Evil Key กุญแจ[ลับ]ร้ายสลายหัวใจนายหายนะ

ตอนที่ 5 : Evil Key : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 55

 บทที่ 3

 

 

 

“นี่~ นายพาช้านนนนมาที่หนายเนี่ยยย” ฉันรู้สึกตอนนี้หัวมันหนักๆเห็นเพื่อนที่สนิทที่สุดมีหลายคนยืนตีหน้าตาอยู่ข้างๆ

 

“.........”

 

“ทำไมนายมีหลายคนจังเลยอ่ะ  ฮ่าๆ ตลกเป็นบ้าเลยยยย” ฉันยื่นมือเข้าไปตบหน้าเพื่อนหน้าตายสองสามที ก่อนจะถูกรวบมือทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียวของเขา เพราะอีกข้างหนึ่งกำลังพยุงร่า.ฉันอยู่

 

 

“เหอะ! ดื่มไปซะขนาดนั้นไม่ตายก็บุญแล้ว!....เธอนี่มันจริงๆเลยว่ะ” ไวท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพยุงร่างฉันออกเดิน ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนหว่า?  =0=

 

“เดี๋ยวก่อน~ stop! นายพาช้านมาที่หนายเนี่ย สาบานว่าที่นี่ม่ายช่ายบ้านช้านน้า” ฉันโบกไม้โบกมือพลันละวัน ถึงฉันจะสติไม่ดี ก็ก็พอจำบ้านตัวเองได้นะ  

 

ฉันขัดขืนร่างไว้ไม่ให้เขาพาฉันไป จนไวท์เริ่มทนไม่ไหว สังเกตได้จากรังสีอำมหิตที่แผ่ปกคลุมรอบตัวฉัน ไอเย็นๆแผ่ซ่านไปรอบๆ ไวท์ถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่แล้วหันมาตีหน้าดุใส่ฉัน

 

 

“บ้านฉัน” ตอบเสร็จเขาก็เริ่มที่จะออกแรงลากฉันเข้าไปในบ้าน  เอ่อ ถึงฉันจะสนิทกับไวท์ถึงขั้นรู้เรื่องทุกอย่างของกันและกันแต่ไม่เคยนอนค้างบ้านหมอนี่นะ มันให้ความรู้สึกแปลกๆไงชอบกล  แต่ถ้ากลับบ้านไปตอนนี้คุณป้าบังเกิดเกล้าของฉันต้องบ่นไปถึงชาติหน้าแน่ๆเลย  ค้างบ้านหมอนี่ก็ไม่เสียหายอะไรนี่เนอะ บ้านเพื่อนตัวเองนี่นา ลองค้างซักคืนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

“โห~ บ้านนายใหญ่จังเลย งามแท้ๆ เอิ๊กๆๆ” ฉันรู้สึกว่าสมองมันเบลอๆไปหมด พูดก็ไม่ค่อยเป็นภาษามนุษย์ ตอนนี้ฉันอยากล้มตัวนอนเตียงนอนใหญ่ๆ มีหมอนข้างนุ่มๆกอดจังเลย  ความคิดฉันหยุดลงแค่นั้น แล้วหลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

 

“เมาจนเพ้อแล้วยัยเปี๊ยก”  มุมปากไวท์กระตุกยิ้มหน่อยๆ กับภาพตรงหน้า อยู่ต่อหน้าคนอื่นล่ะทำเป็นซ่าส์   เป็นไงล่ะเจอของแบบนี้ไปหายซ่าส์เลย ไวท์หยุดความคิดของเขาลงแค่นั้นมืออีกข้างค่อยๆช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินผ่านเข้าไปในประตูบานใหญ่

 

 

 

11.29 AM.

 

          แง่มๆ แจ่บๆ

 

           แสงแดดยามสายสาดเข้ามาทางกระจกบานใสปะทะเข้าหน้าร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ร่างที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มงัวเงียหน่อยๆ หน้าตาที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหงุดหวิดเหมือนใครมากวนตอนกำลังนอนสบาย  ร่างบางจึงพลิกตัวมาอีกด้านเพื่อเลี่ยงแสงแดดที่แยงตาเธอ 

 

โอ้ย~ หัวหมุนได้   อ๊าก! หัวฉันหมุนได้?  ฉันตายแล้ว?? ไม่น้า ฉันตายได้ไงอ่า ใครทำฉันตาย (ถ้าจะบ้าจริงๆแล้ว)

 

แต่..เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อคืนฉันไปงานวันเกิดยัยปาล์มที่คลับมา แล้วก็มีเรื่องกับยัยโรเซลล่า แล้ว แล้ว..ไวท์ก็พาฉันมาบ้านเขานี่!! 0[]0 โอ๊ะ งั้นฉันก็อยู่บ้านไวท์

 

ฉันสะบัดหัวไปมา ไล่ความมึนออก แล้วค่อยๆสอดสายตามองไปรอบๆ แล้วก็พบว่าฉันนั่งอยู่บนเตียงของใครก็ไม่รู้  รอบๆห้องถูกตกแต่งเรียบๆ แต่มีสไตล์ ในห้องไม่มีอะไรมาก ไม่มีของรกรุงรัง(เหมือนห้องฉัน)
 

“จะทำหน้าอย่างนั้นอีกนานมั้ย”เสียงคุ้นหูดังกระทบสู่โสตประสาท ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองที่มาของต้นเสียงแล้วก็พบว่า

   

       ร่างสูงในเสื้อชุดไปรเวทสีขาวสะอาดตา ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่  สายตาของเขาจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่วางตา ในใจฉันได้แต่คิดว่านั่นคนหรือลูซิเฟอร์ ทำไมหล่อกระแทกตาจังเลย (ขนาดฉันเจออีตาไวท์แทบทุกวัน ก็ยังไม่ชืนแฮะ)

 

 

“นะ..นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” ฉันถามไวท์เสียงตะกุกตะกักนิดๆแต่ก็พยายามข่มความกลัวเอาไว้ ไม่ให้ไวท์เห็นไปมากกว่านี้ ไม่งั้นขายขี้หน้าตาย

 

 

 คนที่พบฉันแบบผิวเผินมักคิดว่าฉันหยิ่ง เชิด (เหมือนที่โรสคิดไงล่ะ) แต่คนที่รู้ตัวตนฉันจริงๆก็มีแค่เพื่อนสนิทอย่างไวท์ ปาล์ม พ็อยช์ แล้วก็คุณป้ามานี่(ที่จริงคุณป้าชื่อมานีแต่ท่านบอกฉันว่าท่านชอบให้เรียกมานี่มากกว่า- -“)เท่านั้นแหละ ฉันไม่ค่อยไปสุงสิงกับใคร วันๆก็อยู่แต่กับเพื่อนสนิท แบบนี้มั้งเขาก็เลยไม่ค่อยชอบฉันกัน  ฉันอยู่กับคุณป้ามาตั้งแต่ฉันจำความได้ คุณป้าเล่าให้ฟังว่าคุณพ่อกับคุณแม่ฉันเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ คุณป้าก็เลยรับเลี้ยงฉันแทนคุณพ่อแล้วก็คุณแม่  ถามว่าฉันเสียใจมั้ย ก็มีบ้างนิดหน่อย แต่ฉันก็คอยมีคุณป้าที่ดูแลฉันอย่างดีเหมือนลูกสาวท่านคนหนึ่ง แล้วก็ยังมีเพื่อนๆอีก  

 

“เมื่อคืน” ไวท์ตอบหน้าตายพร้อมเดินมาหยุดที่ปลายเตียง

 

“หมายความว่าไงอ่ะ อย่าบอกนะ เมื่อคืนนายนอนที่นี่...กับฉัน” ไวท์ได้แต่ยิ้มกริ่มมือกอดอกแล้วค่อยๆนั่งลงบนเตียงที่ตอนนี้ฉันนั่งทำหน้าซีดอยู่

 

“เก่งนี่” ไวท์พูดเสียงเรียบ พร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน นัยน์ตาที่ทุกครั้งจะไม่สื่ออะไร แต่ตอนนี้กลับมีแววเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่าที่กำลังตะครุบเหยื่อ

 

“นายกำลังทำให้ฉันกลัวนะไวท์” ฉันดันหน้าอกเขาเบาๆ ไม่ให้ใกล้มามากกว่านี้ ไม่งั้นฉันสติแตกแน่ๆ  แต่ไวท์ก็ดึงดันที่จะยื่นหน้าเข้ามาใกล้โดยไม่ฟังคำที่ฉันพูดเลยซักนิด ฉันได้แต่เบี่ยงหน้าหลบอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่จมูกโด่งๆของเขาจะมาแตะกับแก้มฉัน

 

“หึ ไม่น่าเชื่อ ว่าฉันจะทำคนอย่างเธอกลัวได้” ไวท์ยิ้มน้อยๆก่อนจะค่อยผละร่างตัวเองออกไปนั่งในท่าปกติ ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่กล้าแม้จะสบตากับเขา

 

“เมื่อคืน ทำไมนายไม่พาฉันไปส่งบ้าน” ฉันรวบรวมความกล้าหันไปมองร่างสูง แต่คำตอบที่ได้มาคือความเงียบ ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้เคยเจ้าเล่ห์บัดนี้กลับนิ่งเฉยเหมือนที่เคยเป็น ใบหน้าที่ยากต่อการคาดเดา..

 

“.........”

 

“เฮ้อ ช่างเถอะ ฉันรู้ว่านายเป็นสุภาพบุรุษพอ” ^^ ฉันส่งยิ้มให้ไวท์เพื่อคลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี่ ฉันขยับเข้าไปนั่งอยู่ข้างๆไวท์ แล้วมองหน้าเขาเงียบๆ

 

เจ้าของสายตาเย็นชาปรายมาหน้ามองฉันแล้วเขาก็ค่อยยิ้มๆออกมา ไม่เพียงแค่นั้น มือเขาก็ยีผมฉันจนมันฟูกว่าเก่า

 

“นี่ ไวท์ หยุดได้แล้วน่า” ฉันเบี่ยงตัวหลบมือไวท์พลันละวัน จนเจ้าตัวหยุดแล้วมองฉันเงียบๆ

“.......”

 

“นายไม่คิดจะพูดอะไรใช่มั้ยเนี่ย” ฉันตีไหล่เขาเบาๆโทษฐานที่บังอาจทำผมฉันฟูกว่าเดิม มันหวียากนะเฟร้ย ใครผมไม่ยาว ไม่รู้หรอก T.T

 

“นี่ อย่าทำหน้าตาแบบนี้อีกนะ คราวหน้าเธออาจจะไม่รอดก็ได้” ไวท์พูดจบก็เดินออกไปจากห้องหน้าตาเฉย ทิ้งคำพูดชวนงงเอาไว้ให้ฉันนั่งคิดเล่น -.-

 

เป็นอีกวันที่แสนเบื่อหน่าย เพราะฉันต้องแหตาตื่นแต่เช้าเพื่อมามหาลัย วันนี้ฉันมีเรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็น เป็นอะไรที่ทรหดสุดๆ ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปีหนึ่งกับยัยปาล์ม ส่วนพ็อยช์กับไวท์เรียนอยู่ปีสอง พวกเราเรียนอยู่คณะเดียวกันหมด ถ้าถามว่าพวกเรามารู้จักแล้วก็สนิทกันได้ไง ก็เพราะว่าตอนที่รับน้องตอนช่วงแรกๆไงล่ะ พวกเราก็เลยสนิทกัน แต่กับไวท์ ฉันกับเขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ เราสองคนเรียนอยู่ที่เดียวกันตั้งแต่อนุบาล ไวท์กับฉันห่างกันสองปี ฉันควรเรียกเขาว่าพี่ แต่ฉันก็เรียกไม่ลง ไวท์กับคุณป้ามานี่ดูเหมือนจะสนิทกันมาก ฉันไปไหนมาไหนกับไวท์คุณป้าก็เลยไม่ค่อยห่วงมากเท่าไหร่

 

ฉันเดินทอดขาไปตามทางเดินเพื่อไปตึกเรียน ระหว่างทาง

 

“นี่ แกรู้เรื่องรุ่นพี่ที่เข้ามาใหม่ยัง?” ระหว่างที่ฉันเดินผ่านผู้หญิงในคณะเดียวกันสองคนคุยเรื่องรุ่นพี่ที่เข้ามาใหม่ ทำให้ขาของฉันชะลอลง เพื่อหยุดฟังสิ่งที่พวกเธอจะคุยกัน

 

“ใครเหรอ ผู้ชายปะแก? อ๊ากกก หล่อมั้ย?>///<

 

“อื้อ ใช่ๆ เขาเป็นผู้ชาย หล่อโฮก เป็นรุ่นพี่ปีสอง อยู่คณะนิเทศศาสตร์ คณะเดียวกับเราด้วย กรี๊ด~

 

“จริงอ่ะ ฉันอยากเห็นเขาจังเลย” ผู้หญิง

 

“นั่นไงๆ พูดถึงก็มาเลย” >///< ยัยผู้หญิงชี้นิ้วไปข้างหน้า ฉันก็เลยมองตามนิ้วของหล่อนไป

 

สายตาฉันก็สะดุดเข้ากับใบหน้านิ่งๆ แต่มีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ผมชี้ฟูหน่อยๆ นัยน์ตาสีฟ้าเข้มยิ่งกว่ามหาสมุทรดึงดูดผู้คนที่สบตากับเขา รูปร่างสูงโปร่งราวกับนายแบบชื่อดัง

 

เขากำลังจะเดินผ่านมาทางฉัน ไม่น้า ฉันตื่นเต้นจนขาไม่ขยับได้แต่ยืนอยู่กับที่  โอ้แม่เจ้า พ่อเจ้า อึจะราดแล้ว >[]<
 

ร่างสูงเดินผ่านฉันไป แต่ถ้าฉันมองไม่ผิดสายตานั่น มองมาที่ฉันนะ (แอบเขิน -///-)

 

“นี่...แกจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยคะคุณเพื่อน” ระหว่างที่ฉนกำลังขาสั่นก้าวไม่ออก ยัยปาล์มก็เดินมา แว๊ด แว๊ด ใส่ ทำให้ฉันต้องละลายตาจากพ่อเทพบุตรสุดหล่อมาตอบคำถามยัยเพื่อนจอมขัด
- -

 

“อ้าว แกเองหรอ ฉันกำลังจะเดินเข้าห้องเรียนพอดีเลย แต่ว่า...”ฉันหยุดคำพูดไว้แค่นั้นเพราะไปต่อไม่ถูก  ถ้าฉันบอกไปว่า ที่ฉันเข้าเรียนสายเพราะฉันมัวแต่ยืนมองผู้ชายอยู่ มีหวังยัยนั่น ช็อกแน่ๆ

 

“แต่ว่าอะไร” ยัยปาล์มจ้องเขม่ง

 

“แต่ว่า...ขาฉันเป็นตะคริวไง ก็เลยเดินไม่ออก”

 

“อืมๆ ไปได้แล้ว”

 

 

 

 

..มุมตึก..

 

 

“มาเร็วดีนี่ แกคิดจะตัดหน้าฉันหรอไอ้โยฮัน” ร่างสูงในชุดนักศึกษายืนยืนพิงกำแพงมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด สายตาเย้ยหยัน ปรากฏบนใบหน้า รอยยิ้มเผยขึ้น ราวกับ มันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น!

 





G Minor!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #37 opel_zuza (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 23:09
    นางเอกเคลิ้มเลย 5555
    #37
    0
  2. #7 Q-ry-z OwO ~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 22:40
    สนุกดีนะคะ จะติดตามต่อไปค่ะ
    #7
    0
  3. #6 Happyz' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 20:35
    กระซิก ไรเตอร์ได้ยินเค้ามั้ยน้อ เอาอบนเนอร์ไปแปะ รับรองรุ่ง!
    #6
    0
  4. #5 Happyz' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 17:02
    อร้ายยยย ตื่นเต้นนนน มากก ! ไรเตอร์สู้ๆ โอ้วเย 5555 =[]=;;;
    #5
    0