P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 12 : ♦ 10 ♦ สัญชาตญาณบอกลางร้ายได้ดีกว่าสัญญาณอื่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 ส.ค. 55

 
 
Chapter 10
สัญชาตญาณบอกลางร้ายได้ดีกว่าสัญญาณอื่น
 
 

 

“คืนนี้ข้าไม่ว่าง ขอโทษนะ”

 

เป็นประโยคปฏิเสธที่เล่นเอาโจรสลัดทั้งกลุ่มแทบจะอ้าปากค้างกับความกล้าของไอ้คนพูด ส่วนแม่สาวคนถูกปฏิเสธเองก็อยากจะบ้าเหมือนกัน หากราล์ฟเพียงแค่ขยับยิ้มอ่อนโยนให้แล้วเอื้อมมือไปลูบเส้นผมสีทองของเจ้าหล่อนเบาๆ

“เอาไว้คราวหลังก็แล้วกัน”

แค่นั้นแหละ มิเชลก็ถึงกับหน้าร้อนฉ่า แดงจัดไปหมดจนถึงใบหู หนุ่มๆ ลูกเรือส่งเสียงผิวปากกันเกรียวกราว ไอ้อิจฉาก็อิจฉา เพราะสาวเจ้าทั้งสวยทั้งคม รูปร่างเล็ก ผอมบาง ดูน่าทะนุถนอมเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แต่ก็เป็นตุ๊กตาที่เย้ายวนใจนักจนหลายต่อหลายคนต้องเหลียวหลังกลับมามอง

หากอิจฉาไปก็เท่านั้น... ในเมื่อสายตาของหญิงสาวมองแต่กัปตันหนุ่มของพวกเขา

วลาดิเมียร์โผล่หัวมาฉีกยิ้มเผล่

 

“ว้า~ วันนี้พลาดแฮะ เอาไว้วันหลังจะล่อลวงกัปตันไปให้แทนละกันนะ” พ่อครัวหนุ่มหัวเราะเบาๆ ทำเอามิเชลหน้าหงิกกับไอ้คนชอบขัดจังหวะ ก่อนจะแทบสะดุ้งเมื่อไอ้ตัวดีก้มลงจูบเข้าให้เหนือหน้าผาก

ทั้งวงอยากจะอ้าปากค้าง ราล์ฟอึ้ง แต่มิเชลตั้งสติได้เร็วยิ่งกว่า

 

เผียะ!

“ข้าสงวนสิทธิ์ไว้ให้ราล์ฟจูบคนเดียวย่ะ! อย่าได้บังอาจ!!

 

...นี่หล่อนโกรธผิดเรื่องรึเปล่าวะเฮ้ย!

“ปล่อยไปครับ ปล่อยไป” อเล็กเซย์เข้ามารั้งตัวสาวเจ้าเอาไว้ก่อนที่คุณเธอจะเดินตามไปตบต่อ ราล์ฟส่ายศีรษะเบาๆ ทั้งปลงทั้งขำในเวลาเดียวกัน มือก็ดันหลังไอ้พ่อครัวตัวต้นเหตุให้รีบๆ เดินออกจากตรงนี้

“ไปได้แล้ว” กัปตันหนุ่มเร่ง “เดี๋ยวเอียนมันรอนานตายชัก”

วลาดิเมียร์หัวเราะรับ

 

นางรำสาวบ่นอุบกับตัวเอง เช่นเดียวกับหัวหน้าลูกเรือหนุ่มที่ถอนหายใจยาวออกมาอย่างอดไม่อยู่

“กัปตันก็เข้าใจหาเวลาหายหัว”

เกรกอรี่เปรยขึ้นมาเมื่อทั้งสองคนเดินลับไปจากระยะมองเห็น ก่อนจะตัดสินใจปลงแล้วกวาดตามองไปรอบๆ -- คนที่สติยังอยู่ครบดีก็เหลือเพียงแค่สามคนเท่านั้น จะคุยจะถามความเห็นอะไรมันก็จำนวนน้อยเสียเหลือเกิน

“จะคุยอะไรกับกัปตันอีก เรื่องซามูเอลงั้นหรือ” ฮันส์หัวเราะหึๆ ในลำคอ “ช่างหัวไอ้เวรนั่นบ้างเหอะข้าว่า”

ชื่อที่หลุดออกมาทำเอาคนฟังแต่ละคนชะงักไป

“ซามูเอล...” มิเชลมุ่นคิ้วเข้า เว้นจังหวะไปนิดหนึ่งเหมือนหยุดคิด “ใช่โจรสลัดที่มีข่าวอยู่ช่วงนี้หรือเปล่า”

“นั่นแหละครับ มีอยู่คนเดียวแหละ” อเล็กเซย์ยักไหล่ เอ่ยเล่าเสียงเนิบๆ “ความจริงไอ้กลุ่มนี้มันก็ขึ้นชื่อเรื่องความเลวมาได้สักพักแล้วนะครับ บอกตรงๆ ข้าล่ะไม่อยากจะไปยุ่งด้วยเลย”

เกรกอรี่ถอนหายใจ

 

เคบินบอยพูดไม่ผิด... ซามูเอลเป็นกลุ่มโจรสลัดที่เขาต้องยอมรับว่า เก่ง และ แกร่ง มาก แต่ความโหดเหี้ยมทารุณก็เพิ่มมากตามไปด้วยเช่นกัน... ถือเป็นโจรสลัดระดับเก๋าที่อยู่มาตั้งแต่มารูนยังไม่รวมตัวด้วยซ้ำ ซึ่งแน่ล่ะ พวกเขาไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวให้เรื่องมันวุ่นวาย

แต่ค่าหัวของมารูนที่เพิ่มขึ้นทุกวันมันเตะตาซามูเอล

แล้วพวกเขาจะปรึกษาอะไรกันน่ะหรือ?

 

ก็วิธีหนีซามูเอลนั่นแหละ!!

 

ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เขาจะไม่กังวลถึงขั้นนี้หากไม่ใช่เพราะความฝัน... ภาพของเด็กคนหนึ่งมันสะท้อนขึ้นมาทุกครั้งที่หลับตา น้ำตา เสียงกรีดร้อง ความเจ็บปวด... เกรกอรี่จะไม่ว่าอะไรเลยถ้าเขาไม่เผลอ รู้สึก ไปกับมันด้วย และนั่นทำให้ระบบความคิดมันรวนแปลกๆ -- โอเค... บางทีอาจจะเพราะอดนอนด้วยก็ได้

เสียงแก้วเบียร์กระทบโต๊ะดังขึ้นขัดจังหวะ

“นี่เครียดอะไรกันวะ ได้ข่าวว่าตอนนี้ซามูเอลอยู่ทางตอนเหนือไม่ใช่เรอะ ไกลจากที่นี่ตั้งเยอะ” ฟรองซัวร์โผล่หน้าเข้ามาในวงสนทนา “นานๆ ทีจะได้พักกันสักที คิดมากๆ พวกเจ้าไม่เหนื่อยรึไง ไว้ใกล้ๆ ค่อยคิดอีกทีก็ได้”

ฮันส์หัวเราะรับ ส่วนเกรกอรี่ส่งเสียงเบาๆ ในลำคอเหมือนจะขำ

 

“เจ้าเมาหลับไปซะก็ดีแล้ว ฟรังค์” เขาส่ายศีรษะ “ขัดอารมณ์เป็นบ้า ข้าเครียดต่อไม่ออกเลยว่ะ”

 

“ก็ใครใช้ให้พวกเจ้าแผ่รังสีทะมึนกันขนาดนั้นวะ ข้าละขนลุก” ชายแขนเดียวยักไหล่ ก่อนจะกวาดสายตาไปยังเก้าอี้โล่งๆ ใกล้ตัว “...ว่าแต่มิเชลไปไหนแล้ว ทำไมของสวยๆ งามๆ ไม่ค่อยจะอยู่ให้ชมว้า~”

คนที่เหลือหันมองไปรอบกายอย่างแปลกใจ

“ห้องน้ำมั้ง?”

ฮันส์สันนิษฐาน แล้วโจรสลัดหนุ่มแต่ละคนก็หันกลับไปสนใจน้ำเมาตรงหน้าต่ออย่างไม่คิดใส่ใจอะไรมาก

 

อเล็กเซย์ขมวดคิ้วเข้า สังหรณ์อย่างประหลาด

หากเด็กหนุ่มก็เพียงเงียบเสียเท่านั้น

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

หากสถานที่ที่นางรำสาวหายตัวไปไม่ใช่ที่ที่เหล่าโจรสลัดคิดกันเอาไว้

มิเชลทิ้งตัวนั่งลงบนกล่องไม้ใบใหญ่ที่ตั้งเรียงรายไม่เป็นระเบียบอยู่ด้านหลังโรงเหล้า นัยน์ตาสีน้ำตาลหลุบเหม่อลง หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแน่น... อะไรบางอย่างกำลังบอกว่าหล่อนนั่งอยู่ตรงนั้นต่อไม่ได้...

อะไรบางอย่างที่อันตราย อย่างที่หล่อนไม่ได้พบเจอมากว่าสามปีแล้ว...

ชื่อซามูเอลทำให้หล่อนระแวง

ตรอกด้านหลังโรงเหล้านั้นเปลี่ยว แคบ ตัวอาคารที่ขนาบข้างบดบังแสงรอบๆ ให้เหลือเพียงเงาสลัว มิเชลยกมือขึ้นนวดเปลือกตาเบาๆ เสียงเฮฮาดังเล็ดลอดผ่านประตูไม้เก่าๆ ออกมาพอให้ได้ยิน เสียงลมหายใจของเธอเอง เสียงของชีวิต...

แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมา

 

“ไม่ได้เจอกันนานนะ... มิเชล แม็คเรย์”

 

หญิงสาวเจ้าของชื่อรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่กระทบผิวกาย ผ่านไปถึงไขสันหลังจนขนลุกวูบ... ร่างกายแข็งทื่อ นิ่งสนิทยิ่งกว่าถูกสาป หัวใจพลันเต้นรัวเร็วขึ้นมาราวกับถูกดาบแทงลงกลางอก... ลางอันตราย

หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะกลอกตามอง เห็นเพียงรองเท้าหนังสีดำสนิทของใครคนนั้นหยัดยืนอยู่เบื้องหน้า

“แกเร็ธ...?”

คนถูกเรียกหัวเราะรับ เคาะเท้าเข้ากับพื้นอิฐแข็งเบาๆ รำคาญสายตาจนหญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเงยหน้าขึ้นสบด้วยแต่โดยดี ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือชายหนุ่มผมทองในชุดเรียบหรู มองเผินๆ อาจดูเหมือนชนชั้นสูงผู้มีอันจะกิน หากสภาพนั้นเก่าและมอมแมมจนอยากจะเชื่อว่าไปขโมยชุดใครมาเสียมากกว่า -- ด้านหลังเป็นใครอีกคนที่สูงกว่ากันไม่มากนัก เสื้อคลุมปิดหน้าปิดตาทำให้มองเห็นได้ไม่ชัด แต่มิเชลก็เชื่อว่าหล่อนไม่เคยรู้จักมาก่อน

“นึกว่าตายไปแล้ว”

นางรำสาวเอ่ยแขวะ น้ำเสียงแข็งกว่าที่ควรจะเป็น เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่มในเสื้อคลุมคนนั้นได้เป็นอย่างดี ในขณะที่แกเร็ธเพียงมุ่นคิ้วเข้า จับความเกร็งในสายตาหล่อนไม่ได้

“พอชีวิตสงบสุขก็กลายเป็น ผู้หญิง ของนักปราบพยศไปแล้วงั้นหรือ” เขาสวนกลับน้ำเสียงรวนๆ “หรือว่า... มีคนมากกว่านั้นกัน?”

ดวงตาคนฟังวาวโรจน์ขึ้น

“เราไม่มีธุระอะไรกันแล้ว ข้าจะทำอะไรกับชีวิตข้าก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า” หญิงสาวเหยียดตัวลุกขึ้น -- แกเร็ธไม่ได้สูงจัดเหมือนอย่างราล์ฟหรือวลาดิเมียร์ หากก็ยังถือว่าสูงกว่าคนตัวเล็กอย่างหล่อนมากนัก -- แต่มิเชลไม่ใส่ใจกับระยะที่แตกต่าง หล่อนตวัดสายตาถือดีมองอย่างที่มักทำเสมอกับบุรุษแปลกหน้า ยันตัวเองขึ้นให้สูงกว่าอีกฝ่ายได้อย่างไม่ยากเย็น

แกเร็ธยิ้ม

เป็นสัญญาณที่ทำให้หัวใจมิเชลเต้นรัวไม่เป็นส่ำ... อันตราย อันตราย... อะไรบางอย่างที่อันตรายมากกำลังมาถึงตัวหล่อน... และบางทีอาจจะไม่ใช่หล่อนเพียงคนเดียว แต่รวมไปถึงโจรสลัดกลุ่มนั้นด้วย

 

“ข้ายังแปลกใจอยู่” ชายหนุ่มเปรยไพล่ไปอีกเรื่อง “ว่าทำไม ผู้ถือหุ้น ของข้าถึงได้โดนกองทัพจับตัวไปง่ายขนาดนั้น”

 

“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า” มิเชลถามกลับเสียงต่ำ ไอ้หนุ่มในเสื้อคลุมคนนั้นหัวเราะอีกแล้วราวกับอ่านเสียงหัวใจได้... และนั่นทำให้หล่อนประสาทเสีย “ไม่ต้องมาพูดเหมือนสงสัยข้า ข้าไม่ชอบ”

แกเร็ธขยับก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด

“ไม่ใช่เหมือน แต่ข้า สงสัย” คำเน้นชัด “ว่าทำไม กรงสัตว์ ไม่ถูก ทะเลคลั่ง ทำลายทิ้งไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน... ทำไมจู่ๆ ไอ้โจรสลัดกลุ่มเล็กๆ แบบนั้นถึงได้มีใบค่าหัวแปะหราอยู่ที่เมืองใหญ่อย่างทาเวียร์ ทำไมทะเลคลั่งถึงต้องถูกจับที่ธาลัสซา ไม่ใช่ทาเวียร์ที่หมอนั่นควรจะอยู่...”

มิเชลกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ไอคุกคามแผ่กระจายออกมาจากชายหนุ่มจนหล่อนแทบยืนไม่อยู่

 

“แล้วคนอย่างข้าจะไปทำอะไรได้” หญิงสาวเถียง หากแกเร็ธเพียงส่ายศีรษะเบาๆ เหมือนผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กดื้อๆ คนหนึ่ง เขาเอื้อมมือมาเชยปลายคางมนไว้... สัมผัสหยาบกร้านไม่เข้ากับนิ้วผอมเรียวชวนให้มิเชลขนลุกนัก

 
 

“อย่าให้ข้าต้องอ่านความทรงจำของเจ้า แม่สาวน้อย”

 

...

เสียงเงียบ

นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกไปด้วยความหวาดหวั่น หน้ากากที่ฉาบเอาไว้พังทลายลงในพริบตา... สามปีที่สงบสุขทำให้หล่อนเผลอลืมไปว่าทำไมหล่อนถึงมายืนอยู่ตรงนี้ และอะไรที่ชายหนุ่มตรงหน้า กุม มันเอาไว้...

แกเร็ธหัวเราะหึๆ ในลำคอเมื่อกลับมาอยู่เหนือกว่าอีกครั้ง

 

“ไม่ต้องห่วง แผนมันเปลี่ยนไปแล้ว” เขาอธิบาย รอยยิ้มบิดเบี้ยวหยักวาดขึ้นอย่างน่าชัง “นักปราบพยศ--- ไม่สิ ผู้ชาย ทั้งหมด ของเจ้าไม่ใช่เหยื่อของพวกเราอีกแล้ว”

มิเชลกะพริบตา “เจ้าพูดจริง---?”

 

“มันเป็นเหยื่อของซามูเอล”

 

เพียงประโยคสั้นๆ แต่เล่นเอาคนฟังใจหายวาบ หล่อนเข้าใจทันทีว่า แผนใหม่ ที่อีกฝ่ายพูดถึงนั้นคืออะไร และนั่นทำให้มิเชลได้แต่เกลียดตัวเองนักที่เข้าใจในเรื่องสกปรกพรรค์นี้

นางรำสาวพยายามเชิดหน้าขึ้น

“แล้วคนอย่างเจ้าจะทำอะไรได้!” หล่อนหยันบ้าง “คัตวาอยู่ในคุกแล้ว! แล้วเจ้าเหลืออะไร--- เศษเนื้อเน่าๆ ไร้ประโยชน์ที่ทำอะไรไม่เป็นอย่างเจ้าน่ะ!

 

โครม!!

 

ร่างบอบบางถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกเข้ากับลังไม้อย่างแรง! นัยน์ตาของชายหนุ่มวาววับ ยิ่งเห็นแววเยาะเย้ยจากผู้หญิงตรงหน้าแล้วไฟยิ่งโหมแรง แล้วอีกหนึ่งบุรุษที่เงียบมาตลอดก็เอื้อมมาแตะบ่าเขาไว้ -- แกเร็ธชะงักไปนิดหนึ่ง หลับตาลง ก่อนที่จะลืมกลับขึ้นมาพร้อมกับร่องรอยแห่งผู้มีชัย

เขาคุกเข่าลงนั่งให้เสมอกับร่างเล็กที่ล้มอยู่

 

“เผื่อเจ้าจะยังไม่รู้” แกเร็ธเอ่ยเสียงเนิบ “คัตวา ฟลินน์ ออกมาจากคุกแล้ว”

 

นั่นเป็นคำทิ้งท้าย ก่อนที่ทั้งสองจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่มีคำร่ำลา

มิเชลได้แต่นั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น ความเจ็บปวดจากการกระแทกพลันหายไปจากประสาทสัมผัสชั่วขณะ เหลือเพียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหวานซีดเผือดจนเกือบจะไร้สีเลือด

หล่อนคิดผิดที่บอกว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา... ภัยพิบัติ ต่างหากที่กำลังก่อตัวขึ้น...

 

ทะเลคลั่งกลับมาแล้ว

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

บุรุษทั้งสองเดินเลี่ยงห่างจากโรงเหล้าเมื่อครู่ออกมาไกลพอสมควร

 

“เป็นละครที่สนุกดีนะ”

คำเอ่ยชมรื่นหู น้ำเสียงทุ้ม อ่อนโยน... หากแกเร็ธรู้สึกแสบๆ คันๆ อย่างไรบอกไม่ถูกกับคำกล่าวนั่น เขาหันสายตาเขียวปั้ดกลับไปมองชายในเสื้อคลุมแล้วสวนกลับอย่างเคยชิน

วิลเลียม หุบปาก”

หากคนโดนสั่งให้หุบปากกลับแค่หัวเราะ มือก็เอื้อมไปรั้งผ้าที่คลุมหน้าคลุมตาอยู่ออก ปลายนิ้วเกี่ยวแว่นตากรอบสีเงินบางออกมาเช็ดรอยฝุ่นเบาๆ แกเร็ธสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลด้านคู่นั้นแล้วก็ได้แต่เสหลบ -- สีดำด้านเหมือนกับถ่าน... ไร้แวว ลึกลับ และมองทะลุสิ่งที่เขาคิดอยู่ในหัวได้...

“เมื่อกี้เจ้าเกร็งไป” วิลเลียมยังคงเอ่ยต่อไปอย่างนุ่มนวล “ใจร้อนไป... แม่สาวคนนั้นกลัวสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่ากลัวเจ้าด้วยซ้ำ”

แกเร็ธแยกเขี้ยววับ

“ข้าไม่ได้ขอคำแนะนำ”

“แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ยังทำให้กลัวไม่ได้ แล้วเจ้าจะไปทำให้ซามูเอลกลัวได้ยังไง”

คนฟังชักเริ่มหายใจไม่ถนัด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้า ก่อนที่จะแทบสะดุ้งเมื่อวิลเลียมเอื้อมมาแตะที่กลางหว่างคิ้วเบาๆ พร้อมทั้งหัวเราะ แววตาเหมือนมองเด็กเล็กๆ คนหนึ่งอย่างแสนเอ็นดู

แกเร็ธทำได้เพียงปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างแรง แค่นเสียงดังเหอะในลำคออย่างหยิ่งทะนง

 

“ข้าไม่ได้ต้องการให้เศษสวะพรรค์นั้นกลัว” เขาเถียง “ถ้าเข้าใจแล้วก็หุบปาก วิลเลียม--- ข้าบอกให้หุบปาก!

 

เจ้าของชื่อยกมือขึ้นยอมแพ้ คนข้างตัวเขาดื้อเกินไป... เกินกว่าที่จะออกปากเถียง ยิ่งพอนึกถึงอาชญากรผู้ร่วมมือนั่นยิ่งแล้วใหญ่ เขาเคยเจอไม่กี่ครั้งเมื่อสามปีก่อน แต่สิ่งที่พบเจอกับการที่แกเร็ธ เชื่อ ในตัวชายคนนั้นมาตลอดก็มากพอจะทำให้สรุปอะไรบางอย่างได้

ทะเลคลั่ง...คัตวา ฟลินน์

อันตรายเกินไป แต่ความเสี่ยงย่อมอันตรายเสมอ

 

วิลเลียมถอนหายใจยาว

 

“เอาเถอะ... งั้นเราไปรับคัตวากันเลยก็ได้”

 

 

xxxxxxxxxx
 
 



From Writer:

อู๊ย มาช้ามาก ขออภัยด้วยค่ะ ช่วงนี้ปั่นไม่ออกเลย แย่จัง... TvT
เรื่องเริ่มเครียดแล้วเนอะ แฮ่... วูล์ฟชอบแกเร็ธกับวิลเลียมนะคะ เขียนสนุกดีทั้งคู่เลย //ว่าไป ดิฉันก็ชอบก็รักทุกคนนั่นแหละ ก๊ากกกกกกกก

แล้วทุกคนว่าไงกันมั่งคะ~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #536 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 14:34
    ถ้าคอนเนคชั่นระหว่างมารูนและทะเลคลั่งจะใกล้ขนาดนี้
    #ชำเลืองมิเชล ผู้หญิงของ The.wolF มีอะไรตล๊อดดดด
    #536
    0
  2. #401 Pepper (@lovery1859) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 17:29
    วลาดกับพ่อทะเลคลั่งเป็นกิ๊กเก่ากันหรือ? น่าจัใช่เนาะ...
    #401
    0
  3. #215 Exo-TempG (@oillovetempg) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 15:21
    :::คึคึคึ ทะเลคลั่งออกโรงแล้ว!!>o<(อ่าว..เมื่อกี๊แกยังไม่รุจักไม่ใช่รึไง??)

    มารูน จิ้น! เอ๊ย!!! สู้ ต่อ ไป!!! (ลืมตัวนิดๆ แหม ก็มันน่าคิดนินา>///<)
    #215
    0
  4. #194 ซาลาเปาเยเย่ (@bai-toey555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 13:32
    บร๊ะๆ มารูนที่รัก แค่มีค่าหัวก็ถูกโจรสลัดรุ่นเก๋าหมั่นไส้เอาง่ายๆเลยหรอเนี่ย=[ ]=
    ตะ..ตะ..แต่ เอียนที่รัก~~~~~~ มีบทเยอะกว่านี้หน่อยสิTT ไม่เป็นไร ถึงที่รักจะโผล่มาแต่ชื่อแต่ความรักของเรายังคงอยู่นะคะ!
    /// อินี่ชักจะเพ้อหนัก= =
    #194
    0
  5. #168 ช็อคโก้คุง (@gangdeksa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 16:42
    จิ้น วาย กันหมดแล้วเนี่ยย!! 555+
    #168
    0
  6. #110 wand of determine (@nisharee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 17:59
    โอ๊ะะะะะะะะะะ
    สามพีโผล่มาแล้วววววววว
    แกเร็ธ คัตวา วิล ><

    ปล. เอียน เอียน เอียนนนนนนนนนน ไม่ได้อ่านผิดไปใช่มั้ย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    #110
    0
  7. #109 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 19:56
    สารภาพบาปค่ะ...

    สัญชาตญาตบอกลางร้ายได้ดีกว่าสัญญาณอื่น

    เผลออ่านแวบเดียวเป็น

    สัญชาตญาตบอกลางร้ายได้ดีกว่าสัญญาณหื่น

    (ถึงกลับหันควับมามองอีกที Orz...)
    #109
    0
  8. #108 cuteymummy (@cuety) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 19:29
    เรื่องนี้ตัวละคร ทยอยออกมาไม่หยุดจริงๆ<br />
    เราก้ได้แต่ลุ้นไปเรื่อยๆ แอบเกร็ง(?)กันไปเบาๆ555
    #108
    0
  9. #107 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 15:52
    ใครอีกหละเนี่ย หมายความว่าไงที่จะจัดการกับนักปราบพยศ

    เอ่อ ผมเผลอคิดไปไกลกับฉากเมื่อกี้ด้วยหละ จิ้นมาก
    #107
    0
  10. #106 ชานัวร์ (@keratikan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 12:51
    อยากให้เจ้าชายมาเจอกับพวกกรงสัตว์จัง :3
    คัตวา ฟลินน์ ชื่อน่ารักอ่าา >< // โดนเผา
    ฮิ้ววว มีชื่อเอียนโผล่มาหน่อยหนึ่ง >3< 
    มิเชล ? - -* 
    สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >0<
    มาต่อเร็วๆน่ะ จุ้ป !

    #106
    0
  11. #105 -เกม- (@-gem-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 12:19
    ช่วงนี้วลาดกับราล์ฟบทหายสินะ

    อ่า... ลูกเรือทั้งหลายจะเจอกับอะไรต่อล่ะนี่ เรื่องชักซับซ้อนขึ้นไปทุกที

    มารูนสู้ๆ!~ พี่วูฟสู้ๆ!
    #105
    0
  12. #103 BD_FC_Reborn&LSK (@playzzz1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 11:14
    คิดว่าจะเจอเจ้าชายแล้วอ่า &yen;&bull;&yen;
    #103
    0