P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 25 : ♦ 22 ♦ ดาบคมกริบกับผู้หญิงสวยมันเป็นเรื่องเดียวกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 ก.พ. 58

 
 
Chapter 22
ดาบคมกริบกับผู้หญิงสวยมันเป็นเรื่องเดียวกัน

 

 

 

“ข้าชักกลัวนักขายข่าวซะแล้ว”

ราล์ฟเปรยออกมาเบาๆ หลังจากได้ข้อมูลที่ต้องการมาเป็นที่เรียบร้อย เกรกอรี่หัวเราะเบาๆ ดึงผ้าขึ้นมาคลุมศีรษะตามเดิม ปากก็เอ่ยกระเซ้าอย่างอดไม่ได้

“นางดูชอบท่านนะ” พูดไปก็ขำ “ไม่สนใจหรือ”

“ไม่ล่ะ ข้าว่านางชอบเจ้ามากกว่า โดนลวนลามไปกี่ทีล่ะหืม?” กัปตันหนุ่มสวนกลับหน้าตาย เล่นเอาคนโดนย้อนหุบปากฉับทันใด... เอ่อ ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกที่โดนแม่สาวนักขายข่าวหอมแก้มเข้าให้ไม่มีบอกกล่าว แต่มันเหมือนโดนหยามศักดิ์ศรีตอนที่รู้สึกว่านาง เหนือ กว่าและเขาทำอะไรไม่ได้นี่แหละ...

 

ใครคนหนึ่งเดินสวนเข้ามาตอนที่พวกเขากำลังเปิดประตูออกไป รอยยิ้มของผู้มาใหม่ขยับวาดขึ้น และโจรสลัดหนุ่มทั้งสองไม่ทันได้สังเกต

 

ประตูปิดลง เวโรนิก้าเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าใครเข้ามานั่งแทนที่ลูกค้ารายล่าสุด

“อ้าว ยังกลับมาอีกหรือ”

“ก็พวกข้าพักที่นี่ จะให้กลับไปที่ไหน” บุรุษคนถูกถามหัวเราะรับเบาๆ เอื้อมไปฉวยมือของหญิงสาวขึ้นมาทาบริมฝีปากลงไปแทนคำทักทาย “ทีกับข้าล่ะห่างเหินเชียวนะ ใจร้ายจัง”

หญิงวัยกลางคนเจ้าของร้านชักมือกลับอย่างไม่ไยดี

“เราหมดธุระกันไปตั้งห้าปีแล้วไม่ใช่หรือ” คำเปรยเรียบง่าย “...วิลเลียม

บุรุษเจ้าของชื่อขยับยิ้มรับ หยัดตัวขึ้นนิดแล้วรั้งท้ายทอยอีกฝ่ายเข้ามาใกล้อย่างถือสิทธิ์

“ข้าเสียใจนะ”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าหรือ หนุ่มน้อย”

 

“เกี่ยว...” คำกระซิบแผ่วเบา ระยะห่างระหว่างกันเคลื่อนคล้อย “...ตรงที่ข้ายังรักท่าน เวโรนิก้า”

 

หากสิ่งที่ริมฝีปากเขาแนบลงไปกลับเป็นปลายนิ้วของเจ้าหล่อนที่ยกขึ้นมากั้น

“จะจูบข้ามันเร็วไปสิบปีนะจ๊ะพ่อหนุ่ม” นักขายข่าวดีดหน้าผากอีกฝ่ายไปทีหนึ่งพลางขยับยิ้มขัน วิลเลียมครางในลำคอเบาๆ อย่างขัดใจ เหล่มองคนอายุมากกว่าแล้วก็กลอกตา

“ข้านึกว่าเรายังเป็นเพื่อนนอนกันได้อยู่เสียอีก”

“แล้วเราเคยเป็นอย่างอื่นนอกจากเพื่อนนอนด้วยหรือ” เวโรนิก้าสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้าพลางโบกไม้มือโบกมืออย่างอ่อนใจ “ปีนี้ข้าก็สี่สิบแปดแล้ว ข้าไม่อยากยุ่งกับเรื่องพรรค์นี้”

“ให้ข้าทำให้ท่านอยากยุ่งไหมล่ะ”

“ฝันไปเถอะจ้ะ” สาวเจ้าบอกปัดคำพูดแฝงความนัยได้หน้าตาเฉย “เจ้าก็สามสิบสองแล้วไม่ใช่หรือ น่าจะหาผู้หญิงอายุใกล้ๆ กันไม่ก็เด็กสาวๆ สักคนมาแต่งงานได้แล้ว”

วิลเลียมยิ้มรับ ส่ายศีรษะเบาๆ พลางพ่นลมหายใจยาว

“รอบตัวข้าตอนนี้มีแต่เด็กกับผู้ชาย คงอีกนานล่ะกว่าข้าจะเป็นฝั่งเป็นฝาสมใจท่าน”

“แต่ดูเหมือนจะเจอแล้วนี่” หล่อนสวนกลับ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววแปลกๆ อย่างที่เล่นเอาคนถูกมองเผลอหนาวสันหลังวูบ “เจ้าดูเป็นห่วงเป็นใยอีกสามคนที่พักอยู่ด้วยตอนนี้ผิดปกตินะ ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเป็นแบบนี้สักครั้ง... ต่อให้กับข้าก็เถอะ”

วิลเลียมเลิกคิ้วสูง... หล่อนหมายถึงแกเร็ธ มิเชล กับคัตวาน่ะหรือ?

“ข้าไม่ได้---”

“ห่วงก็บอกว่าห่วงเถอะจ้ะ คงทำอะไรให้เจ้าไม่ใช่น้อยล่ะสิถึงได้สำคัญขนาดนั้น” เวโรนิก้าหัวเราะเบาๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นช่างสักหนุ่มยกมือขึ้นยอมแพ้ด้วยสีหน้าปลงๆ นัยน์ตาข้างนั้นฉายแววเหนื่อยหน่าย

“ท่านอ่านข้าออกเสมอ ให้ตายสิ” เขาว่าพลางถอนหายใจอีกรอบอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก “ว่าแต่ท่านเถอะ กลับมาขายข่าวตั้งแต่เมื่อไร”

“หืม...”

“ข้าได้ยินสองคนที่เดินออกไปเมื่อกี้คุยกัน” วิลเลียมโคลงศีรษะ “แปลกนะ... ขนาดข้าท่านยังไม่เห็นเคยยอมบอกอะไรสักอย่าง สองคนนั้นจ่ายไปเท่าไรกัน”

“ข้าทำงานให้ราชวงศ์ไม่ใช่เจ้า แล้วทำไมต้องบอกด้วยหรือ” เวโรนิก้าส่งเสียงจุ๊ปากเบาๆ เหมือนผู้ใหญ่กำลังสั่งสอนเด็ก “แค่ได้กอดข้านิดๆ หน่อยๆ อย่าสำคัญตัวเองผิดเชียวนะพ่อหนุ่ม”

“ใช่สิ ก็ข้าไม่ใช่สามีท่านนี่นะ” คนถูกสั่งสอนสวนกลับเข้าให้ น้ำเสียงแฝงแววประชดไว้ได้อย่างแนบเนียน “แต่ดูเหมือนท่านจะทำงานให้ราชวงศ์ได้ดีไม่ใช่หรือ ถึงได้ยอมขายข่าวให้ โจรสลัด แต่ไม่ยอมขายให้ข้าน่ะ?”

เวโรนิก้าชะงัก

“เจ้ารู้จักสองคนนั้นหรือ”

“คิดว่ารู้จักนะ... รู้จักดีด้วย” วิลเลียมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ หวนนึกไปถึงสถานการณ์ปัจจุบันในตอนนี้ ผสมๆ เข้ากับคำบอกเล่าของมิเชลถึงหน้าตาท่าทางของผู้ชายที่หล่อนรักนักหนา -- ถึงจะเพิ่งเคยเห็นกันเป็นครั้งแรก แต่ทำไมเขาจะเดาไม่ได้

 

กัปตันของมารูน... ผู้ชายที่ปราบสัตว์ร้ายเอาไว้ในกรงได้คนนั้น...

 

เวโรนิก้าไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก หล่อนเพียงแค่หันกลับไปจัดชั้นวางขวดเหล้าด้านหลัง ปล่อยให้วิลเลียมเลิกคิ้วสูง หรี่ตาลงมองนักขายข่าวที่เงียบไปแล้วเปรยน้ำเสียงกึ่งไม่พอใจ

“ท่านชอบนักปราบพยศหรือ”

“เปล่า” เวโรนิก้ายักไหล่ทีหนึ่ง “ข้าช่วย โจรสลัด เพราะข้าอยากช่วย... เป็นอาชีพที่อิสระดีออกไม่ใช่หรือ ไม่ต้องมาโดนพันธะด้วยหน้าที่อย่างข้าหรือเจ้า”

วิลเลียมถอนหายใจสั้นๆ นัยน์ตาสีดำด้านยังคงฉายแววไม่สบอารมณ์จางๆ เล่นเอาหญิงวัยกลางคนถึงกับเผลอหัวเราะคิก

“อะไร หึงหรือจ๊ะ”

“ตอนนี้ข้าอยู่คนละฝั่งกับผู้ชายคนนั้น” ช่างสักหนุ่มเปรยช้าๆ น้ำเสียงกดหน่วงลงนิดหนึ่งจนจับได้ “ท่านช่วยคนที่ไม่รู้จัก แต่ทำเมินข้างั้นหรือ”

คนถูกประณามหันกลับมาวาดยิ้มให้ ทำเอาวิลเลียมถึงกับเผลอกลืนน้ำลายไม่ลงคอ รอยยิ้มหวานแฝงความลึกลับอย่างที่ทำให้เขาหัวใจกระตุกและพ่ายแพ้มาได้หลายปีแล้ว... ยิ่งตามมาด้วยปลายนิ้วที่เลื่อนมาไล้ไปตามรูปคางยิ่งไปกันใหญ่ หล่อนโน้มเข้า และชายหนุ่มทำได้เพียงนั่งตัวแข็งทื่อ

 

“ข้าถึงได้บอกเจ้าไงล่ะ วิลเลียม” เป็นคำทิ้งท้าย “อย่าสำคัญตัวเองผิด...ถ้าไม่อยากเจ็บโดยไม่รู้ตัว”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“ดูเหมือนพวกเราจะว่างงานสิรอบนี้”

ฟรองซัวร์เอ่ยเมื่อเห็นราล์ฟกับเกรกอรี่เดินออกมาจากโรงแรม คนเป็นกัปตันหันมาผงกหัวทีหนึ่งแทนสัญญาณเป็นเชิงว่าไม่มีอะไรอันตราย วลาดิเมียร์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก... ว่างงานน่ะดีแล้ว เขาล่ะไม่เห็นอยากเอาตัวเองไปเสี่ยงสักนิด!

ทหารเรือกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป

พ่อครัวหนุ่มใจหายอยู่ชั่ววูบ ก่อนจะแทบกราบขอบคุณพระเจ้าที่อีกฝ่ายไม่ได้แม้แต่จะสนใจโจรสลัดสองคนนั้น ดูเหมือนกองทัพเรือจะมีเป้าหมายอื่นที่ไม่ใช่พวกเขา -- พลังเวทหนักๆ มันกดอยู่รอบตัวเมือง เพียงแต่ชายหนุ่มไม่รู้ว่ามันคืออะไร  -- รู้อย่างเดียวคือขอบคุณเป็นบ้าที่ช่วยเรียกความสนใจไปแทน!

“แปลกแฮะ พวกน้องสาวไม่สนใจเราเลยเหรอวะ” ฟรองซัวร์เดินออกจากซอกตึกแล้วหันซ้ายหันขวา ตะขอสีเงินที่ใส่อยู่เสมอถูกถอดเก็บออกไปแล้วเพื่อลดความน่าสงสัย แล้วแทนที่ด้วยผ้าพันแผลที่พันทบจนแทบจะเป็นเฝือกหลอกตา

“ไม่สนใจน่ะดีแล้ว” วลาดิเมียร์แยกเขี้ยววับ เดินตามออกไปโดยทิ้งระยะห่างกับอีกสองคนอยู่พอสมควร “อย่าคิดเรียกร้องความสนใจเชียวนะ ผู้ใหญ่ทำมันทุเรศสายตา”

ฟรองซัวร์หลุดขำพรืด “เคยเห็นตัวเองตอนเรียกร้องความสนใจบ้างมั้ยไอ้หนู?”

“แล้วไง ทีเจ้ายังเรียกข้าว่าไอ้หนูอยู่เลย” มันลอยหน้าลอยตาตอบ พอจะเรียกเสียงหัวเราะกลับมาได้บ้างหลังระแวงอยู่นาน “มีสาวๆ มาไล่ตามมันก็ดี แต่ถ้าเป็น น้องสาว ของพวกเรานี่... ข้าไม่เอาด้วยหรอก”

 

จริงๆ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าใครมันเป็นคนต้นคิดให้เรียก กองทัพเรือ ว่า น้องสาว ฟะ!

 

“เฮ้ สองคนตรงนั้นน่ะ”

เสียงต่ำห้าวเอ่ยขัดบทสนทนาขึ้นมาจากทางด้านหลัง โจรสลัดหนุ่มทั้งสองหนาวสันหลังวาบตามสัญชาตญาณ นัยน์ตาค่อยๆ เบนหันกลับไปมองช้าๆ อย่างระวังตัว

และเดาไม่ผิด... คนเรียกคือทหารเรือว่ะครับ! ยังไม่ทันขาดคำเลย จะตายยากไปไหน!

“มีอะไรหรือพี่ชาย” ฟรองซัวร์ถามกลับไปอย่างแสนแนบเนียนเหมือนชาวบ้านธรรมดาทั่วไป แต่วลาดิเมียร์รู้หรอก... หัวใจน่ะมันหล่นวูบลงไปกระแทกตาตุ่มแล้ว!

“เป็นคนต่างเมืองหรือ” สายตาคู่นั้นมองไปทางวลาดิเมียร์... บ๊ะ! ทำไมโฟกัสเขาคนเดียววะเฮ้ย!

“ข้ามากับเรือสินค้าน่ะ” โจรสลัดหนุ่มโกหกหน้าตาย หวังอย่างเดียวว่าไอ้ทหารตรงหน้าจะไม่รู้สึกแปลกใจกับแขนเสื้อข้างซ้ายที่เปล่าโล่ง “มีอะไรหรือ”

“เอ่อ... ข้ายังไม่ได้ทำอะไรผิดนะ” คนเป็นพ่อครัวชิงออกตัวไว้ก่อน ทหารเรือหนุ่มกวาดมองลักษณะภายนอกกับสำเนียงแปร่งๆ นั่นแล้วก็รีบยกมือโบกเบาๆ เป็นเชิงปฏิเสธราวกับจะรู้ว่าชาวเรือทั่วไปมักหวาดกลัวผู้ที่อยู่เหนือกฎหมาย

“ถ้าพวกเจ้าเป็นคนเรือก็รีบกลับได้แล้ว ไม่ได้ยินประกาศหรอกหรือไง”

ฟรองซัวร์เริ่มตงิดใจแปลกๆ กับคำพูดนั่น ปกติแล้วทหารเรือมักไม่ใส่ใจคนเดินผ่านไปผ่านมาสักเท่าไรนัก แถมจะว่าไปวันนี้เขาก็ไม่เห็นพวกพ่อค้าต่างเมืองอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งๆ ที่เมืองชายแดนแบบนี้ควรจะมีการค้าขายหลายๆ อย่างและในหลายๆ ความหมายเกิดขึ้นแท้ๆ... ก็จริงที่คนเรือมักไม่ค่อยชอบยุ่งเกี่ยวกับเหล่าทหาร แต่จะว่าพ่อค้าทั้งหมดรู้ข่าวการมาของกองทัพก็คงไม่น่าเป็นไปได้

“ประกาศที่ว่า...?”

เขาเปรยช้าๆ และคำตอบที่ได้มาเล่นเอาใจหายวูบ

 

“เราจะปิดท่าเรือชายแดนคืนนี้”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ภาพของพวกเขาสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ

บุคคลใต้ผ้าคลุมตัวใหญ่ขมวดคิ้วเข้า วาดมือไปด้านหน้าให้ภาพบนผืนน้ำนิ่งหายวับไป ก่อนที่เสียงก้องกังวานทรงอำนาจจะเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“กรงสัตว์... อ่อนแอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

เด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายหันมอง เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“ตรงไหนกันครับ”

“ทุกอย่างนั่นแหละ” คนถูกถามถอนหายใจยาว “เอาเถอะ... ก็องค์ชายที่รักของเราขอร้องมานี่นะ”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

พวกเขาจอดเรือไว้ห่างจากท่าอยู่พอสมควร และแน่นอนว่าห่างจากชายฝั่ง

เรือเดียวที่ลอยอยู่เทียบแผ่นดินคือเรือเล็กสำหรับซื้อของ ส่วนเจ้าของชื่อ มารูน จริงๆ นั้นทอดสมออยู่หลังโขดหินสูงใหญ่ที่ไกลออกไปบนเวิ้งน้ำกว้าง หินใต้น้ำระเกะระกะอย่างที่เรือใหญ่ของกองทัพจะไม่มีวันแล่นเข้าไปใกล้ได้เด็ดขาด

เกรกอรี่มองกลับเข้าไปยังตัวเมือง... แม้จะเป็นแค่เมืองเล็กๆ หากบรรยากาศที่ลอยอวลอยู่กลับดูเคร่งเครียดได้อย่างน่ากลัว ยิ่งสัมผัสได้ถึงม่านพลังที่กางเอาไว้เพื่อจับพลังเวทแล้วยิ่งชวนขนลุกเข้าไปกันใหญ่

 

มันเกิดอะไรขึ้น?

เขาอาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่เวทที่น่าขนลุกยิ่งกว่ามันรวมตัวอยู่ใกล้ๆ นี่...

 

“เร็วเข้าไอ้หนู เดี๋ยวหญ้าก็ยาวหรอก” คนเป็นกัปตันตะโกนเร่งอีกสองคนที่ตามมาด้านหลังพลางดันเรือเล็กให้ออกสู่ผืนน้ำ ก่อนจะหันกลับไปปลดเชือกเส้นใหญ่ที่ผูกมันเอาไว้กับเชิงหินออก “เมื่อกี้พวกแกส่งสัญญาณอะไรมาวะ วิ่งกันแทบตาย ข้าล่ะนึกว่าพวกน้องสาวมันจับเราได้ซะอีก”

“สัญญาณมือไง--- โอ๊ย!

“เวลาแบบนี้มันยังจะกวนตีนได้อีก” ฟรองซัวร์ด่าอย่างไม่ค่อยจริงจังนักแล้วรีบสับขาหนี ทิ้งให้ไอ้คนโดนถีบยืนร้องโอดโอยอยู่ด้านหลัง “กองทัพจะปิดท่าเรือคืนนี้ กัปตัน ข้าว่าไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วว่ะ”

“ปิดท่าเรือเลยเรอะ” ราล์ฟมุ่นคิ้วเข้า “งั้นก็ถูกแล้ว ถ้าไม่เผ่นตอนนี้มีหวังไม่ได้ออกจากแผ่นดินแน่”

เกรกอรี่ฟังแล้วก็กลอกตา ไม่รู้จะขำหรือจะปลงดี

“กลุ่มเราเคยคิดจะสู้บ้างไหม”

“ไม่” คนเป็นกัปตันก็ตอบหน้าตาเฉย “เฮ้ย ไอ้หนู รีบๆ มาได้แล้ว ไม่งั้นพวกข้าทิ้งไว้บนฝั่งนะเว้ย!

“โอ๊ย ยังกับว่าข้าอยากอยู่บนฝั่งนักนี่” วลาดิเมียร์สบถอุบ ลูบขาตัวเองป้อยๆ “เวทแถวนี้น่ากลัวฉิบหาย! พวกน้องสาวมาทดลองนักเวทใหม่แถวนี้รึไง”

“ข้าจำไม่ได้นะว่าสาวน้อยของเราชอบเล่นเวท” โจรสลัดหนุ่มแขนเดียวยักไหล่ทีหนึ่ง เกรกอรี่หรี่ตาลงแล้วเหลือบกลับไปยังในตัวเมืองอีกครั้ง จะว่าไป ม่านอาคมนั่นก็ไม่ได้ครอบคลุมมาถึงแนวชายฝั่งที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ หากความรู้สึกกดดันบางอย่างกลับหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนชักสังหรณ์อย่างประหลาด

มันไม่ใช่เวทของกองทัพ

“หรือเกี่ยวกับทะเลคลั่ง” หัวหน้าลูกเรือหนุ่มเอ่ยเบาๆ ระหว่างรออีกสองคนเดินมาถึง “นักขายข่าวเมื่อกี้ก็เตือนอยู่ใช่ไหม กัปตัน ท่าทางกองทัพก็ระแวงหมอนี่ไม่ใช่เล่น”

“พลเรือเอกที่ว่านั่นถึงได้เคลื่อนไหวโดยพลการงั้นสิ” ราล์ฟยักไหล่ทีหนึ่งอย่างไม่ค่อยใส่ใจเท่าไร หากกลับดึงความสนใจของฟรองซัวร์ที่เพิ่งเหวี่ยงตัวขึ้นไปบนเรือได้เป็นอย่างดี

“พลเรือเอกไหน... มารีเอตต้า--- เอ๊ย การิสต้าน่ะหรือ?”

“หืม เจ้ารู้จัก?”

“โอ๊ย นั่นน่ะอันตรายที่สุดในบรรดาพวกน้องสาวเราเลยรู้ไหม” เจ้าตัวโบกแขนไปมา “ไม่เคยได้ยินข่าวเลยหรือ พลเรือเอกที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยนะเว้ย ถ้าพี่สาวบอกใช่ก็ว่าใช่ จะผิดจะถูกแค่ไหนก็ทำตามหมดว่ะ”

“เจ้าก็ขยันตามข่าวของน้องสาวเรา” ราล์ฟแขวะขำๆ “ไปเรียกชื่อเขาซะเสียหมด”

“เสียหายอะไร ชื่อมารีเอตต้าเพราะจะตาย เหมาะกับคนสวยออก” ฟรองซัวร์หัวเราะรับอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ท่านก็รู้ ผู้หญิงน่ะยิ่งสวยยิ่งอันตราย~”

“ความสวยที่ว่าคือความคมของดาบล่ะสิ”

“ใช่ คมมาก” รอยยิ้มเจื่อนลงนิดหนึ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะพาดแขนข้างที่ยังเหลือเข้ากับไหล่หัวหน้าลูกเรือข้างๆ “ไม่งั้นป่านนี้ข้าไม่ต้องอาศัยตะขอแทนมือหรอกว่ะ”

ราล์ฟเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ หากเกรกอรี่ไม่ทันได้สนใจกับเรื่องเล่าของอีกฝ่าย ไม่แม้แต่จะใส่ใจปัดแขนข้างนั้นออกด้วยซ้ำ... ยิ่งอยู่นานเขายิ่งรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีใครสักคนกำลังถือดาบ ซุ่มรอโจมตีอยู่ก็ไม่ปาน...

แต่ดูเหมือนอีกสองคนจะไม่รู้สึก

 

ทะเลคลั่ง ทะเลคลั่ง

เกรกอรี่จำไม่ได้ว่าเคยพบ แต่ชื่อมันฟังคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้สนใจข่าวคราวของทางชายฝั่งสักเท่าไร แม้จะเคยตื่นตัวอยู่บ้างในช่วงที่มีคดีสังหารหมู่โจรสลัด หากสุดท้ายก็เงียบหายไปจนไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก

มันมีบางอย่างที่คุ้น หากชายหนุ่มรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ความคุ้นเคยในแง่ดี

 

“ข้าว่าเก็บไว้คุยกันต่อบนเรือดีกว่า” นักเวทหนุ่มว่าเสียงเครียด หันไปทางอีกคนที่เหลืออยู่บนฝั่ง “วลาด เร็วเข้า”

คนโดนเร่งแยกเขี้ยววับ

“ด่าฟรังค์สิ ใครใช้ให้มันเอารองเท้าหุ้มเหล็กของมันมาเตะขากันวะ!” มันเดินกะเผลกๆ ด้วยท่าทีน่าสงสาร... ขาไม่หักก็บุญถมแล้วมั้งเนี่ย คนยิ่งบอบบางอยู่ไม่รู้รึไง!

“แกโหดว่ะ” ราล์ฟหันไปวิจารณ์อย่างปลงหน่อยๆ หากคนโดนกล่าวหากลับเพียงผิวปาก เสตาหนีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ก็ไอ้หนูของท่านมันน่าหมั่นไส้ ข้าอดไม่อยู่”

“เจ้านี่นะ---”

 

แล้วฉับพลันนั้นเองที่เหมือนได้ยินเสียงอะไรหล่นวูบ

 

ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู หากทุกคนสัมผัสได้ด้วยความรู้สึก ราวกับอะไรหนักๆ บางอย่างมันกระแทกลงมาในช่วงอก แผ่ไอเย็นเยียบไปตามเส้นเลือดจนหนาวไปทั้งร่างกาย

ทุกคำพูดถูกกลืนกลับลงคอ ราล์ฟหันขวับ ในขณะที่เกรกอรี่ตัวแข็งทื่อไปกับไอเวทมืดทะมึนที่คุ้นเคยเสียจนคลื่นไส้!

คลื่นซัดครืนจนเรือลำเล็กโคลงอย่างรุนแรง ดึงความสนใจของโจรสลัดทั้งสามที่อยู่บนนั้นไปได้ชั่ววินาที แล้วเสียงแหบห้าวเสียงหนึ่งก็ดังกระซิบขึ้นราวกับเสียงมัจจุราช!

 

 

“ท่าทางมีความสุขดีนี่ โววา”

 

 

เงาของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังวลาดิเมียร์ที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดิน จิตสังหารกรีดแทง พ่อครัวหนุ่มทันเพียงแค่หันกลับไปสบตาด้วย--- ทันเห็นแค่เส้นผมสีเลือดแห้ง ขอบตาคล้ำกับแววเนตรสีโลหิตจิกลึก กับตราสัญลักษณ์แปลกตาบนใบหน้าซีกซ้าย...

เขาไม่ทันแม้แต่จะกะพริบตา

เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความเผลอ แล้วท่อนแขนที่เต็มไปด้วยรอยสักสีดำสนิทก็พุ่งตรงเข้ามา!

 

“อ๊ากก!!!

“วลาด!!

 

พ่อครัวหนุ่มทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตา

เลือดสีสดทะลักเปรอะ กับมือข้างนั้นที่ทะลุผ่านหัวใจ!

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

โอ๊ยยยย ขอโทษจริงๆ สำหรับความล่าช้าค่ะ! //ร้องไห้ TwT
เรากำลังอยู่ในช่วงเขียนไม่ออกค่ะ มันตันๆ ไงชอบกล เขียนลบเขียนลบอยู่นั่นแหละ ขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ เราไม่อยากให้เนื้อหาและภาษามันแผ่วและฝืดเอาเหมือนตอนเจ้าชายกลางๆ เรื่อง แต่ก็จะพยายามมาต่อให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะคะ

ขอบคุณที่ติดตามกันจริงๆ ค่ะ //รักทุกคนจังเลย แง TwT
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #549 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:18
    นากาอิน
    นากาอินแน่ๆ
    หม้อคือซิกเนเจอร์ของนาง (หม้อปะว้ะ ลืม555)

    แต่ถ้านี่คือการพบพบานกันอีกครั้งระหว่างวลาดและคัตวา
    ตะกอนในใจของหนูคัตรุนแรงส์มากค่ะลูก
    #549
    0
  2. #311 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 12:43
    กลับมาตามอ่านอีกรอบบบบบ
    กรี๊ด จะกรี๊ดสลบ
    วลาดโดนคัตวาแทง กรี๊สสสสสสสส

    ...พี่สาว...ฮ่าๆๆๆๆ
    #311
    0
  3. #251 suikun (@shinora) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 10:04
    วลาดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!

    อ่านแลัวงงมากกกกก ตัวละครชื่อเยอะเเยะเต็มไปหมดแล้ววว

    ปล.รอเจ้าชายกับเอียนเสมอค่ะ ออกมาทีไรกรี๊ดทุกที >/////<
    #251
    0
  4. #247 taresia (@taresia) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 18:06
    โอ๊ะโอ แย่ซะแล้วแฮะ
    #247
    0
  5. #246 ai love you (@aiyarin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 18:53
    หยา...วลาดจะเป็นไรไหมคะนั้น กัปตันรีบไปช่วยเร็ว ๆ สิ อย่ามัวแต่ยืนดูอยู่เฉย ๆ เรียกไปแล้วเขาจะหายไหมคะ



    ปล.ขอโทษนะคะ พอดีว่าเราเพิ่งจะเห็นเรื่องนี้ เลยมาช้าไปหน่อย อ่านตั้งแต่ตอนแรกแล้วเหนื่อยสุดยอด แต่ก็สนุกสุดยอดเลยคะ ไรท์เตอร์สู้ ๆ นะคะ
    #246
    0
  6. #245 Elfear (@venelin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 15:47
    ในที่สุด 0_0

    เอ่อ แอบจิ้นแฮะ
    #245
    0
  7. #244 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 23:04
    ป๋าโดนสยบเเล้ว ฮูเรรรรร่ห์
    //โดนตบสะบักสะบอม
    เวโรนิก้า นางสุดยอดมาก ชาบูวว์*พี่ทำให้หนูรู้ว่าผู้หญิงอยู่เหนือทุกสิ่ง*

    กร๊ีดดดดด มารีเอตต้าาาาาาาาาาาาา
    ในที่สุดก็เรียกมารีเอตต้า เเหม คนงามก็เหมาะกับชื่องามๆ เนอะ มารีเอตต้าาาาาาาา//ดาบฟันยับ
    เรียกบ่อยๆเลยนะฟรังค์ มารีเอตต้า มารีเอตต้า เรียกให้มันติดกันทั้งเรือเลย มารีเอตต้าาาาาาาา
    เอ้า ตะโกนพร้อมกันทั้งไรท์ มารีเอตต้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    *ตั้งตนเป็นหัวหน้าม็อบปลุกกระเเสสาวงามมารีเอตต้า*//พี่วูล์ฟถีบออกนอกโลก

    เเล้วก็ บุคคลใต้ผ้าคลุมที่โผล่มาเเค่7บรรทัด เเอ๊ยยยยย//ม้วนๆ*ชาวบ้านกระทืบ*


    วลาดิเมียร์ ตอนนี้นายยังสะเเหลได้น่ารักเหมือนเดิม อย่าเซ่ อย่าทำให้อยากเตะเเกอีกคน!//ไฟเผาวอด
    เเต่ตอนสุดท้าย เฮือก....ไปเเหล่ว ได้ซี้ดของจริงเเน่ปานวาด
    เเม่ข้าวจ๋า ไหงหนูโหดจังเลย ระวังไว้เหอะ....//โดนเเม่ข้าวฆ่าตาย

    คนสุดท้าย
    กัปตัน
    ....
    หอกหัก

    //เผ่นลงไปเกาะใต้ท้องเรือ
    #244
    0
  8. #243 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 20:22
    ตื่นเต้นมากกกกกก จะตายมั้ยเนี่ย แล้วรู้จักกันเหรอ
    #243
    0
  9. #242 บลา 11! (@Mox20) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 17:58
    เฮฮ รอมานาน ในที่สุดคัตวาก็มารับวลาดแล้ว
    เฮ้ย ทะลุหัวใจกันเลยทีเดียว T0T
    #242
    0
  10. #241 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 16:59
    ว๊ากกกกกกกกกกกก
    ว๊ากกกกกกกก ทั้งตอน
    ว๊ากกกก

    เจ้าแม่ เจ้าแม่ เจ้าแม่เต็มไปหมดเลย ฮา!
    #241
    0
  11. #240 icez network (@worldicez) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 09:07
    วลาดดดดดดดด !!!
    #240
    0