฉายแววไม่เข้าใจชัดเจน หากดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มจะไม่สามารถพูดอะไรมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว -- ราล์ฟเลิกคิ้วนิดคล้ายจะรอฟังคำถาม ก่อนที่จะขยับยิ้มออกมานิดหนึ่งเมื่อสิ่งที่คอยมีเพียงความเงียบ

“เฮ้ ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันแบบนี้หรอกนะ” ราล์ฟหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เจ้านี่แปลกคนว่ะ ช่วยคนอื่นแล้วร้องไห้ -- ภูมิใจหน่อยไอ้น้อง ถ้าไม่ได้เจ้า เรือข้าอาจจะโดนไอ้แมวบรรลัยนั่นเผายับไปแล้วนะเว้ย”

วลาดิเมียร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายเต็มๆ กัดริมฝีปากล่างแน่นเข้า มือที่กดแผลอยู่เผลอจิกแน่นเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่จะเอ่ยถามเสียงพร่า

“ท่านไม่...” เขากลืนน้ำลาย “รังเกียจเลยหรือ...”

ราล์ฟเลิกคิ้วสูงอีกครั้ง “รังเกียจอะไร”

“ก็...ก็ไฟเมื่อกี้...” น้ำเสียงเจือแววร้าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “มัน--- มันไม่แปลกเลยหรือ ไม่น่าขยะแขยงเลยหรือ ไม่ใช่--- ไม่ใช่ฝีมือของปิศาจ หรือ--- หรือ--- หรืออะไรพรรค์นั้น...”

กัปตันเรือหนุ่มชะงักไปนิดอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยสวนง่ายๆ

 

“แล้วทำไมข้าต้องสนด้วยว่าเจ้าจะเป็นคนหรือปิศาจ”

 

วลาดิเมียร์ชะงักกึก ความงุนงงฉายชัดออกมาทางแววตา ปนเปไปกับแววกรุ่นๆ ที่ปะทุขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ราล์ฟหัวเราะออกมาอีกครั้งหนึ่ง ส่ายศีรษะเบาๆ พลางยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงขอโทษ

“อา--- โทษที ห้วนไปหน่อย” เขาส่งยิ้มเป็นทัพหน้า “แต่ก็...ไม่รู้สินะ ถ้าเจ้าเป็นปิศาจจริงๆ แล้วจะให้ข้าทำอะไร จับเจ้าโยนลงทะเลงั้นหรือ” เสียงกลั้วหัวเราะ “ข้าติดหนี้ชีวิตเจ้าอยู่นะเว้ยไอ้เด็กบ้า”

“ข้า...ไม่ได้...” เด็กหนุ่มสวนเสียงแหบเครือ หากนัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้นที่มองมาฉายแววบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจหยุดชะงัก อีกแล้ว...ความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว...

ผ้าพันแผลบนไหล่กว้างยิ่งช่วยตอกย้ำความคิด แผลที่ควรจะอยู่บนตัวเขา...

หนี้ชีวิตหรือ หนี้อะไร

 

ใครเป็นฝ่ายติดหนี้ใครกันแน่

 

นัยน์ตาข้างที่เหลือของวลาดิเมียร์ไหวไปกับความคิดนั่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาหยุดไหลไปตั้งแต่เมื่อไร รู้เพียงความรู้สึกปวดแปลบกำลังไหลเวียนผ่านร่างกาย ไม่ใช่เพราะความทรงจำ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มของคนตรงหน้านั่นที่ทำให้หัวใจชาวาบ

มันไม่ได้กรีดแผลตอกย้ำ ก็เพียงแค่บีบหน่วงเข้าให้ตระหนักได้ก็เท่านั้น...

กำแพงที่เพียรสร้างถูกพังครืนลงอย่างไม่มีชิ้นดี เผยให้เห็นความเป็นจริงที่เขาควรจะยอมรับเสียตั้งนานแล้ว

 

เขาอ่อนแอ...อ่อนแอเหลือเกิน...

 

ราล์ฟมองคนตรงหน้าแล้วก็เงียบไปนิดหนึ่ง มองนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลข้างนั้นแล้วก็ถอนหายใจ เขาเห็นแววตาแบบนี้มากี่ครั้งแล้วนะ... แววตาของสัตว์ร้ายที่กำลังล้ม...

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเจออะไรมาบ้างถึงได้คิดแบบนี้” ชายหนุ่มเปรยพลางลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปขยี้เส้นผมสีเงินของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนเอ่ยทิ้งท้าย “เอาเหอะ ข้าไม่ได้อยากเสือกนักหรอก เอาเป็นว่าอย่าดื้อตอนทำแผลก็แล้วกัน ข้าไม่อยากให้มีคนเสียเลือดตายบนเรือข้า”

วลาดิเมียร์มองตามแผ่นหลังกว้างนั่นจนลับสายตา ก่อนจะซบใบหน้าลงกับเข่าแล้วหัวเราะ

 

เพิ่งจะรู้สึกปวดแผลที่ข้อเท้าก็ตอนนี้แหละ

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“เป็นไงมั่ง”

ราล์ฟหันไปมองตามเสียงเรียกทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ชายหนุ่มผิวเข้มเจ้าของตำแหน่งหัวหน้าลูกเรือกำลังยืนกอดอกรออยู่ไม่ห่างไปเท่าไร คนเป็นกัปตันหัวเราะ เอ่ยตอบ

“ก็ไม่มีอะไร--- แค่เด็กนักเวทคนหนึ่ง -- อ่อนแอ แต่ข้าว่าร้ายไม่ใช่เล่น” ราล์ฟยกมือขึ้นเสยผม “ชีวิตน่าจะบัดซบพอๆ กับพวกเรานั่นล่ะ”

“น่าจะ?” เกรกอรี่ทวนคำแล้วเลิกคิ้วสูง อีกฝ่ายพยักหน้ารับ ยักไหล่

“จะไปรู้เรอะ ไม่ได้ถาม” ราล์ฟยักคิ้วให้พลางเดินนำไปที่ดาดฟ้า ลูกเรือหลายคนกำลังทำหน้าที่กันอย่างแข็งขันหลังจากเผชิญหน้ากับปิศาจร้าย “แค่ ปราบ ได้ก็พอแล้วนี่”

คราวนี้เกรกอรี่เป็นฝ่ายหัวเราะออกมาบ้างแล้ว เขาเหลือบมองแหวนสีแดงเข้มที่ร้อยสายสร้อยสีดำสนิทบนลำคอของตัวเองกับอีกฝ่ายแล้วก็ขำ เอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้

“ท่านเนี่ย...ใช้ชีวิตสมกับ ฉายา จริงๆ เลยนะ”

ราล์ฟยิ้มกว้าง

“ทางการอุตส่าห์ตั้งให้ทั้งที มันก็ต้องใช้ให้คุ้ม”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“เออ ยกไว้ยังงั้นแหละ”

เสียงแหบห้าวสั่ง วลาดิเมียร์ทำหน้าเบ้แต่ก็ไม่กล้าบ่น เขายกขาขึ้นพาดกับเข่าตัวเองที่ชันขึ้นมาแล้วก็นั่งรออยู่อย่างนั้น สายตากวาดมองไปรอบๆ -- จะเรือสินค้าหรือเรือโจรสลัด ห้องพักลูกเรือก็ไม่ค่อยแตกต่างกันมากเท่าไร จะต่างก็แค่ที่นี่เละเทะกว่านิดหน่อย เปลญวนมัดไว้ระหว่างเสาค่อนข้างกระจัดกระจาย บนพื้นเต็มไปด้วยผ้าห่มขาดๆ กับกองเสื้อที่ดูเหมือนจะเอามาใช้แทนหมอน

ลูกเรือส่วนใหญ่ยังไม่กลับลงมาจากดาดฟ้า ในห้องพักเหลือเพียงเหล่าผู้บาดเจ็บและคนคอยดูแลอีกแค่สองสามคน ทำเอาห้องดูโล่งไปถนัดตา

“วะ กะอีแค่ทำแผลใหม่ แกจะซดเหล้าอะไรกันนักกันหนาวะคาร์ลอส” ฮันส์ ต้นหนเรือหนุ่มบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนที่จะเดินไปฉวยขวดเหล้าในมือเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งทำแผลอยู่อีกทาง ก่อนที่จะกลับมาหาคนเจ็บ คุกเข่าลงพร้อมคำถาม “อยากเช็ดปากขวดมะ”

“ไม่ต้องถามก็ได้” วลาดิเมียร์บ่นงึมงำ มองชายหนุ่มหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดๆ ปากขวดแล้วปิดตาแน่น

“เฮ้ย ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นก็ได้ไอ้น้อง” ฮันส์หัวเราะขำพลางจับขาข้างที่บาดเจ็บของอีกฝ่ายไว้ “ล้างแผลมันเจ็บน้อยกว่าอกหักเยอะ”

“แถวนี้มีสาวให้หักอกด้วยเรอะ--- โอ๊ย!!

“เฮ้ยๆ อย่าชักขาหนีเซ่ เดี๋ยวพ่อตบกะโหลกแตกเลย” ว่าแล้วพี่แกก็ราดเหล้าใส่แผลอย่างไม่ปรานีปราศรัย ทำเอาอารมณ์หมองๆ กับตะกอนขุ่นๆ ที่เหลือค้างอยู่ในใจของคนเจ็บหายไปเสียหมด

“เจ๊บบบ---!! พอแล้ว! พอแล้ว!!

“เฮ้ย อย่าดิ้นสิวะ หกแล้วเห็นมั้ย! เปลืองเหล้า!

“ไม่อ๊าววว---!! วลาดิเมียร์ดิ้นพราด แต่มือกร้านก็ยังคงจับข้อเท้าเขาไว้แน่น น้ำสีอำพันเทราดลงบนแผล ล้างเอาคราบฝุ่นและเลือดให้ไหลลงไปตามขา โดยไม่สนว่าเจ้าตัวนั้นแทบจะตะกายว่ายน้ำบนดินอยู่แล้วนั่นน่ะ...

“ฮันส์ พอเหอะ เดี๋ยวมันก็ตายหรอกว่ะ” โรแบร์ ลูกเรือวัยกลางคนส่งเสียงมาจากอีกทาง หลังจากชักทนความอนาถของเจ้าหนุ่มวัยรุ่นนั่นไม่ไหว ก็อย่างว่า ไม่ใช่โจรสลัดกร้านโลกแบบพวกเขาสักหน่อยนี่นะ...

“ไม่ล้างแผลก็ติดเชื้อกันพอดี” ฮันส์ว่าพลางปล่อยข้อขาคนเจ็บออก “โว้ย ดิ้นมากแผลที่แขนข้าเปิดทำไงวะ ไอ้เด็กผีนี่ ข้าก็คนเจ็บนะเว้ย!

“แต่ข้าเป็นเด็กนะ! ข้าบอบบางนะเว้ย! บอบบาง!!

“เด็กบ้านเอ็งน่ะสิโตเท่าควาย! กัปตันบอกว่าแกสิบแปดแล้วโว้ย ข้าจำได้!” ฮันส์เริ่มขึ้นเสียงอย่างชักหมั่นไส้มัน แหม ไอ้เด็กสำออย “แล้วบอบบางบิดาแกเรอะ หัดสำเหนียกหน่อยว่าแกสูงกว่าข้าอีกนะโว้ย!!

“ข้าเป็นเด็กน้อยอ่อนต่อโลก โดนขังอยู่ก้นครัวบนเรือสินค้ามาตั้งหลายปี ข้ายังเด็กโว้ย!!” วลาดิเมียร์สวนกลับเป็นชุด รีบชักขากลับมากุมแผลอย่างแสนจะหวง “แล้วสูงมันเกี่ยวอะไร ข้าผอมกว่าเห็นๆ! มีแต่กระดูกเห็นมั้ย! แค่ลมพัดนิดพัดหน่อยข้าก็ปลิวได้แล้วเฟ้ย!!

คนอื่นๆ ในห้องหลุดขำพรืด ส่วนฮันส์สบถขรมยาวเหยียด

“โว้ว... ข้าชักชอบไอ้หมอนี่ซะแล้วว่ะ” คาร์ลอสส่งเสียงดังมาจากอีกฟาก

“ฮันส์ เอ็งไปพันตีนคาร์ลอสมันแทนอเล็กเซย์เหอะว่ะ ข้าสงสารไอ้หนุ่มนั่นฉิบหาย” โรแบร์โบกมือไล่พลางกลั้นหัวเราะขบขัน ฮันส์ส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ อารมณ์ว่าข้าทำอะไรผิดตรงไหนฟะ หากก็ยอมเดินไปแลกหน้าที่กับเจ้าคนที่ชื่ออเล็กเซย์โดยไม่ได้ออกปากถกเถียงอะไร

และทันทีที่เขาคุกเข่าลง ขาข้างนั้นก็ทับป้าบเข้ามาให้ที่ตัก

ฮันส์กลอกตา “เกลียดเอ็งจริงๆ ว่ะคาร์ล”

“ไม่เป็นไร ข้ารักเอ็ง” มันสวนกลับหน้าตายพลางยกมือขึ้นรองท้ายทอย “พันตีนข้าไปซะไป๊”

“ข้าคิดผิดรึเปล่าวะที่ตอนนั้นกะจะโดดลงไปช่วยแก” ฮันส์ยกมือขึ้นนวดขมับพลางเหล่มองรอยแผลของอีกฝ่าย “กรีดซ้ำรอยตะปูทิ่มดีมั้ยเนี่ย หมั่นไส้”

“เหย อย่านะ”

“อย่ากรีดเชียวนะครับฮันส์ ข้าทำแผลคาร์ลอสซ้ำมาสามรอบแล้ว ไม่เอาอีกรอบแล้วนะครับ!!” อเล็กเซย์หันกลับไปแยกเขี้ยววับ ก่อนที่จะนั่งลงตรงหน้าวลาดิเมียร์ “ขอข้าดูแผลหน่อยครับ”

วลาดิเมียร์ยื่นขาออกไปพลางมองหน้าอีกฝ่าย เจ้าหมอนี่น่าจะเด็กกว่าเขาเสียอีก ใบหน้าจืดๆ ดูโหลๆ แบบที่หาได้ทั่วไป จมูกตกกระเหมือนเพิ่งเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่ารวบไว้ลวกๆ ที่ด้านหลัง นัยน์ตาลึกโค้งมนสีเดียวกันกำลังกวาดมองบาดแผลอย่างพิจารณา

สำเนียงพูดเมื่อครู่กับเค้าโครงบางอย่างบนใบหน้านั่น...คุ้นเคยเหลือเกินในสายตาเขา

อีกฝ่ายเองก็คงจะรู้ตัวว่าถูกจ้อง เลยเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแล้วขยับยิ้มให้อย่างแสนเป็นมิตร เอ่ยทักด้วยเสียงที่เหมือนยังไม่ค่อยแตกหนุ่มดีนัก

“อะ--- ลืมทักทาย -- ข้าอเล็กเซย์ เพทรอฟครับ เป็นหมอประจำเรือ”

“ความจริงแล้วมันเป็นเด็กรับใช้” ฮันส์ส่งเสียงล้อเลียนมาจากอีกทาง อเล็กเซย์หันกลับไปแยกเขี้ยววับ ก่อนจะทำเสียงหงุดหงิดแบบไม่ค่อยจริงจังนัก

“เขาเรียกเคบินบอยครับ เคบินบอย!

“มันก็เบ๊ล่ะว้า” คาร์ลอสสวนขวับแบบไม่ต้องคิด ทำเอาอเล็กเซย์บ่นอุบเมื่อชักจะโดนรุม แต่ก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรอีก เด็กหนุ่มเพียงเบนความสนใจกลับมาพิจารณาบาดแผลเบื้องหน้าต่อ

วลาดิเมียร์หรี่ตาลงอย่างอดไม่ได้

 

เจ้าเป็น...ชาวสลาฟ?

 

อเล็กเซย์เงยหน้าขึ้นสบ ก่อนจะขยับรอยยิ้มวาดกว้างกับคำเปรยลอยๆ เป็นภาษาต่างถิ่นที่หลุดออกมานั่น เป็นรอยยิ้มที่ทำให้วลาดิเมียร์รับรู้ทันทีว่าข้อสันนิษฐานของเขาไม่ผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย

นามสกุลข้าออกจะสลาฟขนาดนี้ แน่นอนครับ อเล็กเซย์เอ่ยตอบกลั้วหัวเราะด้วยภาษาเดียวกัน “คนชาติเดียวกันนี่เดากันได้จริงๆ นะ แต่บอกตรงๆ ข้าไม่ถนัดภาษาสลาฟเลยแฮะ--- ไม่ค่อยได้ใช้น่ะ”

สลาฟ งั้นหรือ” เสียงเปรยดังมาจากอีกทาง “ชื่อไม่คุ้นเลยว่ะ”

“ก็บอกแล้วว่าข้ามาไกลครับ” อเล็กเซย์ตอบโดยไม่หันไปมอง มือก็หยิบสมุนไพรในกระเป๋าขึ้นมาบี้ๆ วลาดิเมียร์หรี่ตามองยาในมืออีกฝ่ายอีกครั้งอย่างไม่ค่อยวางใจนัก

อาจจะเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเองก็เป็นชาวสลาฟนั่นแหละ

 

ชนเผ่าจากดินแดนอันแสนห่างไกลที่มีเพียงหิมะกับความหนาวยะเยือก

และหลายครั้งที่เขากลัว...กลัวชนชาติของตัวเอง

 

เสียงประตูดังขัดจังหวะความคิด แล้วกัปตันเรือหนุ่มร่างสูงก็ก้าวเข้ามา

“ไง วลาด” เสียงทักทายคุ้นเคย “ตายรึยังไอ้หนู”

“ยัง--- โอ๊ย!! เศษเป็ด!” คนถูกถามสะดุ้งอีกรอบเมื่ออเล็กเซย์โปะยาเข้าให้โดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะหันไปส่งสายตาปิ๊งๆ ใส่ผู้มาใหม่ “อ๊ะ--- เปล่านะ ไม่ได้ด่านะ สบถด้วยความเจ็บเฉยๆ”

“กัปตัน ข้าหมั่นไส้ไอ้เด็กผีนี่ว่ะ ขอถีบมันได้มะ” ฮันส์เปรยขึ้นมาจากอีกทาง ราล์ฟหัวเราะขบขันพลางโคลงศีรษะ มองสภาพปัจจุบันแล้วหวนนึกไปถึงเสียงสะอื้นไห้เมื่อครู่...

ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ ในลำคอ เอาเถอะ ก็ไม่ผิดกับที่คาดไว้สักเท่าไร

 

รอยร้าวยังคงฝังลึกอยู่ในแววตาข้างที่ยังเหลือ

พฤติกรรมของสัตว์ร้ายเป็นเช่นนี้เสมอ -- หยิ่งทะนงเกินกว่าจะเผยความอ่อนแอให้ใครมาเห็น หากก็ไม่เคยปิดมันมิด ไม่รู้ว่าจะต้องปิดมันเช่นไร...

 

และก็ได้แต่ปล่อยให้บาดแผลหยั่งรากอยู่ในหัวใจอยู่เช่นนั้น

 

 

xxxxxxxxxx





From Writer:

ปั่นเจ้าชายไม่ออกเลยมาปั่นเรื่องนี้แทนค่ะ -- วลาดค่อยๆ ออกลายทีละน้อย (ฮา) เชื่อว่าการอยู่กับฮันส์และคาร์ลอสมากๆ ทำให้หมอนี่เปลี่ยนไปเป็นแบบปัจจุบันได้ค่ะ กร๊ากกกกกกกกกก

และเนื่องจากดิฉันติดใจการทำแผลของฮันส์มาก... เราเลยวาดรูปประกอบมาให้กันล่ะ~  

แต่แหม ชอบรูปนี้จริงๆ นะเนี่ย! (ฮาาา)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #598 ไอติม'ม วนิลา (@medead) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:31
    ขณะที่อ่านๆอยู่.....สำลักเสลดค่ะ.....
    #598
    0
  2. #589 fangy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 23:49
    น้ำตาจะไหล

    1. ตอนที่วลาดได้รอยยิ้มนั่นครั้งแรกหลังวิ่งหนีมาหลบ

    2. ตอนวลาดถูกถามเรื่องแผลรอบแรก

    3. ตอนวลาดถูกถามย้ำเรื่องการติดเชื้อของแผลที่ยังถูกปล่อยไว้ไม่รักษา

    4. ตอนวลาดรำพึงในหัวตัวเองว่าตกลงใครเป็นหนี้ใครกันแน่

    ราล์ฟ.......ท่านอุ่นเกินไปแล้ว

    จริง ๆ นะ



    คุณเกร็กก็ใจดี ห่วงใยเหมือนเดิม

    และ ฮันธ์ ทำไมนายออกมาอีหรอบเดียวกับคาลอสเลยวะคับ ออกมาทีหัวเราะกระจาย! 5555 ขอบคุณที่ทำให้บรรยากาศดีขึ้นนะ

    แหม กำลังซึ้งเรื่องวลาดตอนอยู่กับกับตันตอนสติหลุด แต่พอสติมานี่หมั่นไส้จนอยากจะถีบเหมือนที่ฮันธ์ว่า 5555 อ่านการสวนปากกันของพวกนายทีไรฮาทุกที แต่หมั่นไส้สุดคงไม่พ้นการทำตาปิ๊ง ๆ ใส่ตอนกัปตันโผล่มาตอนสุดท้าย จะอ้อนก็ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะวลาด หมั่นไส้โว้ยยย 5555



    และ 5. ตอนสุดท้ายของบทนี้ด้วย

    ราล์ฟ....ท่านนี่เหมาะกับการเกิดมาเพื่อให้แสงสว่างกับสัตว์ร้ายที่ยังไม่โฉดเหล่านี้จริง ๆ นะ

    ให้..โดยไม่ได้ตั้งใจจะเป็นคนให้นี่แหละ มันดึงดูดก็เพราะอย่างนี้



    ปล. อเล็กเซย์คือน่าค้นหามาก จืด ๆ เหมือนไม่มีอะไรนี่ล่ะทำเอาอยากรู้อดีตเลย เพราะถ้าไม่มีอะไรคงไม่อยู่ที่นี่หรอก





    #589
    0
  3. #530 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:03
    ฝีพู่กันอันงดงามนั้นท่านได้แต่ใดมา
    เอาความจริงตามแฟนอาร์ตท่านนักเขียนตลอด
    งามจริมๆ เพคะ #คารวะ

    ตอนที่แล้วว่าซึ้ง
    ตอนนี้ซึ้งกว่า!
    น้ำมูกไหลกันเลยทีเดียว.. หืม

    กัปตันใจหล่อขนาดนี้  แย่งทุกจุดโฟกัสจริงๆ
    #สวมแชแนลเก๊กันออร่า
    #530
    0
  4. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 11:23
    สนุกมาก
    #464
    0
  5. #399 Pepper (@lovery1859) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 16:11
    วลาดจะไปหนายยยยยย
    #399
    0
  6. #277 Dymiiry (@mbforever) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 01:49
    วลาดนี่สุดเเสนจะโมเอ้มากเลย5555
    #277
    0
  7. #209 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 13:05
    :::กร๊ากกกกกกกกกก  ภาพฮามากอะ

    ชอบคำด่า ของคนกลุ่มนี้จัง ฮาดี
    #209
    0
  8. #188 ซาลาเปาเยเย่ (@bai-toey555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 12:25
    ฮันส์แลดูเป็นสายMนะ แอบสงสารวลาดคุงหน่อยๆแฮะ
    ยิ่งดูรูปแล้วยิ่งฮา เอากับมันสิ!555555
    #188
    0
  9. #112 Elfear (@venelin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 17:06
    รูปน่าร้ากอ่ะ  วลาด  แกต้องสวยกว่านี้ให้ได้นะ
    #112
    0
  10. #78 cuteymummy (@cuety) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 17:43
    ง่ารุปมันก้ชวนคิดดีน่ะเนี่ยย<br />
    (คิดอะไรน้อ-..-)<br />
    วลาดน่าฟัดจิงจัง ขาวซะ
    #78
    0
  11. #66 บลา 11! (@Mox20) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2555 / 16:12
    วลาดน่ารักก ฮิฮิ้ว ยิ่งดูรูปตอนสุดท้ายยิ่ง...โมเอ้ !! > <
    #66
    0
  12. #51 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 18:52
    ภาพสุดท้ายหาไปไหน?
    #51
    0
  13. #50 ~pink~ (@feriona) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 11:37
    กร๊ากกก อย่างขำ อ่านแล้วฮาาาาา
    วลาดตอนแรกก็โมเอ้ น่ารักะ หลังๆ นี่แทบจะคลานตามรอยเจ้าชายมาแล้ว น่ารักดีค่ะ ฮ่าๆ
    #50
    0
  14. #49 Angela <|*-*)' (@staraurora) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 12:24
    กร๊ากกก ชอบภาพสุดท้ายที่สุด ฮาไปไหน
    ฮันส์กับคาร์ล กรี๊ดดดดด
    #49
    0
  15. #48 bloodyNigth (@gift_y) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 12:56
     จิ้นฮันส์กับคาร์ลไปไกล ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #48
    0
  16. #47 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2555 / 21:38
    วาดได้ดีมากครับ อ่านแล้วฮา แต่ก็สงสารวลาดอยู่เหมือนกันนะครับ

    รีบมาต่อนะครับ
    #47
    0
  17. #46 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 17:28
    วลาด น่ารักที่สุดเลยย ฮาตอนทำแผลมาก
    #46
    0
  18. #45 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 17:25
    ในรูป ฮันส์ดูโรคจิต...มาก =w=;
    ฮันส์ คาร์ลอส คู่นี้เค้ามีซัมติงว่ะค่ะพี่
    อเล็กเซ ใช่คนที่วลาดเคยเจอป่าวอ่า? ในคุกอ่ะ???
    #45
    0
  19. #44 TrickyDog (@TrickyDog) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 16:47
    :)))) วลาดน่ารักสุด ๆ
    แม้ว่ารูปร่างมันจะไม่ให้ก็เหอะ 555
    #44
    0
  20. #43 Ja_TR (@angela) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 16:30

    ฮันส์คาร์ลอสเป็นอะไรที่...อิ๊อร๊างมว๊ากกกกกกก
    กัปตัน!!! เทอหล่อว์อ่ะ หล่อแม่มทุกตอนเลย *เขิล* แต่วลาดเวอชันนี้ทำเอาขนลุกเบาๆ =.,=
    วลาดจ๋าาาาา นู๋รีบๆมีพัฒนาเกรียนซักทีเห๊อะ นู๋เป็นแบบนี้แล้วหม่ามี๊รับมิได้ กระซิกๆ TvT
    อันที่จริงอ่านเรื่องนี้พร้อมกับเจ้าชายแล้วแอบปรับอารมณ์ไม่ทันนะคะพี่วูล์ฟ มาคนละแนวเลยฮ่ะ --"

    #43
    0
  21. #42 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2555 / 15:57
    โอ๊ยตายยยย ขอกรี๊ดให้กับความโมเอ๊ของวลาดดังๆเเรงๆ!!!!!!
    อาห์ กาลเวลา....กาลเวลา เหตุใดเจ้าถึงเป็นกาลเวลานะ ฮึก...เด็กน้อยเเสนโมเอ๊...
    เเต่สำหรับกัปตัน
    คุณหล่อว์มาตลอด หล่อว์มาเเต่ไหนเเต่ไร หล่อว์จนไม่รู้จะหาใครหล่อว์หอกหักได้เท่าคุณอีกเเล้วค่ะ!!!!!
    //กัปตันไล่ฟาด//
    เเละขอกรี๊ดกับอิพ่ออิเเม่ของวลาดิเมียร์ ลวอฟอย่างเป็นทางการ
    สงสารความโมเอ๊ของมันจริงๆที่ต้องมีพ่อเเม่อย่างบักหาญกับนังตะปู...//หลบบาทา

    อนึ่ง รูปสุดท้าย เราให้คะเเนนพระเอกขี้สำออยกับนางเอกเเสนมาดเเมน(!!?)ล้านเต็ม!!!!!

    ///เผ่นไปเกาะหางเสือต่อ

    #42
    0