P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 46 : ○ Special ○ ตอนพิเศษ: ,, Among the Sea ,,

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 พ.ย. 57

 



คั่นฉาก
ไม่มีอะไรค่ะ แค่ปั่นตอนใหม่ไม่ออก เลยเอาฉากคั่นเวลามาให้อ่านกันไปก่อน
ก่อนที่จะดองตอนถัดไปนานมากไปกว่านี้ โฮ ไม่อยากดองยาวถึงสองเดือนอีกรอบค่ะ o<----<
เรื่องนี้แต่งไว้นานแล้วค่ะ เอามาปรับๆ ตบๆ ใหม่นิดหน่อย

จะว่าไปก็ใช้ช่วยปูเรื่องสำหรับบทที่เหลือได้ล่ะมั้ง
?


 

xxxxxxxxxx

 
 

 

 

P.I.R.A.T.E.S Special Story 02

:: Among the Sea ::


 

 

 

ครั้งแรกที่ราล์ฟเห็นทะเล, เขาหลงรักมัน.

 

 

ตอนนั้นเขาอายุแค่หกหรือเจ็ดขวบ สิ่งแรกที่เห็นคือแสงสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ ผืนน้ำระลอกไหวเป็นคลื่นทั่วไปหมดอย่างไม่มีหยุดนิ่ง ทอสีบางอย่างที่สวยที่สุดที่เคยเห็น... มันเป็นสีฟ้า อมเขียว อมน้ำเงิน และอมสีอะไรบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก แต่เป็นสีเฉพาะตัวของทะเลที่ไม่มีอะไรเทียบเคียงได้

“ราล์ฟ ทำอะไรอยู่วะ”

เสียงของแม็กกีย์ดังห้วนๆ มาจากทางด้านหลัง -- แม็กกีย์ อาเร็นส์ -- พรานวัยกลางคนที่ราล์ฟเองก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใครมาจากไหน รู้แต่ว่าแม็กกีย์เลี้ยงเขามา นามสกุลเดียวกัน เหมือนพ่อแต่สมัยนั้นก็เรียกพ่อได้ไม่เต็มปาก ดูคล้ายเจ้านายกับเด็กรับใช้เสียมากกว่า แต่เด็กชายก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไรกับเรื่องนั้น

เขาเคยอิจฉาเด็กคนอื่นๆ ที่วิ่งเข้าไปกอดพ่อกับแม่ แต่ทันทีที่มองหน้าแม็กกีย์ ความรู้สึกตรงนั้นก็หายไป

มันอาจจะเป็นความอบอุ่นลึกๆ ที่อีกฝ่ายมอบให้มาตลอด ไม่ลึกซึ้งขนาดคนเป็นพ่อ แต่ก็ไม่ได้ห่างเหินจนกลายเป็นคนแปลกหน้า ราล์ฟมารู้เอาทีหลังว่าอีกฝ่ายทำหน้าที่ของ “พ่อ” มาตลอด... เพียงแค่ปากแข็งเกินกว่าจะยอมรับ และไม่เคยเอ่ยออกมาให้เขาเข้าใจ

 

“แม็กกีย์ นั่นอะไรน่ะ”

“หือ ทะเลไง”

“ทำไมไม่ไปล่ะ สวยจะตาย”

“มีดีตรงไหนวะ คาวเกลือ เมาคลื่น คนใกล้ทะเลหยาบคายจะตายชัก” นายพรานว่าอย่างไม่ใส่ใจเท่าไร “ไปได้แล้วไอ้หนู ข้าจะแวะเมืองหลวง”

เด็กชายหันไปบ่นกับตัวเอง

“เมืองหลวงมีอะไร ก็เห็นแต่คน”

“บ๊ะ ไอ้เด็กนี่ก็พูดมากจัง”

แม็กกีย์ดันหลังเขาให้เดิน แต่นัยน์ตาสีสมุทรของราล์ฟยังคงจับจ้องไปยังผืนน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตา

 

เขาหลงรักมันหมดหัวใจ

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

 

ครั้งที่สองที่ราล์ฟเห็นทะเล, เขาเกลียดมัน.

 

 

ตอนเขาอายุสิบห้า เด็กหนุ่มติดเรือสินค้าลำหนึ่งออกไปด้วยความคะนองอย่างวัยรุ่นแท้ๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้มีความรู้ความสามารถอะไรด้านการเดินเรือเลยแม้แต่น้อย รู้อย่างเดียวคือเขาหลงรักผืนน้ำนั่น และเขาอยากเห็นอะไรที่มากกว่านี้มาตลอดหลายปี

พวกพ่อค้าต้องการแรงงานเสมอ เขาโตพอจะทำงานพวกนั้นได้แล้ว แต่ไม่โตเกินไปจนค่าแรงเพิ่มตาม ช่วงวัยอย่างเขาเลยเป็นที่ต้องการในตลาดแรงงานเรือสินค้า หนึ่งเพราะใช้งานหนักได้เหมือนผู้ใหญ่ สองเพราะจ่ายค่าแรงได้ถูกๆ เท่ากับเด็ก

ราล์ฟโตมาอย่างลูกป่า แม็กกีย์เป็นนายพราน พาเขาตระเวนไปตามป่าทั่วธาลัสซาและทาเวียร์มาแล้วตั้งแต่จำความได้ พออายุสิบเอ็ดก็โดนทิ้งไว้ที่หมู่บ้าน ใต้ลงไปจากเมืองหลวงนิดหน่อย อยู่ใกล้กับชายป่าพอดี ถึงจะมีเพื่อนช่วยหาที่ซุกหัวนอนให้ได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาใช้เวลาหมดไปในป่าเสียมากกว่า

เขากินนอนอยู่ในป่าได้อย่างไม่เดือดร้อน เขาข่มป่าได้ เขาปราบสัตว์ป่าได้

“อุ๊บ---!

แต่เขาเอาชนะคลื่นทะเลไม่ได้

เด็กหนุ่มยืนเกาะกราบเรืออย่างอ่อนระโหย ขมไปหมดทั้งคอ รู้สึกเหมือนกินอะไรไม่ลงมาหลายวันแล้ว แถมเมื่อกี้ก็ดันสำรอกออกไปเสียหมด หัวก็ตื้อ ตาก็ลาย ทรมานซ้ำๆ แบบนี้มาไม่รู้กี่วันต่อกี่วันแล้ว

เป็นเวลาไม่ถึงเดือนที่ราล์ฟอยากจะเป็นบ้า

“ไง ไอ้หนู เมาเรืออีกแล้วเรอะ”

คนเรือคนหนึ่งที่เดินผ่านมาหัวเราะเยาะลั่น ตบหลังเขาดังปั้ก ราล์ฟไม่มีแม้แต่แรงจะหันไปทำตาขวางใส่ด้วยซ้ำ บัดซบเถอะ สมองเขาไม่ประมวลผลอะไรอีกแล้ว ใครบอกทะเลสวย ใครบอกคลื่นน่ามอง -- ไม่มีทั้งนั้นแหละ -- เขาเกลียดมันทุกคลื่น เกลียดน้ำทุกหยดในมหาสมุทร

ชีวิตกลางทะเลไม่ใช่เรื่องง่าย มันน่าเบื่อกว่าอยู่ในป่าสิบเท่า อย่างน้อยในป่าเขาก็ยังเดินไปไหนๆ ได้ แต่ที่นี่เต็มไปด้วยกรอบและกฎระเบียบอย่างไม่น่าเชื่อ -- ห้ามตื่นสายเกินกะตัวเอง ต้องปรับเวลานอนไปเรื่อยๆ แล้วแต่เวรที่ได้รับ ห้ามผิวปาก ห้ามสบถใส่ทะเลหรือแม่ย่านาง ห้ามจุดตะเกียงตอนกลางคืน สูบยาได้ไม่เกินวันละมวน ห้ามพนันเกินสองเหรียญ -- และอีกมากมายที่จำได้ไม่หมดไม่สิ้น

เรือสินค้าที่เขาติดมาด้วยเป็นเรือใหญ่ มีเคบินบอยหลายคน หน้าที่ที่ถูกโยนมาเลยมีเพียงหน้าที่เดียวโดดๆ ทำมันซ้ำๆ ให้เบื่อตายกันไปข้าง ไม่ต้องใส่ใจอย่างอื่น

ชีวิตเขาไม่มีอะไรเลย... ตื่นมากินตามเวลา นั่งอยู่กับกองเชือก ผูกเงื่อน แก้ปม ซ่อมเชือก ขนมันไปให้ลูกเรือตามตำแหน่ง เดินตรวจว่าไม่มีเชือกส่วนไหนเสียหาย หาเวลาไปเมาคลื่น กราบคนดูแลถังอ้วกงามๆ แล้วกลับมานั่งอยู่กลางกองเชือกอีก -- เอาวะ -- อย่างน้อยก็ไม่ได้ดูแลถังอ้วก ไม่งั้นล่ะได้กระโดดลงไปฆ่าตัวตายอยู่ในนั้นแน่ๆ เอาให้สำลักตายกันไปข้าง

ราล์ฟไม่รู้ว่าเขาออกทะเลมาทำไม คราบเกลือเหนียวเหนอะหนะผิดกับป่าโปร่งๆ ที่สดชื่น ไม่มีอะไรแปลกใหม่ คลื่นทะเลหน้าตาเหมือนเดิม อาหารห่วยแตกบัดซบเหมือนเดิม เป็นขนมปังแข็งๆ มีหนอนบ้างขึ้นราบ้าง สลับกับเนื้อสัตว์ตากแห้งกับของดอง

มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำกับฟ้า เวิ้งว้างและไม่มีอะไรเลย...

 

หรือบางที... เขาอาจจะคิดผิดก็ได้.

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

 

ครั้งที่สาม -- ไม่สิ -- หลังจากนั้นมาตลอด เขาก็อยู่กับทะเล

 

ไม่สำคัญว่าจะรู้สึกอย่างไร.

 

 

 

มันเริ่มจากมีเรือสินค้าอีกลำแล่นเข้ามาใกล้มากในวันที่ฝนตก เป็นเรือขนาดเล็กกว่ามาก ดูเร็วและกะทัดรัดผิดกับลำที่เขาอาศัยอยู่ ธงบนเสากระโดงเป็นของอัสลูซ์ -- อาณาจักรเหนือขึ้นจากธาลัสซาไปอีก -- เคยได้ยินเหมือนกันว่าพวกทางเหนือชอบใช้เรือเล็กๆ เพราะชายฝั่งแถวนั้นมีแต่หินคมๆ ลงว่าเรือใหญ่เทอะทะแล่นทะเล่อทะล่าเข้าไปจะได้จมตายกันหมด

เรือลำนั้นชักธงขาวขึ้น แปลว่าเป็นมิตร ก็เป็นหน้าที่ของราล์ฟอีกนั่นแหละในการไปดูแลเชือก ผูกเงื่อนให้ลูกเรือคนอื่นชักธงสัญญาณกลับไป

กัปตันสั่งให้หักหลบไปทางขวา แต่ยังไม่มีใครทันได้ทำตามคำสั่ง เรือเล็กของอัสลูซ์ก็แล่นเข้าประชิดเสียก่อน พร้อมกับตะขอเหล็กติดเชือกที่ถูกเหวี่ยงขึ้นมาบนเรือ!

“โจรสลัด!?

แม็กกีย์เคยด่าพวกนี้ให้ฟังมามากเหมือนกัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ราล์ฟได้เจอกับโจรสลัด

“ทุกคนพร้อมประจำการ!!

เสียงกัปตันตะโกนสั่ง แต่เบากว่าเสียงตะคอกแหบห้าวที่ดังลั่นขึ้นมามาก -- มากจนราล์ฟเผลอหันกลับไปมอง

 

“บุก!!

 

ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่นับสิบคนกระโดดขึ้นมาบนเรือพร้อมเสียงเฮลั่นอย่างน่ากลัว สภาพของทุกคนไม่ต่างอะไรจากคนเรือธรรมดาๆ เสื้อเก่าๆ กางเกงเก่าๆ มีแค่เครื่องประดับจำพวกต่างหูและผ้าโพกศีรษะที่ดูผิดไป ในขณะที่ลูกเรือของพ่อค้าหยิบดาบยาวแบบที่เหมาโหลมาจากร้านค้า ฝั่งโจรสลัดกลับไม่มีใครถืออาวุธเหมือนกันเลย

ไม่สิ -- ปิศาจที่หากินในท้องทะเลพวกนั้นใช้ทุกอย่างเป็นอาวุธได้มากกว่า

ราล์ฟไม่ได้ผูกพันอะไรกับเรือสินค้าลำนี้มากนัก แต่พอเห็นศีรษะของคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมาตลอดทั้งเดือนกลิ้งลงมาแทบเท้า เด็กหนุ่มก็แทบขยับตัวไม่ได้

สัตว์ร้ายจากนรกตรงเข้าฆ่าทุกคน ลูกเรือหลายคนหนีตาย บางคนกระโดดลงทะเล และอีกมากมายที่พยายามจับดาบขึ้นสู้

โจรสลัดร่างยักษ์คนหนึ่งสังเกตเห็นเขา หัวใจสูบฉีด แล้วสัญชาตญาณแรกก็บอกให้ราล์ฟคว้าอาวุธ

 

... อย่าหนี อย่าลงมือก่อน จ้องตากับมัน ถ้าจิตเจ้าแข็งกว่ามันจะเป็นฝ่ายไปเอง...

แม็กกีย์เคยบอกไว้อย่างนั้นตอนที่เผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย

 

เคบินบอยไม่ได้รับอนุญาตให้พกอะไรมากไปกว่ามีดสั้น แต่โจรสลัดคนนั้นเข้าประชิดตัวเขาแล้วพร้อมขวานเล่มใหญ่ -- แบบที่ฟาดทีเดียวก็ผ่าครึ่งมนุษย์ได้ -- รอยยิ้มบูดเบี้ยวแสยะกว้างอย่างนักล่าเห็นเหยื่อ ราล์ฟคว้าเชือกเส้นหนาที่อยู่แถวนั้นขึ้นมาได้ก็พุ่งหลบไปข้างๆ ตามสัญชาตญาณ

 

แต่ถ้ามันยังพุ่งเข้ามาอีก...

 

ขวานพลาดร่างเขาไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น จามเข้ากับพื้นดาดฟ้า

เศษไม้กระเด็นมาปักเข้าที่แขน เลือดเข้าตา

 

...ฆ่ามันซะ

 

ราล์ฟดีดตัวกลับไปด้านหลังของไอ้ยักษ์นั่น เหยียบลังไม้ขึ้นไปขึงเชือกเรือเข้ากับลำคออวบหนา ใช้ความสูงของมันให้เป็นประโยชน์ด้วยการกระชากน้ำหนักตัวลง ได้ยินเสียงโวยวายลั่นอย่างตกใจก่อนจะตามมาด้วยเสียงอะไรบางอย่างดังกร๊อบ

เด็กหนุ่มหลบฉากออกก่อนที่จะถูกที่อีกฝ่ายล้มทับ ดึงมีดสั้นมาไว้ได้ก็ปาซ้ำเข้าที่ลำคอ เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูด

“เฮ้ย! แซคล้มแล้วเว้ย!!

โจรสลัดคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย สังหรณ์ร้ายแล่นปราด ราล์ฟไม่มีเวลามากพอจะคิดด้วยซ้ำ เขาแค่รีบก้มลงเก็บมีดแล้ววิ่งหลบไปให้เร็วที่สุด

มันไม่ต่างอะไรกับตอนที่ฆ่าหมี หรือเสือ หรือหมาป่า

ง่ายกว่าด้วยซ้ำไป

 

“คิดจะหนีไปไหนวะไอ้หนู!

 

เสียงแหบห้าวที่ตะโกนสั่งในครั้งแรกดังขึ้นมาอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเขา ราล์ฟหนาวเยือกไปทั้งกาย หยุดฝีเท้าที่กำลังจะวิ่งหนีลงไปใต้ท้องเรือแทบไม่ทันเมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเข้ามาขวางหน้า ดวงตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว คางหนา คิ้วดกเข้ม เส้นผมยาวถักติดหนังหัวอย่างประหลาดที่สุดเป็นสีน้ำตาลเกรียมแดด เครื่องประดับขนนกและลูกปัดเตะตาพอๆ กับโจรสลัดคนอื่น

แต่บรรยากาศ... ต่างกัน

ราล์ฟจับได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณ คนตรงหน้าเขามีลักษณะของจ่าฝูง ถึงจะตัวเล็กกว่าไอ้ยักษ์เมื่อครู่ หากรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมากลับกว้างกว่าไม่รู้กี่สิบเท่า

ความกลัวจับเข้าที่ขั้วหัวใจ เขาไม่มีวันเอาชนะอีกฝ่ายไปได้แน่ๆ แค่วิ่งหนียังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

ไม่ต้องคิดถึงใคร,

รักตัวเองให้มาก รักตัวเองให้มาก รักตัวเองให้มาก

 

เสียงของแม็กกีย์สะท้อนก้องอยู่ในหัวสมอง บีบขมับจนปวดไปหมด

 

ไม่ต้องคิดถึงใคร,

เอาตัวเองให้รอดก่อนเป็นพอ.

 

 

“เดี๋ยวก่อน!

 

เด็กหนุ่มตะโกนแทรกขึ้นมาก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร ดาบโค้งยาวของกัปตันเรือโจรสลัดชะงักไปกลางคัน คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงอย่างประหลาดใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำเงินสมุทรของไอ้หนูตรงหน้า

“ข้าฆ่าคนของท่านไปหนึ่งคน” ราล์ฟพยายามคุมเสียงให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะสามารถ “ข้าทำงานแทนเขาได้”

นั่นไม่ใช่คำขอ

จ่าฝูง เหยียดยิ้มหยัน มองมือที่เปื้อนเลือดของคนอายุน้อยกว่าสลับกับเศษไม้ที่ยังปักคาอยู่ในท่อนแขน ก่อนจะแค่นเสียงหึเบาๆ ในลำคอ ราล์ฟยังไม่หลบตาทั้งๆ ที่ขาสั่นแทบบ้า

“หน่วยก้านไม่เลวนี่ไอ้หนู” รอยยิ้มขบขัน “ชื่ออะไรวะ”

“ราล์ฟ” เขากลืนน้ำลาย “ราล์ฟ อาเร็นส์”

ดวงตาคมเหมือนนกเหยี่ยวฉายแววแปลกใจไปชั่วขณะ ก่อนจะพราวระยับขึ้นราวกับถูกอกถูกใจนักหนา

 

“อย่าเสียใจที่เลือกเดินทางนี้ก็แล้วกัน!

 

 

 

 

 

นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ราล์ฟรักหรือเกลียดทะเล

แต่มันเป็นวันแรก

 

ที่เขาเริ่มนับถือทะเลเป็นพระเจ้า.

 

 

xxxxxxxxxx




From Writer:

โจรสลัดที่โผล่มาตอนจบคือมิดฟาค่ะ ที่เคยออกมาใน >>บทที่ 34<< น่ะแหละ ถ้ายังจำกันได้ (ฮา) จะว่านี่เป็นเหตุการณ์โดยย่อก่อนที่ราล์ฟจะได้ไปอยู่กับมิดฟาก็ได้ล่ะมั้ง

เอาตอนนี้มาแปะเพื่อให้รู้ว่ากัปตันตอนเด็กๆ ก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกันค่ะ เด็กมันห้าวเหลือเกิน ถถถถถถ
ยังต้องผ่านอะไรอีกเยอะกว่าจะกลายมาเป็นคนแบบในปัจจุบันได้ แต่ชอบเขียนอดีตของตาคนนี้นะคะ สนุกดี อาจจะเพราะวูล์ฟชอบแม็กกีย์กับมิดฟามากๆ ด้วยก็ได้ แต่สองคนนี้ดันไม่มีบทในเรื่องหลัก เลยต้องยัดบทให้ในตอนพิเศษเอาแบบนี้นี่ล่ะ //ซับ

//กำลังรีบปั่นตอนหลักอยู่ ยังไม่ทิ้งเรื่องนี้นะคะ ไม่ต้องห่วง ขอบคุณที่ยังติดตามกันค่า จุ๊บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #570 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 15:18
    ราล์ฟดูแก่นแก้ว #ผิด
    นางดูเป็นเด็กหญิงที่เง้างอนมาในสายตาดิฉัน 
    แล้วก็มาเจอคุณพ่อบุญธรรมที่จะเปลี่ยนชีวิตแม่สาวน้อยไปตลอดกาล

    ท่ดกัปตันท่ด555555
    #570
    0
  2. #424 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 18:30
    แม็กกีย์ไม่ใช่พ่อเพราะที่จริงแม็กกีย์เป็นแม่---- //โดนยิงตาย
    กัปตันนี่เข้าสูตรไม่ลองไม่รู้สินะคะ ซ่าจนได้เรื่องเลย ฟฟฟฟฟฟ *ขำตรงกราบคนล้างถังอ้วก ก๊ากกกกก*
    /แล้วมารูนมีตำแหน่งนี้มั้ยคะ หรือว่าอเล็กซ์เหมาทุกอย่าง ถถถถถถถถถถถว์
    โอย แต่เด็กห้าวจริงๆ แม--แม็กกีย์สอนมาดีสินะคะ //แล้วพ่--มิดฟาก็เอาไปเสี้ยมต่อโกโก้ครันซ์กลายเป็นกัปปิตันหล่อๆในทุกวันนี้ ฮาเลลูย่าหหหหหหหหหหห์ *โดนถีบตกเรือตาย*
    //อยากเห็นพ่อๆมาเจอกันจังค่ะ//ในบาร์เหล้--*ผิดมาก*

    #424
    0
  3. #423 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 12:39
    อรั๊ยย ขุ่นพ่อกับขุ่นแม่ -/- #โดนดาบกระซวกพร้อมถีบตกทะเล
    #423
    0
  4. #422 dark-violin (@dark-violin) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 12:22
    แบบว่า...หลงรักมิดดฟาค่ะะ ฮึกกกก คนอะไรโผล่มานิดเดียวแต่ดึงดูดเป็นบ้าเลยย แล้วกัปตันเราตอนเด็กนี่แลดูบ้องแบ๊วดีนะคะ...ไม่นีกว่าจะเมาเรือกะเขาด้วย...
    #422
    0