(รีไรท์+จบ) Red Destiny ทำนายรักหนูน้อยหมวกแดงกับนายหมาป่า

ตอนที่ 18 : Red Destiny #16 รักสามเรา [ รีไรท์จ้า ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

 #16

รักสามเรา 
 

ก็อกๆๆ

“ มีอะไร “ ฉันแง้มประตูออกนิดๆ ก็เจอกับหมาป่าบ้ากามตนหนึ่งยืนยิ้มแฉ่งอยู่ ขอตะกุยหน้าซักทีได้ไหมเนี่ย ชิ

“ มาทวงคำสัญญา “ จะยิ้มไปถึงไหนเนี่ย อะไรจะมีความสุขขนาดนั้น เชอะ หมั่นไส้

“ สัญญาอะไร “ ฉันถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจใจที่เต้นโครมครามอยู่ตอนนี้ไงล่ะ โอ้ยยัยณณา จะหวั่นไหวไปเพื่อ เข้มแข็งไว้ตัวฉัน!!

“ ก็สัญญาที่วันนี้เราจะมาเล่นผีผ้าห่มกันไง “ กรี๊ด ไอหมาป่าทะลึ่ง

“ แค่นอนด้วยกันเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรกันยะ “

“ อ้าว ก็จำได้นี่นา “ ให้ตายสิ เสียท่าให้เขาอีกแล้ว

“ เอาล่ะเปิดประตูกว้างๆ หน่อยสิ จะได้เข้าไปได้ “

“ นายสัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทำอะไรฉัน “ ฉันถามแล้วทำเป็นเสหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนริ้วสีแดงของแก้ม ไม่ได้เขินหรอกนะ อากาศมันร้อนเฉยๆ (เหรอออ)

“ จำได้ว่าไม่เคยสัญญานะ “ เฮ้ย ไงพูดเหมือนชื่อแบบนี้ล่ะ (พูดหมาๆ)

ขวับ! หันไปทำตาเขียวใส่ทันที

“ ล้อเล่นน่า เธออย่าปล้ำฉันละกัน “ พอพูดจบเขาก็ผลักประตูเข้ามา

“ คนทะลึ่ง “

“ ปิดประตูสิ จะเปิดอ้าซ่าไว้แบบนี้หรือไง “

“ เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ “

แก็ก!

ฉันพูดไปเถอะ ยังไงไอหมาป่านั่นก็เดินมาปิดมันแถมลงกลอนแน่นหนาอีกต่างหาก นี่มันห้องปิดตายชัดๆ แหม อยากก่อคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายขึ้นมาซะงั้น ฆ่าหมาอ่ะนะ

“ เขยิบไปหน่อยสิ จะมาเบียดทำไมเนี่ย “ พอฉันปีนขึ้นเตียง วูล์ฟก็กระโดดตามขึ้นมา แถมยังมาเบียดกันอีก โอ้ย! นี่ถ้าไม่ได้ปิดไฟเขาต้องรู้น่าหน้าฉันแดงไปถึงปราจีนแล้ว (ยังไง? )

“ ก็เตียงมันแคบนี่นา “ อย่ามาทำเสียงงุ้งงิ้งนะเว้ย

“ อย่ามาเนียน เตียงนี่นอนได้ตั้งสองคน “ ซึ่งเราก็มีกันสองคนมันต้องนอนได้พอดีสิ

“ ก็มันหนาวนี่นา นอนเบียดๆ กันจะได้อุ่นๆ ไง “ ดูเหตุผล (?) นี่ฉันควรจะทำตามไหมเนี่ย ฝันเถอะย่ะ!

“ งั้นก็กลับไปนอนเบียดกับนายคิมนั่นเลยไป “

“ โอเค ไม่เบียดก็ได้ ทำยังกับว่าเราไม่เคยนอนแบบเนื้อแนบเนื้อกันอย่างงั้นแหละ “ ดูเขาพูดสิ ส่อไปทางสิบแปดบวกตลอด อุตส่าห์ทำลืมๆ ไปได้แล้วเชียว

“ อย่ามาลามกนะ ไม่อย่างนั้นจะไปเรียกยัยสองพี่น้องพอพานนั้นมานอนแทนฉันเดี๋ยวนี้เลย “ ปากก็พูดไปแบบนั้นแหละ แต่ถ้าให้ทำจริงๆ ฉันคงทำใจไม่ได้

“ โอเคๆ พูดเล่นก็ไม่ได้ ขู่ตลอดเลย “ เขาทำเสียงสลดเล่นเอาฉันรู้สึกผิดนิดๆ ที่เอาแต่แวดใส่เขา

“ กะก็พูดเล่นน่ะได้ แต่อย่าพูดเรื่องทะลึ่งสิ “ แม่พระจริงเลยฉัน

“ งั้นขอจูบหน่อยสิ “

ป้าบ!

ฉันลุกขึ้น หยิบหมอนมาฟาดเขาหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ คนบ้าอะไรเนี่ยไม่ดูเวลาร่ำเวลาเลย คิดได้ยังไงว่าฉันจะยอมให้นายทำอะไรในสถานการณ์ที่ล่อแหลมเสี่ยงอันตรายถึงเอกราชของฉันแบบนี้

“ โอย ยัยสวยโหด ไหนบอกว่าพูดเล่นได้ไง “ เขาโอดครวญ แต่เสียใจฉันไม่สงสารหรอก

“ นอนไปเลย ฉันง่วงจะแย่แล้ว “ เชอะ นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ แถมวันนี้เราก็ผจญภัยกันมาทั้งวัน เขาเป็นโรบอทหรือไงถึงไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างอะไรบ้าง

“ คร้าบบบ ” วูล์ฟลากเสียงยียวนกวนบาทาของฉัน แต่ฉันไม่สนใจแล้ว เหนื่อยจะตาย

ฉันปิดสวิทซ์การทำงานของตัวเองลงเข้าสู่ห่วงนิทราที่แสนสบาย โดยไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆ ได้แต่เฝ้ามองดูเธอไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ลึกซึ้งและแววตาสื่อความหมาย ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยกับการตะลุยกิจกรรมในวันนี้แต่เขากลับไม่อยากนอนเลยซักนิด เขานอนมองเธอด้วยรอยยิ้มอยู่แบบนั้นทั้งคืนจนกระทั่งตะวันทอแสงขึ้นอีกครั้ง

“ อือ “ ฉันส่งเสียงครางออกมาเมื่อแสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านแยงเข้าตา

“ อรุณสวัสดิ์ “ เสียงสดใสร่าเริงของนายหมาป่าที่นอนยู่ข้างๆ ทักขึ้นทันทีที่ฉันลืมตา

“ อือ อรุณสวัสดิ์ “ ฉันทักกลับแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนที่ไอหมาป่าเจ้าเล่ห์จะลุกตามขึ้นมา

“ มอร์นิ่งคิส “ ไอหมาบ้านั่นหันมาจูบฉันเฉยเลย

ตุบ!

“ โอ้ย “ และฉันก็เผลอถีบเขาตกเตียงด้วยความสะใจ เฮ้ย ตกใจ โฮะๆ

“ บอกแล้วไงว่าอย่ามาทะลึ่ง กลับไปห้องตัวเองได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ “ ฉันไล่แล้วก็คว้าเสื้อผ้าเดินสวยเข้าห้องน้ำไป ไม่ใช่ไม่เขินนะ แต่เรื่องอะไรจะแสดงออก แบร่

“ ยัยหนูน้อยหมวกแดงจอมโหด “ หมาป่าจอมโหดที่เสียท่าให้กับหนูน้อยหมวกแดงบ่นลอดไรฟันหลังจากตะเกียกตะกายขึ้นมาจากพื้นได้สำเร็จก่อนจะเดินออกจากห้องไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองบ้าง

…………

            หลังจากทานอาหารเช้ากันเสร็จ พวกเราทุกคนก็ขนสัมภาระขึ้นรถเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ เราทุกคนลงจากรถกันที่หน้าบ้านของนายโจ และนายหมาป่าก็อาสามาส่งฉันที่บ้าน แน่นอนล่ะ นั่นมันหน้าที่เขานี่นา

                “ แคมป์สนุกจังเลยเนอะ “ ฉันเริ่มบทสนทนา

                “ งั้นปีหน้าเธอก็มาด้วยกันอีกสิ “ เขาพูดด้วยรอยยิ้มแต่นั่นทำให้ฉันยิ้มไม่ออก

                “ ปีหน้า เราคงไม่เจอกันอีกแล้วล่ะ “ ฉันบอกด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นก่อนจะมองออกไปนอนหน้าต่าง

                “ มันก็ไม่แน่หรอก “ แต่เขากลับพูดสิ่งที่ไม่คาดคิดออกมา

                “ นั่นสิ ก็อยู่คณะฯ เดี่ยวกันที่นา “ เขาคงจะหมายถึงแบบนี้ก็ได้ อย่าคิดเพ้อฝันไปคนเดียวเลยณณา

                “ ฉันหมายความว่า….

                “ ริว

                ฉันไม่ได้ฟังที่คนข้างๆ พูดเลยเพราะมัวแต่สนใจผู้ชายอีกคนที่ไม่สมควรจะมายืนอยู่ที่หน้าบ้านของฉันตอนนี้ เขากำลังนั่งอยู่บนกระโปรงรถมองมาทางนี้เหมือนรู้อยู่ก่อนแล้วว่าฉันกำลังจะมา เป็นไปได้ไงเนี่ย!!

                “ หว้า ถูกจับได้ซะแล้ว ลงไปเคลียร์ให้รู้เรื่องเลยดีกว่า หลังจากนั้นฉันมีอะไรจะบอกกับเธอ “ วูล์ฟบอกแล้วทำท่าจะเปิดประตูรถลงไปแต่ฉันรั้งเขาไว้

                “ ฉันเคลียร์เอง นายกลับไปเถอะ “ ฉันบอกแกมขอร้อง กับฉันริวคงรับฟังและเข้าใจแต่กับผู้ชายอีกคนฉันไม่อยากนึกภาพตามเลย

                “ ทำแบบนั้นได้ไง ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเก่งนะ “ เขาบอกแล้วเปิดประตูลงรถไปอย่างเร็วจนฉันต้องรีบตามไป

                “ ดาร์ลิ่ง คือว่า….” ฉันกำลังจะพูดแต่ริวกลับดึงฉันเข้าไปกอดซะก่อน

                “ คิดถึงจังเลย ไปเที่ยวไหนมาเหรอ “ เขาทำเหมือนกับว่าไม่เห็นว่าฉันมากับใคร และใครอีกคนที่ยืนอยู่ แต่สายตาที่เย็นชาของเขาทำให้ฉันกลัว

                “ คือ….” ฉันอยากพูดอะไรซักอย่างออกไปแต่ปากมันไม่ขยับเลย

                “ ฉันให้ปันปันเก็บเสื้อผ้าแล้วก็ข้าวของของเบบี๋ทั้งหมดแล้วนะ เราไปกันเถอะ “

                “ ไปไหน ทำไมต้องเก็บของล่ะ “

                “ ก็ไปอยู่ด้วยกันไง น่าจะถึงเวลาแล้วล่ะ ฉันไม่ยอมให้เธอเที่ยวเล่นอีกต่อไปแล้ว “ เขาบอกแล้วพาฉันจะเดินไปขึ้นรถแต่ร่างของผู้ชายอีกคนที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาก็เข้ามาขวางซะก่อน

                “ เดี๋ยวสิฮะ “

                “ นั่นสินะ ขอบใจที่มาส่งเบบี๋ของฉันนะ ต่อไปก็ไม่ต้องมายุ่งกับเธออีก “ คำพูดที่ราบเรียบกับรอยยิ้มที่เย็นชาทำให้ฉันเริ่มกลัวว่าสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดกำลังจะเกิดขึ้น

                “ ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้เพราะเธอเป็นแฟนของผม “ ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ข้างผู้ชายคนหนึ่งแต่ในใจกลับเป็นห่วงผู้ชายอีกคนขึ้นมาจับใจ

                “ งั้นก็เลิกซะก็สิ้นเรื่อง “ แม้จะเป็นคำพูดเรียบๆ แต่ฉันรู้ว่าตอนนี้ริวกำลังโกรธอยู่

                “ ผมไม่เลิก “ เขาอีกคนยังคงไม่ยอมถอย

                “ งั้นเบบี๋ ช่วยบอกเลิกกับผู้ชายคนนี้ทีสิ “ เขาหันมาพูดนิ่มนวลกับฉัน แต่ทำไมปากฉันถึงไม่ขยับออกไปนะ ฉันไม่อยากทำให้เขาเสียใจ

                “ คือ” ฉันพูดไม่ออกจริงๆ ได้แต่มองหน้าริวทีวูล์ฟ แต่จู่ๆ วูล์ฟก็ดันพูดยั่วโมโหใครอีกคนขึ้นมา

                “ เธอคงไม่เลิกกับผู้ชายที่เพิ่งนอนด้วยกันหรอกใช่ไหม? “

                พลั่ก!

                หมัดของริวเสยเข้าหน้าของวูล์ฟอย่างจัง และนั่นทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้นโดยมีเลือดสีแดงฉานไหลรินออกมาที่มุมปาก

                “ เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ “ ริวเปลี่ยนเป็นเสียงเหี้ยม

                “ เรานอนด้วยกันแล้ว “ วูล์ฟตอบโดยไม่มีความเกรงกลัวริวเลย

                ตุบๆๆ !

                คราวนี้ริวกระทืบซ้ำๆ ลงที่ท้องของวูล์ฟ จนเข้ากระอักออกมาเป็นเลือด

                “ อย่าพอเถอะ “ ฉันพยายามดึงแขนของริวออกมาทั้งน้ำตา บ้าเอ้ยทำไมถึงยอมอยู่นิ่งๆ ให้ริวซ้อมแบบนี้กันเล่า  

“ ขอร้อง หยุดเถอะ ริว!! “ เป็นครั้งแรกที่ฉันเรียกชื่อของริวและมันได้ผล เท้าที่กำลังจะกระทืบซ้ำลงไปครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้หยุดชะงักลงเพียงแค่เสียงของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่เขารักดั่งดวงใจ

                “ อย่าร้องไห้ น้ำตาของเธอไม่ควรหลั่งให้คนอย่างมัน “ ริวปาดน้ำตาออกจากแก้มของฉันก่อนจะพาไปขึ้นรถของเขา ฉันปฏิเสธอะไรไม่ออกซักคำ และทำได้แค่มองดูผู้ชายอีกคนที่ส่งสายตาตัดพ้อกลับมา อยากจะเข้าไปช่วยเช็ดเลือด ช่วยทำแผลแต่ก็ทำไม่ได้ ทั้งที่เขาเองก็เป็นคนที่ฉันรักไม่ต่างกัน

                “ อย่าร้องไห้สิ ฉันไม่ชอบน้ำตาของเธอเลยนะ “ ริวปลอบอย่างอย่างโยนราวกับฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งที่ความผิดทั้งหมดมันเกิดจากฉันคนนี้

                “ วูล์ฟเขา….

                “ อย่าพูดถึงผู้ชายคนอื่นเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสิ “

                “ ……………

คำพูดของริวทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก และเพราะตอนนี้เขายังโกรธวูล์ฟที่พูดเรื่องแบบนั้นออกมา ก็อยากจะเถียงว่าไม่จริงแต่ก็บอกได้ไม่เต็มปาก เรานอนด้วยกันแต่ไม่ได้ทำอะไรกัน แต่คนฟังเขาไม่คิดแบบนั้น เพราะงั้นคนใจเย็นอย่างริวถึงโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ ก็เขารักฉันมาก เขาดูแลและปกป้องฉันมาตลอดเพราะเรามีกันแค่สองคนพี่น้อง ถึงจะเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกันก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ได้หวงฉันขนาดไม่ยอมให้มีใครหรอกนะ ที่เขาโมโหก็เพราะใครคนนั้นคือวูล์ฟ ก็หมอนั่นน่ะชื่อเสียเยอะจะตาย เขาเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยและจบไม่สวยซักราย แล้วพอมารู้ว่าฉันคือผู้หญิงคนปัจจุบันของเขา ถึงไม่ใช่ริวก็ต้องคิดว่าวูล์ฟจะทำให้ฉันต้องเสียใจเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมา

……………

ริวพาฉันย้ายมาอยู่คอนโดฯ ที่เขาเพิ่งซื้อมาหมาดๆ เพราะมันมีสองห้องนอน และข้าวของก็ยังจัดไม่เรียบร้อยเลย แต่ทำไมถึงทำอะไรรวดเร็วแบบนี้นะ ริวไม่ใช่คนใจร้อนนึกอยากจะทำอะไรก็ทำโดยไม่คิดหรือวางแผนไว้ก่อนหน้า บางทีอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ฉันยังไม่รู้ก็เป็นได้

เห้อออ ไม่ต้องสงสัยว่าหลังจากวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ริวคุมฉันแจเลย โทรศัพท์ก็แลกกันใช้ พอถามว่าทำไมก็บอกว่ากลัวฉันจะแอบไปมีกิ๊ก เชอะ

ตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็ไม่เจอวูล์ฟอีกเลย ไม่ได้ข่าวอะไรเลยด้วย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นยังไงบ้าง อยากจะไปหาแต่ก็ทำไม่ได้เพราะกลัวจะไปเพิ่มความโกรธให้ริว เพราะความเซ็งที่ไม่มีอะไรทำฉันเลยเอาไอโฟนรุ่นใหม่กิ๊กของริวมาเล่น ฉันเล่นไปมั่วๆ มือก็เลื่อนไปสัมผัสโดนอะไรไม่รู้แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอคือรูปของฉันกับวูล์ฟตอนที่ไปแคมป์ดูดาวด้วยกัน

มิน่าล่ะริวถึงไปดักรอฉันอยู่ที่บ้านราวกับรู้ว่าฉันกำลังจะไป เพราะปกติถ้าเขาจะมาหาเขาจะโทรมาบอกก่อนทุกครั้ง แสดงว่ามีเกลือเป็นหนอนอยู่ในกลุ่มที่ไปแคมป์กันสินะ และไม่ต้องให้ฉันคิดมากให้ปวดสมองเลย ยังไงหนอนตัวนั้นก็ต้องเป็นยัยพริกเน่าแน่ๆ ปาร์ตี้วันนั้นที่เธอมากับวูล์ฟเธอคงรู้จากพวกคนอื่นที่พูดกันว่าฉันเป็นอะไรกับริว เธอคงคิดจะใช้ริวเป็นเครื่องมือที่จะแย่งวูล์ฟกลับไป ดีใจด้วยเธอทำสำเร็จแล้ว

ติ้ง หน่อง

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นเรียกสติของฉันกลับมา ในขณะที่ฉันกำลังจะไปเปิดประตู แต่ริวก็ชิงเปิดซะก่อน

คนที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ฉันอยากจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา รอยฟกช้ำที่มุมปากบ่งบอกว่าหมัดของคนที่เปิดประตูให้รุนแรงมากแค่ไหน และฉันคิดว่าใต้เสื้อยืดตัวนั้นคงมีผ้าพันแผลพันอยู่แน่ๆ

“ มาทำอะไร? “ เสียงเย็นชาของริวทำให้รอยยิ้มของฉันปลิวหายวับไปทันที

“ ผมมาหาแฟน “

“ แฟนของนายก็ต้องอยู่ห้องนายสิ ทำไมมาหาที่ห้องฉันล่ะ “

ถ้อยคำ น้ำเสียง แววตา และท่าทางของคนตรงหน้า ทำให้ผู้มาเยือนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกเล็กๆ ที่เรียกว่าความกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อน ชื่อของเขาที่แปลว่ามังกร ไม่ได้อหังการเกินไปเลยสำหรับผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาตอนนี้ มันทำให้เขาที่เคยเป็นหมาป่ากลายเป็นแค่ลูกหมาในชั่วพริบตา

“ เพราะเธออยู่ในห้องของรุ่นพี่น่ะสิฮะ “

“ ห้องของฉันมีแค่ฉันกับผู้หญิงของฉันเท่านั้น นายมาผิดที่แล้วล่ะ “ ริวพูดจบก็ทำท่าจะปิดประตูลงแต่ผู้มาเยือนก็จับประตูไว้ ไม่ว่ายังไงเขาต้องคุยกับเธอให้ได้

“ ขอโทษนะฮะรุ่นพี่ “

พลั่ก!! หมัดของลูกหมาเสยเข้าท้องของมังกรอย่างจังจนเขาจุกและคิดว่าคงลุกไม่ขึ้นไปอีกนาน

“ ไปเถอะ “ ทันทีที่ได้โอกาสเขาก็วิ่งผ่านคนที่ล้มลงไป คว้ามือของผู้หญิงคนสำคัญก่อนจะกระชากเธอให้ตามเขาไป

“ นายจะทำอะไรเนี่ย “ ฉันแวดใส่เขาทันที จะเรียกว่ากล้าหรือบ้าดีเนี่ย คราวนี้ริวโมโหใหญ่แน่

“ ก็หนีไปด้วยกันไง เร็วเถอะ เดี๋ยวรุ่นพี่ก็ลุกขึ้นมาได้พอดี “ ในเมื่อการเจรจาไม่ได้ผล เขาเลยแบกฉันใส่บ่า ใส่เกียร์หมา (ป่า) เผ่นออกมาจากนี่นั่นทันที

“ ปล่อยนะ นายรู้ไหมว่าทำแบบนี้แล้วจะเจออะไรบ้าง “ ฉันเริ่มประท้วง ถ้าริวโมโห คนที่จะซวยก็นายนั่นแหละ

“ รู้สิ รุ่นพี่จะโกรธมาก จนอยากจะฉีกอกฉันเลยล่ะ “ เขาพูดไปก็วิ่งไป แต่ทำไมฉันไม่รู้สึกว่านายกังวลเรื่องนี้เลยเนี่ย

“ รู้แล้วก็ปล่อยฉันลงสิ ตอนนี้ยังทันนะ ฉันจะช่วยพูดให้ “ ฉันพยายามเกลี่ยมกล่อมเขา ฉันรู้จักริวดี ถ้าริวเกิดโกรธขึ้นมาจริงๆ ต่อให้เป็นฉันก็อาจจะห้ามเขาไม่อยู่ก็เป็นได้

“ ไม่มีทาง ฉันได้เธอมาแล้วจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกแน่ “

“ พูดได้ดี แต่ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ “ เสียงเยือกเย็นของริวดังขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูลานจอดรถออกมาแล้ว

“ มาแข่งกัน โดยมีเธอเป็นเดิมพัน “ วูล์ฟประกาศท้าแข่งกับริวที่มาดักอยู่ด้านหน้าของเราสองคนทั้งที่ยังแบกฉันอยู่ ตายล่ะหว่า

“ เหอะ คิดว่าจะเอาชนะฉันได้งั้นหรือ “



........................

เจอกันเล้ว T^T วูล์ฟของแนนนนน

รักค่ะ

<3

 RE : 09-05-15

REWRITE : 18.10.16

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

182 ความคิดเห็น

  1. #177 melody (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 16:57
    ต่อไวๆนะค่ะ ไรเตอร์ขาาาาค้างมากกกก
    #177
    0
  2. วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 20:18
    ไรเตอร์มันค้างง่ะ T^T ทำไมไรเตอร์ไม่ทำให้ยาวกว่านี้สักหน้าสองหน้าอ่าาาาาาา
    #155
    0
  3. #154 gpcht (@gpcht) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2556 / 11:16
    ริวเท่สุดๆไปเลยยยยย
    #154
    0
  4. #153 MasZy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2556 / 15:44
    รีไรท์เร็วๆน่ะค่ะ อยากอ่านมากๆค่า
    #153
    0
  5. #117 beby (@kyuri13) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 11:53
    อยากอ่านโอ้ยยยยยยยยยยย
    #117
    0
  6. #89 ME_ONLY (@uranus00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 11:47
    ริวหวงนานะเกิดน้องไปไหม>O<เกินไปจริงๆอะ
    วูฟสู้ๆฉันเชียร์เธอ
    #89
    0
  7. #40 *0* (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 21:20
    ว้า ไม่ใช่ริว ชอบนานะ



    มากกว่าน้องสาวหรอ *0*
    #40
    0