P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 18 : ♦ 16 ♦ ความไม่รู้นั้นน่ากลัว (+ เพิ่มรูปแผนที่ค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    20 ต.ค. 55

 
 
Chapter 16
ความไม่รู้นั้นน่ากลัว

 


 

โจรสลัดแต่ละคนทำหน้าเหมือนหัวตัวเองขาดไปแล้ว

วลาดิเมียร์ซบหน้าลงกับตักตัวเองพลางทุบเก้าอี้ปั้กๆ ราล์ฟเองก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ พระเจ้า! ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเห็นคนอย่างเกรกอรี่หรืออเล็กเซย์ทำหน้าแบบนี้ได้ -- นัยน์ตาเหวอๆ กับสีหน้าปั้นยากยังกับได้ยินว่าไปทำสาวที่ไหนท้องมานั่นน่ะ!

“คุ้มค่ามาก โคตรคุ้มค่า!” พ่อครัวหนุ่มเอ่ยปนหอบเบาๆ ก่อนจะยกสันมือขึ้นปาดหางตาที่ชื้นไปหมด “โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ข้าปวดท้อง และข้าอยากวาดหน้าพวกเจ้าเก็บไว้มาก ฮ่าๆๆ”

“โว้ย! พวกเอ็งก็หยุดหัวเราะกันได้แล้ว!เจ้าชาย คนสำคัญตวาดเสียงหงุดหงิด หากราล์ฟทำได้เพียงโบกมือไปมาในอากาศ เอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง

“ยากว่ะท่าน ยากมาก”

“ปฏิกิริยาเจ๋งที่สุดเท่าที่เห็นมาเลยว่ะ” ทหารที่ยืนอยู่หน้าประตูหัวเราะลงลูกคอพลางเดินมาหยุดอยู่ที่หลังเก้าอี้ เท้าแขนเข้ากับพนักข้างศีรษะของกัปตันหนุ่ม “ลูกเรือแกเรอะ?”

“ประมาณนั้น”

“ข้าเอียน ก็อดเด็น” คำแนะนำตัวยังคงกลั้วหัวเราะ “หัวหน้าองครักษ์”

เกรกอรี่เบนสายตาจากเจ้าชายหนุ่มไปมองอีกฝ่าย ก่อนที่จะหรี่ตาลงกับเค้าโครงหน้านั่น... แม้จะค่อนไปทางธรรมดาๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนยุ่งๆ ที่รวบไว้ด้านหลังอย่างลวกๆ กับชุดทหารระดับล่างไม่เข้ากับตำแหน่งนั่นมันคุ้นสายตาเหลือเกินอย่างบอกไม่ถูก

“ใช่คนที่ท่านไปเจอที่ โฮม คราวนั้นหรือเปล่า กัปตัน”

“คนที่ว่าจ้างข้ากับวลาดคราวก่อนนั่นแหละ” ราล์ฟยิ้มรับ เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนอยู่ “มันเป็นเพื่อนสมัยเด็กข้าเอง”

ฟรองซัวร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“อ้อ มีเส้น”

“มันก็ต้องมีบ้างอะไรบ้าง”

“ทำไมพอแกโผล่หัวมา มันถึงได้ออกนอกทะเลแบบนี้วะ” ริกซัสหันไปแยกเขี้ยวใส่องครักษ์เจ้าของชื่อเอียนนั่น หากเจ้าตัวกลับหัวเราะรับไม่รู้สึกรู้สาได้อย่างน่าถีบ... เห็นแล้วก็ชักไม่แน่ใจว่าพี่แกเป็นเจ้าชายกับองครักษ์กันจริงหรือเปล่า ให้ดิ้นตายเถอะ!

“ว่าแต่พวกเจ้ามากันทำไม” เอียนไพล่กลับเข้าประเด็นในที่สุด

“ก็บอกแล้วว่ามีเรื่องอยากขอร้อง” วลาดิเมียร์พยายามกลั้นเสียงหัวเราะแล้วหันไปสบตากับเจ้าชายหนุ่ม ฉีกยิ้มเห็นเขี้ยว “ท่านตกลงใช่มั้ยล่ะ ข้ารู้---”

 

“ข้าไม่ตอบอะไรทั้งนั้น” ริกซัสสวนกลับเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยจบประโยคเสียอีก “เจ้าต้องการอะไรก็ว่ามา”

 

“อเล็กเซย์”

ราล์ฟเอ่ยเรียก เคบินบอยพยักหน้ารับแล้วหยิบม้วนอะไรบางอย่างออกมาจากถุงผ้าที่ติดมือมาด้วย ริกซัสเลิกคิ้วสูง รับมาไว้แล้วคลี่ออกดู -- มันเป็นแผ่นหนัง... ชั้นดีเสียด้วย ขลิบขอบสองด้านไว้ด้วยโลหะสีทอง ด้านไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็พอเดาได้ว่าเก็บรักษาไว้ดีไม่ใช่น้อย

เจ้าชายหนุ่มหรี่ตาลง ภาพอาณาจักรธาลัสซาที่เขียนด้วยหมึกสีดำปรากฏอยู่บนนั้น มองเลยไปเหนือน่านน้ำใกล้ชายแดน -- บริเวณที่เขาจำได้ว่าเป็นท้องทะเลเวิ้งว้าง -- เป็นรอยแต้มสีน้ำเงินเรืองรองเด่นชัดขึ้นมา ทอแสงน้อยๆ อยู่บนแผ่นหนังสีน้ำตาลได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เขาเงยหน้ากลับไปมองราล์ฟ ที่ตอนนี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ยาวมายืนอยู่ข้างเขาพร้อมๆ กับหัวหน้าลูกเรือหนุ่มผิวแทน

“นี่อะไร”

“แผนที่สมบัติไง” กัปตันหนุ่มตอบง่ายๆ “เกร็ก”

เกรกอรี่เอื้อมไปแตะปลายนิ้วเข้ากับรอยแต้มบนผืนแผนที่ รอยหมึกทั้งหมดจางลง ภาพอาณาจักรหายไปแล้ว หากเส้นหมึกสีดำกลับถูกลากวาดใหม่ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังขีดเขียน

 

ภาพเกาะขนาดเล็กปรากฏขึ้นท่ามกลางท้องทะเลว่างเปล่า รอยแต้มสีน้ำเงินสดใสส่องประกายอยู่บริเวณทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ

 

“นี่อะไร” ริกซัสถามซ้ำ แน่นอนว่าคนละความหมายกับเมื่อครู่

“ดูเหมือนว่าจะลงอาคมไว้ให้มีปฏิกิริยากับนักเวทโดยเฉพาะ” เกรกอรี่ว่า ก่อนจะขยับยิ้มเมื่อเห็นคนเป็นเจ้าชายตวัดสายตาดุๆ มองเขม็ง “ข้าไม่ได้ ลงทะเบียน ไว้กับทางการหรอก ไม่ต้องมองอย่างนั้น”

“ข้านี่ดวงสมพงศ์กับคนผิดกฎหมายจังวะ” ริกซัสสบถ เหล่มองเอียนที่เดินเนียนเข้ามายืนมองเงียบๆ “ลูกน้องแกก็คนหนึ่งล่ะ แล้วนี่ยังจะ...”

“ไม่ต้องมาทำพูดไป คนในวังนี้ที่ท่านรับมา มีสักกี่คนที่ไม่ใช่คนนอกกฎหมาย” เอียนหัวเราะขบขัน ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องแผนที่ในมือของเจ้าชายหนุ่ม “ว่าแต่ไปได้มายังไงวะเนี่ย แลดูดีมีราคา”

ราล์ฟกับเกรกอรี่หันไปมองฟรองซัวร์ที่ยังนั่งอยู่ เอียนเลิกคิ้ว เบนสายตาไปมองตาม เล่นเอาคนถูกมองแทบสะดุ้ง หัวเราะเฝื่อนๆ แล้วยักไหล่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ข้าเป็นโจรสลัดนะ คิดว่าไง?”

“เจ้าควรจะเปลี่ยนคำถามเป็นได้มา จากไหน จะดีกว่า” ริกซัสเปรยช้าๆ พลางหรี่ตาลงมองโจรสลัดหนุ่มแขนเดียว ฟรองซัวร์หัวเราะรับ หันไปหาวลาดิเมียร์แล้วโคลงศีรษะเบาๆ

“เออ คุณหนูแกนี่เจ๋งจริงๆ ว่ะ” นินทาระยะเผาขนเสร็จก็หันกลับไปตอบ “ข้าได้มาจากกองทัพเรือ แต่ได้มายังไงขอเก็บเป็นความลับ”

ริกซัสยัดม้วนแผนที่กลับคืนกัปตันหนุ่ม นัยน์เนตรสีฟ้าจางเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด

 

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร”

 

“ข้าก็ว่าอยู่หรอกว่าอย่างท่านคงไม่มีวันทำอะไรผิดกฎหมาย” ราล์ฟคลี่แผนที่ออกแล้วยัดกลับใส่มืออีกฝ่าย “แต่พูดก็พูดเถอะ องค์ชาย ท่านเคยเห็นไอ้เกาะนี้บนแผนที่บ้างหรือเปล่า”

“นั่นไม่ใช่ประเด็น---”

“แล้วทำไมกองทัพถึงมีเกาะในครอบครองโดยที่ราชวงศ์อย่างท่านไม่รู้ล่ะ?”

 

ความเงียบเข้าปกคลุม นัยน์ตาสองคู่สบกัน

และสีน้ำเงินของท้องทะเลลึกกำลังรวนผืนฟ้ากว้างให้เคลื่อนไหว

 

แล้วในที่สุดเจ้าชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาว วางแผนที่ลงกับโต๊ะทำงานด้านหลังแล้วยกมือขึ้นกอดอก ตวัดสายตาขึ้นสบกับอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเรียบๆ

“ข้าจะฟัง” คือคำตอบ “แต่ไม่ได้แปลว่าข้าจะตกลง”

ราล์ฟหัวเราะอีกครั้ง

 

“ข้าต้องการแค่นั้นแหละ”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

คืนนั้น วลาดิเมียร์นอนไม่หลับ

คุยกันไปได้สักพัก ริกซัสก็ตัดสินใจขอลอกลายแผนที่และเรียกแม่บ้านสาวหน้าแฉล้มเข้ามาให้ไปจัดห้องพักสำหรับพวกเขา -- แน่นอนยังไม่ได้ตอบตกลงแต่ประการใด -- แต่ถึงแม้ที่นอนจะหรูหรานักไม่เหมือนกับเปลญวนในห้องครัวที่นอนอยู่ทุกวัน วลาดิเมียร์กลับลืมตาโพลงอยู่ในความมืด

บทสนทนาก่อนหน้านั้นมันวนเวียนอยู่ในหัว

 

 

...

 

“มันมีสิ่งที่เราต้องการ” เป็นคำตอบของฟรองซัวร์เมื่อเจ้าชายหนุ่มถามถึงเหตุผลที่อยากลอบเข้าไปในเกาะนั่น “แต่จริงๆ แล้วประเด็นของข้าก็แค่อยากฉีกหน้ากองทัพเท่านั้นแหละ”

“สะใจ ว่างั้น?”

“นั่นมันเหตุผลส่วนตัว ท่าน ต่างหากจะเอายังไง” ราล์ฟแทรกขึ้นมา “กองทัพเรือกำลังปิดบังอะไรกับราชวงศ์ ท่านไม่อยากรู้หรือไง”

ริกซัสเลิกคิ้ว สวนกลับ “ก็แค่ความลับทางการทหาร”

“ที่รายงานกับราชวงศ์ไม่ได้งั้นหรือ?” กัปตันหนุ่มตอบกลับแทบจะในทันที “ถึงท่านจะซื่อตรงต่อหน้าที่ของท่านแค่ไหน และถึงท่านจะทำเพื่ออาณาจักรนี้มากแค่ไหนก็เถอะ... มันไม่ได้แปลว่าคนใต้บัญชาของท่านจะทำแบบเดียวกัน”

“ทหารไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของข้า”

“แต่อาณาจักรนี้เป็นของท่าน จริงไหม” ราล์ฟหัวเราะเบาๆ “มีขุนนางกี่คนที่โกงกิน มีชนชั้นสูงกี่คนที่ใช้อำนาจในทางที่ผิด หรือท่านชอบที่มันเป็นอยู่แบบนี้กัน?”

เจ้าชายหนุ่มมองอีกฝ่ายตาขวาง และนั่นเป็นสัญญาณที่ดี

“แล้ว พวกเจ้า จะรู้ไปทำไมว่ากองทัพซ่อนอะไรอยู่”

 

“ชีวิตของข้า อดีตของข้า ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตข้า” เกรกอรี่เปรยออกมาเรียบๆ “นั่นแหละที่ข้าต้องการ”

 

ริกซัสเลิกคิ้วสูง เช่นเดียวกับวลาดิเมียร์ที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ

“ยังไม่รวมถึงมือของข้าด้วย” ฟรองซัวร์เอ่ยกลั้วหัวเราะพลางโบกตะขอสีเงินที่ข้อมือขวาไปมา ก่อนจะยักคิ้วให้เมื่อเห็นสายตาสงสัยของเชื้อสายราชวงศ์ “อ้อ แล้วก็เหตุผลที่ข้าต้องกลายมาเป็นโจรสลัดอีกอย่าง”

“ไอ้สิ่งที่พวกเจ้าต้องการมันเป็นรูปธรรมขนาดนั้นเลยหรือไง”

“เปล่า แค่มันคือสิ่งที่กองทัพซ่อนอยู่” ชายแขนเดียวโคลงศีรษะเบาๆ “ถ้าของเกร็กล่ะก็... คงเป็นรูปธรรมพอสมควรล่ะ แต่ของข้าไม่ใช่”

เจ้าชายหนุ่มตวัดสายตามองหัวหน้าลูกเรือหนุ่มผิวแทนคนนั้น หากเกรกอรี่เพียงยิ้มรับ ไม่ได้ตอบอะไรออกมา

 

และนั่นทำให้วลาดิเมียร์แปลกใจ

 

...

 

 

มันมี อะไร ที่เขาไม่รู้?

สามคนนั้นไม่ได้มีท่าทีจะปิดบังอะไร แต่วลาดิเมียร์เริ่มคิดแล้วว่านี่คือเหตุผลที่พวกนั้นไม่ชวนเขามาด้วยแต่แรก

แสงสีน้ำเงินยังเรืองรองออกมาจากแผนที่อันนั้นที่กางอยู่บนเตียง ราล์ฟกับเกรกอรี่กำลังนั่งคุยอะไรบางอย่างกันอยู่เหนือแผ่นหนัง ฟรองซัวร์นอนกระดิกเท้าอยู่ข้างๆ แต่อยู่ในวงสนทนาด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

วลาดิเมียร์ยิ่งนอนไม่หลับ แต่พอพลิกตัวไปอีกทางก็เจออเล็กเซย์นั่งสับไพ่อยู่ไม่ยอมหลับสักทีเหมือนกัน พอจ้องมากๆ เข้าก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาชวนมันเล่นสักตาแก้ปวดหัว

 

“ไอ้ที่เรากำลังจะไปเนี่ย... ไปหาสมบัติกันจริงๆ เหรอ”

 

พ่อครัวหนุ่มเปรยระหว่างรอเคบินบอยแจกไพ่ อเล็กเซย์ยักไหล่ มือยังคงแจกไพ่ต่อไปไม่หยุด

“ข้าไปด้วยเหตุผลนั้นนะครับ”

“บางคนไม่” ว่าพลางก็เหล่อีกสามคนไปพลาง เสียงไม่เบานัก และแน่นอนว่าเล่นเอาคนถูกนินทาทั้งหลายหันกลับมามองอย่างพร้อมเพรียง

“อะไร น้อยใจเหรอวะไอ้หนู” ฟรองซัวร์กระเซ้าเสียงขบขัน ยักคิ้วยักไหล่ใส่หน้าตาอ้อนบาทอีกต่างหาก เสียแต่คนฟังดูจะไม่สนุกไปด้วยเท่าไร

“ข้าไม่ชอบ”

“กองทัพซ่อนสมบัติไว้แหง อย่างน้อยๆ แผนที่ก็เขียนไว้แบบนั้น” ราล์ฟม้วนแผนที่เก็บแล้วลุกขึ้นมานั่งร่วมวงด้วย “แจกใหม่ดิ๊อเล็กซ์ พวกข้าเล่นด้วย”

วลาดิเมียร์รอจนเด็กหนุ่มทำตามคำสั่งเสร็จ ก่อนจะรวบไพ่ที่แจกใหม่มาจัดเรียงในมือ เสียแต่สายตาข้างนั้นกลับมองไปทางเกรกอรี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เปรยถาม

“ท่านปิดอะไรไว้”

“หือ เปล่านี่”

 

“งั้นข้าก็ควรจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าท่านมีอะไรกับไอ้เกาะบ้านี่”

 

คนฟังแต่ละคนชะงักไป พวกเขาไม่ได้ยินวลาดิเมียร์ทำเสียงแบบนี้มานานมากแล้ว... เสียงของความระแวง เสียงแหบๆ ของคนที่พร้อมจะกรีดร้องได้ตลอดเวลา...

ไม่มีใครตอบอะไร และไม่มีใครสบตากับพ่อครัวหนุ่มยกเว้นอเล็กเซย์

วลาดิเมียร์กัดฟันกรอด

 

“ข้ารู้ว่าอเล็กซ์หนีออกจากบ้าน ข้ารู้ว่าเจ้าโดนทหารเรือตัดมือ” วลาดิเมียร์เปรยเสียงต่ำ หันไปมองฟรองซัวร์ก่อนจะค่อยเบนสายตาไปทางราล์ฟกับเกรกอรี่ “ข้ารู้ว่าท่านเป็นเด็กกำพร้า และข้ารู้ว่าเกร็กเคยเป็นฆาตกรต่อเนื่อง... แล้วไง? ทุกคนก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าข้าเคยถูกจับเผาข้อหาเป็นพ่อมด -- มันควรจะเป็นยังงั้นไม่ใช่เหรอวะ?”

 

“วลาด...” ราล์ฟเอ่ยแทรกขึ้นมาเบาๆ หากดูเหมือนเจ้าของชื่อจะไม่ได้ยิน

“ข้าควรจะรู้ไม่ใช่เหรอว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไอ้เกาะบ้านั่นคืออะไร พวกท่านจะไปหาอะไรกันแน่” นัยน์ตาข้างเดียวตวัดไปมองเกรกอรี่ “โดยเฉพาะท่าน -- มีอะไรก็บอกกันสิวะ มันควรจะเป็นยังงั้นไม่ใช่หรือไง!

“วลาด” อเล็กเซย์คว้าไหล่อีกฝ่ายไว้ “ใจเย็นครับ”

“แต่---”

“ถึงข้าจะไม่รู้เรื่อง แต่มันเป็นสิทธิ์ของเกร็กที่จะเล่าหรือไม่เล่าไม่ใช่หรือครับ” เด็กหนุ่มลดเสียงลงให้ได้ยินกันเพียงสองคน โดยเฉพาะเมื่อเห็นเกรกอรี่ทำหน้าลำบากใจมากขึ้นทุกที “ถ้าเขาจะสบายใจกับแบบนี้กว่าก็ปล่อยเขาไปเถอะครับ”

 

 

“แล้วปล่อยให้คนอื่นตัดสินทั้งๆ ที่ไม่รู้ มันจะไปดีได้ยังไงกันวะ!

 

 

ห้องเงียบ

ชายหนุ่มหอบเบาๆ ก่อนจะหน้าร้อนขึ้นนิดเมื่อรู้สึกตัว อเล็กเซย์ชะงักค้าง ราล์ฟเองก็อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง หากสุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดที่ถูกเอ่ยออกมา

และเกรกอรี่เพียงหลบสายตาไปอีกทาง

พ่อครัวหนุ่มขบกรามแน่น กำหมัดเข้า ก่อนจะรีบปัดแขนของคนเป็นกัปตันที่เอื้อมมาหาออกแล้วลุกพรวดขึ้น

 

“โทษที” วลาดิเมียร์กระซิบเสียงแหบ “ช่างหัวข้าเหอะ”

 

ว่าแล้วก็เดินไปยังอีกเตียงหนึ่งที่ว่างอยู่ ก่อนที่จะทิ้งตัวลง มุดหายไปใต้ผ้าห่มแล้วไม่หันกลับขึ้นมาอีกเลย

คนที่เหลือหันมองหน้ากัน ราล์ฟถอนหายใจยาว เอื้อมมือไปตบบ่าเกรกอรี่ที่ตีหน้าเครียดขึ้นเรื่อยๆ แล้วก้มลงกระซิบเบาๆ ไม่ให้เล็ดลอดไปถึงใครอีกคนที่นอนหันหลังหนีไปแล้ว

“ได้เวลาบอกแล้วมั้งเกร็ก”

“ข้าไม่...”

“ข้าหมายถึงคนทั้งเรือ” กัปตันหนุ่มจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง “ไม่ใช่แค่วลาด... มันถึงเวลาที่เจ้าจะต้องบอกแล้วว่ะ วลาดพูดถูก เราคือ มารูน นะเว้ย... เจ้าจะไว้ใจแต่ข้ากับฟรังค์ไม่ได้”

คนฟังหลับตาลง ส่ายศีรษะ

 

“ไว้ทีหลังก็แล้วกัน”

 

และนั่นคือคำสุดท้าย แล้วไพ่ก็ถูกเก็บกลับเข้ากล่องไป

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

อีกฟากหนึ่ง ห้องบรรทมขององค์รัชทายาทก็ยังคงสว่างไปด้วยแสงตะเกียง

ริกซัสยังคงนั่งอยู่บนเตียง นกกาตัวหนึ่งเกาะอยู่บนไหล่ กระดาษที่ลอกลายแผนที่และรหัสทุกอย่างมาไว้ยังคงวางอยู่บนตัก และนัยน์เนตรคู่นั้นก็ยังคงกวาดมองอย่างพิจารณาราวกับจะมองให้ทะลุถึงความนัยทุกอย่างที่ซ่อนอยู่ในรอยหมึกนั่น พอมองเลยออกไปหน่อยก็เห็นหนังสือกองใหญ่ถูกวางทิ้งกระจัดกระจาย และไม่มีเล่มไหนกล่าวถึงเกาะบนแผนที่

ท่าทางเคร่งเครียดนั่นทำให้องครักษ์อย่างเอียนสงสัย

 

“เจ้าชาย”

“หือ?”

“ท่านจะช่วยราล์ฟมันเรอะ”

เจ้าชายหนุ่มไม่ได้ตอบ เพียงแค่เอ่ยถามกลับเรียบๆ

“เป็นแกแกจะช่วยมั้ย”

“ช่วย” องครักษ์หนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิด ก่อนจะยิ้มรับเมื่อเห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้วอย่างสงสัย “แปลกตรงไหน ราล์ฟเป็นเพื่อนข้า ถ้าไม่มีมันสักคน ป่านนี้ข้าคงเป็นเด็กใจแตกอยู่ข้างถนนนั่นแหละ”

“ดูเหมือนแกจะฟังมันจังนะ” เจ้าชายหนุ่มเปรยช้าๆ

“แล้วไง ท่านก็ฟังวลาดมันไม่ใช่หรือ” เอียนยักไหล่ “จำได้มั้ยที่เราลงไปทางใต้แล้วจ้างพวกมันให้ช่วย... ถ้าไม่มีราล์ฟ ข้าคงยังเกลียดท่านไม่หาย”

“และถ้าไม่มีวลาด ข้าคงไม่ยอมฟังเจ้าว่างั้นเหอะ” ริกซัสกลอกตาพลางเดินไปฉีกเศษกระดาษมาเขียนอะไรหวัดๆ ลงไปสองสามคำ ก่อนจะส่ายศีรษะเบาๆ อย่างอ่อนใจ “ทำไมข้าต้องติดหนี้โจรสลัดด้วยวะ”

“เพื่อนที่ดีที่สุดในโลกไม่จำเป็นจะต้องเป็นคนดีที่สุดในโลกสักหน่อย” องครักษ์หนุ่มยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้า ขยับยิ้มขัน “ข้าติดหนี้ราล์ฟมากพอๆ กับที่มันติดหนี้ข้า เพื่อนกันเขาไม่นับหนี้กันหรอก เจ้าชาย”

“เพื่อนแกนับ”

“ราล์ฟมันไม่ได้นับจริงสักหน่อย ท่านก็จริงจังไป” สวนเสร็จก็หัวเราะกับนัยน์ตาขวางๆ ของคนเป็นเจ้านาย “เอาน่ะ มันก็มีให้เห็นบ่อยๆ ไม่ใช่หรือ... ไอ้ตัวเลือกระหว่างมิตรภาพกับหน้าที่น่ะ” ว่าแล้วก็โคลงศีรษะ “แต่ปฏิเสธก็ไม่เห็นเป็นไร ถ้าราล์ฟมันจะตัดเพื่อนกันด้วยเรื่องแค่นี้ ข้าก็คงด่ามันว่างี่เง่าเหมือนกันว่ะ”

“ข้าไม่ได้กลัวเรื่องนั้น”

“อ้าว?”

 

“ข้าแค่ถามความเห็นแกเฉยๆ ว่าคิดยังไง” เจ้าชายหนุ่มหยัดยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง ผูกจดหมายเข้ากับขาของนกกาสีดำสนิทแล้วเปิดหน้าต่างออก “และคำตอบแกก็สมเป็นเพื่อนข้าฉิบหายเลยว่ะ ให้ตายเถอะ”

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

เรื่องเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ อูอา ดิฉันสนุกมากค่ะ มันมีประเด็นให้เล่นเยอะมากจนแบ่งแทบไม่ถูกแล้วเนี่ย *หัวเราะ* เอาจริงๆ เวลาเขียนตัวละครทะเลาะกันมันสนุกตรงที่ทุกคนมีปมที่ต่างกันค่ะ เหตุผล ภูมิหลัง ทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อหลอมให้มาเป็นคนคนหนึ่งมันแตกต่างกัน และจะขัดกันก็ตรงนั้นแหละ

แวบมาเพิ่มแผนที่ให้ค่ะ เขียนไว้แค่เมืองหลักๆ ที่เคยปรากฏในเรื่องเนอะ :D

 


(กดดูรูปใหญ่ที่รูปได้เลยค่ะ)



ปล. ว่าแต่ตกใจอะไรกับเจ้าชายเมะกันเหรอคะ *หัวเราะ*
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #542 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:57
    เนื้อเรื่องเข้มข้นจริงๆ ค่ะ
    ประหนึ่งกินยำยำรสหมูสับ
    อร่อยสวดดดดดด

    วลาดครั้งแมนนะ
    แต่นางก็ยังคงงอน
    น่ารัก <3
    #542
    0
  2. #362 Blue_Demons (@greatmormon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:40
    ตอบกันแบบ น่ารักอ่ะ
    #362
    0
  3. #221 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 16:44
    :::กี๊สสสสสสส มารูนทะเลาะกันอ่าาาToT

    เกร็ก รีบๆเล่านะ เดี๋ยว วลาด งอน(ความจริง เค้าอยากรู้*o*)
    #221
    0
  4. #200 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 16:35
    ตอนที่เอียนเดินเนียเข้ามายืนมองแผนที่เงียบๆนี่...แหม่ ทำเนียนเข้ามายืนใกล้ๆชิมิ ๕๕๕
    ส่วนบทสนทนาในห้องนอนนี่ นายเอียนกับเจ้าชายยังกับคู่สามีภรรยา ปรึกษากันในห้องนอน(และเตียงนอน)
    ๕๕๕๕๕

    วลาด นายทะเลาะได้สะใจข้าเจ้ามากเลยอ่ะ น่าร้ากกกกกกกกกกก
    อ่านไป งี้ด เกร็กเป็นฆาตกรต่อเนื่อง อืม...เฮ้ย!!!
    แล้วไปมีเรื่องอะไรกับกองทัพเรือล่ะนี่?????????
    งี้ด อยากอ่านต่อ อยากรู้ๆๆๆๆ (เข้าใจชื่อตอนขึ้นมาตงิดๆ ความไม่รู้นี่มันฆ่าคนได้นะเออ ลงแดงตาย)
    #200
    0
  5. วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 01:57
    เจ้าชายน่ารัก>3<
    #180
    0
  6. #160 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 18:40
    แอบย่องมาแปะล่ะ



    #160
    0
  7. #159 BD_FC_Reborn&LSK (@playzzz1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 11:26
    555+
    เห็นดัวยกับคห158,159

    ปล.ยังไงก็อยากให้เอียนเมะอยู่น้า(นอกเรื่อง/โดนถีบ)
    #159
    0
  8. #158 megraylady (@megraylady) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 09:02
    เกร็ก เธอมีอะไรปิดบังไว้  กัปตันวลาดงอนแล้วน้า
    #158
    0
  9. #157 !o_[D]esTinY_o! (@blackjoker) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 07:43
    เหนด้วยกะคห.ที่158
    #157
    0
  10. #156 icez network (@worldicez) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 00:31
    เอ่อ ตอนอ่านเนื้อเรื่องก็ไม่ได้มีอะไรนะครับ แต่พออ่านคำโปรยท้ายแล้ว

    แอ๊ฟฟฟฟ สำลักเลือด
    #156
    0