P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 19 : ○ Special ○ ตอนพิเศษ: ,, Caught ,, (ฉลองติดไฮไลท์ค่ะ!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 มิ.ย. 58

 



ประเด็นของฟิคนี้... ต้องขอบคุณท่าน PaNaTa [พานาตา] ที่มาแปะไว้ให้ค่ะ ถ้าไม่แปะไว้คงไม่เห็นเพราะไม่ได้เข้าหน้าหลักนักเขียนเลย (ฮา)
 



คุณพระะะะ ติดไฮไลท์!! ติดได้ยังไงดิฉันยังงงอยู่เลยค่ะ โอ๊ยยยยย //พักหอบหายใจ
ไม่ใช่ไม่เคยติดไฮไลท์นะ ตอนเจ้าชายก็ติด แต่บอกตรงๆ ว่าก็ยังทำตัวไม่ถูกเหมือนเดิมค่ะ (ฮา) ตกใจมากจริงๆ ที่ติดเร็วขนาดนี้ เรื่องมันยังไปไม่ถึงไหนเลย ติดไฮไลท์ได้ไงเนี่ย! //เขิน

โอย แต่ดีใจจริงๆ ค่ะ ขอบคุณคนอ่านทุกคนจริงๆ *ไหว้งามๆ รอบทิศ*

และแน่น๊อน... ดิฉันไม่เคยอัพเพื่อกรี๊ดเปล่าๆ ให้เปลืองหน้ากระดาษค่ะ
ตามรีเควสจากแฟนเพจ (ที่บังเอิญอ่านปุ๊บพล็อตไหลปั๊บ ฮา ขอบคุณมากค่ะ) ไปอ่านตอนพิเศษฉลองติดไฮไลท์กันค่ะ!!


 

xxxxxxxxxx

 
 

 

 

P.I.R.A.T.E.S Special Story 01

:: Caught ::


 

 

 

ท่ามกลางผู้คนหลากเชื้อชาติ หลายที่มา,

 

มีกี่คนที่จะสะกดสายตาเอาไว้ได้.

 

 

 

คืนนั้นพายุเข้า.

 

ตอนนั้นอเล็กเซย์ เพทรอฟ เพิ่งจะอายุสิบสองมาได้ไม่นาน

กำหนดการณ์ที่จะออกเรือภายในวันนี้เลยเป็นอันล่มไป พวกเขาติดแหงกกันอยู่ที่ร้านเหล้าร้านหนึ่งใน โฮมหรือเมืองท่าใต้ของธาลัสซา ส่วนคนเป็นกัปตันกับหัวหน้าลูกเรือนั้นเปิดประตูร้านเข้ามาอย่างฉิวเฉียดก่อนที่ฝนจะสาดโครมเข้าให้อย่างหนัก สภาพเปียกปอนไปหมด

ทั้งคู่กลับมาพร้อมกับวัยรุ่นหนุ่มผิวเหลืองผมสีดำสนิทไม่คุ้นหน้ารูปร่างสันทัด -- อเล็กเซย์เลิกคิ้วนิด ผู้ชายคนนั้นมีเค้าโครงแปลก โหนกแก้มสูง และนัยน์ตาสีถ่านเรียวดุคู่นั้นฉายแววงงงวยอย่างเห็นได้ชัดเมื่อราล์ฟถอดกุญแจมือออกให้

คนมาใหม่คนนั้นเอ่ยชื่อแปลกๆ ที่ออกเสียงค่อนข้างยาก ราล์ฟทำหน้ายุ่ง ก่อนจะตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายว่า ฮันส์ เท่าที่จะออกเสียงได้ เจ้าของชื่อทำหน้าเบ้ไปนิดหนึ่ง แต่ก็พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

 

ถ้าเป็นที่เรือเก่า อเล็กเซย์คงเดาได้ไม่ยากว่ากัปตันไปซื้อทาสคนใหม่มาอีกแล้ว

แต่ที่นี่คือมารูน

 

“ท่านไม่ได้พาข้ามาเป็น...” ฮันส์เอ่ยด้วยสำเนียงแปลกแปร่งฟังยาก มือก็ลูบข้อแขนที่โดนล่ามมานานเบาๆ “...แรงงานทาสหรือ?”

“เราขาดต้นหนดีๆ มาสักพักแล้ว เพิ่งเคยเจอคนที่ทำนายสภาพอากาศได้แม่นอย่างเจ้านี่แหละคนแรก” ราล์ฟว่าพลางรับผ้าขนหนูจากเจ้าของร้านมาซับผมตัวเองที่เปียกไปด้วยฝน “งานหนักนะ ข้าว่าก็แรงงานทาสดีๆ นี่แหละว่ะ”

“โคตรไม่จูงใจเลยว่ะกัปตัน” ฟรองซัวร์ส่งเสียงกลั้วหัวเราะมาจากทางเคาน์เตอร์ -- นั่นก็เป็นคนแปลกอีกคนหนึ่งในสายตาของอเล็กเซย์ -- อาจเพราะแขนที่มีข้างเดียวนั่นก็ได้ และทั้งๆ ที่มีเพียงตะขอติดอยู่แทนที่มือ เจ้าตัวกลับใช้ชีวิตอยู่ได้สบายๆ ราวกับไม่เดือดร้อนอะไร

 

ไม่สิ, ถ้าจะบอกว่าแปลก

ก็คงจะแปลกกันทุกคน

 

หัวหน้าลูกเรืออย่างเกรกอรี่เป็นคนผิวสีแทนเข้ม -- แน่นอน -- ไม่ใช่สีผิวที่หาได้ง่ายๆ จากคนแถบนี้ ส่วนโรแบร์ ลูกเรืออีกคนก็มีผิวสองสี หน้าคม ตาคม ผมสีเข้ม สำเนียงโดดเด่น หรืออย่างจิมที่ขึ้นเรือมาพร้อมๆ กันก็เป็นคนเงียบ มีเครื่องประดับลูกปัดแปลกๆ ติดตัวมาตั้งแต่ก่อนจะเป็นโจรสลัดเสียอีก

เขาเองก็ใช่ว่าจะปกติ

อเล็กเซย์เป็นชาวสลาฟ ถ้ามองจากสายตาคนต่างชาติคงไม่ต่างกับชาวธาลัสซาเท่าไร หากคนท้องถิ่นทุกคนก็บอกได้ว่าเค้าหน้านั้นไม่เหมือน ยังไม่รวมผิวที่ขาวกว่า จมูกที่เป็นสันกว่า และสำเนียงการพูดที่ต่างไปอย่างเห็นได้ชัดนั่นอีกนะ

เป็นเรื่องปกติของโจรสลัดที่จะมีคนหลากเชื้อชาติ แต่คนที่แปลกที่สุดคือกัปตัน

 

รอยยิ้มกับนัยน์ตาคู่นั้น, อเล็กเซย์ไม่คุ้น

คนที่ยิ้มให้ทุกคนได้ เขาเคยเห็น แต่เขาไม่เคยเห็นคนที่ไม่กดมองคนอื่นด้วยความ สงสาร

 

 

ในดวงตาสีน้ำเงินสว่าง ไม่มีร่องรอยของสิ่งที่สัตว์ร้ายเกลียดชัง

 

 

อเล็กเซย์เองก็เป็นสัตว์ร้าย -- ทุกคนบนเรือลำนี้เป็นสัตว์ร้ายกันมาก่อนทั้งนั้น -- แต่ดูเหมือนราล์ฟจะเข้าใจดีว่าสัตว์ร้ายไม่เคยต้องการความเห็นใจ สายตาที่ชายหนุ่มใช้มองมาเลยเรียบง่ายกว่านั้นมาก และพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะนิยามมันว่าอะไรดีถึงจะเหมาะสม

รู้แต่ว่ามันทำให้คนที่หยิ่งทะนงมาตลอดชีวิต... ร้องไห้ได้อย่างไม่อาย

ปากก็พร่ำบอกว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ พยายามดึงรั้งทิฐิขึ้นมาฉาบหน้า แต่สุดท้ายพวกเขาทุกคนก็เผยความอ่อนแอออกมาให้กัปตันหนุ่มเห็น

ราล์ฟแค่หัวเราะแล้วบอกว่าเขาก็เคยร้องไห้

เด็กชายจำไม่ได้ว่าตอนที่เขาตอบตกลงขึ้นเรือมาด้วยกัน เขาร้องไห้ไปกี่ครั้ง ถึงจะเป็นแค่เด็กแต่อเล็กเซย์ก็ไม่ได้ร้องไห้ให้ใครเห็นมานานมากแล้ว -- มันรู้สึกเหมือนถูกหยามเล็กๆ -- แต่เกรกอรี่กับฟรองซัวร์ก็หัวเราะแล้วบอกเขาว่าเป็นเรื่องปกติของคนที่เจอกัปตันครั้งแรก

 

“อะไร ตายังบวมอยู่เลยนี่”

 

เสียงนุ่มๆ ของกัปตันหนุ่มดังขึ้นอีกทางหลังจากปล่อยฮันส์ไปกินข้าวและทำความรู้จักกับเหล่าลูกเรือทั้งหลาย อเล็กเซย์หันไปมองอย่างแปลกใจ มีคนใหม่อีกคนงั้นหรือ?

“อเล็กเซย์ เอาผ้ามาให้ข้าที”

เด็กชายคว้าหยิบผ้าขนหนูอีกผืนที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วหมุนกลับไปหา แต่คนที่ยืนอยู่ข้างราล์ฟเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น.

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

แล้วก็กลายเป็นว่าเขาต้องมานั่งอยู่กับแม่สาวคนนี้

อเล็กเซย์กะพริบตาปริบๆ มองเธอไปเงียบๆ ถึงจะเป็นผู้ใหญ่ที่เข้าอกเข้าใจคนอื่น แต่ราล์ฟก็ยังเป็นผู้ใหญ่อยู่ดีนั่นแหละที่คิดว่าเด็กทุกคนจะคุยกันเองได้ไม่ตะขิดตะขวงใจ

 

เขาอายุสิบสอง, เธออายุสิบสี่

 

ระยะห่างแค่สองปีแต่ถือว่ามากพอสมควร อเล็กเซย์ยังคงนั่งเงียบท่ามกลางบาร์เหล้าที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเฮฮาของเหล่าโจรสลัด เจ้าของร้านเป็นสาวงามหน้าตาคมเข้ม ผิวคล้ำสวย ดูคุ้นเคยกับพวกโจรสลัดดี และดูเหมือนจะติดอกติดใจคุณกัปตันคนเก่งของเรือไม่น้อยเสียด้วย

เด็กสาวตรงหน้าเขามองอีกฝ่ายตาเขม็ง

อเล็กเซย์กลืนน้ำลายไม่ลงคอเมื่อเห็นคุณเธอทำแก้มป่อง เบ้ปากอย่างไม่ชอบใจและไม่คิดจะปิดบัง นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นแดงก่ำ บวมช้ำเสียจนหมดสวย หากแววไม่สบอารมณ์กลับฉายชัดจนเสียวสันหลังวาบ

หญิงสาวเจ้าของร้านดึงตัวราล์ฟลงไปหอมแก้มทีหนึ่ง ชายหนุ่มหัวเราะ

 

ส่วนสาวน้อยแทบจะปล่อยรังสีอาฆาตออกมาแล้ว

 

อเล็กเซย์ถอนหายใจยาวเหยียด และดูเหมือนคุณเธอจะได้ยินเลยหันมามองตาขวาง เล่นเอาเด็กชายสะดุ้งโหยง หน้าซีดเผือด หากความสนใจของเด็กสาวก็หันกลับไปหากัปตันหนุ่มได้อย่างรวดเร็ว

เคบินบอยกะพริบตา หันมองตามแล้วก็ได้แต่สงสัยว่ามีอะไรน่ามอง... ก็แค่ราล์ฟกับสาวเจ้าของร้านยืนคุยกัน

“เอ่อ... มองอะไรหรือครับ” เด็กชายถามเสียงแผ่วๆ เมื่อกี้กัปตันเรียกเธอว่าอะไรนะ? “เอ้อ--- มอลลี่?”

“มิเชลย่ะ!

“หวา ขอโทษครับ!

อเล็กเซย์รีบตอบเสียงลนลาน หากเด็กสาวกลับไม่มีท่าทีว่าจะตอบกลับมาเลยแม้แต่น้อย มีแค่สายตาขวางๆ ที่เห็นแล้วก็อยากจะถามเหมือนกันว่าไม่เมื่อยบ้างหรืออย่างไร...

 

มิเชลยังคงมองหนุ่มสาวคู่นั้น แต่สายตาของเด็กชายเปลี่ยนกลับมามองเธอแทน

 

ถ้าเขาอายุสักสิบเจ็ด -- หรือเป็นวัยรุ่นมากกว่าสักหน่อย -- คงบอกว่าแม่สาวตรงหน้าไม่เห็นจะน่าดูเลยสักนิด แต่เขาก็เด็กเกินกว่าจะเข้าใจถึงคำว่า สวยของพวกผู้ใหญ่ เขาไม่รู้หรอกว่าหุ่นแบบไหนที่น่ากอดหรือเซ็กซี่ (อย่างที่เคยได้ยินฟรองซัวร์ชี้ให้ดูบ่อยๆ) รู้แค่ว่าแก้มกลมๆ สีชมพูจางๆ นั่นน่ารักดี ถึงตาหล่อนจะบวมและขวางไปบ้างแต่ก็ไม่เห็นจะเสียหายอะไร ก็เพิ่งร้องไห้มานี่นา?

เส้นผมสีทองหยักศกน้อยๆ จับวางอยู่บนไหล่ลาดมน มองเพลินตาอย่างประหลาด

“มองอะไรยะ!

มิเชลถามเสียงแหลม อเล็กเซย์สะดุ้ง ยิ้มแห้งๆ

“เอ้อ... เปล่าครับ...”

สาวน้อยหน้ามุ่ย ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดไปอีกทาง เห็นได้ชัดว่าถ้าราล์ฟไม่ได้สั่งให้นั่งอยู่เฉยๆ คุณเธอคงปราดเข้าไปแทรกกลางระหว่างอีกฝ่ายกับเจ้าของร้านสาวแล้ว

“อะไร ทำผู้หญิงร้องไห้เรอะไอ้หนู” ฟรองซัวร์โผล่หน้ามาถาม (เสียงเจ้าหล่อนเมื่อกี้คงดังไม่ใช่น้อย) “เป็นผู้ชายประสาอะไรว้า มีสาวๆ อยู่ตรงหน้าทำให้ร้องไห้ได้”

“ข้าเปล่าสักหน่อย---”

“แล้วสาวน้อยนี่ใครเนี่ย ไม่เคยเห็นหน้า” โจรสลัดหนุ่มก้มลงมองยิ้มๆ เอื้อมตะขอสีเงินที่ปลายแขนไปเชยคางสาวเจ้าให้ขึ้นสบ

มิเชลหน้าซีดเผือดลงทันใด

 

“อย่า--- อย่ามาจับข้านะ!!

 

เด็กสาวกรีดร้องสุดเสียง ผลักเก้าอี้ออกห่างพรวดจนเซล้มโครม! เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กหยุดลงกะทันหัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องไห้โฮของคนเป็นสาวน้อย และสายตาประณามหยามเหยียดจากเพื่อนร่วมเรือที่ตวัดมองฟรองซัวร์อย่างพร้อมเพรียงจนเจ้าตัวแยกเขี้ยววับ

“เฮ้ย ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่เอาน่า” เด็กหนุ่มพยายามปลอบ หน้าตาลนลาน “เอ๊ย! อย่าร้องดังกว่าเดิมเซ่!

ราล์ฟเดินกลับเข้ามา หน้าตาแปลกใจ

“เกิดอะไรขึ้นหรือ”

“จะไปรู้เรอะ อยู่ๆ ก็ร้องไห้เอง” ฟรองซัวร์ทำหน้าเหยเก “บ้ารึเปล่า ข้าไม่ลวนลามเด็กหรอก”

กัปตันหนุ่มส่ายศีรษะเบาๆ อย่างพอเดาอะไรได้ นัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววขบขันเล็กๆ ก่อนที่จะคุกเข่าลงนั่งข้างๆ คนที่กำลังร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง มือกร้านเอื้อมไปรั้งร่างเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

ริมฝีปากกดแนบลงกลางหน้าผาก เสียงกระซิบปลอบโยน

“ไม่เอาน่าคนสวย อย่าร้องไห้สิ” ราล์ฟลูบเส้นผมของสาวน้อยเบาๆ แล้วขยับยิ้มให้ “หมอนั่นเป็นเพื่อนข้าเอง ทุกคนที่นี่ไม่มีใครทำร้ายเจ้าหรอก เชื่อข้าเถอะ... นะ?”

“แต่--- แต่---”

 

“ชู่... ร้องมากๆ เดี๋ยวก็ไม่สวยหรอก”

 

“ท่าน--- ฮึก--- ท่านชอบคนสวยเหรอคะ”

มิเชลถามเสียงเล็ก กัปตันหนุ่มกะพริบตา ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดแล้วพยักหน้า

“ฮื่อ ชอบสิ”

เป็นคำตอบที่เล่นเอาเด็กสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตาทันที พยายามกลั้นสะอื้นเท่าที่จะทำได้แม้ว่านัยน์ตาจะยังไหวอยู่ก็ตาม ราล์ฟหัวเราะลงลูกคอแล้วก้มลงจูบหน้าผากมนอีกรอบ อุ้มตัวแม่สาวน้อยกลับขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตามเดิม

 

“กลัวผู้ชายน่ะ... ข้าไถ่ตัวมาจากหอนางโลม ว่าจะฝากไว้ที่ร้านนี่แหละ หน้าเอ็งเหมือนคนอยากปล้ำสาวมั้งเขาถึงกลัว”

“นั่นปากเหรอน่ะ กัปตัน”

“เอาน่า ไว้สงบๆ แล้วแกค่อยเข้าไปคุยอีกที ถ้าร้องอีกเดี๋ยวข้าดุให้”

“ท่านน่าจะไปเป็นคนดูแลเด็กนะ”

“ไอ้บ้า ไม่เอาโว้ย”

 

เป็นบทสนทนาหลังจากนั้นที่มิเชลคงไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่จัดการกับน้ำตา แต่อเล็กเซย์ได้ยิน

เด็กชายที่เงียบมาตลอดเหตุการณ์ได้แต่แปลกใจ

 

 

ไม่ใช่เพราะเสียงกรีดร้อง ไม่ใช่เพราะรอยน้ำตา

เขาก็ไม่รู้ว่าทำไม

 

แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ชอบที่ราล์ฟทำให้ทุกคนรอบข้างหลงรักได้.

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

เวลาผ่านไป, เขาอายุสิบแปด.

 

“เมื่อคืนเป็นอะไรไปหรือครับ”

เด็กหนุ่มเปรยถามขึ้นมา โชคดีเป็นของเขาที่ออกมาเดินเล่นนอกร้านตอนช่วงเย็น ถนนหลังร้านค่อนข้างเงียบและเปลี่ยว แสงสีส้มแดงยามเย็นส่องมาแทบไม่ถึง แต่เขาก็เห็นหญิงสาวเดินกลับมายังโรงเหล้าได้อย่างชัดเจนนัก

หล่อนโตขึ้น... ยิ่งโตเท่าไรก็ยิ่งสวยมากขึ้นเท่านั้น หยุดสายตาของผู้ชายแทบทุกคนที่หันมองได้อย่างแสนง่ายดาย หากเขาโดนร่างเล็กๆ นั่นสะกดสายตาเอาไว้ตั้งแต่หกปีก่อนแล้วโดยที่หล่อนไม่จำเป็นต้องสวย

 

ขอบตาคู่นั้นคล้ำไป สีหน้าดูโทรมจัดจนหนุ่มช่างเลือกบางคนอาจจะบอกลาได้ แต่อเล็กเซย์ก็ยังเหมือนเดิม... ไม่ว่าหล่อนจะอยู่ในสภาพแบบใดก็ตาม

 

“เรื่องของข้าย่ะ!

มิเชลหันกลับมาแหวใส่ เคบินบอยขยับยิ้ม หล่อนก็ยังคงเมินเขาเหมือนเดิม แต่เรื่องโวยวายใส่... เขาก็ยังโดนหล่อนแผดเสียงใส่เหมือนเดิมนั่นแหละ

ถ้าคนมันไม่ใช่ ทำอะไรก็ไม่ถูกใจอยู่ดี

“ขอบตาคล้ำนะครับ ทำอะไรสักอย่างกับมันก่อนเข้าไปดีกว่ามั้ง” อเล็กเซย์เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเสริม “กัปตันอยู่ข้างในแน่ะ”

“โอ๊ยตาย กลับมาแล้วเหรอ!

หญิงสาวคนสวยร้องเสียงหลง บ่นอะไรอีกไม่กี่อย่างแล้วรีบหยิบกระจกกับแป้งขึ้นมาเติมแทบจะในทันใด เล่นเอาเด็กหนุ่มถึงกับหลุดขำพรืดแล้วส่ายศีรษะเบาๆ ให้ตายเถอะ...

 

“ข้าว่าข้าก็ไม่ได้หน้าตาแย่นะ... ไม่เคยคิดจะสวยเพื่อข้าบ้างหรือครับ”

“ให้ได้สักครึ่งหนึ่งของราล์ฟค่อยว่ากันย่ะ”

 

เด็กหนุ่มหัวเราะ เอ่ยต่อปากต่อคำกลับไป หากรอยยิ้มบนใบหน้านั้นหน่วงกว่าที่คิดไว้เสียอีก

ในหัวของหล่อนคงมีแต่ราล์ฟ... ตอนเด็กๆ เขาก็ไม่เข้าใจหรอก แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมมันถึงได้น่าหงุดหงิดนักที่เจ้าหล่อนเอาแต่เรียกหาใครสักคนที่ดีเกินกว่าเขาจะไปทาบรัศมีด้วยได้

เพราะเขาอยากเข้าไปยืนแทนที่ แต่เขาก็ดีไม่พอ

อยากจะเกลียดผู้ชายที่ทำให้หล่อนร้องไห้ แต่เขาก็เกลียดไม่ได้ เพราะคนเดียวที่จะปลอบหล่อนได้ก็คือผู้ชายคนเดิมคนนั้นแหละ... และทำอย่างไรเขาก็เกลียดกัปตันไม่ลงเสียด้วย

 

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าทำไมหล่อนถึงรัก แต่มันก็อดไม่ได้

 

หญิงสาววิ่งผ่านหน้าเขากลับเข้าโรงเหล้าไป อเล็กเซย์ได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วพิงหลังแนบเข้ากับผนัง เงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลง ไม่รู้ว่าจะขำหรือจะสมเพชตัวเองดี

 

 

 

 

ท่ามกลางผู้คนหลากเชื้อชาติ หลายที่มา,

 

ใครคนหนึ่งสะกดหัวใจเขาเอาไว้.

 

 

xxxxxxxxxx




From Writer:

อเล็กเซย์เป็นตัวละครที่ควรจะจืดจางค่ะ เป็นเหมือนตัวประกอบฉากในสายตาของมิเชล แต่แน่นอน... ตัวประกอบก็มีบทบาทของมันอยู่ค่ะ ซึ่งบทบาทของอเล็กเซย์... ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ (ฮา)

เหตุการณ์ตอนจบไปซ้ำกับตอนต้นของ >>บทที่ 11<< ค่ะ แต่เป็นในมุมมองของอเล็กเซย์คนเดียวแบบสั้นๆ รักแรกพบ รักข้างเดียวซะด้วยสิหมอนี่ *หัวเราะ* อยากลองเขียนคนที่รักแรกพบแบบนี้บ้างค่ะ เขียนแบบค่อยเป็นค่อยไปมาเยอะแล้ว

อ้อ และต้องขอโทษคนที่รีเควสตะปู เอ๊ย! คาร์ลอสด้วยค่ะ จริงๆ มันก็มีบทได้แหละ แต่ด้วยไทม์ไลน์ที่ฮันส์กับมิเชลเพิ่งได้เจอกับมารูนใหม่ๆ คาร์ลอสยังโต๋เต๋อยู่ส่วนไหนของทะเลไม่รู้อยู่เลยค่ะ


สุดท้าย เหมือนเดิม ขอบคุณคนอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านและทุกๆ กำลังใจค่ะ!! ♥
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #603 ShamanWcat (@ShamanWcat) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 23:58
    โอ้ เคบินบอย
    #603
    0
  2. #543 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:00
    อเล็กเซย์โคตรหล่อว่ะ!!
    ให้ตายเหอะ รักแท้ในนิยายนี่มันดีงามขนาดนี้นี่เอง!!
    ฉันละเคารพในหัวใจชายหนุ่มของเธอว์
    #543
    0
  3. #222 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 17:37
    :::มิเชล.... เพลาๆหน่อยก็ได้นะ--;
    #222
    0
  4. #201 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 17:11
    สงสารอเล็กซ์...
    #201
    0
  5. วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 02:02
    อเล็กซ์... อย่าน้อยใจ มาหาแม่เถอะลูก>..<
    #181
    0
  6. #169 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 17:39
    ก็เห็นใจอยู่หรอกแต่ก็มันช่วยไม่ได้นี้ กัปตันแกเทพเกินไป
    #169
    0
  7. วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 10:54
    แอร๊ยยยย >< สงสารอเล็กเซย์
    #167
    0
  8. #166 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 09:12
    อเล็กซ์น่าร้ากกกกกกกกกแม้ทุกวันนี้จะค่อนข้างจืดจางก็ตาม
    #166
    0
  9. #165 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 23:47
    ตอนแรกมีอะไรอยู่ในหัวว่าจะเม้น ระหว่างกำลังเรียบเรียง ก็เผลอเลื่อนมาอ่านเม้นที่ 166

    ...และพบว่าคุณได้เม้นได้ตรงใจซะจนเราไม่เหลืออะไรจะเม้นแล้วค่ะ 5555


    อั๊ยย่ะ ที่บอกว่า special story 1 เนี่ย ...แสดงว่าจะมีมาอีกเรื่อยๆสินะ!
    จะรอโอกาสงามๆต่อไปค่ะพี่วูฟ! รอเรื่องหลักด้วยน้าาาา สู้ๆค่ะ!
    #165
    0
  10. #164 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 23:20
    ขอประทานโทษที่หนูสะดุดกับคำว่าโต๋เต๋ที่ไหนไม่รู้ค่ะ ดูบัดซบมาก ตะปูว์...

    กร๊๊ดดด หาญญญญญญ เราขอกร๊๊ดคุณพ่อก่อน!//เเต่เเม่ยังลอยทะเลอยู่นี่นะ...
    เเหม่ กัปตันนี่ หว่านเสน่ห์ใส่เด็ก(คนหล่อทำอะไรไม่ผิด ไม่ว่า กร๊าก)
    ตาฟรังค์นี่บัดซบมาก...
    อเล็กซ์หล่อออออออ เด็กบ้า หึงหวงตั้งเเต่เด็ก โตมาดีที่ไม่กำเริบ ฮา
    ส่วนคนที่เราถูกใจที่สุด
    เเม่สาวมิเชล เธอโมเอ๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
    เเก้มป่องอ่ะ เเก้มป่องงงงงงง!!!

    #164
    0