Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 32 : *Flip Love*: Chapter 28 สารภาพ (100%)***

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    1 ก.ย. 56


Chapter 28 : สารภาพ


             ช่วงสายในวันอากาศขมุกขมัวเล็กน้อย กลางฤดูหนาวเช่นนี้ นักศึกษามากมายอยู่ในชุดเสื้อโค้ตหนา แต่ที่เรียกสายตามากมายจากสาวน้อยหนุ่มน้อยได้มากคงไม่พ้น สามหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่กลางห้องเลกเชอร์ใหญ่ ลูกชายเจ้าของร้านขนมหวานอยู่ในชุดโค้ตสีอบอุ่นโทนสีน้ำตาล ด้านข้างเป็นหนุ่มอารมณ์ดีที่มีแก้มหนานุ่ม(?)กับโค้ตสีดำสนิทกำลังนั่งหัวเราะเสียงดังใส่ ร่างสูงที่คิ้วหนากำลังขมวดมุ่นในเสื้อตัวหนาสีน้ำเงินเข้ม

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

“.....................”

“ฮ่าๆๆ แกมานั่งเป็นม้าคอตกเพราะเรื่องแค่นี้อ่ะนะ”

เยซองที่กำลังสะใจเพื่อนตัวเองอย่างเต็มที่ เนื่องด้วยซีวอนที่เช้าวันนี้มาเรียนด้วยสีหน้าไม่ดีนัก ถามไปถามมาสาเหตุก็มาจากเมื่อวานที่พาฮยอกแจไปค้างที่คอนโดตัวเองโดยไม่มีการบอกกล่าวก่อน ตื่นเช้ามาสาวเจ้าก็บอกให้รีบพากลับบ้านตั้งแต่เช้า เพื่อเตรียมตัวมาเรียนในวันนี้ ครั้นเมื่อกลับถึงบ้านคุณแม่นักเขียนก็ยิ้มหวานแต่ถามเย็นออกมาว่า “พาฮยอกไปค้างไม่บอกแม่หน่อยเหรอจ้ะ” ฮยอกแจก็เหมือนจะช่วยไม่ได้(หรือไม่ช่วย) เดินขึ้นห้องหายไปเลย

 “ฉันขอนั่งรอฮยอกแจรับมามหาลัยด้วยกันเนี่ย แต่คุณแม่ดันบอกว่า....”

จะรอก็ได้นะจ้ะ แต่เดี๋ยวแม่จะออกไปข้างนอกพอดี แม่ว่าจะไปส่งฮยอกเองจ้ะ แม่อยากอยู่กับลูกแม่หน่อย เมื่อคืนก็เป็นห่วงไม่ได้กลับบ้านมานอนที่บ้านอย่างนี้น่ะ

“แถมยังมีบอกด้วยว่า มีคนที่ชื่อ พี่ซึงโฮ โทรมาหาฮยอก”

“ใครคือ พี่ซึงโฮ วะ” เยซองเอ่ยถามออกมาอย่างแปลกใจที่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ดูเหมือนคุณแม่จะวางใจแล้วก็ชอบเขาอยู่ เพราะกำชับให้ฮยอกแจโทรกลับไปหาพี่เขาให้ได้ ห้ามลืมเด็ดขาดด้วยว่ะ”

“แล้วฮยอกล่ะ ว่าไง” คยูฮยอนถามถึงอีกฝ่ายดูบ้างว่าร่างบางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

“เขาก็ไม่ว่าไงนะ แต่ก็โทรไปตอนขึ้นรถไปกับแม่เขาแล้ว ฉันเลยไม่ได้ยินที่เขาพูดกัน” ซีวอนยกมือหนาขึ้นเข้าแทรกกลุ่มผมตัวเองอย่างกังวลใจ

“แล้วแกก็เลยมาเรียนด้วยสภาพหงอยอย่างนี้เลยใช่มั้ยวะ....สมน้ำหน้าโว้ยยยยยย แกมันต้องโดนอย่างนี้แหละ ฮยอกแจเขาอาจจะเจอคนดีกว่าแกก็ได้ ถ้าแกยังไม่จัดการอะไรๆให้เรียบร้อย ฉันว่าเรื่องร้ายๆมันต้องเกิดขึ้นอีกแน่นอน”

“......ฉัน....อยากรอเวลาอีกซักหน่อย...” ซีวอนที่ยังเจือความกังวลบอกด้วยท่าทางที่เหมือนกำลังตรองอะไรบางอย่างในใจ เยซองเงียบไปเหมือนจะเข้าใจความหมายนั้น แต่เป็นคยูฮยอนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา

“รอไปรอมา ระวังความจริงจะไม่รอเอาซะก่อนล่ะ....”

....

เวลาการเรียนของคาบเช้าหมดลง วันนี้คณะบริหารมีเรียนแต่ช่วงเช้า ตรงข้ามกับคณะอักษรที่มีแต่ช่วงบ่าย สามหนุ่มเลยต่างแยกย้ายกันกลับ ซีวอนหายไปเมื่อได้รับโทรศัพท์ เหลือเยซองและคยูฮยอนที่ยืนคุยกันที่ข้างรถที่จอดไว้เรื่องงานชิ้นใหญ่ที่ต้องส่งก่อนสอบปลายภาค ประมาณอีกสองสามเดือน

“เออ ได้ เดี๋ยวฉันไปร่างหัวข้อทำแบบสอบถามมาคร่าวๆก่อนนะแล้วเดี๋ยวเอาให้ดูกันอีกที”

“อืมได้...แล้วนี่แกจะรอรับเรียวอุคเลยรึเปล่า”

“เปล่าหรอก วันนี้ฉันต้องกลับบ้านน่ะ” อาจจะฟังดูธรรมดาหากเป็นคนทั่วไปพูด แต่ว่านี่เป็นเยซองพูดออกมา คยูฮยอนเลยต้องถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

“? กลับบ้าน บ้านใหญ่แกน่ะเหรอ”

“เออเด่ะ” เยซองตอบอย่างเซ็งมือหยาบหันไปทุบลงบนหลังคารถตัวเองอย่างเซ็งๆหนึ่งที

“ทำไมว่ะ เขากลับกันมารึไง”

“ใช่....เขากลับกันมาน่ะ......ช่างฉันเถอะ นี่แกกลับร้านก่อนอ่ะดิ”

“อืม ใช่ วันนี้ที่ร้านมีออเดอร์พิเศษน่ะ เยอะเลย คงต้องกลับไปดูแล้วล่ะ” คยูฮยอนยกข้อมือขึ้นดูเวลาพลางบอก เยซองพยักหน้ารับรู้แล้วทั้งสองแยกย้ายกันกลับไป

 

คยูฮยอนมาถึงร้านก็รีบจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงมือช่วยเชฟหน้าคมมือหนึ่งของร้านอีกแรงก่อนที่ช่วงบ่ายต้แงแว้บไปรัยกระต่ายเนื้อนุ่มกลับมาที่ร้านด้วยกัน

“เชฟครับ แป้งกะบะนี้ใส่ผงฟูแล้วใช่มั้ยครับ” คยูฮยอนผับแขนเสื้อให้สูงขึ้นเผื่อเตรียมนวดแป้งที่กำลังผสมอยู่ ร้านของเขาถึงจะเป็นร้านใหญ่ แต่กลับเน้นการใช้มือ มากกว่าการใช้เครื่องจักร และคงเป็นเคล็ดลับที่ทำให้ร้านของเขาประสบความสำเร็จ

“เชฟ...เชฟคิบอมครับ” เสียงทุ้มของคยูฮยอนเรียกซ้ำ เมื่อร่างสูงอีกคนในชุดเชฟใหญ่ยังคงมองเหม่อไม่ตอบกลับมา

เชฟ

เฮือก!!

“อ่ะอ้าว ว่าไงคุณคยู” คิบอมหลุดออกจากภวังค์กลับมาเป็นคนขี้เล่นเช่นเดิม คยูฮยอนแปลกใจแต่ก็คิดว่า ทำงานเสร็จแล้วคงต้องคุยกับเชฟเสียหน่อย งานจึงได้เริ่มเดินอีกครั้ง

การทำขนมล็อตใหญ่ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนัก เมื่อร้าน Vanilla story มีงานเข้ามาแบบนี้เป็นระยะๆอยู่แล้ว หากแต่วันนี้อาจจะเสร็จช้าไปซักนิดเมื่อ เชฟใหญ่ผู้นำออกอาการแปลกๆที่เป็นมาได้ซักพักแทบทุกห้านาที

“เสร็จซะที.... ขอบคุณทุกคนมากครับ ขอบคุณครับ” คุณชายเจ้าของร้านที่ก้มหัวขอบคุณพนักงานทุกคนทุกครั้งที่เขาเข้ามาช่วยด้านในครัว จนพนักงานรักและเคารพ ทำงานดี รับผิดชอบ ทุ่มเทให้กันแทบทุกคน พนักงานในร้านค่อยๆทยอยออกจากร้านไปจนเหลือคิบอมที่เช็คของและเตรียมแป้งสำหรับวันพรุ่งนี้เสร็จพอดี

“ผมกลับก่อนนะครับคุณคยู” คิบอมถอดผ้ากันเปื้อนที่ผูกอยู่ที่เอวออกพลางบอกคยูฮยอน

“เชพครับ....มีเรื่องไม่สบายใจรึเปล่าครับ” ถึงจะเป็นฐานะลูกจ้างและนายจ้างหรือกระทั่งอาจารย์และลูกศิษย์ แต่ว่าคิบอมและคยูฮยอนก็รู้จักกันมาหลายปีแล้วเจอกันแทบทุกวัน ถ้าหากอายุเท่ากันคิบอมคงชวนก๊งเหล้าแล้วแน่นอน การที่คิบอมมีอาการอย่างนี้เขารู้ทันทีว่ามีเรื่องกังวลใจ

คิบอมมองหน้าคมของลูกศิษย์ตัวเองนิ่งแล้วยิ้มออกมาเรียบๆ

“........คุณคยู...เคยไม่เข้าใจใครซักคนมั้ย...เราสนิทกันมาก เจอกันทุกวัน...แต่อยู่มาวันนึงกลับบอกว่าไม่อยากเจอ ไม่อยากพบ แล้วก็เริ่มไปสนิทกับคนอื่น...”

“...คนๆนั้น........ใช่คุณดงเฮรึเปล่าครับ” สายตาคมของลูกชายเจ้าของร้านมองปราดเดียวก็รู้ทันที

!!! ทำไมถึงรู้ล่ะครับเนี่ย หรือหน้าผมมันเขียนไว้ว่าคิดถึงดงเฮ??” เหมือนเชฟใหญ่จะสติหลุดอีกครั้งลูบหน้าลูบตาตัวเองประหนึ่งมีปากกาเมจิกจรดตัวอักษรเอาไว้

“เปล่าหรอกครับ” คยูฮยอนเอ่ยบอกนิ่งๆจ้องมองคนที่เหมือนจะไม่คิดอะไรแต่ภายในกลับวิ่งวุ่น สับสน

“...เรื่องที่เชฟถามว่า ผมเคยไม่เข้าใจใครซักคนมั้ย...ผมเคย...แต่ว่า...ตอนนั้นผมใช้หัวใจถามหัวใจซะเอง...แล้วคำตอบมันก็จะบอกออกมาง่ายๆ....แค่เชฟเข้าใจตัวเอง...เชฟก็จะได้คำตอบจากคนๆนั้นได้ไม่ยากเลย”

“......”

“แล้วเชฟเข้าใจตัวเองรึยังครับ...”

..

..

แสงไฟน้อยๆในบรรยากาศที่เชฟหนุ่มกลายร่างเป็นนักท่องราตรีคุ้นเคยท่ากลางเสียงเพลงคลอเบาๆ คิบอมที่วันนี้อยากคิดอะไรเงียบๆ เลยเลือกที่จะมาผับชั้นสูงอย่างนี้แทนที่จะเป็นผับทั่วไปอย่างปกติ

แต่ครั้นแล้วใบหน้าคมคายและร่างสูงสง่าบนโซฟาสีเข้มในเสื้อเชิ้ตสีขาวขอบดำก็ยังคงดึงดูดสาวน้อยหนุ่มน้อยได้ทุกที่ วันนี้เขาไม่ได้มาหาใครควงกลับไป หรือจะว่าตั้งแต่ดงเฮเก็บของกลับบ้านไปวันนั้นก็ไม่คิดอยากจะหาใครเลย เมื่อใจมันคิดถึงแต่เรื่องของคนๆนั้นคนเดียว

มือหนายกแก้วแล้วใสที่บรรจุเครื่องดื่มดีกรีแรงสีอำพันขึ้นมากระดกรวดเดียว เมื่อความคิดที่ตีกันไปมาในสมองยังคงไม่มีคำตอบให้หัวใจ

คนที่กำลังนั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียวกลับถูกหยุดลงเมื่อร่างบางคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา

“คุณคิบอมไม่ได้เจอตั้งนาน...วันนี้มาคนเดียวเหรอฮะ” คีย์หนุ่มร่างน้อยที่ใจกล้า(เพราะเคยได้ควงมาก่อน) ในหมู่สายตานับสิบที่อยากเข้าใกล้ร่างสูงเช่นเดียวกันแต่ดูท่าทางหงุดหงิดเช่นนี้ไม่น่าเข้าใกล้ยิ่งนัก

“แล้วเห็นคนอื่นรึไง” คิบอมที่หงุดหงิดยิ่งรำคาญมือไม้ที่อยู่ไม่สุขของร่างเล็กก็ตะเพิดเสียงดังใส่กลบเสียงเพลงแจ็สในร้าน ร่างเล็กที่เขาเคยนอนด้วยแค่ครั้งเดียวแต่ดูอีกฝ่ายจะติดใจพยายามเข้าหาไม่เลิก

“ก็ผมกลัวคุณคิบอมจะนัดใครนี่ฮะ ถ้าไม่มีใครคีย์นั่งด้วยนะฮะ มาเดี๋ยวผมชงให้นะ” ร่างหนายังคงหงุดหงิดอยู่ไม่หายเมื่ออยากคิดอะไรคนเดียวเงียบๆ แต่ยอมให้คีย์นั่งต่ออยู่ด้วยเพราะรำคาญขี้เกียจพูดมาก เพราะคิดแล้วว่าคงไล่ไม่ไป ปล่อยให้ชงเหล้าส่งให้เขาดื่มก็ดี

ผ่านไปซักพักร่างสูงที่มีคนคอยเติมแอลกอฮอล์ในแก้วใสตลอด เริ่มออกอาการมึนๆก็พลันเหลือบสายตาไปเห็น ร่างบางที่ตนเฝ้าคิดถึงมาตลอดช่วงเดือนนี้เดินเข้ามาภายในร้าน ก็ดีดตัวลุกขึ้นออกจากการนัวเนียของร่างบางข้างๆทันที กำลังลุกขึ้นไปหา ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะดันมีร่างสูงอีกคนเข้ามายืนเคียงกับร่างบาง

อย่างที่ไม่รู้สาเหตุ ความหงุดหงิดยิ่งแล่นปรี่เข้าซัดใส่คิบอม ทำไมช่างน่าหงุดหงิดอย่างนี้ ปล่อยให้เราโทรหา คิดมากจนจะบ้าตายแต่กลับมาอยู่กับผู้ชายคนอื่นอย่างสบายใจ มันน่านักจริงๆเลย ลีดงเฮ

ส่วนร่างบางที่กำลังจะโดนพายุอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่รู้ตัวกำลังพาลูกค้ามาเลี้ยงสังสรรค์ พร้อมกับพรีเซนเตอร์ของงาน เดนนิส โอเนล นายแบบหนุ่มคนเดิม เพราะงานวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ทุ่มเทเต็มที่ แต่ติดก็ตรงที่คุณเดนนิสยังพยายามทำตัวติดเขาเหมือนเดิมตั้งแต่เริ่มงาน จนตอนนี้ก็ให้เขาพามาที่ร้านก่อน คนอื่นๆจะตามมา

ช่วงวันที่ผ่านมาดงเฮพยายามทำงานหนักจะได้ไม่คิดมากเรื่องคิบอม แต่ก็ทำไม่ได้เต็มที่เพราะตั้งแต่วันที่คิบอมไปดักเจอเขาที่หน้าบ้าน ก็ยิ่งไม่มีสมาธิ จะเขียนงานพรีเซ็นต์งานอะไรก็ดูออกมาไม่ได้เต็มร้อยอย่างปกติ

ดงเฮกวาดสายตามองหาที่นั่งดีๆในร้านก็สบเข้ากับสายตาร้อนแรงที่ส่งเข้ามา ตาหวานเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ไม่คาดคิดว่าจะมาเจอ เพื่อนสนิท ของเขาที่นี่

“เดี๋ยวเราไปนั่งตรงนั้นกันดีกว่านะครับดงเฮ” ร่างสูงของนักแสดงลูกครึ่งคว้าเอามือข้างซ้ายของดงเฮแล้วพาเดินนำไปทางที่ตนเองชี้ แม้ว่าจะเท้าเล็กจะกำลังก้าวเดินไปนั่งที่โต๊ะ แต่นัยน์ตาหวานก็มองไปยังโต๊ะของคิบอมเป็นระยะ แม้ว่าอาจจะเป็นภาพที่เขาเห็นบ่อยๆ แต่ก็เจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นร่างสูงอยู่กับใครอีกคน จึงต้องทำเป็นไม่ใส่ใจไป

 เมื่อได้โต๊ะนั่งเรียบร้อย เพื่อนร่วมงานคนอื่นก็เริ่มทยอยตามมา ดงเฮที่ไม่ได้ระวังตัวถูกเดนนิสเข้านั่งเบียดชิด โอบไหล่บ้าง เอวบ้างจนเริ่มรู้สึกไม่ดีต้องคอยปัดออกเป็นระยะ

คิบอมที่มองอยู่ตลอดแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ แต่ก็นึกโมโหคว้าเอาร่างเล็กข้างๆมานัวเนียประหนึ่งประชัดประชันให้เห็น

ดงเฮเห็นพฤติกรรมที่ตัวเองต้องมองมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งมาแล้วอย่างเบื่อหน่ายและเหน็ดเหนื่อย ผู้ชายที่ไม่เคยเห็นความจริงในใจเขา และยังทำลายทุกครั้งที่ทำได้ ใบหน้าหวานสะบัดหนีภาพตรงหน้าพลางยกเครื่องดื่มในแก้วใสใบเล็กขึ้นดื่ม แสร้งทำเป็นคุยกับเพื่อนในบริษัท แต่นัยน์ตาหวานก็ยังคอยมองไปทางร่างสูงที่มีร่างเล็กนั่งแทบจะเกยบนตักหนาอยู่เป็นระยะ

“ดงเฮ ดื่มหน่อยนะครับ” เดนนิสที่ยังคอยพะเน้าพะนอไม่เลิกเอ่ยบอกใกล้ใบหูเล็ก พลางรินเครื่องดื่มสีสวยลงแก้วใบเล็กของดงเฮ มือหนาที่ว่างอีกข้างก็ไม่ปล่อยให้เอวเล็กคอดให้รอดมือคว้ามาโอบไว้

เชฟหนุ่มที่มองจากมุมของตนเห็นเช่นนั้นก็นึกว่า ปรางแก้มนุ่มโดนกดหอมไปแล้ว ใจดวงโตก็ฟึดฟัดหงุดหงิด ตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่มองมาอย่างไม่เข้าใจในสายตาที่โกรธขึ้งนั้น แต่กลับนัวเนียกับร่างเล็กอีกคนให้ได้เห็น

“ผมขอไปห้องน้ำหน่อยนะครับ”

ร่างบางลุกออกจากโต๊ะไปด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ คิบอมที่เห็นว่าดงเฮไม่มองแล้วก็ผละออกจากคีย์แล้วคว้าแก้วเหล้าขึ้นดื่ม แต่สายตาคมที่ยังมองอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมก็พลันเห็น

ซองเล็กๆที่บรรจุผงสีขาวเอาไว้ถูกเทลงไปในแก้วของร่างบางโดยฝีมือของนายแบบหนุ่ม เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต้องหาคำตอบให้ยุ่งยากว่าสิ่งที่ใส่เข้าไปคืออะไร คิบอมลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปทันทีแต่ที่หมายคือห้องน้ำที่ร่างบางหายเข้าไป ห้องน้ำชายที่มีคนอยู่สองสามคนกับร่างบางที่กำลังยืนล้างมืออยู่หน้ากระจก

ลีดงเฮ กลับกับฉันเดี๋ยวนี้”

เสียงทุ้มเรียกชื่อจนดงเฮสะดุ้งสุดตัวพร้อมกับคำสั่งที่ดั่งลั่นราวฟ้าผ่า

!!! อะไรของนาย ฉันไม่กลับ นายจะกลับก็กลับไปกับเด็กนายซิ คนนี้เคยควงกันอยู่แล้วนี่ น่าจะถูกใจ...” ดงเฮไม่สนใจกับคำประกาสิตนั้น มองสบตาคมผ่านกระจกเงาและเอ่ยปฏิเสธเจือการประชดประชัน ร่างบางจะหมุนกายออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนมือหนาคว้ามือบางมากำไว้ตรงข้อมือบางแน่น

“ทำไมรึอยากไปกับเหยื่อที่หาได้ตั้งแต่ยังไม่เข้ามาในร้านห่ะ”

!!! คิบอม”

ความคิดที่กำลังจะเข้าใจความรู้สึกของตัวเองถูกพัดปลิวไปกับโทสะที่แทรกเข้ามาแทนที่ ตอนนี้คิบอมที่หงุดหงิดสะสม จนไม่ใช้หัวใจในการคิดสิ่งใดแล้ว อีกทั้งยังฤทธิ์เดชของสิ่งมึนเมาที่กรอกลงสู่คอนั่นอีก

ดงเฮตกใจที่คิบอมพูดจาทำร้ายกันอย่างนี้ เพราะที่ผ่านมาแม้จะทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหนร่างหนาก็ยังให้เกียรติเขาเสมอไม่เคยว่าดูถูกขนาดนี้กันมาก่อนเลย แต่กลิ่นเหล้าคลุ้งนั่นก็ทำให้ดงเฮพอเข้าใจได้บ้าง ดงเฮสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามไม่ทะเลาะกับคนใจร้าย

“นายจะคิดยังไงก็ตามใจ ฉันขอตัว” ร่างบางสะบัดบิดข้อมือออกแล้ว แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยบอกบางอย่างออกมา

“เออไปเลย กลับไปที่โต๊ะไปกินแก้วนั้นให้หมด จะได้เป็นมียมันสมใจนายไงล่ะ”

“.......นายหมายความว่าไง ฉันไม่เข้าใจ” นัยน์ตาหวานหันกลับมาถามด้วยความสงสัย

“ก็ไอ้นายแบบนั่นมันใส่ยาลงไปในแก้วนายไง อยากเป็นเมียมันก็กินให้หมดล่ะ...หรือว่า...ไม่ต้องกินก็เป็นเมียมันอยู่แล้วล่ะห่ะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยบอกความจริงด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น

“............”

“......นายไม่ต้องห่วงหรอก...ฉันจะเป็นเมียใครนายจะสนใจทำไม..ในเมื่อนายจะมีเมียเป็นใคร กี่คน ฉันยังไม่สนใจเลย”

ดงเฮที่ตกใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่า นายแบบหนุ่มคิดจะทำเรื่องแบบนี้ มือเล็กสั่นน้อยๆอย่างที่แอบกลัวขึ้นมา แต่นาทีนี้ไม่มีใครให้จิตใจพึ่งพาเขาได้ แม้ว่าจะแอบหวังให้เพื่อนสนิทตัวเองช่วยอยู่ก็ตาม เขาไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์อย่างนี้ได้ยังไง หากร่างสูงไม่บอกเขาคงต้องพลาดท่าเสียทีแน่นอน

คิบอมโมโหหนักแต่ก็ยอมเดินกลับโต๊ะตัวเอง คีย์ที่ยังไม่ไปไหนยกแก้วเครื่องดื่มยื่นให้ทันที ตาคมมองไปทางโต๊ะของดงเฮไม่คลาดสายตาด้วยแววตาดุดัน จนคนถูกมองรู้สึกตัวได้แม้จะอยู่ในระยะที่ไม่ใกล้นัก

ร่างบางเดินกลับมาที่โต๊ะโดยมีคิบอมที่อารมณ์เสียยิ่งขึ้นเดินแยกกลับไปห่างๆ แล้วก็เป็นอย่างที่ร่างสูงบอกไว้จริงๆ หากสังเกตดูดีดีในที่มีแสงน้อยอย่างนี้ก็ยังพอเห็นรอยผงสีขาวอยู่ที่ก้นแก้วหรือบนผิวโต๊ะได้อยู่บ้าง

 ดงเฮนั่งนิ่งไม่กล้าหยิบหรือจับสิ่งใด จนเดนนิสที่รอจังหวะให้ร่างบางหยิบแก้วบรรจุเครื่องดื่มสีใสขึ้นจรดปากต้องเอ่ยถาม

“ดื่มหน่อยสิครับ ดงเฮ ผมสั่งมาให้ดงเฮพิเศษเลยนะครับ” มือหนายกขึ้นโอบไหล่บาง ทั้งยังเบียดกายแกร่งเข้าหา จมูกโด่งก้มลงใกล้ด้วยสภาพที่เริ่มมึนๆจากแอลกอฮอล์ยิ่งทำให้เดนนิสแสดงอาการอยากจะครอบครองร่างบางชัดเจนขึ้น

“.....เอ่อ คือ...ผม....” เสียงหวานไม่รู้จะเอ่ยปฏิเสธอย่างไรเมื่อเหตุผลที่เหมาะสมไม่มีเลย มือบางที่ยกขึ้นปฏิเสธถูกจับไปกำไว้ นายแบบหนุ่มเริ่มรุกเร้าเมื่อเห็นทีท่าว่าร่างบางจะไม่ยอม ริมฝีปากร้อนกดจูบบนข้อนิ้วขาว และดึงเอาเอวบางเข้าไปชิด จนสายตาคมกริบที่มองมาจากอีกโต๊ะร้อนระอุ โดยที่เจ้าของนัยน์ตาหวานไม่ได้รับรู้ แต่กลับหันไปหาคนของหัวใจที่พึ่งหนึ่งเดียวเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ภาพที่เห็นก็เป็น....

.....ใบหน้าคมที่บดจูบสลับกับซุกไซร้ซอกคอขาวของหนุ่มร่างเล็กข้างๆ จนถ้าหากว่ามือหนาปลดเสื้อผ้าชิ้นน้อยของร่างบางออกคงไม่แปลกเลย

คิบอมที่เห็นเดนนิสลวนลามดงเฮแล้วก็ยิ่งโมโห เพราะเหมือนว่านายแบบหนุ่มนั่นจะเห็นสายตาที่แทบฆ่าคนได้ของเขา เพราะขณะที่ยกแขนขึ้นมาโอบไหล่บาง ก็หันมายกคิ้วหนาเย้ยเยาะไม่ให้ดงเฮเห็นอีกต่างหาก

มือหนาของคิบอมที่คว้าเอาคีย์มากดจูบต่อหน้าสายตาของคนหลายคนที่บังเอิญมองมาและหนึ่งในนั้นก็คือ ลีดงเฮที่ยังไม่ละสายตาไปไหน แม้ว่าริมฝีปากหนาจะบดจูบอยู่กับร่างเล็ก แต่ตาคมกลับสบอยู่กับดงเฮ ที่จ้องตอบแต่ก็เป็นฝ่ายถอนสายตาออกไปเสียเอง

ร่างบางที่เห็นภาพนัวเนียจนเกินเลยต่อหน้า ทั้งที่ตนกำลังต้องการการช่วยเหลืออยู่ ก็ยิ่งเสียใจ คิบอมไม่เคยเห็นความสำคัญของเขาเมื่อก่อนเป็นยังไงเดี๋ยวนี้ก็คงเป็นอย่างนั้น....หรืออาจจะน้อยลง

อาจจะเป็นแค่ความโกรธเคืองหรือความน้อยใจสั่งให้ประชดผู้ชายคนนั้น

“อึก...” มือบางคว้าเอาแก้วบรรจุของเหลวสีใสเจือผงยาปลุกอย่างแรง กรอกเข้าปากไม่เหลือซักหยดท่ามกลางสายตาคมของสองคน

เดนนิสที่ดีใจจนแสยะยิ้มที่แผนของตนสำเร็จ กับอีกคนที่แม้จะลูบคลำร่างบางข้างไม่หยุดแต่ก็มองอยู่ตลอดเวลา คิบอมผลักคีย์ออกห่างทันทีจนเสียงเล็กร้องหลงปนโมโห เมื่อร่างสูงลุกขึ้นจากโต๊ะของตนเดินตรงไปยังดงเฮที่มองมาด้วยสายตาผิดหวังแต่มีแววหมายมาดนั่น

“กลับบ้านกับฉัน เดี๋ยวนี้” ประโยคเนื้อหาเดิมๆที่ดงเฮได้ยินเป็นครั้งที่สองของวันดังขึ้น

“นายมายุ่งอะไรด้วยห่ะ ดงเฮเขาจะกลับกับฉันโว้ย” นายแบบหนุ่มรีบเอ่ยขัดทันที เมื่อเห็นวี่แววว่าปลากินเหยื่อที่เกี่ยวเบ็ดไว้จะถูกคาบไปโดยหมาบ้าที่เฝ้าอยู่ห่างๆ

เสียงทุ้มของสองหนุ่มหล่อที่ดังขึ้นเรียกสายตามากมายได้อีกครั้ง

ก็นี่มันเมียฉัน! ฉันจะพากลับไปใช้ยาที่แกใจดีให้กิน” มือกร้านของเชฟหนุ่มคว้าเอามือบางของดงเฮมากำไว้ ดึงเพียงนิดเดียวร่างบางที่เริ่มมีอาการก็เข้าชิดอกแกร่ง

แต่นายแบบหนุ่มที่เริ่มเมาก็โมโหขึ้นมา ยิ่งเห็นดงเฮในสภาพที่ตาหวานเริ่มปรือปรอยเล็กน้อยก็ยิ่งอยากจะได้ตรอบครอง มือหนาของเดนนิสออกแรงกระชากร่างเล็กออกมาอีกครั้ง แต่คิบอมก็รวบโอบไว้แน่น เกิดการยื้อยุดกันอยู่ครู่เดียว คิบอมก็ทนไม่ไหวซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าคมอย่างแรงจนคนที่ไม่มีสติครบถ้วนเซล้มลงไป

คิบอมหมุนกายจะพาดงเฮออกนอกร้าน แต่ก้าวได้เพียงนิดแรงจากด้านหลังก็กระชากร่างเขา เข้าไปพร้อมแรงที่กระแทกเข้ากับใบหน้าของเชฟหนุ่ม ความโกรธแล่นเข้าทำงานอีกครั้ง คอบอมผลักร่างบางออกเบาๆแล้วพุ่งเข้าแลกหมัดกับเดนนิสจนคนในผับมองกันไม่ทัน

ปั่กๆ

ร่างบางของดงเฮที่เซไปพิงอยู่กับเค้าเตอร์ พยายามรั้งสติตนเองรับรู้สถานการณ์ตรงหน้า คิบอมกับเข้าไปซัดหมัดลุ่นใส่เดนนิสอย่างแรงจนนับไม่ได้ ใบหน้าคมที่เอาไว้หาเงินเริ่มมีเลือดซึมตามมุมปากและคิ้วที่แตกจากแรงกระแทก

เชฟหนุ่มยืนหอบกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน ใบหน้าคมที่เริ่มช้ำ ยืนมองร่างสูงที่กองอยู่บนพื้น คนที่หวังในตัวของคนที่เขาหวงแหนเกินกว่าจะให้ใครแตะต้องได้

เลิกยุ่งกับเมียฉันซะ” เสียงทุ้มตวาดลั่นย้ำอีกครั้ง

เมื่อได้ระบายความโกรธแค้นลงคนที่หวังร้ายกับดงเฮ คิบอมก็กวาดสายตาดุดันไปรอบๆ ร้านแสงสลัวที่มีคนมางยืนดูอยู่ห่างๆเป็นกลุ่มๆหนึ่งในนั้นก็มีคีย์ยืนอยู่ด้วย แม้ว่าจะชอบคิบอมเพียงไหนแต่เขาก็ไม่กล้าเข้าไปในสถานการณ์อย่างนี้แน่นอน แล้วคิบอมก็เดินเข้าไปประคองดงเฮเข้าโอบแน่นประหนึ่งกร้าวว่าร่างบางที่กำลังระโหยโรยแรงใบหน้าแดงก่ำนี่คือคนของเขา

“คะคิบอม...” เสียงหวานเรียกร่างสูงอย่างแหบแห้งขณะที่ถูกพยุงออกมาที่รถ

เงียบไปเลย คิดอะไรไปยกซดทั้งแก้วห๊ะ” เสียงทุ้มตวาดลั่นห้องโดยสารขณะที่มือหนาช้อนร่างบางให้นั่งให้สบายขึ้น โดยไม่รู้ว่าดงเฮยังมีสติฟังเสียงของคิบอมมากเท่าไหร่

             “อะอือ...” มือเล็กเริ่มดึงคอเสื้อของตนเองออกอย่างรำคาญ เมื่อความร้อนในร่างกายเพิ่มสูงขึ้น ร่างบางที่บิดมาอย่างทรมานทำให้เชฟหนุ่มที่ใบหน้าเริ่มบวมต้องรีบขับรถกลับคอนโดตนเองอย่างรวดเร็ว



50%


เสียงล้อเสียดสีกับถนนบนลานจอดรถชั้นสิบสองบนคอนโดหรูดังลั่นในยามดึกสงัด คิบอมเปิดประตูข้างคนขับเพื่อประคองดงเฮที่ดูทรมานขึ้น ระหว่างทางก็คอยลูบคลำทั้งที่ตัวเองและร่างหนาของเขา

“ดงเฮ อะอืม...” เสียงทุ้มเรียกสติเพื่อนสนิทได้เพียงนิด ริมฝีปากนุ่มก็ยื่นมาประกบจูบหวานที่ร้อนแรงอย่างเรียกร้อง

คิบอมรู้ว่าถ้าหากไม่รีบไปถึงห้องในตอนนี้ ดงเฮก็คงไม่สนอะไรแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ทั้งที่คิดอย่างนั้น.....แต่แล้วริมฝีปากบางกลับเป็นฝ่ายผละออกไปเอง

“มะไม่...ไม่ได้...” ดงเฮที่เหมือนเรียกสติตัวเองกลับมาได้เล็กน้อย พยายามรั้งไม่ให้ตัวเองถลำลึกไปกว่านี้

“อะไรไม่ได้ ทรมานขนาดนี้แล้วน่ะห๊ะ” คิบอมที่พยุงดงเฮมาจนถึงห้องตนเองจนได้ แปลกใจกับอาการของร่างบางที่ดูทรมานขนาดนั้นแต่กลับปฏิเสธที่จะสานต่อ

“ไม่...อึก...ฉะฉันไม่....” ดวงหน้าหวานที่แดงก่ำผละออกมายืนพิงโซฟาขณะที่มือเล็กกำคอเสื้อตนเองแน่น คิ้วเรียวบางผูกเข้ากัน เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดพราย

            “นายจะทนอยู่ทำไมห๊ะ หรือไม่อยากมีอะไรกับฉัน จะกลับไปหาไอ้นายแบบนั่นรึไง

คิมคิบอมก็ยังเป็นคิมคิบอม หึงและหวง คิดไปเองจนโมโหเช่นเดิม ตาคมมองร่างบางที่ยืนตัวงอ เนื้อตัวแดงไปหมดด้วยสีหน้าที่คนมีสติไม่เต็มที่ก็รู้ว่ากำลังไม่พอใจ

“ฮึก...นาย...อึก..โกรธ..ฉัน...แล้ว...กะก็รุนแรง...กับฉันอีกใช่มั้ย...” ใบหน้าหวานที่บิดเบ้เริ่มมีหยาดน้ำตาคลอแก้วใส

 

อึก...

           เหมือนมีค้อนหนาอันโตทุบเข้าที่อกแกร่ง ดวงตาหวานที่คอยมองเขามาตลอดตอนนี้เจือความเสียใจและหวาดกลัว เหตุการณ์ครั้งก่อนที่ทำให้ดงเฮต้องเสียน้ำตาและความรู้สึกไปจนไม่คิดว่ามันจะกลายบาดแผลในใจจนตอนนี้...




* Flip Love * NC 129 KiHae

 

“.....”

คำบอกรักที่ชัดเจนทำให้ดงเฮเงยหน้าขึ้นมอง ปากบางที่แดงช้ำเผยอออกอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าคิบอมจะพูดออกมาชัดอย่างนี้

“...แปลกใจอะไร ฉันแค่เพิ่งเข้าใจตัวเอง และก็เข้าใจความรัก...”

“.....”

“...ขอบคุณนะที่ทำให้ฉันเข้าใจมัน และเจอสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตซะที”

“.....” น้ำตาหยาดใสไหลคลอดวงตาหวาน ริมฝีปากบางแย้มยิ้มหวานพลางส่ายหน้าน้อยๆ

“นายต่างหากล่ะ ขอบคุณนะ ขอบคุณที่เข้าใจตัวเองซะที”

“หึหึ อะไรกันทำไมเหมือนแอบกัดฉันอย่างนี้ล่ะ”

“ฮึก...ก็จริงนี่นา...ฉันเจ็บมาตั้งเท่าไหร่นายไม่รู้หรอก” ริมฝีปากบางว่าออกมาพร้อมยู่เข้าหากัน

จุ้บ

“ขอโทษนะ แต่ต่อจากนี้ ฉันสัญญา...ว่าจะไม่ทำให้นายต้องเสียใจอีก”

ดงเฮพยักหน้ารับเร็วๆพร้อมน้ำตาคลอแก้วใส ใบหน้าหวานยืดขึ้นไปกดจูบหวานให้คนรัก มือหนาก็เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ปลุกอารมณ์ร่างบางอีกรอบ จนมือเล็กต้องรีบคว้าไว้

“มะไม่เอาแล้วนะ ฉันหายแล้ว”

“แต่ฉันว่าฤทธิ์ยายังมีอยู่นะ มาเดี๋ยวรอบนี้ฉันช่วยเอง”

!! มะไม่เอานะ อ้ะ อื้อออ.........”

 

คาดว่า นักออแกนไนซ์เซอร์หน้าหวานคงต้องหยุดงานยาวซักสองสามวัน ดงเฮที่คิดว่า ใครกันแน่นเนี่ยที่โดนยา เกิดเป็นลีดงเฮเนี่ยเปลืองตัวจริงๆ...แต่เปลืองกับคิมคิบอมคนเดียวเท่านั้นนะ^^

 

TBC.

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._


คิเฮ เคลียร์แล้ว เย้~~~ จุดพลุ อิอิ แต่คู่นี้ก็ยังไม่ไปไหนนะ ต่อไปจะเป็น วอนฮยอก ยาววววเลยค่ะ

ใครที่เคยสงสัยว่า ฟิคเรื่องนี้ เมนวอนฮยอก จริงเหรอ จริงๆค่ะ เริ่มจากนี้แหละ ฮ่าๆๆๆ

ตอนหน้า!!! คิเฮ ตอนตื่นนอน อิอิ วอนฮยอก กับงานมอบหนังสือ และ ผู้หญิงที่ชื่อว่า มิริน 
(อาจจะมี พี่เย่เล็กน้อย)

 ขอบคุณรีดเดอร์ทั้งหลายที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ คอยตามอ่านตามเม้น

คนที่เพิ่งมาอ่านใหม่ก็ดีใจน้าาาาา



ขอบคุณจริงๆค่ะ ทั้งอ่าน คอมเม้น และโหวตให้ ^^ ร้ากกกกก ทุกคนเลย >///<
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1921 HyukJewel (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:23
    ง่อว คิเฮเสร็จไปอีกหนึ่งคู่
    #1,921
    0
  2. #1664 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 19:35

    สนุกมากเลยค่ะ อยากให้ฮยอกมีความสุขเร็วๆจัง
    #1,664
    0
  3. #1576 MayChuly (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 02:52
    เย้ๆๆๆ พี่บอมเรารู้ใจตัวเองซะกะทีนะ ^^
    #1,576
    0
  4. #1498 nc23 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:58
    แล้ววอนจะโดนทิ้งมั๊ยเนี่ย
    #1,498
    0
  5. #1388 Kimployploy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 03:32
    ด๊องเอ๊ยยยยยยยยยยย
    เดินไม่ได้แน่ ๆ 55555555555
    #1,388
    0
  6. #1313 Ae_Pu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 17:53
    กว่าจะลงเอยกันได้ เล่นเอาคนอ่านลุ้นจนตัวโก่งเลย
    บอมนี่หื่นเหลือเกินนะ ใครโดนยากันแน่ฟระนี่ 55555

    ต่อไปก็วอนฮยอก วอนรีบทำอะไรซักอย่างทีเต๊อะ
    #1,313
    0
  7. #1312 love_kihae (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 06:28
    เย้ คิเฮแฮปปี้ๆๆๆ ^^
    #1,312
    0
  8. #1311 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 22:40
    เย้ๆ เคลียร์กันสะที
    #1,311
    0
  9. #1310 kungking (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 00:28
    บอมรู้ใจตัวเองแล้วแต่กว่าจะรู้ด๊อง

    เจ็บมาหลายปีเลยรอวอนฮยอกอยู่

    คร้า
    #1,310
    0
  10. #1306 ae snoopy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 10:58


    เข้าใจกันแล้วนะคู่ คิเฮ

    ทีนี้ก็เหลือแต่คู่ วอน ฮยอกนี่แหละ
    #1,306
    0
  11. #1305 cartoon (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 10:46
    คิเฮเข้าใจกันแล้ว ต่อไปหมวยจะได้มีความสุขซักที



    เหลือแต่ฮยอกวอนเอาไงเนี่ย
    #1,305
    0
  12. #1304 Mind-myy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 09:02
    อั๊ยย่ะ  เข้าใจกันสักที  แอร๊ยยยย  เขินจุง
    #1,304
    0
  13. #1303 junniizie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 07:22
    เสร็จไปแล้วอีกคู่ รู้ใจตัวเองซักที
    #1,303
    0
  14. #1302 iamtsubame (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 02:57
    เฮ้อออออ เข้าใจกันซะที คิบอมเอ๊ยทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากอยู่ตั้งนาน ต้องรอให้คนอื่นมาสอยทงเฮไปก่อนถึงจะรู้ตัว
    เย้ เย้ วอนฮยอกจะมาแล้ว ยาววววววเลยด้วย ฮิ้วววววววว 
    ยัยมิรินจะโดนเก็บแล้วใช่ไหม? หึ หึ หึ
    #1,302
    0
  15. #1301 Redberrylips (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 00:43
    โฮ่ย ถ้าคุณเชฟจะหวานขนาดนี้นะคะ แฟน แหมมมมมม เรียกเต็มปากเต็มคำเลยนะ เขินเเทนเลยอ่ะ อ๊ายยย เขินมากกกกกกกกกกกก
    #1,301
    0
  16. #1300 geejajaa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 00:25
    ต่อไปนี้ฝากบอมดูแลด๊องด้วยนะ ถนอมด๊อวด้วย

    สมน้ำหน้าวอนอ่ะ
    #1,300
    0
  17. #1299 aoyaanya (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 22:33
    บอมได้บอกรักด๊องสักทีนะ  ^^
    บอมถนอมด๊องบ้างอะไรบ้างนะ 555555
    #1,299
    0
  18. #1298 mee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 22:04
    ตอนแรกก็ลุ้นว่าวอนจะสารภาพ

    แต่เป็นบอมสารภาพรักซะทีก็โอเค

    #1,298
    0
  19. #1296 danger poppular (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 16:01
    คิบอมปากแข็ง+ใจแข็ง
    #1,296
    0
  20. #1295 5555555 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 13:24




    คิบอมอ่าาาา บอกรักเฮซักทีสิ ย่าให้เฮน้อยใจนานน๊าาา
    #1,295
    0
  21. #1293 Redberrylips (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 23:47
    วอน ความจริงไม่รอเเล้วหล่อเอ๊ยย ฮยอกรู้ความจริงไปเเล้ว เเล้วที่หนักกว่าคือ ฮยอกคิดว่าวอนไม่รักด้วยซ้ำไป บางที บอกความจริงไปมันไม่ดีกว่าหรอ วอนบอกไม่ได้หรอก เพราะวอนไม่ชัดเจนไง เพราะวอนยังคิดจะทำตามเเผนอยู่ไงล่ะ ยังไม่กล้าปฎิเสธมิรินไป <--- เราอินมากอ่ะไรเตอร์ หงุดหงิด คือรักเค้าเเต่ก็หลอกใช้เค้าด้วย ถึงเเม้จะไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์เเก่ตัวเองก็เถอะ ฮยอกก็เจ็บใช่ป้ะล่ะ 
    #1,293
    0
  22. #1260 tamarine (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 00:18
    บางทีก็รู้สึกรำคาญวอน เมื่อไหร่จะกล้าบอกเนี่ย มัวแต่ผลัดวันไปเรื่อยๆ ไม่ได้รู้ตัวเล้ยว่าฮยอกรู้ความจริงแล้ว คุณแม่ก็ดูเชียร์คู่แข่งอย่างออกนอกหน้า เตรียมตัวเตรียมใจน้ำตาเช็ดหัวเข่าได้เลยนะจ๊ะ ชเวซีวอน คู่คิเฮ นี่ก็ประชดกันไปมาอยู่นั่นหละ ประชดกันจนได้เรื่อง เราก็ลุ้นมากก เมื่อไหร่จะได้คุยกันดีๆ น้อ
    #1,260
    0
  23. #1259 ae snoopy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 12:51


    สมน้ำหน้าอิวอนมัน
    #1,259
    0
  24. #1258 honeypan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 11:50
    -,-พรเอกแม่มโคตรลีลาเลยเน้- -
    #1,258
    0
  25. #1253 JH_Sarang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 20:38
    ถ้าสมน้ำหน้าวอน จะโดนตบไหมเนี่ย

    รอลุ้นคู่คิเฮ อ่านเรื่องนี้เหมือนจะเมนคิเฮมากกว่าวอนฮยอกเเล้วอ่ะ 555
    #1,253
    0