P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 5 : ♦ 3 ♦ คนที่ดีแต่หนีมักทำอะไรได้มากกว่าที่คิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,160
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    11 พ.ค. 55


 

Chapter 03

คนที่ดีแต่หนีมักทำอะไรได้มากกว่าที่คิด

 


“คาร์ลอส!!

 

ฮันส์ตะโกนลั่น ถีบตัวขึ้นเหนือปิศาจร่างยักษ์แล้วกระแทกสันเท้าลงสับกระดูกคอสุดแรง! ไอ้แมวนั่นย้ายร่างถอยไปตั้งหลักอีกครั้ง ขู่คำรามลั่นอย่างโกรธเกรี้ยว

“แหวะ น้ำลายแมว” คาร์ลอสทำหน้าขยะแขยง พยายามถูแขนที่เปื้อนไปด้วยน้ำเหนียวๆ ปนเปกลิ่นสาบเข้ากับพื้น “ถ้าแกจะกรุณา คราวหลังช่วยถีบมันไปห่างๆ นะ แล้วข้าจะกราบตีนเอ็งด้วยความซาบซึ้ง!

วลาดิเมียร์รีบอาศัยจังหวะชุลมุนวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้เหยียบพื้นเคบินด้านล่าง ไอ้แมวนรกตัวนั้นก็ดันปรากฏตัวขึ้นขวาง!

เด็กหนุ่มชะงักเท้า หมุนตัวกลับแทบไม่ทัน หากกรงเล็บคมกริบกลับจิกคว้าข้อเท้าเขาไว้ก่อนแล้วลากลงไปบนพื้น!

“อ๊าก!!

เลือดสีสดทะลักเปรอะไปหมด เขาตวัดขาออก แม้จะไม่โดนเล็บมรณะทะลุผ่านแบบเต็มๆ แต่แผลที่ได้ค่อนข้างลึก คนเป็นเหยื่อยังไม่ทันจะได้หยุดพักหอบหายใจ แล้วปิศาจร้ายก็พุ่งโถมเข้าใส่อีกรอบ!

“เหย ข้าไปทำเวรทำกรรมอะไรกับแกไว้วะเนี่ย!!

วลาดิเมียร์สบถลั่น ยกโซ่ตรวนที่แขนขึ้นรับเขี้ยวแหลมๆ ที่พร้อมจะกัดได้ทุกเมื่อ เขาสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงเลือดนั่นแล้วก็กัดฟันกรอด พยายามดันร่างใหญ่ยักษ์นั่นออกห่าง เสียแต่แขนผอมๆ ของเขาดูจะไม่เป็นใจเอาเสียเลย -- เวรกรรม เขาเคยโดนจับใช้แรงงานมาก่อน เพิ่งหลุดเข้าวงโคจรค้าทาสได้ไม่ถึงสัปดาห์ ทำไมแรงเขาน้อยลงได้ขนาดนี้วะ! แค่ไม่ได้กินข้าวมาไม่กี่วันเอง!!

เหมือนได้ยินเสียงกระดูกดังกร๊อบ... ไม่รู้ว่าเป็นกระดูกแขนเขาหรือไอ้ผีโครงกระดูกเวรนี่กันแน่ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโซ่เสียดสีเหมือนใกล้จะสิ้นสภาพเต็มทน

“เออ เอาเข้าไป กัดให้ขาดไปเลยเซ่ไอ้แมวบรรลัย!!” แต่ถ้าขาดจริงๆ เขาจะกันมันยังไงวะ! บัดซบ!!

 

ฉับพลันนั้นเอง โซ่เส้นหนึ่งก็พันเข้ารอบกระดูกคอปิศาจตัวนั้น!

 

แมวปิศาจถูกเหวี่ยงลงบนพื้น วลาดิเมียร์ร้องลั่นเมื่อถูกลากตามไปด้วย -- ไอ้เวรตะไลนี่ไม่ยอมปล่อยเขา! ชิบเป๋ง มันพิศวาสอะไรกุญแจมือเขานักวะ! นิยมซาดิสม์รึไง!!

“โว้ย! ดึงแขนออกไปสิวะไอ้เด็กบ้า!” เสียงของใครอีกคนดังมาจากอีกฟากของร่างแมวตัวนั้น วลาดิเมียร์กัดฟันกรอด พยายามกระชากแขนออก แต่ฟันคมๆ นั่นกลับงับสายโซ่เอาไว้ไม่ยอมง้างปากเลยแม้แต่นิดเดียว เด็กหนุ่มสบถยาวเหยียด ยกขาขึ้นถีบมันแล้วทิ้งน้ำหนักตัวถอยไปด้านหลังอย่างแรง!

สายโซ่ตรวนเก่าๆ ขาดกระจุย ส่วนเจ้าตัวก็ล้มกลิ้งตามแรงปฏิกิริยา กระแทกเข้ากับเสากระโดงเรือที่อยู่ห่างออกไป

“ตายยัง”

คาร์ลอสเดินกะเผลกๆ เข้ามาหา วลาดิเมียร์ส่ายศีรษะ หันกลับไปมองอีกฟาก ชายหนุ่มร่างสูงท่าทางคุ้นๆ กำลังฟัดกับไอ้สัตว์ประหลาดนั่นอยู่บนพื้น โซ่ที่ใช้เป็นอาวุธผูกอยู่ระหว่างดาบสั้นสองเล่ม ซึ่งกำลังแกว่งไปมาอย่างน่าหวาดเสียว

 

“หางเสือ! ใครคุมหางเสือวะ!” ราล์ฟถามลั่น พยายามขืนตัวไว้ไม่ให้โดนไอ้ตัวร้ายสะบัดกระเด็น ก่อนที่จะตะโกนคำสั่งออกไปโดยไม่รอคำตอบ “ฮันส์! ไปดูทาง! เกร็ก! ปลุกคนอื่น--- ทั้งหมด! ได้ยินมั้ย!!

Aye aye, sir!!

เสียงตอบรับแข็งขัน ราล์ฟสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะดีดตัวออกห่างเมื่อคู่ต่อสู้ตวัดเปลวเพลิงที่ปลายหางเข้าใส่ เขาหันไปมองช่างซ่อมหนุ่มผมแดงแล้วขมวดคิ้วนิดหนึ่ง กระตุกวาดยิ้มขบขันอย่างไม่รู้เวลา

“ส่วนแก...นั่งปวดแผลเกาตีนไปเหอะว่ะ คาร์ลอส”

“ขอบคุณครับกัปตัน--- ไอ้หอกหัก!

คนโดนด่าหัวเราะ กระชับดาบคู่กายเข้าแล้วดิ่งเข้าใส่ปิศาจเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ดาบเล่มแรกที่ฟันลงไปได้มาแต่ลม หากวินาทีที่ร่างนั้นปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง ชายหนุ่มก็เหวี่ยงดาบอีกเล่มที่ผูกโซ่ติดอยู่เข้าใส่ราวนกรู้!

ปิศาจตนนั้นกรีดเสียงดังกว่าทุกครั้ง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น ก่อนจะกลายเป็นเปลวเพลิงภายในชั่วพริบตา!

วลาดิเมียร์อึ้งจนเกือบลืมกดบาดแผลของตัวเองเพื่อห้ามเลือด

“หมอนั่น--- เอ้อ... ผู้ชายคนนั้น---” เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง “...เคยเจอ...ไอ้ตัวนี้เรอะ”

“กัปตันน่ะเหรอ” คาร์ลอสหรี่ตาลง “ไม่มั้ง สัญชาตญาณล้วนๆ ว่ะข้าว่า--- เฮ้ย มันมาทางนี้แล้ว”

 

พอเห็นว่ารับมือยากเข้า ไอ้แมวปิศาจตัวดีก็เปลี่ยนเป้าหมายไปทางคนเจ็บทั้งสองคนแทน วลาดิเมียร์หลบวืด กะไถลตัวไปบนพื้นให้พ้นออกจากระยะโจมตี หากวินาทีนั้นที่เรือโคลงหนัก ร่างของไอ้หนุ่มข้างๆ เขาถึงได้ขัดเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ!

วลาดิเมียร์เบิกตากว้าง เขาหลบพ้น แต่คาร์ลอสไม่!

เปลวเพลิงที่ปลายหางตวัดวูบอีกครั้ง ไฟมรณะลุกโพลงภายในเวลาไม่ถึงวินาที! คาร์ลอสร้องลั่น เสื้อติดไฟลุกโชนลามไปถึงผิวกายอย่างรวดเร็ว แล้วระหว่างที่ทุกคนกำลังตกใจ ชายหนุ่มก็ตัดสินใจทิ้งตัว กระโดดตูมลงทะเล!

“เฮ้ย! คาร์ลอส!!

“เกร็ก จับฮันส์ไว้! อย่าให้มันโดดตามลงไปเชียวนะเว้ย!!” ราล์ฟรีบหันกลับไปสั่งมือขวาคนสนิทที่เพิ่งกลับมา น้ำเสียงเด็ดขาดตะโกนลั่นท่ามกลางเหตุการณ์ชุลมุน “อเล็กเซย์ ทำแผล! ฟรังค์ โรแบร์ ไปดับไฟซะ! ที่เหลือ ตั้งกำลังป้องกัน ไปลากคาร์ลอสมันขึ้นมาด้วย!

เสียงนั่นช่วยเรียกสติเหล่าลูกเรือทั้งหลายได้เป็นอย่างดี หากกลับไม่กระทบถึงโสตประสาทของใครอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุอย่างน่ากลัว

 

เปลวไฟจากร่างของคาร์ลอสเฉียดผ่านวลาดิเมียร์ไปไม่ถึงคืบ... ไอความร้อนแผดเผา ลามเลียไปถึงหัวใจทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แม้แต่จะสัมผัสมัน

เด็กหนุ่มทรุดฮวบ เรี่ยวแรงหายไปหมดสิ้น หัวสมองพลันขาวโพลนขึ้นมากะทันหัน นัยน์ตาสีทะเลข้างนั้นเบิกกว้างขึ้น ไหวไปด้วยความหวาดหวั่นที่สะท้อนไปทั้งร่างกายจนสั่นระริก

ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับเห็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่าปิศาจร้ายเบื้องหน้า...

 

“ไม่!!!

 

วลาดิเมียร์กรีดร้องลั่น ถอยหลังหนีอย่างไม่คิดชีวิต แมวปิศาจตัวนั้นหันขวับมามองแล้วแสยะยิ้มกับเหยื่อที่กำลังทำอะไรไม่ถูกตรงหน้า มันวาดหางลงกับพื้นด้านหลัง ล้อมกำแพงเพลิงให้ลุกติดอยู่บนพื้นดาดฟ้า ทำเอาราล์ฟที่ตั้งท่าจะเข้าไปช่วยหยุดชะงักแทบไม่ทัน

“อ้าว ฉิบหาย เรือข้า!!

“โว้ย! กัปตัน ห่วงผิดประเด็น!!” เกรกอรี่หันไปด่าขวับอย่างยั้งปากไม่อยู่ ก่อนจะไล่ฮันส์ไปทำแผลแล้วรับหน้าที่คุมหางเสือแทน

“บัดซบ! ไหม้กันฉิบหายวายวอดแน่!!” กัปตันหนุ่มไม่สนใจ หันกลับไปออกคำสั่งลั่น “โรแบร์! ดับไฟเข้าเซ่! น้ำล่ะน้ำ!

“อย่าเร่งสิวะกัป--- เฮ้ย!! กัปตัน!!

ลูกเรือวัยกลางคนหลุดพรืด เมื่อไอ้คนออกคำสั่งที่ทำท่าห่วงเรือจะเป็นจะตายเมื่อครู่วิ่งพรวดเข้าไปในกองไฟ! ลูกเรือหลายคนอยากจะตามไปลากไอ้กัปตันสิ้นคิดนั่นออกมากระทืบแรงๆ เสียเหลือเกิน แต่ติดที่ว่ากำลังพยายามลากคาร์ลอสขึ้นมาจากทะเลกันอยู่เลยผละไปไหนไม่ได้

ราล์ฟพุ่งตัวผ่านเปลวเพลิงเข้าไป ก่อนที่จะโถมเข้าใส่แมวปิศาจร่างยักษ์นั่นทันที! มันร้องลั่น สะบัดตัวไปมา ราล์ฟรีบเกาะตัวไว้แน่นพลางเงยหน้าขึ้น ตะโกน

 

“ไอ้เด็กบ้า! หนีสิวะ!!

 

หากอีกฝ่ายกลับนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นราวกับถูกตรึงไว้กับที่ วลาดิเมียร์หอบหายใจหนัก เหงื่อไหลชุ่มไปทั่วใบหน้าที่กำลังซีดลงเรื่อยๆ นัยน์ตาข้างนั้นไม่สะท้อนภาพอะไรนอกจากความหวาดกลัวที่ปรากฏอยู่ชัดเจน!

“ไม่--- ไม่เอาไฟ!! ไม่เอา!!

“ไอ้เด็ก--- โว้ย! ไอ้แมวนี่ก็อย่าพยศนักสิวะ!!” ราล์ฟด่าเข้าให้ เล่นเอาไอ้ตัวที่โดนด่าขู่ฟ่อ พยายามสะบัดให้คนที่บังอาจมานั่งบนหลังมันตกกระเด็น “โว้ย! ไอ้เด็กบ้านี่! ลุกขึ้นเซ่!!

สุดท้าย ราล์ฟก็ทนแรงไอ้แมวบรรลัยนั่นไม่ได้จนตกลงมาบนพื้น พอเป็นอิสระ แมวปิศาจร่างยักษ์ก็โจนเข้าไปหมายจะเล่นงานเหยื่อที่อ่อนแอกว่าตรงหน้า!

ราล์ฟเบิกตากว้าง สบถขรม

วลาดิเมียร์แทบไม่รู้ตัวตอนที่ถูกใครบางคนดึงตัวไปอีกทาง ฉับพลันนั้นเองที่เขี้ยวแหลมฝังจมผ่านผิวเนื้อ เสียงกรีดร้องดังลั่น แล้วเลือดสีสดก็ไหลทะลัก!

 

และมันไม่ใช่เลือดของเขา

 

วลาดิเมียร์เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว ก่อนจะพบร่างเปื้อนเลือดของใครอีกคนอยู่ตรงหน้า!!

“เออ เจริญ เอาเข้าไป!” ราล์ฟสบถพลางพยายามเอาดาบยันไอ้เขี้ยวคมๆ นั่นให้ออกไปห่างๆ ทั้งๆ ที่เลือดกำลังไหลโชกเต็มไหล่ ปากก็ตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “แล้วจะมองทำซากอะไรวะ--- บอกให้หนีก็หนีไปสิ!!

วลาดิเมียร์ยังอึ้ง แต่สัญชาตญาณทำให้ขาวิ่งออกห่างจากสมรภูมิไปเองโดยไม่ทันได้คิด รู้ตัวอีกทีก็หลบออกมาพ้นจากเปลวเพลิงมรณะ ไกลเกินระยะที่ปิศาจตนนั้นจะโจมตีถึง

น้ำถังใหญ่ถูกสาดโครม ไฟบนพื้นดับลง ก่อนที่ลูกเรือหลายคนจะพรวดพราดเข้าไปช่วยกัปตันเรือทันที

เด็กหนุ่มหอบหายใจหนัก

 

ช่องอกโหวงวูบอย่างไม่เคยเป็น หัวใจที่เต้นรัวเร็วด้วยความกลัวกำลังถูกบีบแน่น... เหมือนมีใครกำลังพยายามกระชากมันออกจากกัน -- เสียงกรีดร้องร่ำไห้ดังแว่วอยู่ในความทรงจำ ภาพความตายที่เคยเฉียดผ่านย้อนคืนมาให้เห็น... แล้วตอนนั้นเองที่ความรู้สึกบางอย่างก็พลันถาโถม หน่วงหัวใจไปหมดจนแทบหายใจไม่ออก...

 

เขาเพิ่งจะมาเข้าใจทีหลัง ว่ามันคือสิ่งที่เรียกกันว่าความรู้สึกผิด

 

เสียงตะโกนโหวกเหวกของเหล่าลูกเรือยังคงดังลั่น แมวปิศาจตัวนั้นคำรามดังกึกก้อง ปัดป่ายกรงเล็บและหางสะเปะสะปะมั่วไปหมดจนเข้าใกล้ไม่ได้

หนังหูซ้ายของมันขาดวิ่น ดาบเปื้อนเลือดในมือของราล์ฟบ่งบอกได้ดีว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น

อาการบาดเจ็บทำให้สัตว์ดุร้ายขึ้นได้จริงๆ -- ลูกเรือหลายคนยังคงพยายามต่อสู้ เชือกเส้นหนาจับมัดตรึงได้หลายครั้ง หากก็ถูกเปลวไฟนั่นเผาทิ้งเสียทุกครั้งอย่างง่ายดาย ราล์ฟแค่นหัวเราะในลำคอเหมือนจะประชดประชัน พยายามเบี่ยงตัวหลบการโจมตีที่เล็งมาทางเขาเพียงคนเดียว

ปิศาจร่างยักษ์กระโจนเข้าหา กรงเล็บคมกริบเล็งไปยังไหล่ข้างนั้นที่เปื้อนเลือดแดงฉาน!

ความเจ็บปวดยังคงฉีกรั้งหัวใจ -- เจ็บปวดพอที่จะทำให้วลาดิเมียร์ลุกขึ้น พุ่งตัวเข้าใส่แมวปิศาจนั่นก่อนที่มันจะลงมือทำร้ายราล์ฟ!

“เฮ้ย! ไอ้เด็กเวร ทำอะไร---!!

ไม่มีเสียงตอบ เด็กหนุ่มผลักสัตว์ร้ายจนหงายลงไปกับพื้น มือสองข้างกำกระดูกคอเปล่าเปลือยนั่นไว้ไม่ให้แว้งกัดได้ แมวปิศาจดิ้นพราดกับการพันธนาการแบบไม่ให้ตั้งตัว มันส่งเสียงคำราม พยายามป่ายกรงเล็บเข้าใส่หากก็ช้าเกินไป!

 

แสงสว่างวาบ เปลวเพลิงพลันปะทุขึ้นมา และไม่ใช่จากปลายหางของปิศาจร้าย!!

 

วลาดิเมียร์ลืมไปหมดแล้วว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ -- มือทั้งสองข้างของเขาติดไฟลุกท่วม ลามไปถึงร่างของไอ้ปิศาจนั่นที่กำลังดิ้นอย่างทรมาน เปลวไฟใหญ่ปะทุสูงจนลูกไฟของแมวตัวนั้นกลายเป็นแค่แสงวูบวาบริบหรี่ เพลิงนรกแผดเผา ราวกับจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าให้สูญสิ้น!

ปิศาจร้ายกรีดเสียงแสบหู ดิ้นพล่าน

 

ไฟที่มันเคยใช้ กำลังจะคลอกมันตาย!!

 

“ไอ้เด็กนั่นมันอะไร!!

เสียงใครสักคนตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก เปลวเพลิงใหญ่กำลังลุกท่วมเด็กหนุ่มผิวซีดคนนั้น! แมวปิศาจที่พยศหนักอยู่เมื่อครู่เริ่มหมดแรงดิ้น ส่งเสียงกรีดร้องขาดเป็นห้วงๆ เหมือนสำลัก หากไอ้หนุ่มนั่นกลับไม่มีท่าทีจะเจ็บปวดเลยสักนิด!

ทุกคนยืนอึ้ง ไม่เว้นแม้แต่คาร์ลอสที่เพิ่งถูกลากขึ้นมาบนเรือ

ยกเว้นก็เพียงใครคนหนึ่งที่ตั้งสติได้

 

“เดี๋ยวก็ตายกันพอดีหรอกโว้ย! ไอ้เด็กเปรต!! พอได้แล้ว!!

 

ราล์ฟตะโกนด่าลั่น ลืมบาดแผลโดนกัดที่ไหล่ไปกะทันหัน เขาฉวยถังน้ำจากลูกเรือคนหนึ่งที่อึ้งค้างมาไว้ ก่อนที่จะปราดเข้าไปสาดใส่กองไฟบรรลัยกัลป์นั่น!

น้ำแค่ถังเดียวอาจจะดับไฟนรกนั่นไม่ได้ แต่ก็มากพอจะเรียกสติของวลาดิเมียร์ให้กลับคืนมา -- เด็กหนุ่มชะงักกึก มือที่กำแน่นอยู่คลายออก แล้วเปลวไฟที่ลุกโชนอย่างน่ากลัวเมื่อครู่ก็พลันหายวับไป เหลือทิ้งไว้เพียงร่างของแมวตัวนั้นที่กำลังนอนแน่นิ่ง ส่งเสียงสำลักเบาๆ อย่างสิ้นฤทธิ์

วลาดิเมียร์หอบหายใจหนัก ก้มลงมองมือตนเองที่สั่นระริก ไม่ทันเห็นราล์ฟที่เดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มจับหัวแมวตัวนั้นพลิกไปพลิกมาสำรวจบาดแผล เสียงครางแว่วๆ ทำให้รู้ว่ายังไม่ตาย

พื้นดาดฟ้าไหม้เป็นรอยกว้าง แต่ก็ไม่เสียหายมากอย่างที่เขาคิด

ราล์ฟถอนหายใจยาว ถึงจะเป็นปิศาจก็เถอะ แต่เห็นมันนอนกระตุกๆ ใกล้ตายแบบนี้เขาก็โกรธมันไม่ลงเหมือนกัน -- มือกร้านตบๆ ศีรษะนั่นเบาๆ หากสายตากลับจับจ้องไปยังไอ้คนข้างๆ ไม่กะพริบ วลาดิเมียร์เองก็เหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา เขาเงยหน้าขึ้น กวาดนัยน์ตาข้างนั้นมองไปรอบด้าน...

แววแปลกใจ...อึ้ง...ตระหนก...และอะไรอีกหลายอย่างปนเปอยู่บนใบหน้าของเหล่าลูกเรือโดยรอบ หลากหลายเกินกว่าที่เขาจะกล้ามองได้หมด ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเฮและถ้อยคำโหวกเหวกโวยวายตามประสาโจรสลัดที่อยู่เงียบๆ กันไม่ได้

“ชิบเป๋ง ไอ้เหมียวนั่นสิ้นสภาพเลยว่ะ”

“เมื่อกี้ไอ้เด็กผีมันทำอะไรของมันวะนั่น!

“ให้ตายเหอะ ล้มไอ้นรกนี่ได้ด้วยว่ะ!

“ปิศาจชัดๆ!

 

หัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น

 

“เอ้า จะนั่งรากงอกอีกนานมั้ย”

เสียงห้าวๆ ของกัปตันหนุ่มเรียกให้เขาเงยขึ้นไปมอง ราล์ฟกำลังยืนกอดอกอยู่ข้างๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินอ่านไม่ออกคู่นั้นทำเอาลมหายใจของวลาดิเมียร์ติดขัดขึ้นมากะทันหัน

“ใช้ได้นี่ไอ้หนู ไม่เบานี่” ผู้ชายคนนั้นหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนที่จะยื่นมือไปให้หมายจะช่วยพยุง หากวลาดิเมียร์กลับถอยกรูด ละล่ำละลักเสียงแหบ

“ข้า--- ข้าไม่ได้ทำ---”

ท่าทางนั่นเรียกให้คนทั้งเรือหันกลับมามอง ราล์ฟกะพริบตา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใบหน้าของวลาดิเมียร์ฉายเพียงแววหวาดกลัว... กลัวจัดจนสะท้อนไปถึงสุดขั้วหัวใจ!

 

“เมื่อกี้--- เมื่อกี้ไม่ใช่ข้า...ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!

 

 

xxxxxxxxxx





From Writer:

และวลาดตอนแรกๆ แลดูโมเอ้เนอะ... (me/ เอาไปเทียบกับที่มันโผล่มาในเรื่องเจ้าชายแล้วยกมือทาบอก คุณพระ...)

ไม่เกี่ยว แต่ดูทุกคนโฟกัสอิตะปู เอ๊ย! อิตาคาร์ลอสกันหมดเลย แย่งซีนพระเอกนะเนี่ย ตายแล้ว (เพราะตะปูมันบัดซบใช่มั้ย กร๊ากกกกกกกก แต่วูล์ฟก็รักมันนะ เอาจริงๆ  )

อ้อ เห็นคนถามหาอเล็กเซย์แวบๆ เดี๋ยวบทหน้าได้โผล่แน่ค่ะ 55+ ตอนนี้ก็โดนพาดพิงอย่างเดียวไปก่อนละกันนะพ่อหนุ่ม!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #588 fangy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 22:51
    คาร์ลอสเหมือนออกมาปล่อยมุข 5555 เฉียดตายกันไปอีก ตื่นเต้นดีแฮะ

    ส่วนวลาดก็....เฮ้อ ผ่านอะไรมาบ้างล่ะเนี่ยถึงได้เป็นขนาดนี้

    ผ่านมาสามตอน ได้แผลกันไปสามคน หนัก ๆ ทั้งนั้น ตะปูอักเสบนี่ไม่นับได้มั้ย 555



    ตัวตนราล์ฟแผ่ชัดมากถึงมากที่สุด แค่ตอนนี้ก็ทำเอาวลาดวิ่งเข้าไปช่วยได้แล้วด้วยซ้ำ ยังไม่ถึงวันเลยนะที่เจอกันน่ะ หึหึ แพ้ทางเขาสุดกู่แล้วนะวลาด ไม่สิ เรียกว่ากระตุ้นอะไรหลาย ๆ อย่างล่ะมั้ง โดยเฉพาะตาคู่นั้นล่ะนะ



    จำชื่อกับลักษณะคนได้ง่ายดีจัง ชอบ คนเริ่มโผล่มาเรื่อย ๆ แต่ยังดูออกว่าใครเป็นใคร ไม่งงดี
    #588
    0
  2. #529 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:01
    ชอบอ่ะ
    ชอบฉากวลาดมากอ่ะ
    อ่านแล้วมันลึกซึ้งง่ะ

    ชอบมาก
    #529
    0
  3. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 11:20
    สนุกมาก
    #463
    0
  4. #276 Dymiiry (@mbforever) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 01:44
    วลาดน่ารักกกกกกกกกกก
    #276
    0
  5. #208 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 12:55
    :::มึ๊นนนนน มึน ค่ะ คุณลูกเรือ 

    คุณกัปตันก็ห่วงผิดประเด็นนะคะ เล่นซะคนอ่านฮากระจาย
    #208
    0
  6. #187 ซาลาเปาเยเย่ (@bai-toey555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 12:22
    คอมเม้นต์ล่างๆแลดูสนใจอีตาตะปูเป็นพิเศษนะคะ555555 (ฮา) 
    วลาดคุง ไหงกลัวไฟอย่างงั้นล่ะ ไม่กี่ปีให้หลังรู้สึกหนูแทบจะเผาเอาๆๆๆเลยนะ กร๊ากกกกก
    #187
    0
  7. #77 cuteymummy (@cuety) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2555 / 17:21
    แอร๊ยยย<br />
    มันแอบปลื้มทำไมวลาดน่ารักขนาดเนี้ยยยยย<br />
    ชอบอ่ะ<br />
    แบบแอบมีปมเล็กๆ55<br />
    <br />
    #77
    0
  8. #41 bloodyNigth (@gift_y) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2555 / 19:38
     คาร์ลอสแมร่งกวนได้ใจ

    ระหว่างสู้ยังจะกลัวเจ็บแผล

    เอิ่ม... โดนใจแบบแปลกๆค่ะ!!!
    #41
    0
  9. #40 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 13:47
    จำได้ว่าตอนเรื่องเจ้าชาย คอมเมนท์ก็น้อยเหมือนกันนะคะ ตอนแรก ฮา


    V
    V
    V
    V
    #40
    0
  10. #39 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 22:09
    เกร๊กลอส!!!!!!! (//ปักป้ายเชียร์เจ้าค่ะ!!!)
    หนูวลาด ใสซื่อโมเอะ ตอนนี้เป็นเคะไร้เดียงสา แต่โตไปหนูจะเป็นเคะยั่วสินะค่ะ!? (//โดนกัปตันไล่ฟัน)

    แต่ช่างมันไปก่อนตอนนี้เรารัก ตะปู!!!!! คุณตะปูขา~~~ ไอเลิฟยู (//โดนตะปูทิ่ม)
    กัปตันหล่อเว่อร์ หล่อเว่อร์ เว่อร์ เว่อร์!!!!! จริงๆะเออ!~ ชอบซีนที่เข้าไปช่วยหนูวลาดอ่ะ! เท่ห์~~ -////-

    แล้วทำไมหนูวลาดกลัวไฟอ่ะ เห็นตอนเจ้าชายนี่ทำบาโฟเกือบตาย 555+

    แต่อเล็กเซ่นี่คงเป็นหนูน้อย น่ารักๆ โชตะๆ โมเอ้ๆๆ แบบร้ายๆหน่อยชิมิค่ะ!? (จินตนาการล้วนๆ!!)
    แล้วไรท์เตอร์อย่าทำร้ายเหมือนคราวบาโฟอีกนะค่ะ T^T ข้อร้อง~~~


    (เรื่องนี้เม้นท์น้อยเนอะ -o-)

    ปล.เป็นหอยกาบเกาะท้ายเรือต่อปาย~~~~~

    #39
    0
  11. #38 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 19:40
    คาร์ลอสแม่มกวน
    "ตายยัง"
    ถามมาได้ =w=;

    "เกร็ก จับฮันส์ไว้ อย่าให้มั้นโดดตามลงไปเชียวนะเว้ย!"
    อุกรี๊ด
    ต้องฮันส์คนเดียวด้วยนะฮ้า
    คู่นี้เข้าซีนเด่นมาสองตอนละ
    กลบอิตาพระเอกหมด

    วลาดกลัวไฟเรอะ???? ความทรงจำฝังลึก????
    เพราะตรงคำว่า "ปิศาจ" ชัวร์
    #38
    0
  12. #37 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 17:02

    ทำไมวลาดกลัวการใช้เวทย์ล่ะ  คาร์ลอสก็ยังเด่นต่อไป อาเมน

    #37
    0
  13. #36 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 16:29
    วลาดเป็นอะไรทำไมถึงกลัวแบบนั้นหละเกิดอะไรขึ้น  แล้วราล์ฟจะทำยังไงต่อไป
    ก็ยังมีฮาส่งท้ายนะครับวูฟ
    #36
    0
  14. #35 Ja_TR (@angela) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 20:53
    เรื่องนี้เปิดมาก็แบบบู๊ตั้งกะต้นเรื่อง -o-
    เห็นวลาดแล้วก็นะ...เวลาไม่กี่ปีทำให้คนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ???
    กัปตัน หล่อว์คร่ะ หล่อมว๊ากกกกกกกกกก *จุ๊บกัปตัน*
    และอิตะปูก็ยังคงเป็นที่กล่าวขานอยู่อย่างไม่จำกัดกาล อาเมน...//ผิดประเด็น//
    #35
    0
  15. #34 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 20:27
    แลดูวลาดจิตตกมว้ากกก
    เฮ้ยๆ ตั้งสติหน่อยเซ่วลาดเอ้ย ทำคนอื่นเจ็บไหมนั่น

    ตะปู...อืม อิตาตะปูมันจอมแย่งซีนจริงๆล่ะ -0-;
    ราล์ฟ...คุณกัปตัน♥ นายโผล่มาได้บทพระเอกขี่ม้า(เรือ?)ขาวมาก 555


    รอตอนต่อไปค่าาา
    #34
    0
  16. #33 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 20:18
    มาเเล้ววลีเด็ดประจำเรื่อง กัปตันหอกหัก!!//หลบดาบ
    เเหม เเต่ถึงจะหอกหักก็หล่อนะค๊า ม๊วฟ
    โอยยยย อิหนูวลาดตอนนี้โมเอ๊--โมเอ้ อยากกอดปลอบเป็นที่สุด!!!(ใครหนอช่างทำให้มันเเร่ดได้...//เหล่บางคนบนเรือ**โดนตบ**)

    เเละฉากนี้ที่เราสำลักลม
    ตะปูดิ่งทะเล!!!!!//เหยด เดี๋ยวสนิมกินไปมากกว่านั้นฮันส์เเย่เลยนะคะพี่!!!!*หลบค้อน*
    พี่ขา หนูขอรักนังตะปูด้วยคน อ๊างงงงงงง

    อนึ่ง...มาดามสุดเริ่ด...ซักวันมาดามจะเป็นนางเอกของเรื่องนี้!!!!//วิ่งหนีพระเอก

    เกาะหางเสือ//เเละลวนลามต้นหน//รอตอนต่อไป อุฮี๊!!!!!!!!//ฮันส์ต่อยดับ
    #33
    0