P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 47 : ♦ 42 ♦ หนึ่งในคำที่พูดออกมาได้ยากที่สุดคือคำปฏิเสธ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 พ.ย. 57

 
 
Chapter 42
หนึ่งในคำที่พูดออกมาได้ยากที่สุดคือคำปฏิเสธ

 

  

 

ไม่ต้องทดสอบหรอก แค่มองด้วยตาก็รู้ว่านรก

ราล์ฟนึกเกลียดตัวเองที่ไม่ได้หาข่าวของทะเลคลั่งให้มากกว่านี้ รู้แต่ว่ามันเป็นอาชญากรอันดับหนึ่งที่กองทัพเรือต้องการตัว สังหารหมู่โจรสลัดกลุ่มใหญ่ๆ มาแล้วหลายกลุ่มโดยไม่คิดจะปิดบังหลักฐาน ทุกครั้งไม่เคยมีใครรอดชีวิต แต่เขาไม่ได้สืบต่อว่าแต่ละคนตายอย่างไร ใช้เวลานานแค่ไหน และระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

งูสีดำระบุสายพันธุ์ไม่ได้กว่าสามสิบตัวลอยฉวัดเฉวียนอยู่ในอากาศ คอยพุ่งเข้าใส่ทันทีที่มีใครออกมาจากที่หลบซ่อน

เท่าที่เคยฟังจากนากาอิน เวทของทะเลคลั่งเป็นพันธะปิศาจ ลักษณะน่าจะเป็นอย่างเดียวกันกับเกรกอรี่คือมีพื้นฐานมาจากตัวปิศาจ ไม่ใช่ตัวคนใช้ ถ้าเข้าถึงตัวคัตวาได้น่าจะทำอะไรได้ง่ายขึ้น

เหยี่ยวตัวหนึ่งบินวนอยู่เหนือหัว สูงขึ้นไปอีก บนร่างกายนั่นก็ยังมีรอยสักเหลืออยู่ไม่รู้ตั้งกี่สิบลาย ไอ้บ้านี่ทำพันธะไว้กับปิศาจกี่ตนกัน...

แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้

“คิดจะหลบแบบนั้นไปถึงเมื่อไร”

คัตวาเปรยเสียงต่ำๆ หลังจากยืนรออยู่ได้สักพัก ท่าทางไม่แยแสอะไรนัก คงเพราะโจรสลัดแค่สามคนกับผู้หญิงอีกหนึ่งมันไม่ครณามือเท่ากับโจรร้ายกว่าร้อยหัว แต่คัตวาก็ยังคงเป็นคัตวานั่นแหละ กระแสเสียงกรุ่นๆ บ่งบอกชัดเจนว่าเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแล้ว

“ทำไมเจ้ายังไม่ฆ่าพวกข้า”

กัปตันหนุ่มเสี่ยงถามออกไปพลางกระชับดาบเข้ามือ แต่ยังไม่ยอมออกจากโขดหินที่ซ่อนตัวอยู่ คัตวาเลิกคิ้วขึ้นนิด แค่นเสียงดังเหอะ

“จะร้องขอชีวิตหรือไง”

“เปล่า แค่ไม่คิดว่าเจ้าจะ... ใจดี”

คิ้วกระตุกวูบ แล้วงูตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาฉกเขาจากทางด้านบน แหวกอ่านอากาศมาอย่างรวดเร็ว หากสัญชาตญาณโจรสลัดกลับไวกว่า ราล์ฟตวัดดาบสั้นในมือตัดผ่านหัวสีดำสนิทนั่นทิ้งก่อนจะทันเข้าถึงตัวเขา สายตาลูกป่ารีบพิจารณาอย่างรวดเร็ว... รูปร่างนั่นแยกไม่ออกว่ามีพิษหรือไม่ แต่จากวิธีการโจมตีและจำนวน ถึงมีพิษก็คงไม่ร้ายแรงมากนัก

ส่วนลำตัวหล่นตุบลงกับพื้น ดิ้นกระดุกกระดิกอยู่ไม่กี่วินาทีก็กลายเป็นฝุ่น ลอยวูบกลับไปยังเจ้าของ

 

โกรธเหมือนเด็ก ใจร้อนอย่างเด็ก เคียดแค้นแบบเด็กๆ

อีกฝ่ายต้องการฆ่า ส่วนเขาต้องการแค่พาคนของเขาหลบฉาก หนีเข้าป่าด้านหลังนั่นไปให้ได้...

 

โอเค ค่อยสมน้ำสมเนื้อขึ้นหน่อย เขาไม่จำเป็นจะต้องชนะ

 

แว่วเสียงฝีเท้า ราล์ฟเหลือบมองไปรอบๆ คาร์ลอสอยู่ทางด้านซ้ายของเขา ไกลออกไปอีกใกล้ๆ กับถ้ำที่เพิ่งออกมาเป็นฮันส์ มีมิเชลซ่อนอยู่ด้านหลัง

ในมือเขามีดาบสั้นคู่ มีระเบิดที่มิเชลให้มาไว้อีกนิดหน่อย แล้วก็อาวุธลับจำพวกมีดสั้นอีกไม่กี่เล่ม ส่วนคาร์ลอสมีดาบเบา ค้อนเหล็กที่ฟาดหัวคนตายได้ กับอุปกรณ์จิปาถะแบบที่ช่างซ่อมพกพากัน

“คาร์ลอส”

“หือ”

“ไอ้เหยี่ยวนั่น” ชี้ขึ้นไปบนฟ้า “เขวี้ยงถึงไหม”

“ไม่” มันตอบตรงๆ “แต่อย่าดูถูกอุปกรณ์ช่างซ่อม”

ชาวละตินว่ามาแค่นั้นแล้วปลดตะขอแผ่นหนังแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า ผูกมันไว้ระหว่างเชือกถักสองเส้นแล้วหยิบหินขนาดพอดีมือแถวๆ นั้นขึ้นมา

ฉับพลันนั้นเองที่ไอเวทกดหนักหน่วงลงจนขนลุกเกรียวไปหมดทั้งกาย ความอดทนของอาชญากรหนุ่มขาดลงแล้ว เหยี่ยวกรีดร้องเสียงแหลมสูง ฟังเหมือนเด็กกรี๊ดมากกว่าจะเป็นเสียงเหยี่ยว ก่อนจะตีปีกบินมาหยุดอยู่เหนือศีรษะของเหยื่อทั้งสาม

“ระยะนี้เลอค่ามาก”

คาร์ลอสว่าพลางจับปลายเชือกไว้ ควงเป็นวงกลม รอจนกว่าเหยี่ยวเวทจะหุบปีก ทิ้งตัวพุ่งเข้ามาอย่างมาดร้าย ช่างซ่อมหนุ่มรีบปล่อยมือ ให้แรงเหวี่ยงพาหินก้อนนั้นพุ่งสวนกลับขึ้นไปปะทะกับวิหคนักล่าราวกับจะประกาศ

เหยี่ยวมีไว้ล่าสัตว์เล็ก และสัตว์พวกนั้น... ไม่ใช่พวกเขา!

สัตว์เวทส่งเสียงกรีดร้องลั่นอีกครั้ง ทันเห็นส่วนศีรษะแตกกระจายก่อนจะสลายกลายเป็นฝุ่นผง พอดีจังหวะกับตอนที่ฝูงงูเลื้อยผ่านอากาศตรงเข้ามาใส่!

“วิ่ง! เข้าป่าไปเลย!!

ราล์ฟตะโกนลั่นแทนสัญญาณเปิด ฮันส์ไม่รอช้า คว้าตัวนางรำสาวเข้ามาอุ้มไว้แล้ววิ่งหลบออกไปเลย ตัดไปทางแนวหินและซากปรักหักพังระเกะระกะ ปล่อยให้กัปตันเรือกับช่างซ่อมหนุ่มรับมือกับฝูงงูสีดำเป็นมันเมื่อมไม่รู้กี่สิบตัวที่เลื้อยเข้ามารัด พวกมันฉกเนื้อเขาไปได้ไม่น้อย เรียกเลือดไปได้มาก และตั้งท่าจะค่อยๆ ทรมานไปช้าๆ จนกว่าจะสิ้นลม!

งูอีกฝูงหนึ่งผละไปไล่ตามเหยื่อ รัดเข้ากับข้อขาของต้นหนที่กำลังออกตัววิ่ง ฮันส์ใจหายวาบ

โครม!

“ฮันส์!!

“วิ่ง!!” ชายหนุ่มตะคอก “อย่าให้ไอ้เวรนั่นจับเจ้าได้ มิเชล วิ่ง!

“แต่---!

 

“พวกข้าไม่ได้ปกป้องเจ้าเพื่อให้เจ้าตาย บอกให้วิ่งก็วิ่ง!!

 

นางรำสาวสบตากลับเพียงแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะหมุนตัวกลับแล้ววิ่งหายเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว ฮันส์หันกลับไปชักดาบขึ้น ปักเข้ากลางศีรษะของงูเวทตัวหนึ่งใกล้ๆ ทันที พยายามไม่ใส่ใจแววตาสุดท้ายของเจ้าหล่อนที่ยังติดตรึงอยู่ในหัวสมอง

ดวงตาของคนที่กำลังจะร้องไห้... โกรธ กลัว เสียใจ สำนึกผิด และเฝ้าถาม

ว่าทำไมถึงต้องให้หล่อนเฝ้ามองคนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตา...

ตูม!!

แต่เสียงระเบิดดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน มันดังขึ้นมาสองรอบในชั่วเวลาต่างกันแค่ไม่กี่วินาที ลูกแรกอยู่ตรงกลางระหว่างโจรสลัดทั้งสองคน ส่วนลูกที่สองดังมาจากแทบเท้าของฮันส์ที่ร้องเฮ้ย ยกแขนขึ้นกันแทบไม่ทัน แต่แรงอัดอากาศกับสะเก็ดระเบิดอยู่ใกล้เกินไป!

ทุกอย่างเงียบลง ฝุ่นควันคละคลุ้งไปหมด ก่อนที่คัตวาจะเป็นฝ่ายชะงักเมื่อเห็นกลุ่มไอเวทสีดำลอยกลับมาหาเขา จำนวนมากกว่าแค่งูหนึ่งหรือสองตัว

อาชญากรหนุ่มเบิกตากว้าง ไอ้พวกนั้นมันระเบิดตัวเอง...!?

แล้วฉับพลันนั้นเองที่แขนทั้งสองข้างถูกกระชากไปด้านหลังอย่างแรง คัตวาเซไปชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่บุกเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะตามมาด้วยคมดาบสีเงินปลาบที่ทาบเข้ากับลำคอ!

“ปล่อยพวกข้าไป” เสียงหอบหายใจหนัก “เจ้าไม่เสียอะไร พวกข้าไม่ได้อะไร ตกลงไหม”

นัยน์ตาสีแดงเลือดขุ่นขวาง เหลียวมอง รอยสักบนใบหน้าซีกซ้ายเรืองแสงวูบขึ้นชั่ววินาที -- มากพอจะทำให้ราล์ฟแทบลืมหายใจ

 

“ไม่”

 

แล้วงูเวทอีกตัวหนึ่งก็พุ่งเข้าฉกใส่ลำคอ!

ราล์ฟเบี่ยงหลบได้อย่างฉิวเฉียด แต่ยังไม่ทันจะได้ลงดาบดี งูตัวนั้นก็เลี้ยวกลับมารัดข้อแขนเขาไว้แน่น บีบจนได้ยินเสียงแตกดังกร๊อบ กัปตันหนุ่มกรีดร้องลั่น ดาบคู่ร้อยโซ่ในมือหลุดร่วงลงพื้นอย่างยอมจำนน

“กัปตัน!!

คัตวาปรายตามองโจรสลัดที่เหลือ รอยสักอีกรอยบริเวณกระดูกไหปลาร้าเรืองแสงขึ้นบ้าง แต่ก่อนที่มันจะได้แปรสภาพเป็นงูร้าย เสียงทุ้มนุ่มของใครอีกคนที่หลบเงียบๆ อยู่นานก็ดังขัดขึ้น

“คนนั้นของข้า”

“วิลเลียม” คัตวากดเสียงต่ำ “ถอยออกไป”

“แต่นั่นคือมือซ้ายของปิศาจ” ช่างสักผมสีดำสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัว เอ่ยต่อเสียงเรียบนิ่ง “เจ้าสัญญาว่าจะเก็บมันไว้ให้แกเร็ธ -- หรือทางปฏิบัติแล้วคือข้า”

ทะเลคลั่งสบถอะไรออกมาคำหนึ่ง แค่นเสียงเหอะในลำคอ

“เออ! จะทำอะไรก็ทำ!

วิลเลียมขยับยิ้มรับ นิ่งเฉยและเลือดเย็นที่สุดเท่าที่ราล์ฟเคยเห็นบนใบหน้าของใครสักคน ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดคลุมตัวยาวคนนั้นจะเดินผ่านฝูงงูไปอย่างง่ายๆ ตรงไปยังคาร์ลอสที่ยังพะวักพะวนอยู่ว่าควรจะสู้หรือวิ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับตัว เข็มยาวกว่าคืบสามเล่มก็ปักเข้ากลางรองเท้า!

“อ๊าก!!

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน มือปิศาจ” วิลเลียมแค่ยิ้ม “เข้าไปในวิหารกับข้าหน่อยเป็นไง?”

ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มตรงเข้ากระชากเข็มพวกนั้นออกอย่างไม่ปรานีแล้วกระแทกหมัดใส่กลางลิ้นปี่ คาร์ลอสจุกอั้ก แว่วเสียงฮันส์กับราล์ฟสบถมาจากอีกทาง หากวิลเลียมไวกว่า เขารวบมือช่างซ่อมชาวละตินไพล่หลังไว้แล้วดันตัวให้เดิน มีเข็มอีกเล่มจ่ออยู่กลางหลังแทนคำขู่

“อย่าให้เกะกะข้าล่ะ” คัตวาเอ่ยลอยๆ พลางวาดมือออกให้ฝูงงูเลื้อยไปปิดทางของอีกสองคนไว้ วิลเลียมยิ้ม

 

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือก็แล้วกัน”

 

วิหารที่วิลเลียมพูดถึงเป็นแค่ซากอาคารที่ไกลออกไปอีกหน่อย มีกำแพงกั้นขึ้นมาพอไม่ให้เห็นเหตุการณ์เป็นไปของอีกฝั่ง และไกลเกินกว่าที่คนปกติจะได้ยินเสียงพูดคุยกันได้ ช่างสักปล่อยตัวประกันลงกับพื้นอย่างง่ายๆ แล้วผละถอยห่างไปพอสมควร คาร์ลอสหรี่ตามองอย่างหวาดระแวง

เขาไม่เห็นทางรอดอื่นเลย เท้าเล่นเป็นแบบนี้คงวิ่งไม่ไหวแน่ สู้ล้มมันให้ได้แล้วหายเข้ากลีบเมฆไปเลยยังง่ายเสียกว่า

“เจ้าคงจำหน้าข้าได้” วิลเลียมกล่าวเนิบๆ แล้วเอนตัวพิงกับผนังห้องอีกฟาก ยิ้มให้ “คงไม่ต้องแนะนำตัวอีก”

คาร์ลอสมุ่นคิ้วเข้า ไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไร หัวเขายังอยู่กับอีกสองคนนั่นมากกว่า กัปตันคงโดนทะเลคลั่งเล่นอยู่แน่ ส่วนฮันส์เองก็มัวแต่วุ่นวายกับงูทั้งฝูง แค่เอาตัวเองให้รอดก็ยากแล้ว

จะกลับไปช่วยก็คงเอาเรื่องอยู่...

วิลเลียมมองสีหน้าเคร่งเครียดหายากของช่างซ่อมผมแดงแล้วก็ถอนหายใจยาว แม้แต่ตอนที่แกเร็ธจับตัวมาทรมาน ยังไม่เห็นท่าทางเป็นกังวลแบบนี้เลย...

“ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นมือซ้ายของปิศาจ -- ของซามูเอล” ช่างสักหนุ่มเปรยลอยๆ “แปลกนะ”

คาร์ลอสกะพริบตาปริบๆ แล้วตีสีหน้าพิกล แววตาดูมึนงงอย่างประหลาด

“เอ่อ... เดี๋ยว ข้านึกว่าเราต้องสู้กัน?”

ลูกเรือมารูนถามกลับลุ่นๆ ตามแบบฉบับ วิลเลียมเบิกตาขึ้นนิดอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะหันไปกระแอมเบาๆ ไล่เสียงหัวเราะ เหลียวกลับมามองอย่างนึกขัน

“นั่นถามจริงหรือเปล่า”

“หน้าข้าเหมือนล้อเล่น?”

“พระเจ้า” คราวนี้วิลเลียมแปลกใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว “ทำไมเจ้าถึงไปอยู่กับคนอย่างซามูเอลได้นี่”

คาร์ลอสเลิกคิ้ว

 

“ข้าไม่อยากตาย มันเลยสั่งให้ข้าฆ่า ข้าก็ฆ่า... แค่นั้นแหละ”

 

คนฟังอึ้งไป -- แปลก -- เขาไม่คิดว่าคาร์ลอสจะตอบ อีกฝ่ายเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องเล่าให้เขาฟัง แถมนี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ควรมายืนคุยกันเลยสักนิด หากนัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นไม่โกหก... นั่นไม่ใช่สีหน้าของปิศาจร้าย ไม่ได้ก้าวร้าว ไม่ได้คุกคาม...

หรือก็แค่แสดงออกต่อทุกสิ่งทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา พอถูกสั่งก็ทำตามไปแบบง่ายๆ ไม่โต้แย้ง ไม่ขัดขืน?

 

แล้วแกเร็ธจะสู้ได้ยังไง คนใจดีอย่างแกเร็ธจะเอาอะไรไปฆ่าคนแบบนี้...

 

วิลเลียมยกมือขึ้นยอมแพ้ “เอาเป็นว่าข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”

“...ฮะ?”

คราวหน้าคาร์ลอสเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยอย่างมึนจริงๆ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่แน่ใจว่าฟังถูกหรือเปล่า วิลเลียมหยัดยิ้มขบขัน สีหน้าท่าทางนั่นเรียบง่ายเหลือเกิน ง่ายเสียจนมองปราดเดียวก็ดูออก...

“ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าใครอยู่แล้วล่ะนะ ข้ามีหน้าที่แค่ห้ามไม่ให้คัตวาฆ่าเจ้า” เขายักไหล่ “นั่งรออยู่กับข้าไปเงียบๆ ก่อนก็แล้วกัน”

“เอ่อ...” ช่างซ่อมประจำเรือหันไปมองด้านหลัง ทิศทางที่เพื่อนอีกสองคนยังอยู่ในสมรภูมิ “ไม่”

คนฟังเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะหลุดหัวเราะ เขาคิดว่าเข้าใจเหตุผลที่ซามูเอลถูกใจชายคนนี้จนเลือกขึ้นมาใช้เป็นมือซ้ายสังหารคน และอยากกำจัดทิ้งไปในเวลาเดียวกันแล้ว

“ก็จริง เจ้าคงไม่ตอบตกลงหรอก” วิลเลียมพยักหน้ารับเบาๆ พลางหยิบเข็มสักอีกหลายเล่มขึ้นมาถือไว้ “เอาเป็นว่าถ้าเจ้าวิ่ง ไอ้พวกนี้จะได้เรียงตัวอยู่บนขาเจ้าอีก ยุติธรรมดีไหม”

คาร์ลอสสบมองเขม็ง แข็งกร้าวผิดวิสัย ค้อนเหล็กในมือสะท้อนแสงเป็นมันวับ

 

“ข้าก็ยังคิดว่าไม่อยู่ดี”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

การต่อสู้เริ่มต้น แต่กลุ่มคนที่ทำได้แค่รอคอยกำลังจะเป็นบ้าตายเสียให้ได้

“โอ๊ย ฟรังค์มันทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!

วลาดิเมียร์สบถออกมาอย่างกระวนกระวาย ยิ่งผ่านไปนานเท่าไรยิ่งรู้ว่าการรอคอยมันลำบากยิ่งกว่าลงมือต่อสู้เองเสียอีก ให้ไปเผชิญหน้ากับทะเลคลั่งตรงๆ ยังดีเสียกว่ามานั่งรอไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหนแบบนี้

มันเริ่มจากเสียงระเบิดดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ก่อนจะเงียบไปพักหนึ่ง แล้วตามมาด้วยระเบิดอีกสองลูกติดๆ กัน อย่างที่เรียกเอาความกังวลให้ทิ้งตัวลงระหว่างพวกเขาทั้งหมดได้เป็นอย่างดี

อเล็กเซย์นั่งกอดตัวเองเงียบๆ อยู่อีกทางหนึ่ง ใกล้ๆ กันเป็นเกรกอรี่ ในมือถือขวานเวทสีดำสนิทเล่มใหญ่ วลาดิเมียร์มองหัวหน้าลูกเรือแนบหน้าผากเข้ากับด้ามขวานแล้วเม้มริมฝีปากแน่นเข้า ไม่ว่าจะดูสงบแค่ไหนพ่อครัวหนุ่มก็รู้ดี ไม่มีใครตรงนี้ที่สงบได้จริง

วลาดิเมียร์ทิ้งตัวลงนั่งห่างออกไปอีกหน่อย เป็นไม่กี่ครั้งที่เขากุมมือขึ้นจรดหว่างคิ้ว ขอร้องต่อพระเจ้า

 

“เร็วซี่ เร็วซี่ เร็วซี่...”

 

ถ้าฟรองซัวร์ยังไม่ตาย... ก็ช่วยปิดเขตอาคมให้เร็วกว่านี้ทีเถอะ...!

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“นั่นอะไร”

ที่อีกฟากของอาณาจักร ห่างออกไปเท่ามหาสมุทรกั้น องครักษ์เอียน ก็อดเด็น เป็นคนแรกที่เอ่ยทักขึ้น

ริกซัสกับไทเลอร์ที่ยืนคุยกันอยู่ใกล้ๆ หันขวับไปตามปลายนิ้วที่ชี้ตรงไปยังทิศตะวันออก ไกลออกไปบนฟากฟ้า เลยหลังคาโทรมๆ ของอาคารบ้านเรือนในย่านสลัมกับยอดปราสาทวังเหนือออกไปอีก

ฟ้ายามบ่ายแก่โดยรอบยังคงสดใสดี แทบไม่เห็นเมฆเลยด้วยซ้ำไป หากท้องฟ้าเหนือน่านน้ำไกลไปทางทิศตะวันออกนั่นกลับมืดครึ้มราวกับพายุเข้า คนมองแต่ละคนเผลอเบิกตากว้างขึ้นกับเมฆทุกก้อนที่ราวกับจะถูกดูดไปยังบริเวณนั้น หมุนวนรวมกันเป็นจุดเดียวประหนึ่งทัณฑ์จากสวรรค์

และริกซัสรับรู้ทันที ว่าเหล่าคนบาปที่กำลังจะถูกลงโทษคือใคร

“เกิดอะไรขึ้น!” เจ้าชายหนุ่มตะคอกลั่นใส่รอยสักรอบข้อมือของตนเอง “นากาอิน! ข้าถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น!

ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าแทบจะในทันทีราวกับสั่งได้ ไทเลอร์เผลอคว้าอาวุธเข้าตัวไว้ตามสัญชาตญาณ หากเอียนรั้งมือข้างนั้นเอาไว้เสียก่อน ในขณะที่ริกซัสก้าวสวบๆ ตรงไปหาผู้มาใหม่ นัยน์เนตรสีฟ้าจางฉายแววเอาเรื่อง

“ว่ายังไง”

“ก็ไม่มีอะไร” หญิงสาวนักเวทตอบ เสียงไม่สู้ดีนัก “อ้อ ขอโทษสายสืบของท่านด้วยก็แล้วกันที่บุกรุกบ้าน แต่เห็นท่านร้อนใจแบบนี้ จะให้ข้าเข้าตามตรอกออกตามประตูก็ใช่ที่”

ไทเลอร์มุ่นคิ้วเข้า “แล้วเจ้าคือ---”

“นักเวทรับจ้างที่ข้าจ้างไว้เอง” ริกซัสตัดบทขึ้นมาเสียก่อนอย่างหงุดหงิด หันกลับไปถามนากาอินอีกครั้ง “เกิดบ้าอะไรขึ้นที่เกาะนั่น”

“เพื่อนท่านคนหนึ่งปิดเขตอาคมของแม่มดแห่งทะเลได้แล้ว แต่ผลลัพธ์มัน...”

หล่อนหยุดค้างไว้แต่เพียงเท่านั้น คนฟังกัดฟันกรอด หากคนที่ตกใจที่สุดกลับเป็นไทเลอร์ หัวหน้าสายสืบของราชวงศ์ผุดลุกพรวดจากเก้าอี้ ตวัดนัยน์ตามองหญิงสาวต่างชาติเขม็งด้วยสายตาที่ทำให้ใครต่อใครเข่าอ่อนได้ง่ายๆ ดุกร้าวอย่างที่เจ้าชายหนุ่มลอกเลียนมาได้ไม่ผิดเพี้ยนราวกับพ่อลูกกัน

“เจ้าปิดเขตอาคมนั่น?” ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ เหล่มองริกซัสนิดหนึ่ง “ไหนท่านบอกว่าจะไม่บุกเข้าไป”

“ข้าก็ไม่ได้บุกเข้าไป” เป็นคำตอบ “เกิดอะไรขึ้นกับเกาะนั่น ไทเลอร์”

“ไม่ต้องมาเล่นลิ้นกับข้า ริก ท่านทำอะไร”

“ข้าก็บอกว่าไม่ได้ทำอะไรไงโว้ย!” คราวนี้เจ้าชายหนุ่มเป็นฝ่ายตะคอกกลับบ้างอย่างหมดความอดทน “แต่ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า ถ้าข้ารู้อะไรมากไปกว่านี้แล้วเจ้าจะสั่งท่านพี่ให้ประหารข้าก็เอาเลย จะฆ่าก็ฆ่าสิวะ แล้วก่อนจะฆ่าก็ตอบคำถามของข้ามาด้วย!

อีกฝ่ายชะงักไปอย่างช่วยไม่ได้ เอียนกระชากไหล่ริกซัสไว้คล้ายจะเรียกสติ ชายหนุ่มผมสองสีสะดุ้งเฮือก เนตรคมกล้าที่วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะเมื่อครู่ลดลงแล้ว หากยังไม่หายไปสนิทดีนักเมื่อเบนกลับไปสบกับคนอายุมากกว่าอีกครั้ง

ไทเลอร์หันไปสบถกับตัวเองอย่างขัดใจ

“ข้าจำไม่ได้ว่าเคยสั่งเคยสอนให้ท่านยอกย้อนแบบนี้นะ ริก” เขาว่าเสียงไม่พอใจนัก “ท่านจะสืบหาอะไรข้าไม่ว่า ขอแค่อย่างเดียวคือห้ามเข้าไปในเขตเกาะนั่นเด็ดขาด มันไม่ใช่ที่สำหรับราชวงศ์”

“คำตอบ ไทเลอร์”

“โว้ย--- ก็ได้!” ไทเลอร์ครางลั่น ยกมือขึ้นยอมแพ้ในที่สุด “แม่มดแห่งทะเลสาปเกาะนั่นเอาไว้”

สังหรณ์ร้าย ริกซัสกลืนน้ำลายไม่ลงคอ

“สาปอะไร”

“นางเป็นนักเวทสายเขตอาคมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตอนปฏิวัตินักเวทเมื่อหกสิบกว่าปีก่อน นางก็เป็นแกนนำหลักในการวางอาคมไม่ให้อีกฝ่ายเล็ดลอดเข้าไปได้” สายสืบอธิบาย ถอนหายใจยาว “นางพูดเสมอว่าทะเลอยู่ฝ่ายนาง ทุกครั้งนางจะสาปไว้เหมือนกันหมด คือถ้าใครไปยุ่งกับเขตอาคมของนาง... ทะเลจะลงมือฆ่า”

“หมายความว่ายังไง”

“หมายความว่านางเรียกทะเลขึ้นมาได้ จากบนบกนี่แหละ” ไทเลอร์ชี้ลงพื้น ไม่มีแววล้อเล่นแต่อย่างใด “น้ำจะไหลเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ธรรมชาติทั้งหมดในอาณาเขตนั้นจะมีชีวิต และจะฆ่าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น”

ริกซัสแทบลืมหายใจ ปล่อยให้เอียนเอ่ยขัดขึ้นมาอย่างถือสิทธิ์

“วิธีแก้ล่ะ”

“ไม่มี”

 

วินาทีนั้นเองที่ไทเลอร์เห็นดวงตาแตกร้าวของคนที่เขานึกเอ็นดูอย่างลูกชาย ร้าวเหมือนเห็นเขาฆ่าใครสักคนลงไปต่อหน้าต่อตา...

 

แล้วก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว ริกซัสก็หมุนตัวกลับไปกระชากร่างของนากาอินไว้ บีบไหล่หล่อนแน่นพร้อมกับเอ่ยเสียงเด็ดขาด

“พาข้าไปที่นั่น นากาอิน!

“ริก ท่านจะบ้า---”

ฉึก!

มีดสั้นสีเงินคมกริบเฉียดผ่านใบหน้าคมกร้านของสายสืบร่างสูง ปักลึกเข้ากับผนังด้านหลังจนแทบมิดด้าม นัยน์เนตรสีฟ้าขวางจัด ขวางอย่างที่ไทเลอร์ไม่ได้เห็นมันมาหลายปีแล้ว

 

“เจ้าห้ามข้าไม่ให้รนหาที่ตายได้ ไทเลอร์ แต่ข้าจะไม่มีวันยืนอยู่เฉยๆ ให้เพื่อนข้าตายไปด้วยเหตุผลแค่นี้แน่!

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

ก...ใกล้จบแล้วล่ะ!! //ซับน้ำตา กรี๊ส ขอโทษที่มาช้าค่ะ

มองย้อนกลับไปแล้วก็ตกใจว่าเรามาได้ไกลขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เดี๋ยวเขียนจบแล้วเราจะรีไรท์ทีเดียวล่ะค่ะ ตอนต้นๆ คงเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน ด้วยความที่เราแต่งสดด้วยแหละ หลายๆ อย่างเพิ่งจะมาลงล็อกลงตัวเอาทีหลัง ช่วงแรกๆ เลยลอยชายออกทะเลไปพอสมควรเลย (ฮา)
เรื่องนี้จะลำบากตรงที่ตัวละครเยอะมาก การแบ่งบทให้เท่าๆ กันเป็นอะไรที่ยากจริงๆ แหละ
ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

และหวังว่าจะยังสนุกสนาน(?)กันเหมือนเคยนะคะ~

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #571 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 15:21
    คาร์ลอสน่ารักมากลูก !
    คือหนูกลายเป็นพ่อทูลหัวของแม่ไปเลย  รักวิสัยนางจริงๆ
    ริกซัสนางก็พูดเท่จับใจอีกแล้ว !!
    รู้สึกดาเมจมาก  เพราะความเป็นมนุษย์นางลำหน้าดิฉันไปแล้ว 555555

    ตอนนี้เอาใจไปเต็มๆ  สนุกทุกด้าน  สำคัญทุกหยด!
    #571
    0
  2. #430 dark-violin (@dark-violin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 15:51
    เจ้าชายมาแล้วววววววว โผล่มาตอนท้ายนิดเดียวดึงดูดความสนใจไปหมดเลยค่ะะะะ เดี๋ยวนี้เรียกเพื่อนเต็มปากเลยนะคะ น่ารักชะมัดดด//เป็นห่วงเหล่าโจรสลัดนะคะ แต่เจ้าชายโฮกฮากกกก อูว์อาห์
    #430
    0
  3. #429 The.wolF (@wolf-zaa) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 14:36
    #430 งั้นขอค่าจ้างเป็นมาทำไฟนอลโปรเจ็คกับสอบแทนเราละกันค่ะ (ฮา)
    #429
    0
  4. #428 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 13:29
    เจ้าชายย กรี๊สสส คุ้มค่าแก่การรอคอยมากค่า >< หล่อมากแอรรรร้
    ปล.พี่วูลฟ์ขา หนูจ้างพี่ก็ได้ขอตอนใหม่เร็วๆได้ไหมคะเท่าไหร่ว่ามาฮืออ TT
    #428
    0
  5. #427 flameknight (@flameknight) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 10:49
    เจ้าชายคะะะะ หฟหกกดดเเ้่ เจ้าชายหล่อมากเลยค่ะ ไม่ว่าเรื่องนี้หรือเรื่องp.r.i.n.c.eเราก็ชอบเจ้าชายมากที่สุดอยู่ดี

    //ขอโทษที่ไม่ได้เม้นท์นะคะ
    #427
    0
  6. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 02:13
    นึกว่าจะลืมเร่วนะไรท์  ลุ้นๆมาต่อไวๆนะไรท์
    #426
    0
  7. #425 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 00:52
    โอยยยย หนุกหนานกับครบถ้วนมากค่ะพี่ตอนนี้ จะลุ้นก็ลุ้น จะกรี๊ดก๋กรี๊ด จะหรรษาก็มหาศาลโดยเฉพาะตะปู ฟฟฟฟฟฟฟ
    คือคุณเอ็งคะ ตัดฟีลวายวอดแทบทุกอิริยาบถเลยค่ะ อะไร๊
    แต่ตอน "ข้าก็คิดว่าไม่อยู่ดีนั่นล่ะ" นี่ยิงบีมเอาซะลืมความตะปูก่อนหน้าเลยค่ะ
    ค่ะ เอาเลือดอิฉันไป หล่อออออ หล่อก็เป็นนนนนรร ฟฟฟฟฟฟฟ//เป็นตอนแรกที่แดเมจสูงกว่าความหล่อหาญ อะไรรรรรร๊
    กัปปิตันตอนนี้ดูลอยตัวเหนือมวลชนพิลึก
    แบบ ถึงจะมีคัตวาอังกอร์(?)อยู่ แต่ฟีลมันให้ว่ากัปตันเหนือกว่าอยู่จริงๆนะ อาจจะเป็งเรื่องของจิตใจ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    //อาคัตวาลื้อยังเป็งเด็กน้อย/หยุด
    จริงๆตอนนี้ป๋าวิลก็ออกมาหล่อนะ/โดยเฉพาะตอนคิดถึงแกเร็ธ*ผัวะ!*
    แต่สงสัยเจอฤทธิ์ตะปูไปป๋าเลยดูมาเงิบด้วย โถ่พ่อ.../ตายไป

    ส่วนอีกด้าน
    คารวะราชินี
    คารวะอัลติองค์ชาย
    /และไว้อะไรบทน้อยๆของเอียนที่เหมือนตปก.หนังโลกแตก*ฉึก*
    โอยแงงงงง อยากอ่านตอนต่อไปปปป อยากวาร์ปตามเจ้าชายยยย แอรรรรรรรรรรร

    ปล.เกร็ดนั่งนิ่งๆก็ยังหล่อ แฮร่กส์--------
    ปลล.วลาดนั่งลุ้นแบบคนรอมีบทมาก---/ตายรอบสอง
    #425
    0