Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 47 : *Flip Love*: Chapter 42 สมุดบันทึก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 ก.ค. 58


Chapter 42 : สมุดบันทึก



            ชีวิตของซีวอนหลายวันมานี้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อเปรียบเทียบกับชีวิตที่โซล ตอนเช้าที่เช้ามากเหมือนตื่นพร้อมพระอาทิตย์และกลับบ้านพร้อมพระอาทิตย์เช่นเดียวกัน

ฮยอกแจที่เห็นซีวอนแทบจะยกหม้อซุปมาวางไว้ข้างชามข้าว หลังจากเหนื่อยและหิวโซมาจากไร่ก็เริ่มใจอ่อน มือเล็กเลื่อนจานอาหารเข้าไปใกล้ๆฝั่งซีวอนที่นั่งอยู่ตรงข้ามของโต๊ะอาหาร

“ถามหน่อยนะ นี่ลูกชายฉันทำอาหารอร่อย หรือว่านายหิวโซกันแน่เนี่ย” ลีแทซอกถามขำๆกับสภาพหนุ่มเมืองกรุงที่ตอนเที่ยงกินข้าวไม่ค่อยลงเพราะเหนื่อย พอตกเย็นมันก็เลยทั้งเหนื่อยทั้งหิวอย่างนี้แหละ

“อึก...ทั้งสองอย่างครับ” ซีวอนกลืนไอ้ที่เคี้ยวๆอยู่ลงเสียงดังอึกแล้วรีบตอบทันที

“ฮยอกแจทำอาหารอร่อยครับ อาหารง่ายๆแต่ทานได้ตลอดดีต่อสุขภาพด้วยครับ”

“เออ ดีๆ กินไปๆ ค่อยๆกินเถอะเดี๋ยวติดคอหายใจไม่ออกตายที่ไร่ฉันล่ะ ปัญหาเลย” ซีวอนหัวเราะตอบครับแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินต่อจนจานทุกใบแววเลย

 

ฮยอกแจออกมาจากครัวหลังจากที่เก็บจานชามทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ได้ยินเสียงทีวีแว่วๆออกมาจากห้องของบิดาเหมือนว่าจะดูกีฬาอะไรซักอย่าง

ร่างเล็กเดินออกมาที่หน้าระเบียงบ้าน แสงของพระจันทร์ในคืนนี้ไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่ แต่อากาศยังดีอยู่เช่นเดิม ลมพัดเอื่อยๆมาปะทะหน้า ดอกคาโนล่าที่ลู่ลมยังคงเป็นภาพที่สวยงามเหมือนเดิม

“สวยจัง....” ฮยอกแจพึมพำกับตัวเองเบาๆด้วยรอยยิ้ม                                                                 

 

“สวยมากจริงครับ...” เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ฮยอกแจตกใจเล็กน้อย ซีวอนที่เดินเข้ามาหาพร้อมหนังสือในมือหนึ่งเล่ม

ริมฝีปากสีสดเม้มแน่นอย่างที่ไม่รู้ว่าควรทำสีหน้ายังไงดี ตั้งแต่ร่างสูงหายไข้ก็ยังไม่ได้พูดอะไรกันเลย

“ฮยอกแจ....” เสียงเรียกที่ดูเว้าวอนยิ่งทำให้ฮยอกแจไม่กล้ามองสบตาคมคู่นั้น กลัวว่าถ้าเขามองเห็นดวงตาของตนเองจะพาลรู้ความในใจตอนนี้ไปหมด

ร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้าฮยอกแจที่นั่งอยู่แล้วพยายามมองเข้าไปให้ลึกในตาคู่นั้น

“.....”

“ผมอยากให้คุณฟังผมสารภาพความผิดได้มั้ยครับ....” ซีวอนเลือกที่จะใช้คำว่า สารภาพผิด เพราะว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

“......” ฮยอกแจยังคงนั่งนิ่ง ไม่มองสบตาและไม่เอ่ยอะไร แต่ก็เหมือนกับเป็นการอนุญาตสำหรับซีวอนแล้ว

“ผมขอโทษ...ผมเองที่เป็นคนคิดทำเรื่องเลวร้ายนั้น...เพราะความที่เพียงแค่ต้องการตัดปัญหา...ตอนแรกผมไม่เคยคิดเลยว่าจะรักตกหลุมรักใคร...โลกของผมมีแต่การดูแลมิริน...แต่เมื่อมีคุณเข้ามาหัวใจของผมก็เต้นเร็วขึ้นทุกครั้งที่ได้เจอคุณ...ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มของคุณ...อยากจะเจอคุณทุกเวลา...จนไม่รู้เลยว่าคิดถึงเพียงแค่เรื่องของคุณคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่...”

“.....” ริมฝีปากบางยังคงเม้มแน่น ยิ่งฟังหัวใจมันก็ยิ่งเต้นแรงด้วยความดีใจ แต่ความกลัวอยู่ลึกๆก็ยังไม่หายไป

“ผมแค่อยากให้รู้ว่าตอนแรกผมอาจจะทำเพื่อมิริน แต่ว่าผมรักคุณจริงๆ ผมไม่รู้ว่ารักคุณตั้งแต่ตอนไปไหน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ไม่อยากให้คุณเสียใจกับสิ่งที่ผมทำลงไป ไม่อยากเห็นน้ำตาของคุณ”

 

“...ฮยอกแจ...ให้โอกาสผมนะ...ผมขอโอกาสให้ผมได้ชดเชยกับสิ่งที่ผมพลาดไป ให้ผมได้พิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหนนะ...นะครับ”

“.......”                                                                                                                                 

แก้มแดงๆกับริมฝีปากที่โดนเม้มจนสีเข้ม และดวงตาที่วูบไหวทำให้ซีวอนนึกอยากจะฟัด หอม จูบจริงๆ แต่ด้วยคดีติดตัวเลยทำได้แค่ยื่นมือเข้าไปจับมือเล็กแล้วเอ่ยต่อ

“ไม่ต้องตอบก็ได้...แต่ระหว่างนี้เพียงแค่รอผม คอยให้ผมพิสูจน์ให้ดูนะ”

 

“.....อะอือ”

 

เสียงที่สั่นๆและเบาแสนเบาเอ่ยออกมา เพียงแค่นั้นก็ทำให้เกิดรอยยิ้มกว้างแนบลักยิ้มบนใบหน้าคมได้แล้ว

หมับ

ด้วยความดีใจหรือคว้าโอกาส(?) ซีวอนลุกขึ้นโอบร่างเล็กเข้ากอดแน่นๆทีหนึ่ง

“ขอบคุณครับฮยอกแจ ขอบคุณๆ”

เพียงแค่นี้พลังทำงานในไร่ของซีวอนก็เพิ่มขึ้นเป็น 108% แล้วล่ะ ฮ่าๆ

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

งานในไร่ทำให้เขาได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างที่บิดาของคนรักของเขาสอนให้มากมาย เหนื่อยจนเหงื่อไหลไม่ต่างจากน้ำฝนหยดลงกาย แต่ทำด้วยความสุขในหัวใจ เพราะกำลังใจที่เขาได้จากฮยอกแจเล็กๆน้อยๆในทุกๆวัน วันนี้ก็ไม่ต่างกัน

“พ่อฮะ ข้าวกล่องอยู่บนโต๊ะอย่าลืมเอาไปนะฮะ” ฮยอกแจตะโกนบอกบุพการีแสนอารมณ์ดีที่ยืนอยู่หน้าตู้เก็บแผ่นซีดีพลางผิวปากในยามเช้า ในขณะที่ตนเองยืนหันหน้าเข้าเตาพลางคนซุปในหม้อไปด้วย

 

ซีวอนนั่งมองภาพแบบนี้มาหลายวันแล้ว เขาชอบบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ และฮยอกแจที่พูดคุยกับทุกคนด้วยเสียงดังฟังชัด ทำอะไรคล่องแคล่วไม่เกร็งเหมือนช่วงนึงก่อนหน้านี้ที่อยู่กับเขา

ฮยอกแจที่ร่าเริงและมีรอยยิ้มให้ได้มองและเก็บไว้ให้คิดถึงเมื่อเหนื่อยๆ

 

“ที่บ้านมีเงินใช่มั้ย”

เสียงผิวปากที่หายไปกลายเป็นเสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่นั่งเท้าคางมองร่างบางในห้องครัวแทน

“ครับ?”

“ที่บ้านมีเงิน ก็เอาเงินมาใส่กระปุกหน่อย ฉันจะเก็บค่ามองลูกชายแสนน่ารักของฉัน นี่ถ้าคิดวินาทีล่ะ 10 วอนคงได้เป็นล้านแล้วล่ะมั้ง” ลีแทซอกบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์อย่างที่ดูก็รู้ว่าแกล้งซีวอนอยู่

“หึหึ ได้เลยครับ ผมโอนยกให้ทั้งหมดเข้าบัญชีฮยอกแจเลยครับ”

“เออดี วันไหนเข้าเมืองคงต้องแวะไปธนาคารหน่อย”

“อ่ะแฮ่มๆ” เสียงหวานที่พยายามกระแอมให้บทสนาทนานี้จบลงด้วยแก้มแดงๆ ก็พาเอามุมปากของซีวอนยกยิ้มได้อีกครั้ง

“ไปทำงานได้แล้วฮะ”

 

แทซอกขยี้ผมนิ่มของฮยอกแจพลางหยิบข้าวกล่องที่ตั้งไว้ เดินนำออกจากห้องครัวไป ต่างกับซีวอนที่ยืนนิ่งรอจังหวะอย่างนี้เหมือนทุกวัน จังหวะที่เขาอยู่กับฮยอกแจเพียงสองคน

“....”

ร่างบางที่ยืนเกร็งนิ่ง เพราะรู้ว่าใครคนนี้จะพูดอะไรและไม่รู้จริงๆว่าจะต้องทำตัวอย่างไร ได้แต่ปล่อยให้มือหนาคว้ามือคู่เล็กของตนไปจับไว้

 

“...ผมขอโทษนะฮยอกแจ.......ผมรักคุณนะครับ”

“.....”

ประโยคที่ฮยอกแจได้ยินจากซีวอนเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้ว ใบหน้าหวานได้แต่ก้มหน้า หลบซ่อนสายตาที่หวั่นไหวของตนเองไว้

 “ผมไปทำงานก่อนนะ” ซีวอนบอกด้วยเสียงที่ไม่ได้ดูผิดหวังเลยจากความนิ่งเฉยของฮยอกแจ ทั้งที่ความจริงอยากจะได้รอยยิ้มหวานๆก่อนไปทำงานเหมือนคู่ที่เขาแต่งงานกันแล้วบ้าง แต่ว่าเรื่องแบบนี้รอไว้อนาคตก็คงจะมีอยู่แล้วล่ะ

“................อือ...”

เสียงตอบรับเล็กน้อยพอเป็นกำลังใจให้ แค่นี้ก็พอแล้ว

..

..

..

หลังจากลีแทซอกและซีวอนออกไปไร่กลับมาอีกทีก็ตอนเย็น แม้ว่าฮยอกแจจะแอบแปลกใจเล็กน้อยที่ร่างสูงมักจะหายเข้าไปในห้องหนังสือของคุณแม่ทุกวัน บางวันก็ออกมาจากห้องนั้นตอนเช้าเลยก็มี แต่ก็ไม่กล้าถามอยู่ดีว่าเข้าไปทำไม

ส่วนหนึ่งวันของฮยอกแจก็มาช่วยงานที่ไร่ของซึงโฮเป็นปกติ แต่ความจริงคือคลุกอยู่กับเจ้าตัวซนเฮนรี่ทั้งวัน เพราะไม่ว่าฮยอกแจจะไปไหนก็จะมีเด็กน้อยแสนร่าเริงเดินตามไปด้วยตลอดเวลา ทั้งเก็บองุ่น ช่วยเรื่องเอกสาร ช่วยแม่ครัวทำอาหารเลี้ยงคนงานไปเรื่อยจนระทั่งเย็น

 

“นี่เราไม่คิดจะให้พี่ฮยอกแจเขาอยู่แบบไม่มีเราเดินตามเหมือนลูกมั่งเลยเหรอ”

ซึงโฮที่กลับมาจากติดต่องานข้างนอกพอถึงห้องครัวก็เห็นเจ้าตัวซนเดินตามฮยอกแจไปมาอยู่ในครัวยังกับกลัวจะหายไป

“อะไรกันอ่ะฮยอง ผมกำลังเรียนรู้การทำอาหารจากพี่ฮยอกแจต่างหากล่ะฮะ เลยต้องตามดูทุกขั้นตอน~

“หึหึ เอาเถอะๆตามใจเรา” พอได้ยินคำแถ หรือคำตอบจากเฮนรี่ซึงโฮก็มองหน้าฮยอกแจที่ยืนยิ้มขำอยู่ก็พอเข้าใจได้

“ผมต้องเก็บเกี่ยวไว้ก่อนฮะ เดี๋ยวพี่คนหล่อพาพี่ฮยอกแจกลับโซลไป กว่าจะได้เจออีกต้องรอปิดเทอมอ่ะ นานจะตาย”

“.......” คำพูดที่บอกให้รู้ว่าเวลาที่ต้องเจอกับความจริงใกล้จะถึงแล้วก็ทำให้ซึงโฮถอนหายใจออกมา

“พี่ซึงโฮฮะ....” ฮยอกแจที่เห็นสีหน้าของซึงโฮเอ่ยเรียกชื่อขึ้นมาเบาๆ

“นี่ ช่วยพี่ไปเอาตัวอย่างลูกเกตุเซ็ตล่าสุดที่โกดังให้หน่อยสิ” เฮนรี่ยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างเป็นตัวแทนเครื่องหมายคำถาม

“ตอนนี้เลยเหรอฮะ พี่คนงานเขากลับแล้วยังอ่ะ”

“น่าจะยังหรอก แต่ถ้าไม่เจอก็ไปถามพ่อเราล่ะกัน”

“งื้อ แต่ว่า...”

“ไปเถอะเฮนรี่ กลับมาอาหารน่าจะเสร็จพร้อมทานพอดี”

เฮนรี่ทำหน้ายู่เล็กน้อยแต่ก็ยอมเดินออกไปซึงโฮถอนหายใจออกมาอีกครั้งแล้วเอ่ยถามฮยอกแจที่มีสีหน้าลำบากใจ

“เราจะกลับไปพร้อมกับซีวอนรึเปล่า...”

“......”

“ยังไม่รู้ใช่มั้ยว่าจะทำยังไงดี....”

“ฮะ....ฮยอกไม่แน่ใจว่าฮยอกกลัวความรัก กลัวการเชื่อใจ...หรือว่ายังเสียใจอยู่....”

“....แล้วสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นี่...พิสูจน์อะไรให้เราเชื่อเขาได้รึยัง...”

“...บางทีฮยอกก็คิดว่าฮยอกใจอ่อนเกินไปรึเปล่า....เขาทำให้เห็นเพียงไม่นานก็ยอมใจอ่อนแล้ว หรือควรใจแข็งมากกว่า ไม่ให้โอกาส ไม่กลับไปกับเขาดี....”

“ฮยอกแจ...ถ้าเป็นพี่...พี่ก็คงจะพยายามทำทุกอย่างจนฮยอกแจยอมใจอ่อนกลับไปด้วยกัน...จากที่พี่เห็นมาตลอด...ซีวอนเขาก็รักเรานะ...เพราะพี่ก็ไม่ต่างกัน...”

“พี่ซึงโฮ....”

“แต่ความรักมันบังคับจิตใจกันไม่ได้...ถ้าคิดแล้วว่าไม่ว่ายังไงก็เลิกรักเขาไม่ได้...และเขาก็รักเราไม่ต่างกันก็ปล่อยให้หัวใจมันบอกเราเถอะนะ”

“ฮึก...พี่ซึงโฮฮะ” ก้อนสะอื้นตีขึ้นมาจากความเสียใจที่เขาทำได้แค่พึ่งพาพี่ชายคนนี้มาตลอด ไม่เคยให้ความรักตอบแทนในแบบที่พี่ซึงโฮรักเขาเลย

“พี่เข้าใจ...พี่บอกแล้วว่าพี่จะเป็นพี่ชายของเราตลอดไปนะ” ซึงโฮกอดร่างเล็กที่เริ่มสะอื้นเป็นการปลอบ เพียงแค่นี้เขาก็ดีใจมากแล้ว ไหล่เล็กที่สั่นเพราะสะอื้นไห้กับความเสียใจของเขา

ฮยอกแจยกมือขึ้นกอดตอบพี่ชายที่แสนอบอุ่น ที่พึ่งพาของเขาคนนี้

 

กึก

 

เท้าเล็กที่ก้าวเร็วๆเข้ามาในห้องครัวหยุดนิ่ง... ในมือที่ถือห่อลูกเกตุกำแน่น ตาที่มีแววซุกซนเบิกกว้างอย่างตกใจ...

“ฮะ ฮยองฮะ...”

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอเรา” ทั้งสองคนที่พอได้ยินเสียงเรียกก็พละออกจากกัน ฮยอกแจยกมือขึ้นซับน้ำตาออกลวกๆ ซึงโฮที่หันไปหาเฮนรี่เพื่อรับเอาห่อลูกเกตุที่เป็นข้ออ้างให้เจ้าตัวซนออกไปจากห้องครัวมา

“พี่ฮยอกแจ!...ร้องไห้ทำไมเหรอฮะ?”

แม้ว่าเขาจะตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นพี่ทั้งสองคนกอดกัน แต่เมื่อเห็นว่า ฮยอกแจร้องไห้ ความแคลงใจนั้นก็หายไปเป็นความห่วงใยเข้ามาแทน

“ไม่มีอะไรหรอก” ฮยอกแจบอกเพียงแค่นั้น แต่คนที่รู้จักเฮนรี่ดีอย่างร่างสูง รู้ดีว่าเจ้าตัวคงไม่ยอมหยุดถามตนกว่าจะรู้สาเหตุนั่นแหละ

“พี่ฮยอกแจเขาเสียใจที่พี่อกหักน่ะ”

!!! พี่ซึงโฮอกหัก อกหักจากใครอ่ะทำไมผมไม่รู้อ่ะ”

คนที่ตกใจไม่หยุดตั้งแต่เดินกลับมาจากโกดังยิ่งตกใจเข้าไปอีก ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกแปลกๆกับความเจ็บจี้ดๆในหัวใจ

“หึหึ แล้วเราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ” ซึงโฮหัวเราะขำเจ้าน้องชายตัวเล็กที่ทำสีหน้าเหมือนกับเด็กฝรั่งตอนที่รู้ว่าซานตาครอสไม่มีจริงยังไงอย่างงั้น

“ฮะฮยอง...ใครอ่ะ....ฮยองรักใครอ่ะ” เจ้าเด็กที่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้าทั้งวันตอนนี้กลับมีแต่วสีหน้าที่เหมือนกำลังจะร้องไห้ เลยทำให้ซึงโฮอดสงสารไม่ได้...

 

“....เฮ้อ....ก็พี่ฮยอกแจสุดที่รักของเราน่ะแหละ”

“.......”

! จะจริงเหรอฮะ พี่ฮยอกแจ....”

“อืม....พี่ขอโทษนะ” ฮยอกแจยิ่งรู้สึกผิดเมื่อเห็นสีหน้าของเฮนรี่ที่ซีดลงเหมือนได้ยินเรื่องช๊อค

“เหรอฮะ....” ร่างเล็กพูดแค่นั้นแล้ววางห่อลูกเกตุไว้บนโต๊ะอาหาร หมุนร่างเดินออกจากห้องครัวไปอย่างเหม่อลอย

“....เฮนรี่เป็นอะไรไปฮะ เขาดูไม่เหมือนปกติเลย” ฮยอกแจหันไปถามซึงโฮที่ดูแปลกใจกับปฏิกริยาของเฮนรี่ไม่ต่างกัน

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“เดี๋ยวฮยอกตามออกไปดูหน่อยนะฮะ”

..

..

..

ส่วนร่างเล็กที่เดินออกมาด้านหลังบ้าน ทั้งตัวลงนั่งที่เป็นเก้าอี้ไม้สีขาวตัวยาว มือเล็กที่เหมือนเจ้าของจะไม่รู้ตัวว่ามันกำลังสั่นยกขึ้นแนบที่ตำแหน่งของหัวใจ

“ทะทำไมมัน...เจ็บล่ะ....” ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงอยากจะร้องไห้ออกมา ทำไมถึงเสียใจหรือเพราะเสียใจไปกับฮยองด้วยที่ความรักไม่สมหวัง ทำไมถึงไม่อยากให้ฮยองรักคนอื่น...

“คะความรักเหรอ...” อยู่ดีๆร่างเล็กที่นั่งตัวงอก็ตั้งตัวตรง แล้วตะโกนออกมาเหมือนคนที่คิดอะไรออก

 

รัก....

 

ความรัก... ตึก ตัก ตึก ตัก

 

“เรารักฮยองงั้นเหรอ!?....หืม...หรือเรารักพี่ฮยอกแจ...ไม่ๆ ถ้าเรารักพี่ฮยอกทำไมตอนรู้ว่าพี่หล่อเป็นแฟนพี่ฮยอกไม่เห็นเป็นงี้เลย -3- ..................งั้นเราก็รักซึงโฮฮยองสินะ”

 

“.....ดีล่ะ!! ฮยองชอบคนแบบพี่ฮยอกแจ งั้นเราจะเป็นผู้ใหญ่(?)แบบพี่ฮยอกแจให้ได้เลย...”

 

เสียงเล็กบ่นคนเดียวงุ้งงิ้งพอคิดอะไรได้ก็ตาโตตัวตรง และพอตัดสินใจหมายมั่นปั้นมือได้ในประโยคสุดม้าย มือเล็กกำแน่นดวงตาเป็นประกายมีความหวัง แม้กระทั่งฮยอกแจที่ตามมาแอบมองอยู่ยังสัมผัสได้ รอยยิ้มที่ยิ้มให้กับความใสซื่อที่แสนน่ารักของเฮนรี่ ความสุขที่ได้แม้คนอื่นยังสัมผัสได้นี่มันเยี่ยมมากเลยจริงๆ

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._


50%




          เวลาผ่านไปจนใกล้จะถึงวันเปิดเทอมแล้ว สองวันสุดท้ายก่อนกลับไปเผชิญกับความจริงอีกครั้ง ความจริงที่อาจจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

ฮยอกแจที่ยอมรับกับตัวเองเลยว่า ใจอ่อนให้ไปแล้วกับ ผู้ชายคนที่รักมาตั้งแต่แรกและยังรักอยู่ เขาทำให้เห็นว่าการทนอยู่ทำงานยากลำบากจนสภาพตอนนี้เหมือนชาวไร่อย่างเต็มที่ และกับหญิงสาวคนนั้นที่ฮยอกแจไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อออกจากปากของซีวอน เขาเคยเห็นแค่ร่างสูงโทรกลับไปหาแม่อยู่บ้างแค่นั้น และก็พฤติกรรมที่หายเข้าห้องหนังสือของคุณแม่เยจินที่ยังสงสัยอยู่

“ฮยอกแจ พ่อไปแล้วนะ”

ยามสายๆระหว่างที่ฮยอกแจคิดอะไรอยู่เพลินๆตอนรถน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อก็เอ่ยขึ้น

“หือ? แล้ว....”            

“แล้วอะไร เจ้าม้าถึกอ่ะเหรอ พ่อให้หยุดแล้วน่ะ พรุ่งนี้มะรืนนี้ก็จะกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ ขี้เกียจจะใช้มันแล้ว” ว่าจบลีแทซอกก็เหวี่ยงกระสอบใบเดิมขึ้นหลังรถกะบะขับออกไปซะอย่างนั้น

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

“..... นายมาทำอะไร......”

ซึงโฮรู้สึกแปลกใจมากที่วันนี้เขาเห็นผู้ชายร่างสูง คนที่ฮยอกแจให้หัวใจไปแต่กลับเจ็บกลับมาไม่เหลือดี ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

“วันนี้ฮยอกแจไม่ได้มาที่นี่หรอกนะ”

“ผมไม่ได้มาหาฮยอกแจ...”

“ทำไม...จะให้ช่วยพูดกับฮยอกแจรึไง มาเอาวันนี้คงไม่มีหนทางแล้วอย่างงั้นสิ” ซึงโฮทิ้งเอกสารเช็คคุณภาพไวน์ในมือลงบนถังไม้โอ๊คเสียงดังปัง!

“...ผมอยากจะขอโทษคุณ...ผมรู้ว่าคุณรักฮยอกแจไม่ต่างจากผม...ทั้งๆที่คุณดูแลฮยอกได้ดีกว่า...แต่ผมกลับทำผิดอย่างไม่น่าให้อภัย...”

“.....” เจ้าของไร่องุ่นยืนนิ่งไม่ตอบอะไรเพียงแต่ฟังอีกฝ่ายพูดออกมา

 

“ผมทำผิดทั้งกับคุณและกับฮยอกแจ...”

 

“....ใช่..นายทำผิด...ถึงนายจะรู้สึกผิด แต่มันก็แก้เรื่องที่ผ่านมาไม่ได้...เรื่องที่นายทำ มันทำให้ฮยอกแจเจ็บปวดมากแค่ไหน...นายไม่รู้หรอก...ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเขา เขาบอกเพียงแค่เขาไม่เป็นไร...ด้วยน้ำเสียงที่....”

 

ซึงโฮพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง แต่มันกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกภายในนั้น

“ถ้าหากฮยอกแจยอมยกโทษให้นาย แต่นายทำตามที่สัญญาไม่ได้...”

“มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก!

“...ก็ขอให้เป็นอย่างนั้น...กลับไปซะ คนที่นายควรรู้สึกผิดไม่ใช่แค่ฉัน...”

 

“ผมไม่มีวันทำให้ฮยอกแจเจ็บอีก...มันไม่มีทางเกิดขึ้นอีกแน่นอน” ซีวอนบอกย้ำอีกครั้งด้วยความหมายมั่น แววตาที่มุ่งมั่นนั้นทำให้ซึงโฮอดหมั่นไส้ไม่ได้

 

ผั้วะ!!!

“หมัดนี้ฉันต่อยแทนฮยอกแจ...ไปซะ แล้วอย่าให้ฉันเปลี่ยนจากต่อยนายเป็นฆ่านาย ถ้าฮยอกแจต้องเจ็บเพราะนายอีก...”

           

ซีวอนเช็ดเลือดที่มุมปากออก ยกยิ้มเล็กน้อย เขารู้สึกว่าเขาควรจะโดนหมัดแบบนี้มาตั้งแต่แรกและความจริงสมควรจะโดนมากกว่าด้วยซ้ำ พี่ชายที่ดีของฮยอกแจที่บางทีเขาก็อดจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอรึเปล่า แต่แบบนี้เขาก็ยังมั่นใจได้ว่า ฮยอกจมีพี่ชายที่ดีคอยให้พึ่งพิงได้อยู่ตรงนี้คนหนึ่งแน่นอน...

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

ร่างเล็กชะเง้อหาว่าซีวอนนั้นอยู่ตรงไหนของบ้าน ไม่มีบิดาตนเองคอยอยู่เป็นกองหนุนเหมือนทุกทีชักจะปอดๆ กลัวจะทำใจแข็งไม่ได้

แต่แล้วเดิมหาทั้งบ้านก็ไม่เจอ  ฮยอกแจเลยตัดสินใจทำงานบ้านจนเสร็จก็หันไปเก็บกระเป๋าเตรียมกลับโซลเพราะพี่ซึงโฮบอกไว้ว่าให้เก็บกระเป๋าได้แล้วงดงานสองวัน จนเวลาผ่านไปเข้าสู่ช่วงเย็นๆ

 

ก๊อกๆ

“ฮะๆ” ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าหนังสือที่เขารื้อเจอ วางทิ้งไว้ในห้องตอนที่เก็บกระเป๋า เปิดอ่านดูนิดเดียว แต่กลายเป็นอ่านยาวจนเย็นป่านนี้แล้ว

ร่างเล็กลุกขึ้นไปเปิดประตูพลางคิดว่าวันนี้พ่อกลับเร็วจัง แต่ก็คิดผิดเมื่อเปิดออกมาเป็นร่างสูงที่หายไปทั้งวัน

!ซีวอน”

หมับ

“ไปคุยกันในห้องหนังสือนะครับ”

มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ ซีวอนที่วันนึงพูดกับเขาเพียงแค่สองประโยค บอกรักกับขอโทษ วันนี้แปลกไป

ร่างสูงเดินนำฮยอกแจมาโดยที่มือยังกำข้อมือเล็กไว้หลวมๆไม่ปล่อย

ฮยอกแจได้แต่คิดในใจว่าถึงเวลาที่ต้องคุยกันแล้วสินะ

 

ภายในห้องหนังสือที่ไม่ได้กว้างมาก แต่ผนังห้องทุกฝั่งล้วนเป็นชั้นวางหนังสือสูงจรดเพดาน พื้นไม้สีน้ำตาลกับดวงไฟสีนวลตา บนพื้นเป็นโต๊ะไม้สีเดียวกันกับเบาะรองนั่งดูนุ่ม ฮยอกแจที่ไม่ได้เข้าห้องนี้มานาน เพราะไม่อยากคิดถึงคุณตา และอีกอย่างคือซีวอนคลุกตัวอยู่แต่ในห้องนี้ แม้แต่ตอนนอน(ปกติให้นอนโซฟาทำไปทำมาย้ายมานอนในห้องนี้เฉยเลย)

 

ร่างสูงมาหยุดยืนตรงกลางห้อง ร่างหนาหันหน้ามาหาร่างเล็กตรงๆด้วยสายตามุ่งมั่น

!!!หน้าไปโดนอะไรมาน่ะ!

ใบหน้าคมที่ข้างหนึ่งบวมและดูช้ำอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ฮยอกแจเผลอถามเสียงดังและยกมือขึ้นแตะเบาๆอย่างที่กลัวอีกฝ่ายจะเจ็บได้

ซีวอนไม่เอ่ยตอบอะไร แต่กลับยกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ฮยอกแจเป็นห่วงเขาจนลืมไปว่าแก้มข้างซ้ายนั้นมันเจ็บอยู่

“โอ้ย”

! เป็นอะไรมั้ย ต้องทายาก่อน” ร่างเล็กร้อนรนจะหันไปหายามาทาแต่ว่ามือหนาก็คว้ารั้งมือเล็กเอาไว้

“ไม่ต้องหรอก”

“แต่...”

“แค่นี้เอง...ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก”

“แล้ว...ไปโดนอะไรมาล่ะ...” ฮยอกแจหลบสายตาที่มองมาถามสิ่งที่สงสัย

“...หมัดพี่ซึงโฮของฮยอกแจน่ะแหละ...บทลงโทษที่ผมควรโดน...” ซีวอนยิ้มออกมาตอนที่ฮยอกแจเบิกตากว้างเมื่อได้ยินว่าเป็นซึงโฮ ฮยอกแจอ้าปากค้างเหมือนจะถามอะไรต่อ ซีวอนเลยเล่าให้หายแคลงใจ

“ผมไปเคลียร์กับเขามาน่ะ เขาเลยต่อยมาหมัดนึง บอกว่า ช้า แล้วก็ขู่ไว้ว่า ถ้าดูแลฮยอกไม่ดี เขาจะไปรับกลับแบบไม่ให้คืนแล้ว หึหึ เหมือนลุงแทซอกเลย พูดกับผมที่ไร่ทุกวัน”

“.....” ฮยอกแจฟังแล้วก็เม้มปากแต่แก้มแดง เพราะสีหน้าของคนที่หน้าช้ำมีแต่รอยยิ้มเหมือนดีใจ

“ผมรู้นะว่า ฮยอกอยากรู้ว่าผมเข้ามาในห้องนี้ทำไมทุกวัน” ซีวอนยกยิ้มเพิ่มขึ้นอีกเมื่อเห็นว่า ฮยอกแจแก้มแดงขึ้นเหมือนคนโดนจับได้

“หึหึ นี่ครับ...”

สมุดเล่มไม่ใหญ่มาก หน้าปกสีขาวโล่ง มีร่องรอยยับจากการใช้งานตรงแนวสันปก เหมือนว่าเจ้าของจะเปิดใช้มันทุกวัน

 

“ฮยอกชอบอ่านหนังสือ เราได้ใกล้ชิดกัน ได้รักกันก็เพราะหนังสือ ผมทำให้ฮยอกเจ็บก็เพราะว่าเพียงต้องการหนังสือ...ตั้งแต่ผมมาที่นี่ผมไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับฮยอก ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากที่ฮยอกจะเชื่อในเพียงแค่คำพูด...ผมเลยพยายามพิสูจน์ตัวเอง...และเล่มนี้เป็นเรื่องที่ผมอยากจะพูดอยากจะบอกกับฮยอก อย่างน้อยผมก็รู้สึกว่า การเขียนอะไรลงไปก็เหมือนได้คุยกับคุณแล้ว”

 

ซีวอนยิ้มเขินมองสมุดที่ตัวเองเปิดมันอยู่ทุกวัน ที่ตอนนี้อยู่ในมือของคนที่เขาเขียนถึง

มือเล็กที่จับสมุดเล่มนั้นดูสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวค่อยๆเปิดหน้าสมุดออกพร้อมกับใจดวงที่น้อยสั่นไหว

 

วันที่ 1 / xx / xx

 วันแรกกับการเข้ามาในห้องนี้ ห้องที่ลุงแทซอกบอกว่าฮยอกแจชอบมาก ในห้องมีแต่หนังสือเต็มไปหมด จนผมไม่รู้ว่าจะเริ่มอ่านหนังสือจากเล่มไหนก่อนดี คุณชอบอ่านหนังสือแบบไหนนะฮยอกแจ...                      

วันที่ 5 / xx / xx

วันนี้ผมก้มหน้าทำงานอยากให้งานเสร็จเร็วๆเพราะจะได้กลับมาเจอหน้าคุณจนหน้ามืดเลยล่ะ แย่จริงๆ จนต้องไปนั่งพัก พี่คนงานเลยมาชวนคุย ทำไปทำมาเราเลยโดนลุงแทซอกตะโกนว่าว่าให้เก็บของไปนั่งก๊งเหล้ากัน เหมือนหนังสือเล่มนี้เลย คุณเคยอ่านแล้วแน่นอน ผมแอบเห็นรอยพับของหน้าหนังสือนะ “การทำงานแต่งานโดยไม่เล่นสนุกเลยจะทำให้ชีวิตของคุณจืดชืด (if life is a game, there is a rules / Cherie Carter Scott)” จริงใช่มั้ยครับฮยอกแจ...

 

วันที่ 9 / xx / xx

หนังสือแปลเรื่อง The 15 invaluable laws of Growth [John C. Maxwell] เล่มนี้คุณคงชอบมากจริงๆ หึหึ ผมเห็นรอยยับเต็มไปหมดเลย และประโยคที่ว่า “ทุกคนมีความฝันแต่มีเพียงส่วนน้อยที่ไล่ตามความฝันของตัวเอง” มันจริงมากๆเลยล่ะ เมื่อก่อนผมไม่มีความฝันเลยล่ะ...แต่ตอนนี้ ความฝันของผม ผมกำลังทำมันอยู่นะ...กำลังทำให้มันเป็นจริงอยู่....ฮยอกแจความฝันของคุณล่ะ...คุณฝันว่าอะไร...

 

วันที่ 18 / xx / xx

            ผมคงจะได้อ่านหนังสือหน้านี้ก่อนมาที่นี่ล่ะมั้ง “การโทษโชคชะตาไม่ทำให้ใครสามารถไปในที่ที่เขาต้องการจะไปได้” (The Magic of thinking / David J? Schwartz) ผมมาที่นี่โดยไม่ได้โทษโชคชะตาเลยซักนิด ผมมาที่นี่เพราะผมอยากพิสูจน์...อยากให้คุณยกโทษให้...อยากให้คุณกลับไปเคียงข้างผมเหมือนเดิม... ฮยอกแจคุณอยากกลับไปอยู่เคียงข้างผมมั้ย...

        

         วันที่ 29 / xx / xx

         “ความเจ็บปวดมีค่าก็ต่อเมื่อเราเรียนรู้จากมัน (The Magic of thinking / David J? Schwartz)” ประโยคนี้คงจะตรงกับหัวใจผมที่สุดแล้ว ผมเรียนรู้จากมันแล้วจริงๆ...ความเจ็บปวดมันมากมายจนไม่รู้ว่า...ฮยอกแจ...คุณทนมันได้ยังไง...ผมทำร้ายคุณขนาดนี้ได้ยังไง...ทั้งที่ผมรักคุณมากมายขนาดนั้น...ฮยอกแจ...คุณพอจะยกโทษให้ผม...และกลับมารักผมเหมือนเดิมมั้ย...

 

            “ฮึก...” มือคู่เล็กที่สั่นตั้งแต่เริ่มเปิดหน้ากระดาษแรกของสมุดยังคงสั่นเช่นเดิม แต่ที่เพิ่มขึ้นคือน้ำตาหยดใสที่หยดลงบนหน้ากระดาษของการเขียนบันทึกหน้าสุดท้าย

            ตลอดเวลาที่ซีวอนมาที่นี่ เขาแทบไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยทั้งๆที่อยู่ใกล้กันและเจอหน้ากันทุกวัน เพราะเขาเลือกที่จะไม่มองสบตา และเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้ๆเขา

            ซีวอนที่ทรมานมานาน ได้เจอหน้ากับคนมี่รักทุกวัน แต่กลับไม่ได้พูดคุย สีหน้าที่เจ็บปวดของคนรักแต่กลับปลอบโยนไม่ได้ เพียงเพราะตนเองเป็นต้นเหตุ อยากโอบกอดและปลอบโยน ความคิดถึงมันมากมายแค่ไหน ความทรมานมันก็ยิ่งเท่ากัน

           

            “ฮึก อึก...คนไม่ดี...ใจร้ายที่สุด ฮึก...”

           

ซีวอนยิ้มกว้างออกมาทันที เมื่อสิ่งที่เขาคิดว่าควรจะได้ยินจากฮยอกแจ คนที่เขาทำร้ายมามากมาย กลับไม่เคยว่าอะไรเขาเลยซักคำ ดีใจที่ฮยอกแจยอมบอกความรู้สึก แขนหนาค่อยๆโอบเอาร่างเล็กเข้าในอ้อมกอด ด้วยความปลอบโยนและคิดถึง

ปึก!

“หึหึ” เสียงดังปึกจากการที่มือเล็กทุบลงบนไหล่หนาของซีวอนทำให้เกิดเสียงหัวเราะที่มาจากความดีใจ

“ฮึก...มันเจ็บแค่ไหนรู้มั้ย...ฮึก คนใจร้าย...” ใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตา ช้อนตามองค้อนคนที่กอดตนเองอยู่แถมกำมือเล็กๆทุบลงไปอีก

 

“ขอโทษครับ...ขอโทษ....” คำขอโทษที่มีรอยยิ้มเป็นของแถม จนคนรับเห็นแล้วอยากจะให้พี่ซึงโฮช่วยมาเพิ่มรอยช้ำแทนรอยยิ้มซะ

 

“ฮึก....ฮือ...”

“ไม่ร้องนะครับ...ผมขอโทษ...ขอโทษจริงๆนะ...ยกโทษให้ผมนะ....” เมื่อเห็นว่าน้ำตาหยดใสยังไหลเปื้อนแก้มอยู่ซีวอนก็เอ่ยขอโทษยอย่างจริงจังอีกครั้งหนึ่ง

 

“.......ฮึก....ฮึกๆ” ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงสะอื้นของฮยอกแจจนซีวอนใจเต้นตึกตัก กลัวว่าถ้าเกิดฮยอกแจไม่ยกโ?ให้เขาขึ้นมาจริงๆจะทำยังไงต่อไป...

....แต่หัวใจที่เต้นด้วยความกลัวก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความดีใจแทน เมื่อแขนเรียวค่อยโอบกอดตอบเขา ใบหน้าหวานที่ซุกลงบน อกกว้าง เอ่ยบอกดังอู้อี้ว่า...

“ฮึก...อย่าทำแบบนี้อีกนะ...”

! ผมสัญญา...ผมสาบาน...ขอบคุณครับ ขอบคุณ...” ซีวอนรู้สึกเหมือนความดีใจมันแผ่ซ่านไปทั่ว ความสุขที่เขามีคนๆนี้อยู่ในอ้อมกอด

 

ร่างหนาผละออกมาช้อนใบหน้าของฮยอกแจขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วค่อยๆซับน้ำตาออกอย่างอ่อนโยน ร่างสูงแนบหน้าผากลงตรงที่เดียวกันแล้วเอ่ยบอกคำที่เขาอยากบอกให้ฮยอกแจได้รู้ทุกวันๆ

“ผมรักคุณ”

แก้มแดงๆที่มีมือของเขาประคองยกยิ้มหวานให้แล้วเอ่ยบอกเสียงหวานให้ความสุขมันยิ่งแผ่กระจายไปทั่ว

“ฮยอกก็รักคุณ”

คำพูดแสนน่ารักและรอยยิ้มหวานๆนั้นได้รับรางวัลด้วยริมฝีปากหนาที่ค่อยแนบลงช้าๆอย่างที่ต้องการซึมซับความรู้สึก ความรัก ความคิดถึง

เพียงแค่นี้จริงๆ กับความรัก ต้องการมีต่อกัน ความรักของเรา

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

   

ยังอัพอยู่จนจบค่า ขอโทษที่หายไปนะคะ 

ยังไงรออ่านกันนะคะ หลังจากจบเรื่องนี้ ซึงตอนหน้า ตอนสุดท้ายแล้วจริงๆ

ขอบคุณทุกคนที่ยังเข้ามาอ่านและรอให้เรื่องนี้จบและถามเรื่องรวมเล่มกันเข้ามานะคะ ขอบคุณมากๆ

ปล. รีดเดอร์นี้ที่น่ารักค่อยมาเน้าะ ><

ปลล. คอมเม้นบอกหน่อยว่าคิดถึงและยังรออยู่ ขอบคุณอีกครั้งค่า >< 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1935 HyukJewel (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 18:42
    ขอบคุณพี่ซึงโฮที่ต่อยพี่วอนแทนทุกคน
    #1,935
    0
  2. #1888 run ji (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 11:13
    เข้ามาดูตลอดว่าอัพยัง. ในที่สุดก็อัพ!!!! รอตอนจบจะได้ตายตาหลับสะที555
    #1,888
    0
  3. #1887 -((`คิมทงเฮ.รอ๑๓ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 12:33
    ถึงกับต้องไปย้อนอ่านใหม่ หายไปนานเหลือเกินนน TwwT ดีใจที่กลับมาต่อจนจบน้าา
    #1,887
    0
  4. #1886 pafe_love (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 09:21
    โหยยยยยฮยอกอ่าาาาา ยังไม่คุ้มกับความเจ็บเลยน้าาาา หมั่นไส้อีซีวอนนนขอต่อยมันให้หายแค้นได้มั้ยอ่ะคะ ถ้าอินังมิรินมาทำอะไรน้องอีกล่ะแกโดนกระทืบแน่ไอ้ซีวอนนน!!!!!! ขอบคุณที่กลับมาอัพต่อนะคะ ไม่โกรธค่าไม่โกรธแค่เห็นว่าอัพก็ดีใจสุดๆเลยค่าาาา
    #1,886
    0
  5. #1885 ohoaha (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 06:43
    ดีใจไร้เตอร์มาต่อแล้ว เย้ๆๆๆๆ
    #1,885
    0
  6. #1884 Kiratar (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 18:57
    คิดถึงมากกกกกก โอ๊ยยย ดีใจ ไรท์อัพแล้ว>< ติดตามอยุเสมอค่ะ
    #1,884
    0
  7. #1883 Pimmy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 02:04
    เย้ๆๆกลับมาอัพแล้ว

    ดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้ต่อ ตอนหน้าจะจบแล้วหรอ

    วอนอย่าทำงี่เง่าให้ฮยอกร้องไห้อีกนะ
    #1,883
    0
  8. #1882 MiNiEun (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 01:45
    เย้ในที่สุดก็ดีกันแล้ว พซว อย่าทำร้ายฮยอกแจของเราอีกนะ
    #1,882
    0
  9. #1881 aoyaanya (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 01:22
    ปรับความเข้าใจกัน คืนดีกันแล้ว ^^
    #1,881
    0
  10. #1880 sumopuppy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 01:10
    ขอบคุณไรเตอร์ที่มาต่อค่ะ เข้ามาดูทุกวันเลย ^^
    #1,880
    0
  11. #1879 CHANNii (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 01:07
    เขาคืนดีกันแล้ววววววววววว
    #1,879
    0
  12. #1878 mee (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 23:25
    ไรท์เตอร์มาอัพแล้ว^^

    เข้าใจกันได้แล้วนะ

    กลับไปก็คงมีแต่เรื่องดีๆกับคู่นี้แล้วละนะ ^^

    จะจบแล้วเหรอ เสียดาย
    #1,878
    0
  13. #1877 knmz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 22:56
    ถ้าฮยอกแจโอเค เราก็โอเค อย่างี่เง่าอีกนะชีวอน

    ลุ้นหนูเฮนรี่ก็พี่ซึงโฮสินะ 55
    #1,877
    0
  14. #1876 run ji (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 02:35
    เปิดเข้ามาดูตลอด..พออัพก็ดีใจมาก!!! จอรอสมน้ำหน้าอีมีริน!!!!เกลียดมัน
    #1,876
    0
  15. #1875 ae snoopy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 11:24


    ฮยอกเริ่มใจอ่อนแล้ว
    #1,875
    0
  16. #1874 walita_toei (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 08:52
    ฮยอกแจจะใจอ่อนไหมนะ แต่วอนทำขนาดนี้คงต้องใจอ่อนแล้ว
    #1,874
    0
  17. #1873 FernjiChueun (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 00:52
    เย้ ไรท์มาอัพแล้ว
    #1,873
    0
  18. #1872 aoyaanya (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 00:01
    ฮยอกเริ่มใจอ่อนแล้ว
    #1,872
    0
  19. #1871 CHANNii (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 22:01
    สู้นะเฮนรี่
    #1,871
    0
  20. #1870 lovenevermild (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 21:54
    เขารออยู่นะ  อยากให้วอนฮยอกเขากลับมารักกันหมือนเดิมอ่ะ  พี่วอนเข้าห้องหนังสือแอบเอาสมุดบันทึกเล่มจิงมาซ้อนใช่ไหม  

    จะจบแล้วหรอ เร็วจัง   รีบมาต่ออนนี้ให้ครบไวๆๆนะ
    #1,870
    0
  21. #1869 Patphan (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 21:28
    ขอบคุณที่อัพค่ะ ^^
    #1,869
    0