P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 20 : ♦ 17 ♦ ไม่มีใครที่เป็นผู้ใหญ่ได้ตลอดเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ต.ค. 55

 
 
Chapter 17
ไม่มีใครที่เป็นผู้ใหญ่ได้ตลอดเวลา

 

 

 

 

 

“เวโรนิก้า?”

 

นั่นคือคำตอบของริกซัส

ราล์ฟเลิกคิ้วสูงกับกระดาษแผ่นเล็กที่จดชื่อหญิงสาวคนหนึ่งกับที่อยู่คร่าวๆ ที่เจ้าชายหนุ่มส่งมาให้ในวันถัดไป ริกซัสเพียงยักไหล่ เอ่ยสวนกลับเสียงเรียบๆ

“สิ่งที่พวกเจ้าขอ” ว่าแล้วก็โบกไม้โบกมือไปในอากาศ “เจ้าอยากได้ กำลัง สนับสนุนและ ข่าวสาร ใช่ไหม นั่นแหละข่าวสารที่พวกเจ้าต้องการ... นางเป็นนักขายข่าวที่ดีที่สุดในอาณาจักร”

“ดีที่สุด?”

“ข้าลองถามสายสืบที่ดีที่สุดของราชวงศ์มาแล้ว และหมอนั่นให้ชื่อนางมา” เป็นคำตอบ “ข้าเลยเหมาว่านางดีที่สุดแล้วเท่าที่จะมีได้ ยกเว้นเจ้าจะไม่เชื่อข้าก็อีกเรื่อง”

 

นัยน์ตาสองคู่สบกัน ก่อนที่ราล์ฟจะเป็นฝ่ายหลบไปก่อนแล้วหัวเราะลงลูกคอ

 

“ให้ตายเหอะ ข้าเข้าใจแล้วทำไมเอียนมันแพ้ท่าน” กัปตันหนุ่มส่ายศีรษะพลางเหล่มองหัวหน้าองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ คนถูกพาดพิงส่งเสียงเหอะเบาๆ ในลำคอ ถอนหายใจ

“ไอ้เด็กนี่มันชอบเล่นกับความเชื่อใจ” ว่าแล้วก็ตบไหล่เพื่อนสมัยเด็กไปทีหนึ่ง “ยังไงแกก็แพ้ว่ะราล์ฟ เชื่อเหอะ”

“แกเรียกใครว่าเด็กวะ!

“วลาดมั้ง”

เอียนทำเสียงไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมสบตาแล้วเดินหนีออกนอกห้องไปหน้าตาเฉย เล่นเอาเจ้าชายหนุ่มถึงกับหลุดสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะค่อยหันกลับมาคุยเรื่องงานต่อทั้งๆ ที่เสียงยังติดจะห้วนดุอย่างคนหงุดหงิด

“ส่วนเรื่องกำลังสนับสนุน ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรทั้งนั้น” ริกซัสเงยหน้าขึ้นสบตากับกัปตันหนุ่ม “ข้าไม่ได้เคลื่อนไหวได้ง่ายๆ อย่างที่เจ้าคิดโดยเฉพาะในเรื่องพรรค์นี้ แต่ที่ชายแดนมีคนดูลาดเลาให้อยู่ถ้าพวกเจ้าห่วง”

ราล์ฟเลิกคิ้วอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อนนะ” เขาเอ่ยแทรก “สรุปแล้ว... นั่นแปลว่าท่านจะช่วยหรือเปล่า”

“ไม่รู้ ไม่ใช่ในนามของข้า”

“องค์ชาย---”

“แต่เจ้ารู้จัก คนดูลาดเลาคนนั้นน่ะ” ชายหนุ่มไพล่กลับเข้าสู่เรื่องเดิมราวกับไม่ได้ยินเสียงท้วงลากยาวนั่น “ข้าพูดได้แค่ว่าอาจจะเก่งและแกร่งยิ่งกว่าเจ้าซะอีก อาเร็นส์ ต้องการกำลังเสริมก็ไปตกลงกันเอาเอง เดี๋ยวสักพักทางนั้นคงติดต่อไปหาเจ้า จะคุยกันยังไงอันนี้ข้าไม่รับรู้”

ราล์ฟกะพริบตาอย่างแปลกใจ

“ข้ารู้จักงั้นหรือ”

“รู้จักดีด้วย” พูดแล้วก็ทำหน้าเบ้แปลกๆ รีบกลับคำ “โอเค คงไม่ดีเท่าไร -- แต่เจ้ารู้จักแน่ข้าเชื่อ และไว้ใจได้พอสมควรถ้าเจ้าสงสัย”

“พอสมควรนี่แค่ไหน”

“ห้าในสิบ”

“บางทีข้าก็อยากจะสงสัยความเชื่อของท่านจังว่ะองค์ชาย” กัปตันหนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะ โคลงศีรษะนิดหนึ่งแล้วเอื้อมมือออกไปข้างหน้า “แต่ก็ได้... ข้ารับข้อเสนอ”

ริกซัสไม่สัมผัสมือตอบ

 

“ข้อเสนออะไร” เจ้าชายหนุ่มหยัดยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง นัยน์เนตรสีฟ้าจางฉายแววเจ้าเล่ห์หายาก “ข้าเป็นเจ้าชาย พวกเจ้าเป็นโจรสลัด ถึงจะถูกกฎหมายแต่ก็ไม่ได้แปลว่าข้าจะต้องช่วย”

 

ฟรองซัวร์ที่ยืนฟังเงียบๆ อยู่นานเปรยออกมาอย่างอดไม่ได้

“ข้าชักจะเข้าใจวลาดแล้ว” โจรสลัดหนุ่มหันไปกระทุ้งเกรกอรี่ที่ยืนอยู่ด้วยเบาๆ “คุณหนูของมันน่ารักฉิบหายเลยว่ะ”

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าวลาดิเมียร์จะยอมคุยกับพวกเขา

 

ทั้งๆ ที่ตอนแรกตั้งใจไว้เสียดิบดีว่าจะมาทัวร์วังและมาหาคุณหนู แต่สุดท้ายมันก็เอาแต่มุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มในห้องพัก อเล็กเซย์ที่ไม่ได้ตามกัปตันหนุ่มไปคุยกับเจ้าชายรัชทายาทก็พยายามปลุกแล้วปลุกอีก ทั้งเรียกทั้งล่อสารพัดวิธี แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่ยอมโผล่หัวมาอยู่นั่น

ขนาดฟรองซัวร์ประณามว่างอนเป็นผู้หญิงไปได้มันยังไม่ยอมสน ทั้งที่ปกติต้องลุกขึ้นมาโวยวายไม่ก็แยกเขี้ยวใส่สักรอบแล้วแท้ๆ

 

“นี่มันจะอดข้าวประท้วงหรือไงวะ”

ราล์ฟที่คุยธุระเสร็จแล้วเดินกลับมาถามอย่างอ่อนใจ อเล็กเซย์ยักไหล่ ส่ายศีรษะแทนคำตอบ

“ข้าถีบยังไม่ลุกเลยครับ”

“เฮ้ย อาการหนักแล้วนะนั่นน่ะ” คนเป็นกัปตันเลิกคิ้ว ก่อนจะโบกมือไล่เคบินบอยที่ยืนมองตาปริบๆ “เจ้าไปหาฟรังค์กับเกร็กเหอะ ไปหาอะไรกินได้แล้ว ไม่ต้องสนมัน”

“ท่านล่ะครับ?”

“กินแล้ว” ว่าพลางก็ถอนหายใจพลาง “เลิกทำตัวเป็นสาวน้อยขี้งอนได้แล้วโว้ย ไอ้เด็กเปรต ข้าเห็นแล้วคันตีน”

เสียงประตูงับปิดลง อเล็กเซย์ออกไปแล้ว ผ่านไปหลายวินาทีกว่าวลาดิเมียร์จะผลุบศีรษะออกมาจากผ้าห่มนิดหนึ่งแล้วมองอีกฝ่ายตาขวาง -- ขวางจัดอย่างที่ไม่เคยทำใส่ใครมาก่อน และนั่นทำให้ราล์ฟถึงกับเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

 

“เอ้า เป็นอะไรอีก”

วลาดิเมียร์แยกเขี้ยววับ

 

“โอ๊ย อย่าทำให้ข้าเป็นเด็กงี่เง่าไปมากกว่าเดิมเซ่ ไอ้กัปตันบัดซบ!

 

แล้วหมอนใบใหญ่ก็กระแทกเปรี้ยงเข้าให้กลางหน้า!

ราล์ฟยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ กับการโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะก้มลงโยนหมอนคืนให้ไอ้พ่อครัวตัวดีที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง เสื้อเชิ้ตสีหม่นที่ใส่อยู่ยับย่นไม่เรียบร้อยราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิอะไรสักอย่างมา ผมสีเงินยุ่งเหยิงไปหมดพอๆ กับหน้าตาที่ยับเยินไม่แพ้กัน

แอบเห็นรอยแดงๆ ที่แก้มขาวซีดนั่น... นอกจากทึ้งหัวตัวเองยังจะตบหน้าตัวเองอีก บทมันจะบ้าก็บ้าเอาเรื่องแฮะ

 

วลาดิเมียร์ถูปลายจมูกตัวเองแรงๆ เสตาหลบ

“แล้วท่านมายืนรอข้าหาอะไรวะ”

“มายืนรอแกลุกนั่นแหละ” ราล์ฟเอ่ยยิ้มๆ นึกขันกับเสียงกระด้างหายากนั่น “เมื่อคืนเกร็กปวดหัวแทบตายเลยว่ะ แกก็รู้ว่ามันเป็นคนเครียดง่าย”

“เออ ข้าผิดอีก” วลาดิเมียร์กดเสียงต่ำ แยกเขี้ยววับ “กัปตันลำเอียงว่ะ”

“ก็ผิดมันทั้งคู่นั่นแหละ ไม่ต้องมาโทษข้า” คนโดนประณามถอนหายใจอีกรอบพลางเดินไปนั่งข้างๆ แล้วเอื้อมมือไปขยี้เส้นผมสีบลอนด์เงินนั่นแรงๆ จนยุ่งเสียยิ่งกว่าเดิม “ไม่มีใครทำตัวเป็นผู้ใหญ่ได้ตลอดเวลาหรอก แกจะงอแงหรือเกร็กจะงี่เง่าบ้างก็ไม่เห็นแปลก”

พ่อครัวหนุ่มหน้ามุ่ยกว่าเดิม

“ทำไมข้ารู้สึกตัวเองงี่เง่าบ่อย” ชายหนุ่มว่าพลางปัดมืออีกฝ่ายออก “แย่ว่ะ ข้าไม่น่าด่าฮันส์มันว่าคิดมากเลย ข้าคิดมากกว่ามันอีกมั้งเนี่ย”

“ห่วงมากก็คิดมาก” คนเป็นกัปตันยักไหล่ “หรือแกไม่ห่วง?”

วลาดิเมียร์พ่นลมหายใจยาว ซบหน้าลงกับฝ่ามือ

“โอ๊ย สมเพชตัวเองฉิบเป๋ง โคตรไม่เท่เลย” เสียงกระซิบอู้อี้ แหบแตกกว่าปกติจนไม่รู้ว่ามันจะหัวเราะหรือจะร้องไห้กันแน่ “ฟรังค์พูดถูก ข้างอนเป็นผู้หญิงจริงๆ แหละว่ะ”

“แค่รู้ตัวก็ไม่เหมือนแล้ว” ราล์ฟหัวเราะ ต่อยไหล่คนอายุน้อยกว่าเบาๆ “ไปกินข้าวไป คุณหนูของเอ็งก็อยู่ แล้วจะขอโทษหรือจะเคลียร์ยังไงกับเกร็กก็เรื่องของเอ็ง”

วลาดิเมียร์หัวเราะ ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาจากฝ่ามือตัวเอง

 

“กัปตันแม่ง... ทำข้าน้ำตาจะไหลทุกรอบเลย ไอ้คนหอกหัก!

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“สรุปแล้วใครผิด”

เกรกอรี่ถามขึ้นมาหลังจากพวกเขาทั้งหมดจัดการกับอาหารเช้ากันเรียบร้อยแล้ว... ห่างออกไปหน่อย วลาดิเมียร์กำลังฉีกยิ้มอ้อนบาทาอะไรสักอย่างกับเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักร ไม่เหลือเค้าไอ้เด็กที่โวยวายอยู่เมื่อคืนเลยแม้แต่นิดเดียว

และถึงราล์ฟจะบอกว่าเคลียร์ให้แล้วก็เถอะ หัวหน้าลูกเรือหนุ่มก็ยังจับได้ว่ามันยังไม่ยอมมองหน้าเขาอยู่ดี

 

 “เจ้าผิด”

 

หัวหน้าลูกเรือหนุ่มทำหน้าเพลียกับคำตอบทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิดนั่น

“เรื่องบางเรื่องก็ไม่เห็นจำเป็นต้องบอก”

“ใช่” กัปตันหนุ่มพยักหน้ารับ ส่งนกกาสื่อสารที่ยืมมาจากเจ้าชายหนุ่มขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กที่ผูกติดไปด้วย “คนบนเรือก็ไม่เห็นจำเป็นต้องห่วงเจ้า”

“มันคนละเรื่อง”

“งั้นข้าต้องบอกไหมว่าทำไมวลาดมันหงุดหงิด” ราล์ฟเบนหน้ากลับมาสบตาด้วย นัยน์ตาสีน้ำเงินวาวขึ้นนิด “ผมมันสีเงิน ผิวมันซีดผิดปกติ ตามันบอดหนึ่งข้าง มันมีเวท... แล้วทำไมมันโดนจับเผาทั้งๆ ที่มันไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับมนตร์ดำแบบพวกพ่อมดที่มันโดนกล่าวหา?”

“อเล็กซ์เคยบอกว่าชาวสลาฟบางถิ่นกลัวนักเวท”

คนยศสูงกว่าส่ายศีรษะเบาๆ

“ข้าบอกได้แต่ว่าความไม่รู้น่ะน่ากลัว” ชายหนุ่มสรุปเรียบๆ “วลาดมันเจอมากับตัว มันแค่ไม่อยากให้เจ้าเจอแบบเดียวกันก็แค่นั้นแหละ”

“นั่นมัน...”

 

เกรกอรี่อ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วหยุดบทสนทนาไว้แค่นั้น

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

และกาตัวนั้นบินไปจนถึงเมืองท่า

 

“สุดท้ายก็ไปชายแดนอยู่ดี”

ฮันส์บ่นพลางฉีกกระดาษที่เพิ่งได้มาเป็นชิ้นๆ เป็นการทำลายหลักฐาน ข้อความหวัดๆ ที่ว่าด้วย นักขายข่าว คนหนึ่งที่ชายแดนภาคเหนือของธาลัสซา แผนการและคำถามอีกสองสามอย่างที่พวกเขาต้องการจะรู้ถูกทิ้งลงท่อน้ำในเมืองท่า ไหลไปตามท่อประปาอับๆ ที่คงไม่มีใครไปนั่งงมเศษมาต่อกันจนได้เรื่อง

คาร์ลอสกับโรแบร์ที่ออกมาซื้อของด้วยมองต้นหนหนุ่มอย่างแปลกใจ

 

“ไหนตอนแรกกัปตันบอกจะเลี่ยงชายแดนไง” โรแบร์ หนุ่มใหญ่วัยกลางคนเอ่ยถามพลางยื่นถุงเสบียงที่เพิ่งซื้อมาไปให้ช่างซ่อมหนุ่มถือ ปากก็ถามต่อ “นึกครึ้มอะไรขึ้นมาวะ”

“นักขายข่าวที่ชื่อเวโรนิก้าอยู่ที่นั่น” ฮันส์เกาท้ายทอยเบาๆ อย่างอ่อนใจ “ไม่มีทางอื่นหรือไงวะ ถึงจะอยากได้ข่าวของกอง--- ของพวกน้องสาวก็เหอะ”

“ข่าวของทางนั้นคงหาซื้อยากมั้ง” โรแบร์ต่อยไหล่ซ้ายของคาร์ลอสที่สักตราซามูเอลเบาๆ แทนคำพูด “หรือเจ้าว่าไง?”

“ไม่รู้”

“...คาร์ล ข้าไม่ได้ถามเอ็ง”

เจ้าตัวกะพริบตาหน้าเบลอ “แล้วสะกิดข้าทำไม”

“ไม่ต้องไปอธิบายหรอกร็อบ เสียเวลาว่ะ” ฮันส์ทำหน้าเหนื่อยหน่ายอย่างไม่ค่อยจริงจังนักพลางดันหลังช่างซ่อมหนุ่มให้มาหยุดอยู่หน้าร้านแห่งหนึ่งในตลาด “แกอยู่ที่นี่แหละ ฝากซื้อเครื่องเทศตามรายการนี่ แล้วก็ยาสูบเผื่อข้าชุดหนึ่ง”

คาร์ลอสมองรายการซื้อของที่โดนยัดใส่มือ เลิกคิ้ว

“แล้วแกไปไหน”

“สั่งซื้อน้ำ เดี๋ยวกลับมา” ต้นหนหนุ่มถอนหายใจ “ต้องเตรียมไว้กี่ถังถึงจะพอวะ ร็อบ ท่านมาช่วยข้าคำนวณทีเหอะ”

 

แล้วทั้งสองก็แวบไปยังร้านข้างๆ ซึ่งคาร์ลอสไม่ได้ยื้ออะไร ยังไงเขาก็ไม่เหมาะกับการเจรจาอยู่แล้ว -- การซื้อน้ำทุกครั้งที่เทียบฝั่งเป็นปัญหาเสมอ เพราะว่าน้ำสำคัญมากบนท้องทะเล และพ่อค้าน้ำแทบจะทุกที่เป็นเหมือนกันหมดคือขยันกดราคา ถ้าไม่ต่อคนซื้อก็ขาดทุน แต่ถ้าต่อมากไปก็อาจได้น้ำเสียกลับมากินเล่นจนป่วยกันไปทั้งเรือก็ได้

กรณีหลังเคยเกิดขึ้นกับพวกเขามาแล้วสองหรือสามครั้ง จนฮันส์ทนไม่ได้แล้วอาสารับหน้าที่ซื้อน้ำเองคนเดียว แทนที่จะผลัดเวรกันไปเรื่อยๆ อย่างแต่ก่อน -- โรแบร์เคยบอกว่าต้นหนหนุ่มคนนั้นเขี้ยวเรื่องเงิน -- เขาก็ไม่รู้หรอก ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างมากก็แค่รับฝากซื้อของตามรายการที่ไม่ต้องใช้ศิลปะการต่อราคาแบบคราวนี้นั่นแหละ

พ่อค้าที่ร้านเป็นชายร่างอ้วนท่าทางใจดี คาร์ลอสแค่ยื่นรายการเครื่องเทศที่ต้องการให้แล้วหลบออกมาหยุดที่แผงยาสูบหน้าร้าน

 

“ขอโทษครับ เจ้าของร้านไม่อยู่หรือ”

 

เสียงนุ่มๆ ดังขึ้นมาจากอีกทาง คาร์ลอสเลิกคิ้วสูงกับลูกค้าอีกคนที่ยืนยิ้มให้อยู่ข้างๆ เขาเป็นชายหนุ่มผมสีดำยาว อายุอานามคงอยู่ที่สามสิบต้นๆ นัยน์ตาสีดำด้านเหมือนไม่มีแววอยู่หลังกรอบแว่น -- มันแปลกตรงนี้ล่ะ -- คนอายุสามสิบใส่แว่น? เขาเคยเห็นแต่คนแก่อายุห้าสิบขึ้นไปที่จะใส่มัน ตอนเดินเข้าไปที่ร้านตัดแว่นคงโดนสายตากึ่งดูถูกกึ่งขบขันอยู่ไม่หยอก

และคงจะเผลอมองนานไปหน่อย อีกฝ่ายถึงได้ยิ้มแล้วถามซ้ำ

“เห็นเจ้าของร้านไหมครับ”

คาร์ลอสกะพริบตาทีหนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเรียบๆ ไปว่า “อยู่หลังร้าน” แล้วกลับมาสนใจสินค้าตรงหน้าต่อตามเดิม มือเอื้อมไปหยิบชุดยาสูบขึ้นมาดมกลิ่นนิดหนึ่ง หยิบเพิ่มมาอีกอันแล้วค่อยเอี้ยวตัวหมายจะเดินกลับเข้าไปจ่ายเงิน

หากไอ้หนุ่มสวมแว่นคนนั้นกลับยึดแขนเขาเอาไว้เสียก่อน

สายลมพัดผ่าน เส้นผมที่ปรกใบหน้าซีกขวาไหวไป รอยแผลเป็นบนดวงตาที่เหมือนจะสิ้นประสิทธิภาพไปแล้วปรากฏขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มนุ่มนวล

 

“ไม่มีคนอยู่บนถนนพอดีเลย” ชายผมดำเปรยช้าๆ “มือปิศาจ... คาร์ลอส คาสโตร?”

 

เจ้าของชื่อชะงักไป

“เจ้า--- อุ๊บ!!

 

ผ้าผืนหนึ่งโปะเข้ามากลางใบหน้าอย่างแรง แล้วช่างซ่อมหนุ่มก็ทรุดฮวบ!

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ฮันส์ใจหายวูบเมื่อพ่อค้าร้านเครื่องเทศเล่าสิ่งที่เห็นให้ฟัง

 

“ข้ากำลังจะออกไปห้าม แต่... แต่...” พ่อค้าร่างอ้วนกระซิบเบาๆ เหงื่อยังคงแตกพลั่ก ร่างกายสั่นระริกไปเหมือนคนที่กำลังกลัวสุดขีด “สายตาของพ่อหนุ่มใส่แว่นคนนั้นเหมือนพร้อมจะฆ่าข้ายังไงยังงั้น แล้ว... แล้วผู้ชายผมสีทองอีกคนก็...”

“พวกมันไปทางไหน” โรแบร์ถามเสียงเครียด หากคนถูกซักกลับทำได้เพียงส่ายศีรษะ

“หายไปเลย... เหมือนพวกนักเวทหรือ--- หรืออะไรพวกนั้น”

โรแบร์สบถขรม เขวี้ยงผ้าโพกศีรษะลงกับพื้นแรงๆ อย่างหัวเสีย เล่นเอาพ่อค้าเครื่องเทศสะดุ้งสุดตัว ถอยกรูดให้ห่างจากโจรสลัดร่างใหญ่ที่ทำหน้าราวกับจะลงมืออาละวาดได้ตลอดเวลาคนนั้น

“หน้าตาเป็นยังไง” ฮันส์ถามเสียงเย็นเยียบ ผู้เห็นเหตุการณ์กลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอระหว่างตอบ

 

“ค...คนแรกผมยาวสีดำ ใส่แว่น แต่--- แต่ยังหนุ่มมากอยู่นะถ้าข้ามองไม่ผิด” เจ้าของร้านละล่ำละลัก ลิ้นพันกันจนฟังแทบไม่เป็นภาษาแต่ยังพอจับใจความได้ “อีกคนผมสีทอง ผมสั้น แต่มีเครื่องประดับผมแปลกๆ เหมือนเชือกถักสีดำยาวๆ... แต่มันไกล ข้า... ข้าเห็นหน้าไม่ค่อยชัด...”

 

“รู้จักหรือเปล่า” โรแบร์ถามเสียงห้วน หากฮันส์ได้แต่ส่ายหน้า

“ถ้าเป็นคนของซามูเอลล่ะก็...”

“ข้าจะไปตามกัปตัน!” อีกฝ่ายประกาศกร้าวก่อนที่จะจบประโยคเสียด้วยซ้ำ หากคนเด็กกว่ากลับยึดแขนเสื้อเอาไว้เสียก่อนเป็นเชิงเตือน

“ไม่ต้อง--- เจ้าเอาเครื่องเทศกลับไปเก็บที่เรือ ซื้อเสบียงกับของทุกอย่างเตรียมให้พร้อม”

“ไอ้บ้า ในเวลาแบบนี้---!!

“แต่ไม่มีอาหารกับน้ำก็ออกเรือไม่ได้โว้ย! ตั้งสติหน่อยเซ่!!” ฮันส์ตะคอกใส่หน้า ลืมเรื่องอาวุโสไปชั่วขณะ “ข้าจะตามกัปตันให้เอง ข้ามีวิธี”

โรแบร์รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง และไฟระอุในแววตาที่ดับลงไปถือเป็นสัญญาณดี

ชุดยาสูบชุดหนึ่งตกอยู่บนพื้นหน้าร้าน กระดาษห่อฉีกขาด เครื่องยาหล่นกระจายไปทั่วและเจ้าของร้านยังไม่มีอารมณ์จะไปใส่ใจกับมัน

 

ใบไม้ใบใหญ่ที่ห่อทับอีกชั้นเป็นรอยจิกยาวเป็นรูปกากบาท

 

ต้นหนหนุ่มเก็บมันใส่กระเป๋า สาวเท้ากลับไปที่เรือ

ใบหน้าคมกร้านแทบจะไม่มีสีเลือดอยู่แล้ว

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

วลาดิเมียร์ นายมันเด็กขี้งอน! *หัวเราะ*
แต่มันดีตรงที่งอนแล้วยอมรับค่ะ เขียนบทนี้ไปอยากฟัดวลาดไป คนอะไรไม่รู้ น่ารักเป็นบ้า!


เอาแต่เขียนถึงฝั่งเจ้าชาย ฝั่งที่โดนทิ้งไว้ในเมืองท่าก็ไม่ใช่ย่อยค่ะ คาร์ลอสเป็นตัวละครที่เขียนสนุกเสมอ และจะมีบทมากๆ ต่อไปค่ะ (ยินดีด้วยกับแฟนคลับตะปูทุกคน กรั่ก)

จะว่าไป...คนที่บทน้อยที่สุด (วัดมวลรวม) คือกัปตันรึเปล่าน่ะ... //พระเอกไม่ใช่เรอะ ฮาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #599 angelgrey (@angelgrey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 23:41
    อ้าว ไม่ใช่ว่าวลาดเป็นพระเอกหรอกรึ//เข้าใจผิดหนักมาก
    #599
    0
  2. #544 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 15:05
    กัปตันโผล่ที่ไรทำไมต้องหล่อทุกทีนะ!!
    แต่สายใยของฮันส์แอนด์คาร์ลอสนี่..
    ยอมแพ้จริงๆ คู่นี้ไม่จิ้นก็ไม่รู้จะว่ายังไง
    #544
    0
  3. #407 Pepper (@lovery1859) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 20:06
    จูบเลนสิคะ วลาดเขาเป็นเจ้าหญิงนิทราล่ะ!
    #407
    0
  4. #223 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 17:54
    :::อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกซ์

    คาร์ลอย่าเป็นไรนะT^T ถ้านายเป็นอะไรไปแล้วฮันส์จะอยู่ยังไงอ่า
    #223
    0
  5. #202 Kurayami Akari (@vidia) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 19:42
    อ่าว... พระเอกไม่ใช่วลาดหรอค่ะ...//โดนตบ

    #202
    0
  6. #179 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 23:56
    วลาด
    เเกจะโมเอ๊ไปไหน อินังเด็กมิปัญหา กร๊ีดดดดดดดดดดดดดดดด
    กอดหมอน ซุกหมอน เเถมจะร้องไห้อีก โถถถถถถถถถถถ น่าเอ็นดููููมากกก อยากขโมยมาจากเรือ!!!
    ถึงกัปตันจะหายไปจากสายตาชาวบ้านบ้าง เเต่สำหรับกัปตันก็ยังหอกหัก เอ๊ย หล่อเด่นเป็นสง่าเต็มสายตาอยู่นะก๋าก๊ะ!!
    ทางด้านเหล่าลูกเรือที่รักทั้งหลาย
    ทำไม....อย่านะฟรังค์ อย่ามาเป็นชู้คนต่อไปของดิ๊กกี้่นะ!!!//ผิดมาก

    หาญหล่ออีกเเล้วอ้่ะ...เออะ เเต่งกสินะ...สินะ...คุณพ่อจริงๆ....
    ทางเเม่ก็ ตะปู๊วววววววววววววววว!!! เบลออะไรขนาด โดนป๋าม่อเข้าเเล้วไหมล่ะ กร๊๊ด!!!//ผิด ผิด ผิด ผิด*เเสปม*
    อิหนู มาคุมป๋า ด่วนๆเลย กร๊ากกกกกกกกกกกก

    คู่หาญตะปูชัดขึ้นเรื่อยๆทุกต๊อน ทุกตอน.....
    #179
    0
  7. #176 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 20:15
    โดนลักพาตัวหรือนี้ ทำไมต้องลักพาตัว้วยหละ แล้วจะเกิดอะไรขึ้ สนุกมาก
    #176
    0
  8. #175 ~pink~ (@feriona) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 10:08
    อ่านไปฟินไป แล้วเพิ่งนึกได้ตอนไร์ทัก
    ....พระเอกมันกัปตันนี่หว่า!?????
    ไหงคนที่ฟินไม่มีกัปตันเลยฟร่ะ??? แอร๊ยยยย
    #175
    0
  9. #174 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 22:03
    ใช่ไหมล่ะ คุณหนูน่ารักใช่ไหมเล่าาาา

    วลาดนี่ก็ใช่ย่อยนะ ขี้งอนจริงเล้ย

    กัปตันแอบเท่ห์(หรือรู้สึกไปเอง) บทพี่ท่านดูน้อยลงตั้งแต่เจ้าชายโผล่มาแย่งซีน //ฮ่าาา

    ฮันส์เป็นห๊วงเป็นห่วงคาร์ลอสเนอะ กิ้วๆ //โดยท่อนไม้ปริศนาฟาด


    รอตนต่อไปค่ะพี่วูฟ > <
    #174
    0
  10. วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 12:14
    ข้าเข้าในวลาดเเล้วคุณหนูของมันน่ารักฉิบหายเลพว่ะ
    อ้ายยยยยฟินนนนนน
    #173
    0
  11. #172 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 23:01
    น่าสงสารจริงกัปตัน

    รู้สึกบทพี่ท่านน้อยลงทุกที

    กร๊ากก
    #172
    0