P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 4 : ♦ 2 ♦ ในทะเลมีอะไรมากกว่าสัตว์น้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    26 มิ.ย. 58

 

 

 Chapter 02

ในทะเลมีอะไรมากกว่าสัตว์น้ำ

 

 

 

 

ถ้อยคำหยาบโลนเสียดหูดังระงม

เสียงตะโกนด่าทอดังสะท้อนไปมาอยู่ในหู คนที่โตเกินวัยรุ่นไปแล้วเลิกร้องไห้คร่ำครวญ ด้วยรู้ดีว่ามันรังแต่จะพาความเจ็บปวดมาให้ กลิ่นเหม็นสาบคละคลุ้งไปทั่ว ปนเปไปกับกลิ่นเน่าของบาดแผล

ประตูเหล็กถูกเปิดออก แล้วชายฉกรรจ์ร่างยักษ์คนหนึ่งก็เหวี่ยงตัวเด็กชายเข้าไปในกรงขัง กลิ่นยาสูบฉุนจัดระมาตามลมหายใจ หยดเหล้าเปรอะแสบไปหมดจนอยากจะกรีดร้อง แล้วมือหยาบกร้านนั่นก็ปิดประตูเหล็กงับลงอย่างแรง

ฝ่าเท้าทั้งสองข้างเป็นแผลใหญ่ รอยไฟไหม้ที่เหมือนจะหายดีแล้วปอกเปิกไปหมด เด็กชายกอดตัวเองแน่น ซุกตัวเข้ากับผนังเรือ เบียดแนบไปกับร่างของเด็กอีกหลายคนที่ประสบกับชะตากรรมเดียวกัน

เด็กคนหนึ่งข้างๆ เขากำลังร้องไห้

เขาคว้าตัวเด็กร่ำไห้คนนั้นมากอดปลอบ -- เปล่า เขาไม่ใช่นักบุญ เขาไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ ไม่ได้เข้มแข็งอะไร... ก็แค่ต้องการโอบกอดใครสักคนแล้วร้องไห้บ้างก็เท่านั้น

ภาพรางเลือน เด็กคนนั้นหยุดร้องไห้แล้ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาที่ยังสะอื้นไม่หยุดท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงตะเกียงสลัวห่างไกลที่พอจะฉายให้มองเห็นได้

เด็กคนนั้นกระซิบเสียงแหบแห้ง ขาดๆ หายๆ เป็นห้วงๆ ราวกับไม่มีน้ำสัมผัสผ่านลำคอมาหลายวัน

 

 

“ข้า... คัต...”

 

 

...

 

 

ครืน!!

 

 

วลาดิเมียร์สะดุ้งตื่นสุดตัว นัยน์ตาเบิกโพลง เหงื่อซึมชื้น เสียงโครมครามดังแว่วเข้ามาในหู... ก่อนจะสำเหนียกได้ว่ามันคือเสียงคลื่นแรงที่โหมกระทบตัวเรือ เด็กหนุ่มหอบหายใจหนัก เม้มริมฝีปากแน่น เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองแรงๆ แล้วพ่นลมหายใจยาวเหยียด

ความเป็นจริงที่ไม่อยากจะจำกำลังย้อนกลับมาเล่นงาน

วลาดิเมียร์กัดฟันกรอด ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ลืมมันไปได้แล้วแท้ๆ... เด็กหนุ่มยกมือขึ้นทึ้งผมสีเงินของตัวเองแรงๆ ราวกับจะระบายอารมณ์ แต่สุดท้ายมันก็มีแต่เขาที่เจ็บหัว ไม่มีอะไรดีขึ้นมาและไม่มีใครรับรู้

นัยน์ตาสีน้ำทะเลข้างนั้นเหลือบมองประตูที่เปิดกว้าง

ก็รู้ว่าไอ้พวกโจรสลัดแบบนี้คงไม่มีวันประมาท และคงไม่ปล่อยดาดฟ้าเรือให้เปล่าโล่งโจ้งโดยไร้เวรยามเฝ้าคุม แต่จะให้เขานอนตอนนี้ก็ดีแต่จะฝันร้ายเปล่าๆ
 

วลาดิเมียร์แลบลิ้นใส่อากาศ ตรงที่ใครบางคนเคยมานั่งคุยกับเขาเมื่อตอนกลางวัน

 

 

เขาเป็นเด็กดี

แต่ไม่ได้แปลว่าจะต้องเป็นเด็กดีตลอดเวลา

 

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

เสียงเคาะประตูห้องพักดังแผ่วเบาเมื่อเทียบกับเสียงคลื่นภายนอก แต่ก็ดังพอจะเรียกให้คนที่ยังไม่หลับอย่างเกรกอรี่ให้หันไปมองได้ เขากวาดมองเพื่อนร่วมห้องอีกหลายชีวิตแล้วก็กลอกตา ไอ้พวกนี้พอถึงเวลาหลับก็หลับเป็นตายกันจริงๆ

หัวหน้าลูกเรือหนุ่มเดินไปเปิดประตู

“กัปตัน?” เขาเลิกคิ้วสูง “มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล๊า” ราล์ฟยักไหล่ หัวเราะเบาๆ “นอนไม่หลับเลยมาดูว่ามีใครตื่นอยู่ร่วมชะตากรรมกับข้ามั่ง”

“โห เหตุผล” เกรกอรี่หลุดขำพรืด “เหลือข้านี่แหละ อเล็กเซย์เพิ่งขอตัวไปหลับเมื่อกี้ ส่วนที่เหลือนอนตายซากกันอยู่ในห้อง -- ให้ไปปลุกมันไหม”

“ไม่เอาว่ะ ปลุกคนหลับโคตรบาป” ราล์ฟส่ายศีรษะ น้ำเสียงแฝงแววขบขัน เขาเอนหลังพิงกับกรอบประตูพลางหยิบไพ่ขึ้นมาสำรับหนึ่ง “ถ้ายังไม่หลับ แกมาเล่นไพ่กับข้าดีกว่าว่ะ”

“งั้นข้าไม่ปลุกอเล็กเซย์แล้ว ปล่อยมันหลับไปเหอะ” เกรกอรี่หัวเราะขำ เดินตามออกไปที่ทางเดินแล้วปิดประตู “ข้าเล่นไพ่กับใครก็ได้ที่ไม่ใช่ไอ้เด็กเคบินบอยนั่น--- เซียนพนันชัดๆ”

“เออ จริง” อีกฝ่ายหัวเราะตาม ตั้งท่าจะเดินนำไปหาที่เล่นสว่างๆ กว่านี้ แล้วฉับพลันนั้นเองที่เสียงอะไรบางอย่างดังกระทบโสตประสาท

“ได้ยินเสียงอะไรไหม” เกรกอรี่เปรย ในขณะที่กัปตันหนุ่มกำลังขมวดคิ้วเข้า เสียงอะไรบางอย่างกำลังแทรกแว่วผ่านมากับเสียงลมและคลื่น -- เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ดังกว่าเดิม และคราวนี้ทั้งสองคนถึงกับเผลอหันกลับมาสบตากันอย่างรวดเร็ว

 

 

ใครบางคนกำลังกรีดร้อง!

 

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ทะเลยามค่ำคืนน่ากลัวอย่างที่คิด

วลาดิเมียร์เบ้หน้า เขาอาศัยอยู่บนเรือ ล่องไปกลางทะเลแบบนี้มาตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสิบขวบ แต่ดูเหมือนว่าความคิดเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด ทะเลตอนกลางคืนน่ากลัวเป็นบ้า

ผืนฟ้าสีดำสนิททาทาบไปด้วยก้อนเมฆหนาจนมองไม่เห็นดาว แสงจันทร์รำไรทอให้เห็นแค่จางๆ ในขณะที่สายลมกำลังพัดโถมรุนแรง คลื่นลูกใหญ่สาดซัดกระทบลำเรือจนยืนแทบไม่อยู่ วลาดิเมียร์เม้มปากแน่น เขาเหลือบมองโจรสลัดสองสามคนบนดาดฟ้าแล้วก็ถอนหายใจ ผละตัวออกจากถังที่หลบซ่อนอยู่แล้วกลับลงไปด้านล่าง

มีคนคุมที่ดาดฟ้า แต่ในครัวกลับว่างเปล่า

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อเห็นลังไม้ขนาดใหญ่ ขนมปังแข็งๆ เรียงรายอยู่ในนั้นชวนให้ท้องร้องขึ้นมา จะว่าไป เขาก็ไม่ได้กินอะไรมาหลายมื้อแล้ว...

 

แค่นิดเดียว...คงไม่ผิดสังเกตหรอก...

 

“เมี้ยว---”

วลาดิเมียร์สะดุ้งเฮือก มือที่จะเอื้อมไปหยิบขนมปังกระตุกกลับทันที เขาเหลือบสายตากลับไปมอง แมวสีน้ำตาลอมส้มตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่ธรณีประตู และกำลังจ้องเขาเขม็ง

“ไอ้แมวบ้า” เด็กหนุ่มพึมพำ หัวใจเต้นรัวไปหมดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหันกลับไปเปิดผ้าที่คลุมกล่องใบอื่นๆ ดูอย่างอดไม่ได้ -- ขนมปัง เนื้อแห้ง ปลาแห้ง... มีอะไรอีก...

“เมี้ยว---”

“วะ อะไรนักหนาเนี่ย” วลาดิเมียร์สะดุ้งอีกรอบ หันกลับไปแยกเขี้ยวใส่อย่างหงุดหงิด ไอ้แมวเวรนี่ก็ขยันทำเขาตกใจ แล้วตอนนั้นเองที่เด็กหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่ง ขมวดคิ้วมุ่นเข้า

ระยะห่างมัน...ลดลง?

บ้าแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องผี -- วลาดิเมียร์ปลอบใจตัวเองว่ามันคงเดินมา ถึงจะท่านั่งเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้วก็เถอะ แต่เขาอาจจะตาฝาด... กลัวไอ้โจรสลัดพวกนี้จนหลอนไป...เอง...

 

 

“เฮ้ย!!

 

 

 

เด็กหนุ่มร้องลั่น ถอยหลังกรูดทันทีเมื่อหันกลับมาเห็นไอ้แมวตัวนั้นกำลังนั่งอยู่บนกล่องเบื้องหน้าเขา! วลาดิเมียร์ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่ว่าซีดอยู่แล้วซีดลงยิ่งกว่าเดิมอย่างน่ากลัว

ไอ้แมวนั่น...มันยิ้ม...

ฉิบหาย! แมวยิ้ม!! แมวยิ้มได้ว่ะครับ!!

ฉับพลันนั้นเองที่วลาดิเมียร์รู้จักคำว่ากลัวขนหัวลุกอย่างถ่องแท้ เด็กหนุ่มอ้าปากพะงาบๆ หากไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา แข้งขาพานจะหมดเรี่ยวแรงไปเสียหมด เหงื่อซึมชื้นเต็มแผ่นหลังอย่างควบคุมไม่อยู่

แมวตัวนั้นยิ้ม...ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ กระโดดลงจากกล่องเหมือนลอย แล้วเยื้องย่างตรงมายังเขา

 

สาบานได้ เขากะพริบตาแค่ทีเดียว...จริงๆ

 

 

โครม!!

 

เสียงประตูกระแทกผนังดังลั่น ก่อนจะตามมาด้วยร่างผอมๆ ของเด็กหนุ่มที่วิ่งพรวดพราดออกไป! ความตระหนกไหลปราดผ่านหัวใจแล้วลามไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เขากรีดร้องลั่น หัวสมองขาวโพลนไปหมด ไม่สนอีกแล้วว่าไอ้พวกโจรสลัดนั่นจะลงโทษอะไรเขาบ้าง!

เสียงคำรามก้องดังไล่หลังมา วลาดิเมียร์ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองด้วยซ้ำ เขาวิ่งด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในหัวไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการหนี... หนีปิศาจตัวนั้นให้พ้น!!

เด็กหนุ่มไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าวิ่งออกมาถึงดาดฟ้า รู้อีกทีก็ตอนที่ชนโครมเข้ากับใครอีกคนจนกลิ้งตามไปด้วยกันนั่นแหละ วลาดิเมียร์ครางเบาๆ ด้วยความเจ็บ ส่วนคนโดนชนก็ส่งเสียงสบถขรมดังแว่วมาแต่ไกล

 

“โอ๊ย ตาบอดรึไงวะ ไอ้--- อ้าว ไม่ใช่ว่าแกโดน ขัง อยู่ข้างล่างเรอะ”

วลาดิเมียร์หันกลับไปมอง ชายคนนั้นเองก็มองกลับมาเหมือนจะรอคำตอบ -- อีกฝ่ายเป็นหนุ่มผิวเจือไปทางเหลือง ตัวไม่สูงนัก อาจจะเตี้ยกว่าเขาด้วยซ้ำไป แต่ด้วยรูปร่างสันทัดทำให้ดูแข็งแรงกว่ากันเยอะ ผ้าสีแดงจัดคาดทับเส้นผมยาวสีดำสนิทที่ยุ่งไม่เป็นทรง หากก็ปิดรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่ขมับขวาไม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีหม่นพาดอยู่บนบ่า เผยให้เห็นสร้อยเส้นใหญ่ที่คล้องเข็มทิศและแหวนสีแดงวงหนึ่งบนแผ่นอกกว้าง

เหมือนจะชื่อฮันส์หรืออะไรสักอย่าง วลาดิเมียร์จำได้ไม่แม่นนัก และสมองเขาก็ไม่พร้อมพอจะมานั่งประมวลผล เด็กหนุ่มรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น ละล่ำละลักเสียงแหบ

 

“ช่วย--- ช่วยด้วย!

“หือ อะไร” ฮันส์ถาม แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบ เสียงคำรามกึกก้องก็ดังมาจากด้านหลัง ชายหนุ่มหันขวับ ก่อนที่นัยน์ตาเรียวสีถ่านจะเบิกกว้าง อ้าปากค้าง

 

 

“ฉิบหาย!

 

 

ภาพเบื้องหน้าพวกเขาคือแมว...แมวขนาดเท่าเสือตัวยักษ์ๆ นัยน์ตาสีโลหิตกลอกไปมาอยู่ในเบ้าลึกโหล ก่อนจะจ้องเขม็งมายังพวกเขา ผิวหนังหยาบกร้านไม่มีขนเป็นสีแดงเพลิงหุ้มแนบกระดูกช่วงอก หากลำคอและขาทั้งสี่กลับมีเพียงโครงกระดูกเปลือยเปล่า เปลวไฟลูกใหญ่กำลังลุกโพลงอยู่เหนือปลายหางที่มีแต่กระดูกสีเปรอะเปื้อน...

วลาดิเมียร์ตัวแข็งทื่อทันทีที่เห็นร่างตรงหน้าอย่างเต็มตา

ลมหายใจดังฟืดฟาดน่าขนลุก แมวตัวนั้นแสยะรอยยิ้มกว้างได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขี้ยวสีอมเหลืองคมกริบยาวออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

 

เขาสัมผัสได้... กลิ่นเหม็นเน่าของความตาย เสียงร่ำไห้อย่างสิ้นหวังลอยออกมาจากแมวปิศาจตัวนั้น!

 

ร่างใหญ่ยักษ์โจนตัวเข้าหา ฮันส์สบถพรืด ผลักคนข้างๆ ถอยหลบไปแล้วยกแขนขึ้นรับกรงเล็บมรณะ! เชือกเส้นแข็งหนาที่พันอยู่รอบท่อนแขนขาดวิ่น ลากกรีดไปถึงผิวเนื้อ หากชายหนุ่มกลับไม่ใส่ใจ เขาเพียงก้มตัวหลบกรงเล็บอีกข้างแล้วจิกนิ้วลงกับหนังหุ้มกระดูกนั่น ก่อนจะกระแทกเข่าเข้าที่กระดูกก้านคอ!!

เหมือนจะสำเร็จ -- แต่ไม่ -- ฮันส์ล้มโครมเมื่อสัมผัสได้แต่อากาศเปล่าๆ ส่วนแมวปิศาจร่างยักษ์กลับไปโผล่อยู่ที่อีกด้านเสียอย่างนั้นโดยไร้บาดแผล

“คนอื่นล่ะ!” วลาดิเมียร์ตะโกนถามลั่น ฮันส์ส่ายศีรษะ แยกเขี้ยว

“ลงไปข้างล่างหมดแล้ว เหลือข้าคุมหางเสืออยู่คนเดียวนี่แหละ บ้าเอ๊ย!” ชายหนุ่มกัดฟันกรอด มือกุมแขนที่โชกเลือดของตัวเองพลางขยับตัวถอยหลัง “เดี๋ยวข้าล่อมันเอง แกไปตามกัปตันมา!

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ แต่ทันทีที่ขยับตัว ไอ้แมวปิศาจตัวนั้นที่ยืนรอดูเชิงอยู่นานก็กระโจนเข้าใส่ทันทีราวนกรู้!!

“เฮ้ย!!

“ไอ้เด็กผี!!” ฮันส์ร้องลั่น ปราดเข้าไปช่วย หากเป้าหมายกลับแสยะยิ้มแล้วตวัดเปลวเพลิงที่ปลายหางเข้าใส่! ฮันส์เบี่ยงตัวหลบ สบถขรม วลาดิเมียร์เองก็สบถยาวเหยียดด้วยภาษาบ้านเกิด พยายามใช้โซ่ที่คล้องแขนตั้งรับกรงเล็บแหลมอย่างทุลักทุเล

 

เปรี้ยง!!

 

ค้อนเหล็กถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากลางกะโหลกศีรษะ แมวปิศาจกรีดเสียงลั่นอย่างเจ็บปวด ก่อนจะหายตัวไปปรากฏอยู่ใกล้เสากระโดงไกลออกไป วลาดิเมียร์หอบหายใจหนัก มองหน้าชายผมแดงผู้มาใหม่แล้วละล่ำละลักคำขอบคุณแทบไม่ทัน

“ข--- ขอบคุณ---” เกือบตายแล้วมั้ยล่ะ เวรเอ๊ย

“ถ้าจะขอบคุณ พยุงข้าทีเหอะ แผลตะปูทิ่มอักเสบชัวร์” ชายคนนั้นสบถพลางสะบัดเท้าซ้ายที่ถูกพันอยู่ใต้ผ้าพันแผล มือก็เก็บค้อนเข้ารวมกับอุปกรณ์ช่างที่ข้างเอวแล้วคว้าดาบสั้นที่เบากว่าออกมาแทน

“คาร์ลอส” ฮันส์เลิกคิ้ว พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน “ทำไมยังไม่หลับวะ”

“หิว มาหาของกิน” คาร์ลอสตอบหน้ามึนๆ พลางเกาเคราตัวเองเบาๆ “แต่ไอ้หง่าวนั่นไม่เห็นน่ากินเลย”

“ไอ้แมวเสลดเป็ดนั่น---” วลาดิเมียร์เปรยเสียงแหบ นัยน์ตาจับจ้องไปทางแมวปิศาจที่ทำท่าเหมือนกำลังพองขนขู่ เสียก็แต่มันมีแค่หนังกับกระดูก ไม่มีขน... “---มันตัวบ้าอะไร!

“ปิศาจน่ะ” ฮันส์เบ้หน้า หากสายตายังไม่ละจากเจ้าสัตว์ร้าย “อยู่บนทะเลก็เงี้ย เจ้าไม่เคยเจอเรอะ”

“เจอ” วลาดิเมียร์ทำหน้าย่น “แต่ไม่ใช่นังเหมียวผีหลอกนี่”

นังเหมียวผีหลอกแยกเขี้ยวขู่ฟ่อราวกับฟังออก ทำเอาเด็กหนุ่มถอยหลังพรืด หน้าซีดลงไปถนัดตา คาร์ลอสมุ่นคิ้วเข้า มองไอ้ตัวที่ตั้งท่าจะโจมตีอีกรอบแล้วยกมือขึ้นเสยเส้นผมสีแดงของตัวเอง เอ่ยเสียงเรียบๆ ด้วยประโยคที่ฮันส์เคยพูด

“แกไปเรียกกัปตัน”

“ไม่บอกก็กำลังจะไป” เด็กหนุ่มพึมพำ ก้าวถอยหลังช้าๆ ไปทางบันได ปิศาจตัวนั้นกวาดนัยน์ตาลึกโหลมองอย่างมาดร้าย คาร์ลอสรีบพุ่งตัวเข้าไปหา เบนความสนใจของร่างยักษ์ให้หันกลับมามอง ก่อนที่ดาบแหลมจะเหวี่ยงเข้า หมายจะปักลงกลางอกซูบๆ มีแต่กระดูกนั่น!

เคร้ง!

กรงเล็บแหลมกระทบดาบ คาร์ลอสชะงัก บวกกับแผลที่เท้าที่ทำให้เสียศูนย์ เปิดช่องว่างที่ไม่ควรจะมีให้แมวร้ายโถมเข้า เขี้ยวแหลมเล็งเหนือต้นคอ!

 

“คาร์ลอส!!

 

 

 

 

xxxxxxxxxx





From Writer:

เอนท์ติดแล้วค่าาาาา!!

ดีใจจัดจนนั่งอัพมันทุกเรื่อง 555+ อัพแฟนเพจแล้วด้วยค่ะ เข้าไปดูกันได้นะ ไปเม้าธ์กะเค้าได้ จะอัพรูปอัพข่าวสารอะไรให้เรื่อยๆ น้า :D >> http://www.facebook.com/the.wolf.zaa


ณ จุดนี้...ขอตัวไปกรี๊ดต่อก่อนล่ะค่ะ!!   *โบกธงปลิวไสว~*

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #528 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 13:59
    ลูกคะลูก..
    พวกลูกกำลังจะถูกงาบนะลูกนะ!
    ทำไมรีแอคท์ลูกถึงฮาวะคะ เอาตัวรอดก่อนสิลูก!!!!
    #เครียดค่ะแต่ไม่รู้ทำไมขำ rofl
    #528
    0
  2. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 11:17
    สนุกมาก
    #462
    0
  3. #397 Pepper (@lovery1859) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 15:18
    เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม ก็เลยตามว่างั้นเหอะ//หรือมันเป็นมาอยู่แล้วหว่า?
    #397
    0
  4. #280 แว่นคุง -_- (@3090) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 21:30
    คาร์ลอสมันจะเป็นบาดทะยักตายมั้ยวะนี่... //ไม่ได้ห่วงเจ้าเหมียวผีนั่นเลยแม้แต่น้อย
    #280
    0
  5. #275 Dymiiry (@mbforever) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 01:41
    เเมวท่าทางน่ารักนะ><
    #275
    0
  6. #207 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 12:47
    :::คาร์ลอส เธอแมนมาก>////<
    #207
    0
  7. #186 ซาลาเปาเยเย่ (@bai-toey555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 12:19
    แมวเสลดเป็ด... หาคำด่าได้สะใจมากค่ะ=w= // ทำไม~ทำไม ฉากแผลตะปูอักเสบถึงได้แย่งซีนตัวเอกขนาดนี้5555555555 
    #186
    0
  8. #32 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 19:31
    อ่านแล้วสะดุดหลุดฮากับไ   อ้ที่บอกว่า "แผลตะปูอักเสบชัวร์"
    ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
    กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ดูเหมือนการพมกันของหัวหน้ากับวลาดจะไม่ได้เป็นไปด้วยดีนะเนี่ย คริๆ
    #32
    0
  9. #25 RoMiO&JuLieTTe (@crazygirlgod) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 21:37
    รักวลาด และแอบสะพรึงที่เหลือเบาๆ

    แม้แต่ในเรื่องที่วลาดเป็นพระเอก(?) ท่านก็ยังอนถ(ฮะ?)


    รอพี่วูล์ฟอัพตอนต่อไป

    ป.ล. รักเจ้าชายล่ะ <<ผิดเรื่อง *โดนตบ
    #25
    0
  10. #24 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 13:59
    จอดมั้ยเนี่ย แล้วไม่มีใครได้ยินเสียงเลยเหรอ 
    รีบมาต่อนะครับ
    #24
    0
  11. #22 rin199742 (@rin199742) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 12:57
     สามคนนี้มันจะรอดไหมเนี่ย
    #22
    0
  12. #21 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 10:07

    วลาด แกจะรอดมั๊ยเนี่ย  คาร์ลอสจะเป็นไรมั๊ย

    #21
    0
  13. #20 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 22:02
    รู้สึกตอนนี้วลาดใสซื่อจังแหะ = [  ] =;;;;
    แต่อีกไม่กี่ปีหนูก็จะ ไม่ค่อยโมเอ๊ ไม่เป็นเด็กดีแล้วอ่ะ! (แต่ยังไงก็รักนะเออ~!)

    ปล.ตอนนี้วลาดยังไม่ใช้เวทย์ไฟรึ?!
    #20
    0
  14. #16 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 19:18
    ฮันส์กับคาร์ลทู่เรศไม่ไหวละค่ะ ก๊ากกกกกกกก
    คนนึงก็ไปยิงกระต่าย(เเถมไม่ล้างมือ?//เข่าตอก) อีกคนก็...อะไรกันคะ นังตะปู๊ววววววววววว!!!!!!//ค้อนฟาด
    เเอบสงสารวลาดนิดๆ...อาห์ นี่สินะ ส่วนหนึ่งของการเสี้ยมให้วลาดสะด่อยได้ยิ่งขึ้น...#ผิด

    เเต่ตอนนี้ นายโมเอ๊อยู่นะ วลาดิเมียร์ ลวอฟ มั๊วะ!

    อนุึ่ง...คนหล่อสองคนคะ พวกคุณออกมาสะด่อยกันเบาๆชิมิๆ//โดนตบ

    เเละก็...มาดามขราาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!
    รอตอนหน้าค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    ปล.ถึงเม้น24 เมียขา...จ่ายส่วนของผัวด้วย//โดนตบ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 พฤษภาคม 2555 / 15:24
    #16
    0
  15. #15 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 19:05
    คาร์ลอสสสสส
    ทำไมเอ็งอนาถได้ขนาดนี้ล่ะเนี่ยพ่อคุณเอ้ยยยย
    ฮันส์ก็อีกคน ไป..ในเวลาแบบนี้เนี้ยนะ!?

    แต่ดูเหมือนอนาถสุดคงเป็นวลาดแหะ -____-;



    ค้าง ค้างงง ค้างมากกกก แย๊กกกก
    พี่วูฟอัพด่วนนนน //งอแง//
    #15
    0