P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 13 : ♦ 11 ♦ ทะเลไม่ได้มีคลื่นเพียงลูกเดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 ส.ค. 55

 
 
Chapter 11
ทะเลไม่ได้มีคลื่นเพียงลูกเดียว

 


 

กว่ามิเชลจะกลับไปหามารูนได้ก็ปาเข้าไปเย็นย่ำของวันถัดไป

หญิงสาวหยุดยืนอยู่หน้าประตูโรงเหล้าพลางหายใจเข้าลึกๆ กดความกลัวที่แล่นซ่านอยู่ในเส้นเลือดเมื่อคืนนี้ให้กลับไปอยู่ในที่ที่มันควรจะอยู่ นางรำสาวพยายามควบคุมขาไม่ให้สั่น และก็ได้แต่หวังว่าหล่อนจะไม่แสดงสีหน้าอะไรแปลกๆ ออกไป...

 

“เมื่อคืนเป็นอะไรไปหรือครับ”

เสียงนุ่มๆ ของเคบินบอยประจำกลุ่มโจรสลัดดังขึ้นมาก่อนที่หล่อนจะได้เอื้อมไปเปิดประตู มิเชลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปค้อนควับแล้วแยกเขี้ยวใส่

“เรื่องของข้าย่ะ!

อเล็กเซย์ยิ้มให้ เป็นโชคดีของเขาที่บังเอิญเดินออกมารับลมข้างนอกพอดี แต่ดูเหมือนแม่สาวคนสวยจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรนัก... สงสัยเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่สุดที่รักของหล่อนเสียละมั้ง

“ขอบตาคล้ำนะครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ทำอะไรสักอย่างกับมันก่อนเข้าไปดีกว่ามั้ง กัปตันอยู่ข้างในแน่ะ”

“โอ๊ยตาย กลับมาแล้วเหรอ!” มิเชลแทบกรีดร้อง “บ้าจริง ทำไมต้องกลับมาตอนที่ข้าโทรมที่สุดด้วยเนี่ย!

เคบินบอยหนุ่มหัวเราะ ท่าทีกังวลแปลกๆ ของคุณเธอหายวับไปแทบจะทันที เหลือแต่กระปุกแป้งกับกระจกอันเล็กที่ไม่รู้ว่าไปเก็บเอาไว้ที่ไหน และกรรมวิธีแต่งหน้าที่เขาคงเข้าไม่ถึง แต่เห็นท่าทีรีบร้อนกระวนกระวายนั่นก็อดไม่ได้ที่จะนึกเอ็นดู... ถึงแม้หล่อนจะอายุมากกว่าเขาตั้งสองปีก็ทีเถอะ

“ข้าว่าข้าก็ไม่ได้หน้าตาแย่นะ” อเล็กเซย์เปรยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ไม่เคยคิดจะสวยเพื่อข้าบ้างหรือครับ”

มิเชลยักไหล่ “ให้ได้สักครึ่งหนึ่งของราล์ฟแล้วค่อยว่ากันย่ะ”

“ถ้าเป็นเกร็กข้าจะยังพอทำใจนะครับ แต่กัปตัน...” เคบินบอยหัวเราะ “ข้าว่ากัปตันก็ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้นนา”

“อ๊าย! ปากเสีย! ราล์ฟดีที่สุดย่ะ อย่ามาเถียง!” มิเชลหวีดเสียงขึ้นมาท่าทีหงุดหงิด เล่นเอาอเล็กเซย์ได้แต่ยิ้มรับแห้งๆ ไม่รู้ว่าเพราะความรักทำให้คนตาบอดหรือเพราะเขาไม่เข้าใจรสนิยมของสาวๆ กันแน่ -- เพราะบอกตรงๆ เกรกอรี่หน้าตาดีกว่าราล์ฟเสียอีก แต่ไม่รู้ทำไม ดูเหมือนสาวๆ แถวนี้จะหลงรักพ่อกัปตันคนเก่งกันไปเสียหมด

 

แต่จริงๆ เขาก็รู้... สิ่งที่ทำให้ราล์ฟ เด่น ไม่ได้อยู่ที่หน้าตา

 

“จะว่าไป แต่งหน้าเร็วๆ หน่อยก็ดีนะครับ” อเล็กเซย์ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง “กัปตันกับวลาดบาดเจ็บแน่ะ เข้าไปดูอาการหน่อยก็คงดี”

แค่นั้นแหละ สาวเจ้าก็แทบเอากระจกในมือฟาดกบาลเขาอย่างหมั่นไส้

 

“บาดเจ็บ!” มิเชลทวนคำเสียงแหลม “โอ๊ย! แล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะยะตาบ้า!!

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

นอกจากแผลเก่าที่ขาซ้าย อาการบาดเจ็บที่ว่าก็มีเพียงรอยช้ำนิดๆ หน่อยๆ กับรอยแผลขีดข่วนที่ไม่รุนแรงนัก จะหนักหนาสาหัสก็เพียงข้อมือคู่นั้นที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยถลอกเสียดสีอย่างน่ากลัว

เกรกอรี่มองแผลของกัปตันหนุ่มแล้วก็ได้แต่เลิกคิ้ว

“ไหนท่านบอกไปจัดการกับมังกรไง” หัวหน้าลูกเรือหนุ่มว่าพลางยื่นกระปุกยาทาแผลไปให้ “ถ้ามังกรสร้างแผลแบบนี้ได้ข้าจะไปกราบไหว้บูชามันเลย”

“ข้าบอกแล้ว” ราล์ฟกลอกตา “คนร้ายกว่าสัตว์เยอะ”

“อ้าว สรุปไปตีกับคนมาหรือ” ฟรองซัวร์เลิกคิ้วสูง ก่อนจะเบนสายตาไปยังร่างของใครอีกคนหนึ่งข้างกายที่นอนสลบไสลอยู่บนม้านั่งด้วยกัน “วลาดมันหลับเป็นตายเลยนั่นน่ะ อาการหนักนี่หว่า”

กัปตันหนุ่มแยกเขี้ยววับ

 

“เด็กมันซ่า” เขาประณาม หากน้ำเสียงไม่ได้จริงจังอะไร “ปล่อยมันไป”

 

ฟรองซัวร์หลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางเอื้อมแขนข้างที่ยังเหลือไปหาคนถูกนินทา -- ซึ่งยึดตักเขาเป็นหมอนสำรองไปแล้วเรียบร้อย -- ตะขอสีเงินวาววับเบี่ยงใบหน้าซีดๆ นั่นพลิกซ้ายพลิกขวาดูสภาพบาดแผลอีกนิดหน่อยแล้วก็ได้แต่นึกขำ

“ข้าเคยคิดว่ามันเปลี่ยนไปเยอะนะ” เขาหมายถึงเมื่อเทียบกับตอนที่พบกันครั้งแรก “สุดท้ายก็เหมือนเดิมเลยนี่หว่า...ปากดีขึ้น กวนตีนขึ้น แต่พัฒนาการด้านอื่นติดลบ”

ราล์ฟเพียงส่ายศีรษะเบาๆ อย่างไม่เห็นด้วย หากก็ไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่านั้น ฟรองซัวร์ถือเป็นหนึ่งในคนที่สนิทกับวลาดิเมียร์มากพอๆ กับเขา ฮันส์ และคาร์ลอส ส่วนหนึ่งอาจเพราะมันเห็นอะไรคล้ายๆ กันในตัวพ่อครัวหนุ่มด้วยก็ได้ ไม่แปลกอะไรที่ชายแขนเดียวจะนึกเอ็นดูไอ้เด็กคนนี้เป็นพิเศษ และราล์ฟเชื่อว่ามันเห็นในสิ่งที่เปลี่ยนไป

 

มีเพียงรอยยิ้มบนใบหน้านั้นที่ไม่ลดลงไปเลย ทั้งๆ ที่หัวใจควรจะปริร้าว

สัตว์ร้ายยังคงหยิ่งทะนง ไม่ต่างจากคนอื่นๆ บนเรือ

 

“ว่าแต่แผลกัปตันก็ไม่ได้สาหัสอะไรนะครับ มาช่วยข้าทำแผลวลาดบ้างก็ได้นะ”

เคบินบอยผู้ควบตำแหน่งหมอประจำเรืออย่างอเล็กเซย์ส่งเสียงแว่วๆ มาอย่างน่าเตะ เหล่าโจรสลัดแต่ละคนแทบหลุดขำพรืด รู้ดีว่าคำพูดนิ่มๆ นั่นจงใจกระทบใคร และเจ้าตัวเองก็รู้ตัวดีเสียด้วย

“เสร็จแล้วจะไปช่วยย่ะ!

นางรำสาวที่หายหน้าหายตาไปทั้งคืนกลับมาพร้อมกับสีหน้าเป็นห่วงกัปตันของหล่อนสุดฤทธิ์ ก่อนจะกุลีกุจอนั่งลงทำแผลให้อย่างคล่องแคล่ว ปล่อยให้อเล็กเซย์ได้แต่มองบาดแผลอาบเลือดทั่วทั้งร่างกายของวลาดิเมียร์แล้วกะพริบตาปริบๆ ไม่รู้จะประณามสาวเจ้าหรือจะปลงกับชีวิตดี

หล่อนลำเอียงรักนัก

 

“โอ๊ย จีบกันไม่เกรงใจกันเล้ย คนโสดนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้แท้ๆ” ฟรองซัวร์ที่นั่งคั่นกลางระหว่างคนเจ็บ (และหมอจำเป็น) บ่นอุบอิบ ก่อนจะไพล่พาลไปถึงอีกคนที่นั่งซดเหล้าอยู่ไม่แคร์ใคร “ฮันส์ คาร์ล พวกเอ็งมานั่งโสดเป็นเพื่อนข้าเดี๋ยวนี้เลยโว้ย!

ฮันส์หัวเราะขำ ส่วนคาร์ลอสที่นั่งคุยอะไรบางอย่างอยู่กับบาร์เทนเดอร์สาวของร้านก็หันมามอง เลิกคิ้วนิดหนึ่ง ปากก็ตอบเสียงเรียบๆ เบลอๆ ตามแบบฉบับของมัน

“ไม่ว่ะ ตอนนี้อยู่กับสาว”

ฟรองซัวร์อ้าปากค้าง ในขณะที่ราล์ฟถึงกับหลุดขำพรืด

“นั่งอยู่ใกล้ๆ เกร็กกับกัปตัน ยังไงก็โสดว่ะ” ฮันส์เอ่ยขำๆ พลางโบกไม้โบกมือให้ด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง “อยากได้สาวๆ ก็มาทางนี้ ข้าไม่ลุกไปหาเอ็งให้โง่หรอกโว้ย!
 

“...ไอ้พวกระยำ!!
 

พ่อหนุ่มแขนเดียวสบถขรมพลางถลึงมองตาขวาง คันแขนยิบๆ อยากจะยกตะขอขึ้นเฉาะหัวคนอย่างบอกไม่ถูก

 

“ว่าแต่ท่านไปสู้กับใครมา”

เกรกอรี่เปลี่ยนเรื่องหลังจากฟังเพื่อนร่วมทางเถียงกันนานเกินพอแล้ว ราล์ฟเพียงยักไหล่ หมุนข้อมือข้างที่ทำแผลเสร็จแล้วคล้ายจะคลายความรู้สึกเจ็บ

“ช่างมันเถอะ เรื่องมันจบไปแล้ว” กัปตันหนุ่มเลี่ยงคำตอบง่ายๆ “เอาเป็นว่าข้าได้อะไรที่ดีกว่าแค่ทองถุงใหญ่ๆ กลับมาก็แล้วกันว่ะ”

คนฟังหัวเราะ “ดีกว่านั้นอีกหรือ”

 

“ข้าหาวิธีหลบซามูเอลได้แล้ว”

 

ผ้าพันแผลในมือของนางรำสาวเกือบหล่นลงพื้น หากโชคดีที่ฮันส์เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อนจนไม่มีใครทันสังเกต

“วิธีที่ดีกว่าหายหน้าไปจากที่นี่สักปีใช่ไหม”

“ดีกว่า” คนเป็นกัปตันรับรองกลั้วหัวเราะ “ที่สำคัญ เรายังขึ้นเหนือตามแผนได้”

“ไปทำอะไรกันหรือ” มิเชลถามเสียงแหบ ข่าวลือรอบด้านหนาหูพอจะทำให้รู้ว่ากลุ่มโจรสลัดซามูเอลกำลังออกอาละวาดทางทะเลตอนเหนือของธาลัสซา หล่อนวางมือจากการพยาบาลแล้วเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายนิ่ง... หากราล์ฟไม่ทันได้คิดว่าแววกังวลในดวงตาคู่นั้นจะมีอะไรมากไปกว่าความเป็นห่วงเป็นใยอย่างที่หล่อนเคยเป็นมาเสมอ

“ยกความดีความชอบให้ฟรังค์” คำตอบเบาเสียงลงนิดหนึ่ง โบ้ยไปทางลูกเรือที่นั่งอยู่ข้างๆ “มันได้แผนที่สมบัติของกองทัพเรือมา”

ฟรองซัวร์ยิ้มบาง ยักไหล่แกนๆ

 

“ข้าก็แค่อยากฉีกหน้ากองทัพบ้างเท่านั้นแหละ”

 

เขาตอบได้แค่นั้นจริงๆ

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

ถึงจะรู้ว่าไม่มีใครตามมา แกเร็ธก็ยังไม่พอใจกับที่ซ่อนตัวอยู่ดี

ที่พักที่วิลเลียมจัดหามาให้เก่าและโทรมจัดจนไม่กล้าเข้าใกล้ -- มันเป็นบ้านร้าง -- ตู้ไม้ในห้องนอนเก่าผุราวกับพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ เสียงพื้นเสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวทุกครั้งที่มีใครขยับ ผ้าม่านสีหม่นพลิ้วไปตามลมทะเลที่พัดเข้ามา... และนั่นเป็นข้อดีเพียงอย่างเดียวที่แกเร็ธพอจะหาได้ในห้องนี้

ชายหนุ่มนั่งลงที่ข้างผนังอับชื้น เส้นผมสีทองอ่อนตัดสั้นพิงแนบเข้า เชือกถักสีดำสนิทคาดผ่านศีรษะ ปลายห้อยยาวระไปจนถึงพื้นดูแปลกตานัก หากเขาก็ใส่มานานจนลืมไปแล้วว่ามันแปลก

หันมองไป เตียงโทรมๆ เพียงหลังเดียวตรงนี้ถูกอีกสองคนยึดไปเป็นที่เรียบร้อย

 

“ข้าทำเองได้!!

 

หนึ่งในนั้นตะคอกเสียงดังลั่น แหบห้าว แฝงไอสังหารรุนแรงเสียจนแกเร็ธหนาวไปถึงสันหลัง หากคนที่อยู่ข้างๆ กลับเพียงแค่ยิ้มให้ ยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างที่แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ได้กลัวเลยสักนิด

“ไม่เปลี่ยนเลยนะ คัตวา”

คัตวา ฟลินน์ มองหน้าอีกฝ่ายเขม็ง

นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงที่คล้ำไปของ นักโทษแหกคุก ส่อแวววาวโรจน์ รังสีเข่นฆ่ายิ่งแผ่หนักเสียจนคนมองเผลอหลบสายตา หากวิลเลียมยังคงเพียงแค่หัวเราะเบาๆ วางม้วนผ้าพันแผลลงกับเตียงแล้วถอนหายใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อไอเวทมนตร์สีดำทะมึนเริ่มกรุ่นลอยขึ้นมาจากผิวกายอาชญากรเจ้าของชื่อ ทะเลคลั่ง

รุนแรงถึงขนาดคนไม่มีพลังเวทยังมองเห็นได้

 

“ข้าจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย... อย่า – มา – จับ – ข้า!!

 

คัตวากระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ บาดแผลที่ข้อมือทั้งสองข้างยังคงเด่นชัดขึ้นมาจากการแหกคุก แรงเวทระเบิดไม่ใช่น้อยๆ และแน่นอนว่าร่างกายเขาก็ยังอ่อนแอเหมือนมนุษย์ทั่วไป เพียงขีดข่วนเล็กน้อยก็เกิดร่องรอยบาดแผล... แล้วจะนับประสาอะไรกับแรงระเบิดที่ทำให้โซ่เหล็กขาดได้

มันสาหัสจนเกินคำว่าถลอก เลือดหยุดไหลแล้ว แต่ไม่ได้แปลว่าความเจ็บจะลดน้อยลง

วิลเลียมยอมเป็นฝ่ายผละออก ทิ้งอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเอาไว้ตรงนั้นแล้วลุกขึ้นยืน เบี่ยงตัวออกห่างไปอีกด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่อยากให้อยู่ใกล้ คัตวาสบถออกมาอีกสองสามคำก่อนที่จะป้ายยาลงบนข้อแขนตนเองลวกๆ

ถึงจะมีบาดแผลชัดขึ้นมา หากรอยสักที่ทาทาบไปทั่วร่างกายของทะเลคลั่งยังคงอยู่ครบอย่างไม่น่าเชื่อ

 

“วิลเลียมทำแผลเก่ง” แกเร็ธเอ่ยขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน มือหยิบปลายสายคาดศีรษะเชือกถักมาหมุนเล่น “หมอนั่นไม่หยิบผ้าพันแผลขึ้นมารัดคอเจ้าตายหรอก คัตวา”

“ข้าไม่ได้ขอ ขอบคุณ”

“ถ้าเจ้าทำแผลให้หลังตัวเองได้ล่ะก็นะ”

ชายผมทองประชด ไม่ต้องมองก็รู้ว่าแผ่นหลังนั่นเต็มไปด้วยอะไรบ้าง... กองทัพคงไม่ปล่อยสามปีที่อยู่ในคุกให้อาชญากรนั่งเล่นเปล่าๆ โดยไม่มีบทลงโทษ รอยเฆี่ยนแตกเป็นริ้วทั้งเก่าและใหม่มันเด่นชัดในสายตาจนลืมไม่ลง

 

วิลเลียมหัวเราะออกมาเบาๆ ระหว่างที่คนอายุน้อยกว่าทั้งสองเริ่มเปิดสงครามประสาทกันกลางห้อง เห็นแล้วทั้งขำทั้งปลง -- แกเร็ธเองก็ยี่สิบห้าแล้ว หากก็ยังคง เด็ก ไม่แพ้คัตวาที่เพิ่งเข้าวัยยี่สิบมาหมาดๆ เลยแม้แต่น้อย

แล้วคนที่เหยียบเลขสามมาแล้วอย่างเขาจะทำอะไรได้นอกจากนึกเอ็นดูนัก... เด็กพิลึก ทั้งคู่นั่นแหละ

 

“จริงของแกเร็ธ” เขาสรุปขึ้นมาก่อนที่บรรยากาศจะแย่ไปมากกว่านี้ “ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก คัตวา ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้”

“ไม่ต้องระแวงงั้นหรือ” อีกฝ่ายสวนขวับ นัยน์ตากร้าว “ข้าเข้าไปนอนในคุกตั้งสามปีทำไมล่ะ ไปนอนเล่นงั้นสิ! ไปอยู่อย่างสุขสบายระหว่างที่พวกเจ้าสุมหัวกันหักหลังข้าอย่างยากลำบากงั้นสิ!

วิลเลียมไม่ตอบ ในขณะที่แกเร็ธแทบลุกพรวด

“ข้าไม่ได้หักหลังเจ้า!

“โทษที ฟังไม่ขึ้น” คัตวาสำลักลมดังเหอะ กวาดสายตามองเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแล้วแค่นหัวเราะ “ท่าทางอยู่ดีกินดีไม่ใช่หรือไง ระหว่างที่ข้าไม่อยู่น่ะ”

“เสื้อขโมยมาน่ะ” วิลเลียมชิงเอ่ยขึ้นมาก่อนที่แกเร็ธจะได้สบถ “ทางนี้ก็ไม่ได้สบายนักหรอก”

ทะเลคลั่งตวัดสายตากลับมา ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วสาวเท้าเข้าไปใกล้... คนอายุมากที่สุดยังคงยืนนิ่งสงบ ไม่มีท่าทีหวั่นเกรง และนั่นทำให้คนคุกคามหัวเสียยิ่งกว่าเดิม

“ข้ารู้ว่าแกเร็ธมันไว้ใจเจ้า” คัตวากดเสียงลงต่ำ “แต่ข้าไม่ไว้ใจ เพราะฉะนั้น--- อย่ามาสอด!

“อย่าเพิ่งตัดสินสิ” วิลเลียมยักไหล่ “เพิ่งรู้จักกันเองไม่ใช่หรือ แตกคอกันตอนนี้ลำบากเปล่าๆ น่า”

“เจ้า---!!

“ที่สำคัญ ถ้าเจ้ายังฝืนมากไปกว่านี้ ระวังจะล้มเอาได้นะ”

 

นัยน์ตาสองคู่สบกัน

 

แกเร็ธกลืนน้ำลายไม่ลงคอ... ฝั่งหนึ่งก็เปลวเพลิงร้อนระอุที่เผาไหม้ได้ทุกอย่าง อีกฝั่งหนึ่งก็หลุมดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเอาไว้... ชายหนุ่มเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าแผนการของเขาดีจริงหรือไม่ที่ริจะรวบรวมปิศาจพรรค์นี้เอาไว้ด้วยกัน...

ไม่ใช่คน คิดอย่างไรก็น่ากลัวเกินคนไปแล้ว

ยิ่งคิดยิ่งหวั่น เคราะห์ดีที่คัตวาตัดสินใจเบนหนีเสียก่อน และความกดดันก็ลดต่ำลงตามไปด้วย

 

“ข้าอยากดูใบค่าหัว!

 

เสียงสั่งห้วนกระชากไปยังอีกเรื่องหนึ่ง วิลเลียมกลับมายิ้มเหมือนเดิมแล้วส่งปึกกระดาษเก่าๆ จากกองสัมภาระไปให้ บรรยากาศค่อยสงบลง แต่ก็ยังไม่มากพอจะทำให้แกเร็ธกล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่าย

แก้มเริ่มร้อน วิลเลียมกำลังมองมาแน่ๆ และกำลังสงสัยแน่ๆ ว่าทำไมเขาถึงเอาแต่ก้มหน้า

บ้าที่สุด... เขากำลังกลัวอะไร

 

“ค่าหัวซามูเอลเพิ่มขึ้นแน่ะ” เสียงนุ่มๆ ของวิลเลียมเปรยขึ้นมา แกเร็ธเหลือบมอง... และอีกฝ่ายกำลังเหล่กลับมาจริงๆ อย่างที่คิดไว้ “คงเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ ถ้าไม่หยุดมันสักที”

“ถ้ามันอยากได้ค่าหัวนักก็ให้มันเอาไป” แกเร็ธตอบกลับเสียงแหบๆ แย่... สายตาของวิลเลียมทำให้สติเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และไอทะมึนของคัตวาทำให้ขนบนร่างกายมันลุกชัน เขากระแอมนิดหนึ่งอย่างพยายามสงบความคิดที่ฟุ้งซ่าน ปากก็เอ่ยต่อ “ค่อยๆ ฆ่ามันทีหลังช้าๆ ก็ไม่สาย... ข้าขอแค่ได้ฆ่าไอ้คนระยำนั่นก็พอ!

“เสียงเจ้าแปลกๆ นะ”

“ซามูเอลอยู่ทางเหนืองั้นหรือ” คัตวาเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจข้อสังเกตของวิลเลียม นัยน์ตากวาดมองข้อมูลบนแผ่นกระดาษสลับกับใบค่าหัว “ก็ไม่ไกล... ยังไงก็ยังอยู่ที่ธาลัสซา ไม่ใช่ ทาเวียร์”

เขาจงใจเน้นคำสุดท้ายจนแกเร็ธแทบสะดุ้ง แยกเขี้ยววับ

“ข้าบอกแล้วไงว่าคนที่หักหลังเจ้าคือยัยผู้หญิงนั่น--- ไม่ใช่ข้า!” ชายหนุ่มส่ายศีรษะเบาๆ เชือกคาดถักไหวไปตามแรง “ที่สำคัญ เหยื่อต่อไปไม่ใช่ซามูเอล ไปจัดการกับไอ้สายค้าทาสที่เคยติดต่อกับมันก่อนดีกว่า”

คราวนี้คัตวาเลิกคิ้วสูง

“สายค้าทาสมันทำไม”

“รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์” วิลเลียมตอบกลั้วหัวเราะ “รอให้ซามูเอลจัดการ กรงสัตว์ ก่อน... ยกเว้นเจ้าจะอยากเปลืองแรงไปกับไอ้โจรสลัดกลุ่มเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรนั่นน่ะนะ”

 

ใช่... โจรสลัดกลุ่มเล็กๆ ที่เป็นต้นเหตุทางอ้อมให้ทะเลคลั่งถูกจับนั่นแหละ

 

แกเร็ธแอบเอ่ยอยู่ในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา ในขณะที่คัตวาเพียงพลิกปึกกระดาษเร็วๆ คล้ายจะหาอะไรสักอย่าง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กองค่าหัวของเหล่าผู้ถูกพาดพิง

สายตากวาดมอง

“ไอ้กลุ่มนี้มีคนชื่อ เพลิงนรก ด้วยเรอะ”

“หืม?” วิลเลียมเลิกคิ้วนิดกับคำถาม “ก็ตั้งแต่สามปีที่แล้วนั่นแหละ ช่วงหลังจากที่เจ้าโดนจับไปไม่เท่าไรมั้ง... เห็นว่าเด่นอยู่เหมือนกัน”

คัตวาหรี่ตาลง ตัวอักษรที่ผ่านสายตาเข้ามาประมวลไปถึงสมอง ความทรงจำและความคิดบางอย่างไหลเวียนกลับมา... อะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่าจะพบเจอได้ง่ายถึงเพียงนี้
 


 

หัวใจเต้นรัว เลือดในกายมันสูบฉีด
 

เสียงปิศาจที่ถูกกักขังอยู่กำลังเหยียดเสียงหัวเราะ... พวกมันกำลังจะลงมือฆ่า...

 

 

“ช่างหัวซามูเอล”

อีกสองคนที่เหลือหันขวับไปมองเจ้าของฉายาทะเลคลั่งที่กำลังยิ้มเหี้ยมเกรียมแทบจะพร้อมกัน... คำถามที่เหลือจุกอยู่ในลำคอ เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง

กระดาษแผ่นนั้นกลายเป็นสองส่วน เสียงฉีกขาดกรีดโสตประสาทพร้อมๆ กับพลังเวทที่เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ
 

 
 

กรงสัตว์ เป็นเหยื่อของข้า!

 

 

xxxxxxxxxx
 
 



From Writer:

มาอัพต่อแล้วค่า อั๊ยยะ บทนี้เขียนมันส์มากๆ ชอบพ่อสามหน่อฝั่งทะเลคลั่งค่ะ เขียนสนุกดี (พระเอกบทหาย กรี๊ด ถือซะว่าความหล่อจะแปรผกผันกับความเด่นละกันนะคะ กร๊ากกกกกกกก *กัปตันฆ่าตาย*)

ปล. ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #537 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:37
    รู้สึกถึงการเริ่มต้นของการผจญภัย..
    และเผลอนึกถึงวันวานและบาโฟ
    อุ๊ย >///<

    #537
    0
  2. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:21
    สนุกมาก
    #471
    0
  3. #250 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 23:09
    ปม ปม ปม ..อย่างนี้ต้องแก้สินะ -.,-
    #250
    0
  4. #216 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 15:43
    :::เมื่อมีปมก็ต้องแก้ปม

    อ่าน ต่อ ไป!!
    #216
    0
  5. #195 ซาลาเปาเยเย่ (@bai-toey555) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 13:47
    มีปมหลังกันด้วยหุหุหุ จะว่าไป3ปีผ่านไปไวเหมือนโกหกเลยแฮะ= =5555
    // เมื่อไหร่คุณเจ้าชายกับเอียนที่รักจะมีบท~~~
    #195
    0
  6. #117 cuteymummy (@cuety) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2555 / 20:54
    แหมเค้าแอบมีปมต่อกัน<br />
    แอร๊ยย ป่าวนะไม่ได้คิดอะไร้555
    #117
    0
  7. #116 Elfear (@venelin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 18:12
    เราก็ไม่ได้จิ้น  แต่มันชัดอยู่นะเออ

    สรุปว่ามีเรื่องแค้นกันน่ะสินะ  ทั้งรักทั้งเกลียดอะไรอย่างนี้รึเปล่า
    #116
    0
  8. #115 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 15:09
    วลาดกับคัตวาเขามีปมอะไรกันหว่า ?? *0* รึว่า.... !! // โดนเผา ~

    สนุกมากมากกกกกกกกกกกกกกกก >0<

    คัตวา วิลเลียม งึมๆๆๆ = = หึหึหึ หุหุหุ // ปลิว ~

    >////<

    กรงสัตว์ ทะเลคลั่ง เจ้าชาย(?) ซามูเอล เอ้วๆๆๆ >//< //โดนยำหมกใต้ทะเล -0-
    #115
    0
  9. #114 god or demon (@god-demon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 08:59
    เริ่มมันส์ขึ้นเลื้อยๆแล้ว
    #114
    0
  10. #113 บลา 11! (@Mox20) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 03:14
    อ๋ออ ที่แท้คนที่มีความหลังผังใจกับน้องวลาดเด็กดีคือคัตวา นี่เองง 
    อรีาย นี่เราไม่ได้แอบจิ้นอะไรนะ > < ฮา่
    #113
    0