(รีไรท์+จบ) Red Destiny ทำนายรักหนูน้อยหมวกแดงกับนายหมาป่า

ตอนที่ 19 : Red Destiny #17 ฉันอยู่ไม่ได้ (เมื่อไม่มีเธอ) [ รีไรท์จ้า ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    18 ต.ค. 59


 #17

ฉันอยู่ไม่ได้ (เมื่อไม่มีเธอ)

 

ขณะนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับในรถของริว เพราะริวไม่ไว้ใจวูล์ฟ คงกลัวว่าเขาจะขับรถพาฉันหนีไปจริงๆ น่ะสิ แต่ทำไมเขาต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยนะ ทั้งๆ ที่เรื่องของเราก็แค่เกมส์เท่านั้น ฉันไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองไปคนเดียวหรอกนะว่าเขาเองก็มีใจให้ฉันเหมือนกัน แม้บางครั้งเขาจะมองฉันด้วยสายตาที่บอกความนัยจนหัวใจฉันพองโต ถึงฉันจะสวยแต่ก็เป็นคนธรรมดาๆ นะ ต้องการความชัดเจน ไม่บอกแล้วจะรู้ไหมเล่า!!


“ ถ้านายแพ้ต้องยอมให้ฉันกระทืบจนกว่าจะสะใจด้วยหละ “ ริวพูดแล้วปาดเลือดที่มุมปาก คงจะได้มาตอนที่วูล์ฟต่อยท้องแล้วริวเผลอกัดลิ้นตัวเองล่ะมั้ง แอบสะใจได้ไหมเนี่ย?


“ ถ้าผมชนะ เธอต้องเป็นของผม “ วูล์ฟตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ถามฉันบ้างไหมว่าอยากเป็นของเดิมพันของพวกนายหรือเปล่า  คนสวยเพลีย


รถแต่งเต็มสองคันเร่งเครื่องเกทับกันอยู่ในสนามแข่งรถของริวที่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเราสามคน


ตึกๆ ตึกๆ


ทำยังไงดี ริวไม่เคยแพ้ใครด้วยแล้ววูล์ฟจะชนะได้ยังไง และยิ่งไปกว่านั้นถ้าเขาแพ้จะต้องเป็นเหยื่อให้ริวกระทืบจนกว่าจะพอใจด้วย โอ้ไม่นะ แผลเก่ายังไม่หายก็จะซ้ำแผลเดิมอีกแล้วหรอ ไม่สิ การแข่งยังไม่ทันจะเริ่มเลย บางทีวูล์ฟอาจจะชนะขึ้นมาก็ได้ ใครจะไปรู้


ทันทีที่ป้ายไฟขึ้นคำว่า Go Go รถที่น่าจะเรียกว่าจรวดก็พุ่งทะยานออกจากจุดสตาร์ทราวกับติดเทอร์โบ ฉันที่นั่งอยู่ในรถของริวทำให้รู้ว่าคนที่กำลังนำอยู่คือวูล์ฟ ความดีใจผุดขึ้นมาในใจก่อนที่เสี้ยววินาทีต่อมา คนที่นำกลับกลายเป็นเจ้าของรถที่ฉันกำลังโดยสารอยู่ รถสองคันขับเขี้ยวสูสีผลัดกันขึ้นนำผลัดกันตามจนแทบจะเดาไม่ถูกเลยว่าใครจะเป็นผู้ชนะในเกมส์ครั้งนี้จนกระทั่งอีกไม่กี่ร้อยเมตรที่เส้นชัยอยู่เบื้องหน้า


ฉันหลับตาลงทันทีไม่อยากรับรู้ว่าใครจะเป็นผู้ชนะในการแข่งครั้งนี้ แต่เสียงหัวเราะของริวก็เป็นคำตอบอย่างดี หัวใจฉันกนะตุกวูบเมื่อริวเปิดประตูรถลงไปทันทีที่รถจอด ฉันวิ่งตามลงไปติดๆ อยากให้คำที่เขาบอกก่อนหน้าเป็นแค่เรื่องล้อเล่นหรือให้ทุกอย่างมันเป็นแค่ความฝัน


พลั่ก!


ริวปล่อยหมัดซัดผู้ชายอีกคนทันทีที่เขาลงมาจากรถ ก่อนตามไปกระทืบซ้ำจนเขากระอักเลือด


“ ริวพอเถอะ….


“ ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นสัญญาลูกผู้ชาย “


ฉันพยายามเข้าไปห้ามแต่ผู้ชายที่นอนจมกองเลือดกลับห้ามฉันเอาไว้และนั่นทำให้ริวโกรธเข้าไปอีก เขากระทืบวูล์ฟต่อไปอย่างบ้าคลั่งราวกับเทอร์นาโดที่ไม่มีวันสงบ ส่วนฉันได้แต่ปิดปากกลั้นสะอื้นของตัวเองไว้ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักมากมายกำลังทุรนทุรายพร้อมกับคำถามมากมายในใจว่าทำไม ทำไม ทำไมเขาต้องทำถึงขนาดนี้


“ พอเถอะ พอแล้ว หยุดเถอะริว ได้โปรด “ และในที่สุดฉันก็ทนต่อไปไม่ไหว หน้าขาวเนียนที่ไร้รอยขีดข่วนถูกฉาบด้วยเลือดสีแดงฉานที่เขาเกลียด


“ หวังว่าต่อจากนี้ไปฉันจะไม่เห็นหน้านายอีกนะ “ ริวทิ้งคำพูดไว้แค่นี้แล้วลากฉันกลับไปที่รถ


“ อ๊ะ “ แต่ผู้ชายอีกคนที่ร่างชุ่มไปด้วยเลือดกลับรั้งแขนฉันไว้ เขายันตัวเองขึ้นมาเพื่อรั้งฉันทั้งที่ร่างกายของเขาตอนนี้แทบจะไม่มีแรงเหลือ


“ ณณา….แค่ก” เขาพูดได้แค่ชื่อของฉันก่อนที่จะกระอักออกมาเป็นเลือด


“ นายต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย” ฉันอยากจะเข้าไปกอดเขา ช่วยพยุงเขาขึ้นมาแต่มืออีกข้างที่พยายามดึงออกจากผู้ชายอีกคนกลับไม่หลุดเลย


“ ฉันมีเรื่องต้องบอก...ต้องบอกเธอ “ เสียงของเขาแหบจนน่าใจหาย


“ พอเถอะ….ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันจะโทรเรียกรถพยาบาลให้ “ ฉันกำลังจะวิ่งกลับไปที่รถเพื่อเอาโทรศัพท์แต่ผู้ชายทั้งสองคนที่จับมือฉันไว้ไม่ยอมปล่อยเลย ให้ตายสิ พวกเขาเป็นอะไรกัน เดี๋ยววูล์ฟก็ตายหรอก แล้วริวก็จะกลายเป๋นฆาตกร บ้ากันไปแล้วหรือไง!!


“ รุ่นพี่ฮะผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอขอร้อง...ยกเธอให้ผมได้ไหม? “ ผู้ชายที่ดูเย่อหยิ่งและทะนงในศักดิ์ของตัวเองยอมก้มหัวคุกเข่าให้กับผู้ชายอีกคนเพื่อฉัน


นั่นเป็นคำตอบของคำถามที่ฉันถามตัวเองเป็นร้อยเป็นพันรอบได้ไหม?


“ วูล์ฟ “ เป็นครั้งแรกที่ฉันเรียกชื่อของเขาออกมาทั้งน้ำตา


“ ดูแลเธอให้ดี ถ้ากล้าทำให้เธอเสียใจฉันจะฆ่านาย “ ริวเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นเพียงแค่นั้น แล้วปล่อยให้ฉันได้กอดเขาตามที่หัวใจมันเรียกร้อง


การทิ้งศักดิ์ศรีก้มหัวให้กับใครซักคนเพื่อแลกกับบางสิ่งบางอย่าง สิ่งๆ นั้นคงมีค่าและสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตน และนั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีที่วูล์ฟได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขายอมสละได้ทุกอย่างเพื่อเธอและพร้อมจะดูแลเธอด้วยชีวิต


มันคงถึงเวลาแล้วที่พี่ชายอย่างเขาต้องปล่อยมือน้องสาวที่รักดั่งดวงใจอย่างเธอไปให้กับผู้ชายที่เธอรักและรักเธอจริง ผู้ชายที่แม้แต่ศักดิ์ศรีที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตก็ยอมทิ้งได้


“ อีตาบ้า ทำแบบนี้เพื่ออะไร เรื่องของเราน่ะ” ฉันแวดออกมาทั้งน้ำตา ทั้งดีใจที่เขาทำเพื่อฉันและทุกข์ใจที่เห็นเขาเป็นแบบนี้


“ สำหรับฉันมันไม่ใช่เกมส์มานานแล้ว….เรามาคบกันจริงๆ เถอะ” เขาพูดแค่นี้ก็หมดสติไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับความตื้นตันอยู่ฝ่ายเดียว


…………….



“ อย่าเพิ่งลุกสิ หมอบอกว่าซี่โครงร้าวสองซี่ โชคดีที่อวัยวะภายในทนทานไม่ถึงขนาดบอบช้ำมาก “ ฉันรีบห้ามเขาไว้เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะลุกขึ้น เป็นหมาป่วยก็ต้องนอนสิถึงจะถูก


“ ณณา ….” ดูเหมือนเขาจะแปลกใจที่เห็นฉันนั่งอยู่บนเตียงคนไข้กับเขาแบบนี้


“ ก็ฉันไง คิดว่าเป็นใครล่ะ “


“ เปล่า แค่คิดว่าทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้” เขาถามแต่ก็ยังจ้องฉันไม่วางตา


“ นายจำเรื่องเมื่อวานไม่ได้หรือไง “ มีโกรธจริงๆ นะถ้าจำไม่ได้เนี่ย จะให้ริวมากระทืบเรียกความทรงจำให้ดู


“ จำได้ แต่ฉันนึกว่าตัวเองฝันไป “ เขาพูดแล้วพยายามลุกขึ้นจนฉันต้องช่วยประคองเพราะกลัวเขาแผลของเขาจะเจ็บขึ้นมา


“ นี่คือความฝันใช่ไหม? “


“ เปล่า เรื่องจริง “ ฉันบอกแล้วก้มหน้าหลบสายตาลึกซึ้งนั้น


“ งั้นขอฉันพิสูจน์หน่อยสิ “ คนป่วยทำเสียงหวาน ค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้


“ อะแฮ่ม! “ แต่เสียงกระแอมของบุคคลที่สามซึ่งนั่งอยู่ที่ริมระเบียงก็ดังขึ้นมาขัดคอ ขอเตะมันอีกซักทีได้ไหมเนี่ย


“ อ้าว รุ่นพี่ก็มาด้วยเหรอฮะ “ วูล์ฟทำเสียงเซ็งๆ เมื่อรู้ว่าไม่ได้มีแค่ฉันกับเขาในห้อง


“ แล้วนายคิดว่าฉันจะปล่อยให้เบบี๋มาคนเดียวหรือไง “


“ แต่รุ่นพี่ยกเธอให้ผมแล้วนะ “ จะย้ำเพื่อ? ฉันยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้นะยะ ถึงฉันจะสวยแต่ก็เขินเป็นนะเว้ย


“ ฉันยกเบบี๋ให้นาย แต่ไม่ได้บอกซักหน่อยว่าจะเลิกยุ่งกับเธอ “ แล้วริวก็ยักคิ้วข้างเดียวอย่างหล่อมากวนตีนวูล์ฟ


“ ไม่เป็นไรฮะ ผมยอมให้รุ่นพี่เป็นชู้ลับๆ กับแฟนของผมก็ได้ ผมจะทำเป็นไม่รู้ล่ะกัน ถ้าเธอเองก็ต้องการให้เป็นแบบนั้น “ เขาอ่านสายตาเธอออก เขารู้ว่าเธอมองตัวเขาในแบบที่เขามองเธอ แต่เธอก็ยังมองผู้ชายอีกคนที่อยู่ในห้องนี้ด้วยความรู้สึกพิเศษด้วยเช่นกัน


“ นายนี่มันซื่อบื้อกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะเนี่ย “ ริวส่ายหน้าปลงๆ แล้วเดินออกจากห้องไป


“ คิกๆ “ ส่วนฉันก็แอบหัวเราะเบาๆ แต่เขาคงได้ยินแล้วล่ะถึงหันมาค้อนใส่แบบนี้


“ หมายความว่าไง มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกหรือเปล่า? “ แล้วก็ทำหน้าหมาสงสัยมาให้ฉัน โอ้ย ขอลงไปดิ้นได้ไหม น่ารักอ่ะ


“ ก่อนจะบอกเรื่องนั้น ฉันอยากถามเรื่องที่นายบอกเมื่อวานก่อน “ ฉันพูดขึ้นแล้วก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา


“ อ๋อ จำได้ไหมที่ฉันบอกว่ามีเรื่องจะบอกเธอ เรื่องนั้นก็คือ ฉันไม่อยากเล่นเกมส์อีกต่อไปแล้ว แต่ฉันอยากจะคบกับเธอจริงๆ ด้วยความรู้สึกจริงจากหัวใจฉันและของเธอ “ เดี๋ยวๆ ไม่คิดจะเขินเป็นเพื่อนฉันซักหน่อยหรือไง อีตาบ้า


“ แล้วคำตอบของเธอล่ะ? “ พอฉันเงียบเขาก็ทวงขึ้นมา ฮึ่ย! ให้ฉันเขินให้ครบสามนาทีก่อนไม่ได้หรือไง รีบเหรอ?


“ ถ้าฉันปฏิเสธก็คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก “ พอฉันพูดจบวูล์ฟก็ลากฉันที่นั่งอยู่ที่อยู่ตรงขอบเตียงเข้าไปกอด อย่าเพิ่งให้ริวเข้ามาตอนนี้นะ ไม่งั้นวูล์ฟได้แอดมิดยาวแน่


“ แล้วเรื่องที่เธอจะบอกล่ะ? “ แล้วเขาปล่อยฉัน ก่อนจะถามขึ้นมาด้วยใบหน้าเศร้าๆ แม้จะยิ้มกลบเกลื่อมาให้แต่มันก็ยังเศร้าอยู่ดี คงจะหมายถึงเรื่องของฉันกับริวสินะ


“ หมายถึงเรื่องของฉันกับริวน่ะเหรอ? “ ฉันถามเพื่อความแน่ใจแล้วเขาก็พยักหน้ากลับมา แกล้งอำเขาเล่นดีไหมนะ เห็นหน้าเขาแล้วหมั่นไส้อยากแกล้งขึ้นมาเลย แต่ไม่ดีๆ เขาทำเพื่อฉันตั้งขนาดนั้น และที่สำคัญฉันไม่อยากให้เขาเสียใจ


“ ฉันรับได้ทั้งนั้น ทุกอย่างที่เธอเลือก “ คำพูดของเขาทำให้ฉันยิ้มจนแก้มแทบปริ ซื่อบื้อเหมือนที่ริวว่าจริงๆ นั่นแหละ แต่ใครๆ เขาก็เชื่อกันสนิทใจเลยนี่นาเรื่องที่ฉันกับริวรวมหัวปล่อยข่าวกันเนี่ย


“ นายคิดว่าฉันกับริวเป็นอะไรกันล่ะ? “ ฉันลองถามความเห็นเขา


“ คิดว่าฉันโง่หรือไง ใครๆ เขาก็ดูออกทั้งนั้นว่าเธอกับรุ่นพี่เป็นแฟนกัน “ ด่าตัวเองซะงั้น


“ ฉันมีชื่อญี่ปุ่นเหมือนกันนะ อยากรู้หรือเปล่า? “ ฉันแกล้งทำเสียงอวด ลูกหมาตัวโตเลยค้อนตาคว่ำมาให้


“ อย่านอกเรื่องสิ “


“ ชื่อญี่ปุ่นของฉันที่คุณตาตั้งให้ก็คือ ทาจิบานะ นานะ….แล้วนายรู้ใช่มั้ยว่าริวเป็นชื่อญี่ปุ่นเหมือนกัน ” ฉันทำเป็นไม่สน ลอยหน้าลอยตาพูดต่อไป


“ อืม ที่แปลว่ามังกรสินะ “ ก็บางคนเรียกเขาว่าดราก้อน


“ อืม ชื่อเต็มๆ ของเขาก็คือ เซริวทาจิบานะ เซริว “ ฉันว่าคงไม่ต้องอธิบายอะไรมากมายหรอกมั้ง เพราะวูล์ฟน่าจะเข้าใจทุกอย่างได้เอง โดยเฉพาะรอยยิ้มที่เขากำลังส่งมันมาให้ฉัน มันเป็นคำตอบอย่างดีเลยล่ะ


                …………



หลังจากวูล์ฟออกจากโรงพยาบาล เขาก็ไปหาฉันที่ห้องของริวทุกวัน และนั่นทำให้ริวไม่กล้าปล่อยให้ฉันอยู่ตามลำพังกับนายหมาป่าจอมกระหายนี่เลย ทั้งที่อธิบายให้เขาฟังไปล้านรอบแล้วว่าฉันกับเขายังไม่ได้มีอะไรกัน แต่นั่นยิ่งทำให้ริวจับตาดูฉันกับวูล์ฟเข้าไปใหญ่


                “ สวัสดีฮะเฮียริว ขอรบกวนด้วยนะฮะ “ ไอหมาป่าเจ้าเล่ห์เปลี่ยนสรรพนามเรียกริวทันทีที่รู้ว่าเขาเป็นพี่ชายของฉัน แถมยังมีมารยาทมากขึ้นอีก


                “ วันนี้ดาร์ลิ่งไม่ไปสนามแข่งเหรอ “ ฉันถามริวเมื่อเห็นว่าเขาเข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างฉันกับวูล์ฟเฉยเลย


                “ ขี้เกียจไป “ ฉันรู้หรอกว่าเขาหวงฉันแล้วก็ไม่ยอมปล่อยให้ฉันกับวูล์ฟอยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่ก็แกล้งถามไปแบบนั้นแหละ


                “ แล้วทำไมเฮียต้องมานั่งแทรกกลางด้วยล่ะฮะ “ นายหมาป่าถามเสียงเซ็งๆ


                “ ฉันอยากนั่งตรงนี่ นายมีปัญหา? “


                “ ฮะ ผมก็อยากนั่งข้างๆ แฟนผมเหมือนกัน “


ให้ตายสิ สองคนนี้ทำตัวยังกับเด็กแย่งของเล่นกัน ตลกชะมัดเลย และเรื่องก็จบลงโดยการที่วูล์ฟพาฉันออกไปเที่ยวแต่ก่อนจะออกมา ริวเรียกเขาไปกระซิบกระซาบอะไรกันก็ไม่รู้ อยากรู้อ่ะ คนสวยอยากรู้


                “ นี่ ริวบอกอะไรมาเหรอ? “


                “ อ๋อ เขาบอกว่าห้ามเจาะไข่แดงเธอ “ กรี๊ด ไอหมาป่าลามก ฉันไม่น่าถามเขาเลย วกมาเรื่องติดเรทตลอด


                “ แล้วยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า? “ ฉันเปลี่ยนเรื่อง


                “ เจ็บสิ แต่ได้เธอมาก็นับว่าคุ้ม “ ยังไม่เลิก เดี๋ยวก็เพิ่มแผลให้อีกซักแผลสองแผลเลย


                “ เชอะ ให้ริวกระทืบซ้ำอีกดีไหมเนี่ย? “


                “ ไม่ดีๆ เดี๋ยวเธอก็ได้มีแฟนเป็นคนพิการหรอก “ วูล์ฟส่ายหน้าไปมาด้วยท่าทางฮาๆ ถ้าเทียบเมื่อครั้งแรกๆ ที่เจอกันกับตอนนี้เหมือนฟ้ากับเหว เขาดูเฮฮาขึ้น  ยิ้มบ่อยขึ้นแล้วก็พูดเยอะขึ้น แบบนี้หรือเปล่านะที่เทียนเคยบอกว่าเป็นนิสัยจริงๆ ของเขา


                “ นี่ เราคุยกันได้ทุกเรื่องใช่ไหม? “ ฉันลองถามในขณะที่เรากำลังเดินเล่นในสวนสาธารณแห่งหนึ่ง


                “ พูดแบบนี้แสดงว่ามีเรื่องอยากถาม? “ อุต๊ะ หมาพันธุ์นี้ฉลาดจังวุ้ย


                “ ฉันอยากรู้ว่าทำไมนายถึงไม่ไปอยู่เมืองนอกกับครอบครัว “ ฉันรู้อยู่แล้วแต่อยากจะฟังจากปากของเขามากกว่า ฉันอยากรู้ว่าเขาจะโกหกฉันอีกไหม


                “ …………” ขายาวๆ หยุดชะงักลง ฉันเริ่มใจเสีย มีความสุขอยู่ดีๆ ก็ทำลายมันเองซะงั้น เจ็บดีจริงๆ


                “ ไม่เป็นไรหรอก ฉันคงจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของนายมากไป “


                “ ไม่เป็นไรยังไงฉันก็จะบอกเธออยู่แล้ว “ วูล์ฟยิ้มเศร้าๆ แล้วจับมือฉันเดินต่อไปข้างหน้า


    “ ฉันถูกทิ้งเพียงเพราะคำพูดเดียวของหมอดูคนหนึ่ง “


                “ ไม่ต้องเล่าแล้ว “ เสียงที่แสนเศร้าของเขาทำให้ฉันอยากร้องไห้


                “ เขาบอกว่าฉันต้องอยู่ที่นี่….อยู่เพื่ออะไรคนเดียวแบบนี้ “ คำพูดของเขาเหมือนจะถามตัวเองมากกว่าบอกกับฉัน


                “ ………” ฉันพูดอะไรไม่ออกเมื่อเจอเข้ากับตัว เพราะฉันเองก็เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่กับเขาที่แอนตี้ ฉันจะต้องทำยังไงล่ะ ไม่อยากเห็นเขาเศร้าแบบนี้เลย


                “ อย่าทิ้งฉันไปอีกคนนะ ณณา “ เสียงสั่นๆ เหมือนคนกำลังจะร้องไห้ทำให้ฉันกอดปลอบเขาแน่น


               “ ฉันสัญญา “ 



.....................

แฮปปี้ซักที (?)

รักค่ะ

<3

RE : 19-05-15

REWRITE : 18.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. #118 beby (@kyuri13) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 11:54
    รอๆๆๆๆๆๆๆ
    #118
    0
  2. #90 ME_ONLY (@uranus00) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 12:16
    วูฟน่าสงสารจริงเลยTT
    #90
    0
  3. #42 *0* (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 09:00
    สงสารวูล์ฟ TT'
    #42
    0
  4. #41 ~lalaa~ (@frienddd123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 00:48
     โอ้!!! อีก 2 ตอนเท่านั้น
    จะมีเรื่องอะไรไหมเนี่ย
    #41
    0