Evil Key กุญแจ[ลับ]ร้ายสลายหัวใจนายหายนะ

ตอนที่ 4 : Evil Key : คู่อริ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ต.ค. 55

  

 

 

บทที่ 2

 

 

            คลับดังใจกลางเมืองหลวง..

                   เสียงเพลงอัดบีตหนักหน่วงชวนให้ปวดตับไตไส้พุงจนอยากจะอวกออกมา หนาแน่นไปด้วยผู้คนทั้งชายหญิง เกย์ ตุ๊ด บลาๆๆ อีกมากมาย ที่กำลังขยับร่างกายไปตามจังหวะเพลงอย่างเมามันส์

            

           ที่นั่งโซน VIP
 

“ฉันว่ายัยฮาร์ทต้องผิดนัดแน่ๆเลย T[]T” เสียงคร่ำคราญจากหญิงสาวร่างบางในชุดเดรสสีดำมีความยาวแค่เข่ากับรองเท้าส้นตึก(ตึกมาก)นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีแดงเพลิงในมือมีแก้วไวท์ถืออยู่ หน้าตากระวนกระวายเอามาก

 

“เออน่า ยัยนั่นอาจจะท้องเสียก็ได้ เดี๋ยวก็มาเองแหละ” ชายหนุ่มรูปหล่อที่นั่งอยู่ที่โซฟาสีแดงเพลิงอีกตัวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นผู้เป็นเพื่อนกำลังจะเป็นบ้า
 

“ฮือ นี่วันเกิดฉันนะ ถ้ายัยเพื่อนบ้านัดเบี้ยวนัดฉันจะตามไปบีบคอจริงๆด้วย!” ร่างบางในชุดเดรสสีดำลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินไปแล้วก็เดินมา เดินไปบ่นมา เดินไปดื่มไวน์ในแก้วไป - -

 

“ยัยนั่นไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกน่า เธออ่ะนั่งลงเหอะ ฉันจะอ้วก”  พูดจบเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลใบหน้าหล่อร้าย เจ้าเล่ห์ ก็ดึงมือเพื่อนตัวเองให้หยุดเดิน แต่กลับผิดคาดหญิงสาวไม่ได้ทันตั้งตัวจึงเซจนหน้าลงไปมุดอยู่กับอกกว้างของเพื่อนชายที่ตอนนี้ได้แต่ตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก เนิ่นนานจนมีเสียงเรียบๆออกเยือกเย็นหน่อยๆเปรยขึ้น

 

“พอแล้วมั้ง” ร่างชายหนุ่มที่นั่งไขว้ขาอยู่บนโซฟาอีกตัว พรางปรายตามามองคนทั้งสองที่ตอนนี้สะดุ้งกับคำพูดเย็นเยือกนั่น

จนลุกขึ้นมาอยู่ในท่าปกติ 

“........”

“........”

“.......”

บรรยากาศเริ่มกลับมาเงียบเมื่อไม่มีใครเอ่ยปากขึ้นเลย มีแต่เสียงเพลงดังกระหึ่มอยู่รอบๆ

“ยะ..ยัยบ้า! ทำเสื้อฉันเลอะหมดแล้วเห็นมั้ย” เป็นชายหนุ่มหน้าหล่อร้ายที่เป็นคนเอ่ยปากว่าเพื่อนตัวดีที่ทำเสื้อตัวโปรดของเขาเลอะไวน์

“ขอโทษน้าพ็อยช์  ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ อย่าโกรธน้า กิ้วๆ” หญิงสาวหยอกล้อเพื่อนชายของตนทันทีที่เห็นเสื้อตัวโปรดของเพื่อนเลอะไวน์ของตนเมื่อกี้

“เออ นี่เห็นเป็นเธอนะ ชิส์” พ็อยช์สะบัดหน้าไปทางอื่นพรางทำแก้มป่องเหมือนเด็กๆ เพื่อนชายผู้แสนเงียบขรึมได้แต่ชายตามองพรางกระตุกยิ้มหน่อยๆ

“เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บ เธออยู่กับไอ้ไวท์ไปก่อนแล้วกัน” พ็อยช์พูดพรางลุกขึ้นแล้วเดินลงบันไดเกลียวไปยังชั้นล่างมุ่งสู่ห้องน้ำ

 

 

 

“เออๆๆ ฉันถึงแล้ว กำลังจะลงจากแท็กซี่เนี่ย”

[ มาไวๆนะยัยเพื่อนบ้า]

“ค่า~ แม่   ฉันขอเวลาเดินห้านาที ถึงเลยโอเคป่ะ”

[ให้มันจริงเถอะ]

“อื้อ แค่นี้ก่อนนะ”

ติ๊ด!

 

           สาวร่างบางตัวเล็กกระจิดก้าวขาลงมาจากแท็กซี่ที่ตอนนี้จอดอยู่หน้าคลับที่เธอนัดกับเพื่อนไว้  ผมสีดำสวยสยาย เต็มแผ่นหลังที่ปกคลุมด้วยเกาะอกสีขาวสะอาดตา กับส้นสูงที่ปาหัวหมาแตกใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอ่อนๆลงตัวกับรูปหน้าของเธอโดยไรที่ติ   ร่างบางก้าวขาเข้าไปในคลับอย่างมาดมั่น ผู้คนมากมายเบียดเสียดกันในนั้น เป้าหมายของเธอคือที่นั่งด้านบน ซึ่งมีเพื่อนๆรออยู่    

 

           ระหว่างที่ฉันเดินเบียดเสียดผู้คนที่กำลังขยับตัวตามจังหวะเพลงอย่างเมามันส์ ถ้าฉันไม่ใส่ส้นสูงมา มีหวังฉันต้องถูกคนเหยียบแน่ๆ  ทำไมวันนี้คนเยอะผิดปกติ 

พลั่ก!

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ฉันหยุดความคิดลงเมื่อบังเอิญมีคนมาชนที่ไหล่ฉัน ฉันก็เลยเซไปชนผู้หญิงข้างๆจนเธอแทบล้มลงไปเลยทีเดียว เอ๊ะ! ว่าแต่หน้าผู้หญิงคนนี้คุ้นๆนะ

 

“เธอนี่มัน!!” ร่างหญิงสาวสวยหุ่นนางแบบอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกระโปรงยีนส์ ใบหน้าเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง ทำให้หน้าเธอดูเซ็กซี่เป็นบ้า  แต่เรื่องสวยไม่ใช่ประเด็นเมื่อผู้หญิงคนที่ฉันชน ดันเป็นคู่อริกับฉันน่ะสิ! ทำไมวันนี้ฉันมันซวยตลอดแบบนี้เนี่ย  เมื่อโรสคู่อริฉันเงยหน้าขึ้นแล้วกำลังจะตวาดใส่ฉัน ถึงกับอึ้ง เงียบไปพักหนึ่ง

 

“แก แก ยัยฮาร์ท” หน้าเธอจากตอนแรกดูสวยเซ็กซี่แต่เมื่อรู้ว่าใครชนเธอ หน้าเธอกลับเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด

 

“เธอเองเหรอ โรเซลล่า” ฉันปรายตาไปมองเพื่อนของเธอที่ยืนอยู่ข้างๆโรสพรางทำหน้าจะกินหน้าฉันอยู่รอมร่อ

 

“แกคิดจะแกล้งฉันใช่มั้ย!”ยัยนั่นตะโกนใส่หน้าพรางชี้หน้าว่าฉัน จนคนที่เต้นอยู่บริเวณรอบๆเราเริ่มออกห่าง

 

“ฉันไม่ใช่สวะแบบพวกเธอนะ ที่คิดจะลอบกัดอ่ะ ถ้าฉันรู้ว่าฉันต้องมาเดินชนคนอย่างเธอ ฉันยอมเหยียบขี้หมาข้างทางยังดีกว่าอีก” 

 

เพียะ!!

หน้าฉันหันขวับไปตามแรงตบ รู้สึกถึงความแสบที่แก้มข้างขวา ฉันหันขวับกลับมาจ้องตากับโรสอย่างไม่ยอมแพ้

ใช่! ถึงฉันจะไม่สวย ไม่เพอเฟ็กซ์  บ้านไม่ได้รวยล้นฟ้า  ภาษีไม่ดีเหนือยัยนั่น แต่ฉันก็เป็นคนเหมือนกัน ศักดิ์ศรีฉันมี ฉันไม่ยอมให้ใครมาตบฉันง่ายๆแบบนี้หรอก!

 

เพียะ!!! 

มือฉันวาดออกไปแล้วฟาดเข้าที่แก้มขวาของโรสเต็มแรง เพื่อนๆของเธอที่อยู่ด้านข้างถึงกับอึ้งกันไปตามๆกัน  ยัยนั่นหันขวับกลับมาพรางจ้องฉันตาเขม่งกว่าเดิม

 

“แกกล้าตบฉันเหรอ ยัยบ้า!!” ยัยนั่นตะคอกใส่หน้าฉัน แล้วพรางส่งสายตาหาเพื่อนของตนที่ยืนอยู่ให้เข้ามาล็อคตัวฉัน

ไว้จนฉันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสลัดออก

 

“ก็เธอตบฉันก่อน ฉันก็เอาคืนไง” ฉันตอบกลับอย่างไม่ลดละ ยัยนั่นปรี่เข้ามาบีบคางฉันแน่นจนรู้สึกปวดเป็นอย่างมาก ยัยนี่แรงคนหรือควายกัน!

 

“แกยอกย้อนฉันเหรอ ยัยตัวดี!” ยัยนั่นสลัดมือจากคางฉันอย่างแรงจนหน้าฉันไปตามแรงมือยัยนั่น

“........”

 

“เชิดนักใช่มั้ย ดี! วันนี้เพื่อนแกไม่อยู่ ฉันจะได้เล่นงานแกสนุกๆหน่อย!” ยัยนั่นวาดมือไปทางด้านหลังอีกครั้ง แล้วมือยัยนั่นกำลังจะมาปะทะเข้ากับหน้าฉันอีกครั้ง! ฉันรวบรวมแรงครั้งสุดท้ายเอาศอกกระทุ้งเพื่อนของโรสที่จับฉันไว้ ยัยสองคนนั่นร้องโอดโอย จนต้องเอามือกุมท้องน้อยอย่างทรมาน ยัยโรสเห็นเพื่อนเป็นเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่  ยัยนั่นปรี่จะเข้ามาตบฉันอีกครั้ง  เรื่องอะไรฉันจะยอมโดนตบอีก ไม่มีทาง!

 

 พึ่บ!

ฉันจับมือยัยนั่นไว้ก่อนที่มันจะมาปะทะแก้มฉันเป็นครั้งที่สอง ยัยนั่นพยายามจะใช้อีกมือหนึ่งที่ว่างอยู่มาดึงผมฉันแต่ฉันก็ไวกว่ารีบคว้ามือยัยนั่นไว้ได้ก่อน

 

“อย่าคิด ว่าเธอจะได้ตบฉันเป็นครั้งที่สอง!” ฉันพูดเสียงเรียบพรางจ้องหน้าโรสนิ่ง

 

“แกเดินชนฉันก่อน!” ยัยนั่นกัดฟันพูดอย่างเก็บอารมณ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจชนเธอ แล้วฉันก็ขอโทษไปแล้วก็น่าจะจบๆกันไป แต่เธอ! ไม่ยอมจบเอง” ฉันบีบมือยัยนั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนอาจจะมองว่าฉันจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ทั้งส่วนสูง รูปร่าง แล้วยัยนั่นก็ไม่ได้มาคนเดียว บังเอิญฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอแบบนั้น!

ฉันพูดจบจึงปล่อยมือยัยนั่นให้เป็นอิสระ ถ้าไม่ยอมหยุดเดี๋ยวจะมีเรื่องยิ่งไปกันใหญ่ แค่นี้ก็เสียเวลามากพอแล้วกับเรื่องไร้สาระแบบนี้  ฉันเดินผ่านยัยนั่นไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เรื่องไม่จบแค่นั้นน่ะสิเมื่อฉันเดินพ้นจากยัยนั่นไป ยัยนั่นยังจะตามมาคว้าแขนฉันไปตบอีก ฉันก็เลยคว้าแก้วพั้นซ์ที่อยู่แถวนั้นแล้วหันหลังไปสาดใส่หน้ายัยนั่นอย่างจัง ยัยนั่นได้แต่ยืนอึ้งกับการกระทำของฉันที่ยัยนั่นคิดไม่ถึง ผู้คนที่อยู่รอบบริเวณถึงกับหันมามอง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา ฉันวางแก้วพั้นซ์ลงแล้วเดินแทรกผู้คนขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ฟุ่บ!

 

ฉันนั่งลงไปบนโซฟาข้างยัยปาล์ม พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ แค่เดินฝ่าคนเข้ามาก็จะตายแล้ว ยังจะมาเจอเรื่องไร้สาระอีก จะมีอะไรซวยไปกว่านี้มั้ย

“แก ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะยัยฮาร์ท” ยัยปาล์มเห็นสภาพฉันที่เหมือนไปบุกป่าฝ่าดงมาก็เลยทักขึ้น ไวท์ปรายตามามองพรางแผ่รังสีอำมหิตมาที่ฉัน

“ไม่มีอะไรหรอก มีเรื่องกับโรสนิดหน่อยน่ะ” ฉันพูดแบบขอไปที แล้วหยิบแก้วน้ำส้มที่พนักงานเดินมาเสิร์ฟ แล้วกระดกดื่มรวดเดียวหมด

 

“ยัยนั่นน่ารำคาญเป็นบ้า” ยัยปาล์มว่าพรางกำมือแน่น โรสไม่ชอบหน้าฉันมาตั้งแต่ที่เธอเห็นฉันครั้งแรกแล้วแหละ ตอนแรกฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าฉันไปฆ่าญาติคนไหนของยัยนั่นถึงได้เกลียดฉันเข้ากระดูกดำ แต่ตอนหลังฉันเพิ่งมารู้ว่าที่ยัยโรสไม่ชอบขี้หน้าฉันเพราะว่ายัยนั่นประกาศปาวๆว่าไวท์ต้องเป็นของหล่อน  ฉันดันไปสนิทกับไวท์ ยัยนั่นก็เลยนึกว่าฉันอ่อยไวท์น่ะสิ ใช้อะไรคิดก็ไม่รู้ เหอะๆ

 

“ช่างมันเถอะ ว่าแต่พ้อยช์ไปไหนอ่ะ” ฉันว่าพรางสอดสายตามองไปทั่วบริเวณก็ไม่มีวี่แววของเพื่อนจอมทะเล้น

 

“ก็ฉันเผลอทำไวน์หกใส่พ็อยช์ หมอนั่นก็เลยไปล้างในห้องน้ำมั้ง  ว่าแต่หมอนั่นก็ไปตั้งนานแล้วนะ”

 

 

 

“เดี๋ยวเราค่อยเจอกันนะคร๊าบ ผมขออยู่กับเพื่อนแป๊บนึงก่อน” ไม่ใช่เสียงของใครอื่น พ็อยช์ควงสาวที่ไหนขึ้นมาก็ไม่รู้ แต่เธอก็น่ารักใช้ได้นะ

 

“ฉันว่าพ็อยช์ไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำอย่างเดียวนะ” ฉันว่าพรางหันไปหายัยปาล์มที่ตอนนี้หน้าตาบูดบึ้งเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่เพื่อนของเธอกำลังซุกหน้าอยู่ที่ซอกคอของเด็กในสังกัดอย่างไม่คิดจะแคร์ใคร

 

“บ๊าย บาย นะคร๊าบที่รัก” พ็อยช์หอมแก้มยัยเด็กนั่นแล้วโบกมือลาเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีก - -

 

“อ้าว มาแล้วหรอยัยเตี๊ย” พ็อยช์เดินมาในโซนที่พวกเรานั่งอยู่ พอเห็นหน้าฉันก็ปากหมาทันที

 

“เออ” ฉันตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หมอนั่นเรียกฉันแบบนี้ 

 

“เอ้าๆ อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิครับคุณลูกเจี๊ยบ เดี๋ยวไม่สวยนะ” พ็อยช์ว่าพรางเอามือจับคางฉันให้หันไปสบตาเขา ฉันจิกตาใส่หมอนั่น แล้วกระทุ้งศอกใส่ หมอนั่นจึงยอมกลับไปนั่งตามเดิม

 

“ร้องเพลงวันเกิดให้ฉันหน่อยสิ” ปาล์มเอ่ยขึ้น ทำให้ฉัน พ็อยช์ แล้วก็ไวท์ ก็ต้องร้องเพลงวันเกิดให้ยัยนั่น พอร้องเสร็จก็มีพนักงานเอาเค้กมาเสิร์ฟอย่างรู้งาน ยัยนั่นขอพรแล้วเป่าเค้ก แล้วก็ตัดเค้กกินกัน  แล้วพวกเราก็ไปสนุกกัน แล้วก็ บลาๆ อีกมากมาย จนเวลาล่วงเลยมาถึงตีสองกว่าๆ


 

“อ้าวๆๆ อีกแก้วๆ ชนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน” เป็นเสียงฉันเองที่เมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ยัยปาล์มที่นั่งข้างๆก็เมาไม่แพ้กัน พรางชนแก้งอย่างมีความสุข

 

“ฉันว่าสองคนนี้ไม่ไหวแล้วแหละ กลับเถอะว่ะ” พ็อยช์ว่าพรางหันหน้าไปหาไวท์ที่กำลังกระดกวิสกี้เข้าปาก

 

“อืม แล้วแต่”

 

พ็อยช์กับไวท์ช่วยกันพยุงร่างฉันกับยัยปาล์มออกมาจากคลับ อย่างยากลำบาก ฉันไม่มีแรงที่จะยืนตรงๆด้วยซ้ำ ขาแขนอ่อนแรงไปหมด ไม่น่าดื่มเยอะเลย พรุ่งนี้จะไปเรียนไหวมั้ยเนี่ย

 

 

 

“ฉันไปส่งยัยนี่เอง” ไวท์เอยขึ้นขณะที่เดินมาถึงรถสปอร์ตสีดำคู่ใจ  พร้อมกระชับอ้อมแขนที่ประคองร่างบอบบางอยู่ ไม่ให้หล่นลงไปกองกับพื้น

 

“อืม งั้นฉันไปส่งยัยปาล์มเอง แล้วจะให้ยัยนี่กลับบ้านทั้งๆที่เมาอย่างเนี๊ยอ่ะนะ  ป้ายัยนี่ได้ด่าหูระเบิดแน่” พ็อยช์เอ่ยขึ้นอย่าเป็นห่วง

 

“เออน่า  เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ว่าจบไวท์ก็พยุงร่างบางที่ตอนนี้ เริ่มไม่ได้สติ ค่อยๆยัดเข้าไปในรถอย่างเบามือที่สุด

 

“หึ ในที่สุดแกก็มาสินะ” นัยน์ตาสีดำของไวท์ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ รวมทั้งน้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นเรียบๆ ราวกับไม่ใส่ใจอะไร ก่อนจะออกรถ

 

 

        ร่างสูงที่ยืนพิงรถดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกอยู่ไม่ห่างกระตุกยิ้มนิดๆ นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววขึ้นทันที

 

 

“หึ   ท่านพ่อ  ข้ารับภารกิจของท่านก็ได้” ร่างสูงพูดพรางเปิดประตูรถ แล้วออกรถไปอย่างรวดเร็ว

 


 

 


 
 
G Minor!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #36 opel_zuza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2555 / 22:54
    สนุกค่ะ ^^
    #36
    0
  2. #30 Eveeva (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 14:54
    โอ้ไม่นะ
    นี่มันแค่เริ่มต้นใช่ม๊ายยยยยยยยย
    เอาไงต่อดี
    (อิน 55555555)


    มันส์ดีค่าไรเตอร์
    เป็นกำลังใจให้เนอะ สู้ๆ
    ♥ ♥
    #30
    0
  3. #4 Happyz' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 17:13
    ฮาร์ทคือเป้าหมายเร้อะะ  ม่ายยย! T[]T
    #4
    0