Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 25 : *Flip Love*: Chapter 23 หิมะแรก...น้ำตาแรก... (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    29 พ.ค. 55

 



 Chapter 23 หิมะแรก...น้ำตาแรก... 





             “ฮยอกแจจ้ะ...ฮึก..”

!!! แม่ฮะเป็นอะไรฮะ ร้องไห้ทำไม” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นทำเอาเพื่อน ทั้งสองคนที่เหลือหันมองด้วยท่าทางตื่นตกใจ

“คุณตา...ฮึก..เสียแล้ว....ฮึก...เมื่อเช้านี้จ้ะ”

“คะ..คุณ...ตา...” ฮยอกแจตาโตเบิกกว้าง ราวกับจะเปิดทางให้กับน้ำตาที่กำลังเริ่มก่อตัว มือไม้อ่อนแรงนำพาเอาหนังสือเรียนสองสามเล่มที่เตรียมเอาใส่กระเป๋าไปมหาวิทยาลัยร่วงลงสู่พื้นด้านล่างขาที่ราวกับยืนอยู่ไม่ไหว เท้าที่มีกองหนังสือทับอีกทีไม่รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆ

“ฮึก...ใช่จ้ะ..แม่ต้องไปเตรียมงานก่อนนะ...ฮึก..แล้วเดี๋ยวเราค่อยตามแม่มานะ” เยจินพยายามเข้มแข็งไม่ปล่อยโฮใส่ลูกชาย

“ฮือ..ด่ะ...ได้..ฮะ...ฮึก...” ฮยอกแจเริ่มร้องไห้หนักขึ้น ร่างบางนั่งลงปล่อยน้ำตาให้หล่นไปโดยมีเพื่อนสองคนที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้วคอยโอบกอดปลอบโยน

ฮยอกแจกดวางสายผู้เป็นแม่ไปทั้งที่ยังมีเสียงสะอื้นเบาๆ

 “ไม่เป็นไรนะฮยอก...คุณตาไม่ทรมานแล้วนะ...คนที่เรารักก็ต้องจากเราไปอยู่ดีไม่ว่าวันใด....ก็วันนึง” กระต่ายตัวอวบลูบผมสีน้ำตาลคาราเมลอย่างปลอบโยน ฮยอกแจพยักหน้ารับช้าๆ

“...ฮือ..แต่ฉันกับ...คุณตา..ฮะ..ฮึก...สัญญาไว้ว่า...จะไปบ้าน...ริมทุ่งดอก..ฮึก..คาโนล่า..ด้วยกันอยู่เลย” เพื่อนทั้งสองพอได้ฟังก็ยิ่งทุกข์ใจตาม แต่ก็ทำได้เพียงปลอบใจเท่านั้น

“อืม...ไม่เป็นไรหรอก..ตอนที่ฮยอกสัญญา..อึก..คุณตาก็ไม่สบายอยู่แล้วนี่...ไม่เป็นไรหรอกนะ” เรียวอุคกลืนเสียงสะอื้นลงคออย่างห้ามน้ำเสียงและน้ำตาที่จะปล่อยตามลงมา

“เพราะฉะนั้น...เราไม่ได้ผิดสัญญากับคุณตาสักหน่อยนะ...” ซองมินบอกเสริม

“..........” ฮยอกแจไม่เอ่ยรับแต่พยักหน้าขึ้นลงเพื่อบอกว่ารับรู้แล้วแต่ไม่มีเสียงส่งออกมาเพราะว่ากำลังร้องไห้อย่างหนักจนหายใจแทบไม่ทัน

“ฮึก...ฉันจะไปงานคุณตานะ...ฮึกๆ” ฮยอกแจปวดน้ำตาออกจากหน้าลวกๆ แล้วยืนขึ้นบอก

“แล้วฮยอกจะไปยังไงล่ะ”

“ซีวอน..ฮึก..บอกว่าจะพาไปเยี่ยมคุณตา..ฮึก..เมื่อวานน่ะ”

ฮยอกแจกดโทรศัพท์หาซีวอนโดยที่ดวงหน้าหวานยังเปื้อยนหยดน้ำใส แต่ก็ไม่มีการกดรับจากปลายสาย จึงตัดสินใจย้อนกลับมาที่มหาวิทยาลัย เมื่อซองมินบอกว่าคยูฮยอนจะอยู่คุยกับซีวอนและเยซองต่อ

ฮยอกแจเดินกลับมาคนเดียวพร้อมน้ำตาที่ยังคลออยู่ตลอด โดยไร้เพื่อนร่างเล็กและร่างอวบ เพราะอากาศที่เริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ ของที่ซื้อกันมาก็หนักเลยตกลงว่าจะแยกกันกลับ แม้จะไม่ยอมที่ปล่อยเพื่อนไปแต่สุดท้าย สองคนก็ต้องยอม

..

..

ทางเดินร้างผู้คนที่ทอดตัวสู่ตึกคณะบริหารในบรรยากาศบ่ายคล้อยเย็น แต่บรรยากาศขมุกขมัวไร้แสงอาทิตย์เช่นนี้ ช่างดูเหมาะกับน้ำตาหยดใสที่ยังไหลไม่ขาดจากใบหน้าใต้กรอบแว่นแก้วนั้นมากเหลือเกิน

 

......อยากไปหาคนคนนั้น คนที่ปลอบโยนให้คลายความทุกข์....ซีวอน

....อยากให้มือหนาลูบปลอบแล้วบอกว่า ไม่เป็นไรนะ

“ฮึก...ซีวอน....” เสียงหวานพึมพำเบาๆไออากาศที่เป็นหมอกขาวๆพ่นออกจากเรียวปากบางบ่งบอกให้เห็นถึงความหนาวเหน็บในอากาศแสนเลวร้ายเช่นนี้ เรียวขาเล็กก้าวเดินด้วยความเร็วเท่าที่ตนเองจะทำได้ ฝ่าอากาศหนาวเย็นที่ลอยตัวต่ำลงมาปะทะร่างบางใต้โค๊ทตัวหนา

..

..

..

“เฮ้ย ไอ้วอน ทำไมแกทำอย่างนี้ว่ะ อย่างนี้มันเหมือนกับหลอกเขาเลยน่ะห่ะ” ซีวอนที่เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ทั้งคยูฮยอนและเยซองฟังจบ ก็แทบจะได้คำด่ามากมายแทบไม่หวาดไม่ไหว

“ตอนแรกฉันก็ไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนี้นี่ แต่ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้วว่าฉันรักเขาจริงๆ ฉันถึงได้มาปรึกษาพวกแกไงล่ะ”

“...เรื่องคงยากแล้วล่ะ นอกจากว่าฮยอกแจเขาจะไม่รู้ความจริงไปตลอดชีวิต” เสียงทุ้มของคยูฮยอนเอ่ยเสริม

“เออ หลอกเขาไปเลยให้ได้ตลอดชีวิตนะมึง แผนจีบไก่น้อยสอยหนังสืออะไรของมึงเนี่ย” เยซองเริ่มจะโมโห เมื่อยิ่งคิดยิ่งเสียใจแทน ทั้งสามคนที่ไม่ได้รับรู้การมาถึงของคนในประเด็นที่กำลังเอ่ยถึงเลยซักนิด

กึก......

เท้าน้อยที่กำลังจะก้าวผ่านหน้าห้องหยุดกึกไว้...เมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นเคย....

 

....แผนจีบไก่น้อยสอยหนังสือ

..

..

“พูดอะไรของแกอย่างนั้นว่ะ.....เฮ้อออ....ถ้ามันง่ายฉันคงไม่มานั่งถอนหายใจให้แกประชดเล่นอย่างนี้หรอก” ร่างหนาปล่อยลมหายใจที่ดันออกมาด้วยความอึดอัดคับข้องใจ

“แกก็ทนไปซิ หลอกเขาได้มาขนาดนี้ ทั้งพวกเรา ทั้งเพื่อนเขา เดี๋ยวแกก็หลอกบอกรัก พาไปเดท ทำให้รักมากๆเหมือนว่าเค้าได้เจอรักแท้แล้วจริงๆ หลังจากนั้นแกก็ค่อยบอกให้ฮยอกแจเลือก มิริน เป็นผู้ถูกเลือกคนต่อไป พอหลอกใช้เขาสมใจแล้ว แกก็ค่อยทิ้งเค้าไปรักกับมิรินสุดที่รักของแกเหมือนเดิมไง แบบนี้สมใจแกพอรึยัง ห๊ะ!

เยซองพูดออกมาด้วยความโกรธว่าประชดเข้าไปเต็มๆ เขาโกรธมากจริงๆอยากจะต่อยซักหมัดแรงๆให้มันสลบไปเลย ต่างกับคยูฮยอนที่ได้แต่นั่งถอนหายใจส่ายหน้า เมื่อไม่มีวิธีหรือทางออกดีๆที่ไหนเลย

ซีวอนได้แต่นั่งมองเหม่อด้วยสายตาเศร้าสร้อยนึกละอายใจและรู้สักผิดมากมายเกินบรรยาย โดยไม่ได้เอ่ยแก้ คำที่เยซองเอ่ยประชดออกมานั่น หารู้ไม่ว่า

....คนฟัง...กำลังจะขาดใจ

..

..

...เจ็บ

...เจ็บพอไหม ลีฮยอกแจ กับความโง่เขลา

เสียงทุ้มที่ดังลอดออกมาจากห้องเรียนที่ปราศจากบุคคลอื่นใดดังเข้าโสตประสาท เป็นราวกับคำตอบของคำถามที่ตนเองเฝ้าถามใจมาตลอด ขาเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงแทบจะทรุดลงตรงนั้น

ฮยอกแจค่อยๆก้าวถอยออกมาจากจุดๆนั้นนำพาร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงของตนเองออกมา

ดั่งสวรรค์จะเข้าใจ ปุยหิมะเม็ดน้อยกลั่นตัวลอยลงปะทะแก้มนวลที่เปื้อนน้ำตา หยาดใสที่กลั่นตัวหยดลงทีละหยดหยาดดั่งหิมะเม็ดขาวระปุยฝ้ายที่โปรยปรายมาจากฟ้า

ทำไมอยู่ดีดี ซีวอนคนที่แทบจะไม่เคยได้สบตาด้วยจึงมาสนใจ

ทำไมอยู่ดีดี ซีวอนคนที่หลงรักมานานจึงมาขอคบเป็นแฟน

ทำไมอยู่ดีดี ซีวอนคนที่ทั้งชีวิตยกให้ผู้หญิงที่ชื่อ ชเวมิริน คนเดียวถึงได้ยอมมีใครเข้ามาในชีวิตได้อีก

 

ทำไมถึงไม่เคยคิดว่า....ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินคำว่า   ....รัก

 

....หึ น่าสมเพช ชะมัดเลย ไม่เจียมตัวเองเลยเรา คิดได้ยังไงว่าเค้ามารักมาชอบกันจริงๆ....ดีแค่ไหนแล้วที่เค้าทำดีด้วย อ่อนโยนด้วย...

รอยยิ้มเหยียดหยันตนเองวาดขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาค่อยๆไหลออกมา หลังจากที่บดบังม่านตา สร้างความเลือนลางให้กับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ภาพแห่งความจริงที่สร้างความเจ็บปวดอันไร้เสียงแต่มันกลับดังปลาบแปลบเสียดแทงอยู่ภายใน...ภายในก้อนเนื้อที่เรียกว่า.....หัวใจ

....หัวใจ ที่คนคนนั้นไม่เคยต้องการ เราเองที่เอาไปยัดเยียดให้เค้า ทั้งที่เค้าไม่เคยต้องการมันเลย เค้าต้องการเพียงสิ่งนั้น...หนังสือเล่มนั้น...เพื่อผู้หญิงคนนนั้น คนที่ยังคงสำคัญที่สุดสำหรับเค้าเสมอเพียงคนเดียว

....ชเวมิริน

..

..

“ฮยอกแจจะคบกับผมได้มั้ยครับ”

...

 “คืนนี้อากาศหนาว นอนห่มผ้าหนาๆนะครับ”

...

“ฮยอกแจครับ.......ถึงเราจะรู้จักกันมานานแล้ว แต่ว่าผมไม่เคยดูแลฮยอกแจเลย แต่ว่าครั้งนี้ผมอยากจะดูแลฮยอกแจ อยากจะมีฮยอกแจอยู่เคียงข้างผม....ผมอยากให้ชีวิตในวันข้างหน้าต่อไปมีฮยอกแจอยู่ ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณเถอะนะ”

...

“อืม ครับคงต้องซื้อไปง้อมิรินเขาหน่อยวันนี้ผมออกมากับฮยอกแจ เขาเลยบอกว่าต้องมีของฝากเขาไม่รู้ว่าเอาเป็นดอกไม้จะดีรึเปล่าน่ะครับ”

...

“เอ่อ อืม...ก็เราโตมาด้วยกันนี่นา ตั้งแต่เด็กๆแล้วไม่เคยห่างกันเลยล่ะ คุณพ่อบอกให้ดูแลมิรินเขาให้ดีๆ ผมเลยต้องตามใจเขาทุกอย่างเลยน่ะ อยากเล่นอะไร อยากได้อะไรผมก็ต้องพยายามทำเพื่อเขาให้ได้”

...

 “ครับ ไม่มีอะไรครับมิริน เรียบร้อยทุกอย่าง ไม่ต้องกังวลหรอก”

“คือ...ผมอยากถามเรื่องหนังสือในตำนานน่ะ”

“พี่ฮีชอลคุยอะไรกับฮยอกอีกรึเปล่า หรือว่าอาจารย์ทึกกี้มาบอกอะไรคุณมั้ย”

...

...

 “หึหึ...น่าอายจริงๆ บอกรักเค้าไปตั้งกี่ครั้งเนี่ย หึ...ฮึก... ฮึก..ฮึกๆ...ฮือ..” เสียงหัวเราะใสที่ดังขึ้นจากเจ้าของใบหน้าหวาน กับรอยยิ้มที่ยกขึ้นมาเพราะสมเพชตนเอง ใบหน้าที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดหยดสีใสที่ไหลออกมาพร้อมรสชาติของความเจ็บปวด ความหนาวจากภายนอกไม่ได้เทียบเทียมความเย็นยะเยือกที่เข้าเกาะกุมจิตใจให้แข็งจนแทบจะหยุดเต้นเช่นนี้

“เอาตัว...ฮึก...ไปให้เขา...ฮึก..คิดว่าได้ความ...ฮึก..รัก...จากเขา...ฮึก..รึไง...ฮึกๆ”

            ขาบางดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงที่ถูกดึงหมดหายไปโดยน้ำคำที่ได้ยินมา ค่อยๆอ่อนแรงลง ฮยอกแจนั่งลงอิงกายไปกับผนังหลังตึกเรียน ที่ไม่มีคนเดินผ่านไปมา

“เรามันฮึก...โง่ ฮยอกแจ....ฮึก..เรามัน...ฮึก...โง่...” ร่างบางเอ่ยน้ำคำตัดพ้อตัวเอง มือเล็กเรียวก็กำแน่นเหวี่ยงสร้างแรงปะทะเข้าที่อกบางตนเอง ปล่อยหยดน้ำให้ค่อยๆพรั่งพรูออกมาราวกับว่า มันกำลังชะล้างเอาความจริงออกมาปรากฏให้เด่นชัดขึ้น เรื่องราวที่เคยคิดเข้าข้างตนเอง คิดว่าเค้ารักเราจริงๆ การกระทำทุกอย่างที่เค้าทำด้วยความอ่อนโยนและความรัก ทั้งหมดทั้งสิ้นถูกล้างออกด้วยน้ำตา น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

“เขาจะมา..ฮึก..สนใจ...ฮือ.....อะไรคนอย่างเรา...ฮึก...เขาไม่ได้รักเรา...ฮึก...”

 

หัวใจดวงน้อยที่เคยพองโตเพราะความสุขเต็มล้นหัวใจ ณ ตอนนี้ถูกเข็มแท่งเล็กสะกิดเพียงปลายแหลม ก็แหลกเหลวลงคามือ...มือหนาที่เคยโอบกอดด้วยความรู้สึกที่ คิดว่า รัก...

....ที่คุณทำทุกอย่างลงไปเพียงเพื่อเธอคนนั้น ไม่ใช่เพื่อผม

คุณดีต่อผม คุณบอกรักผม เพื่อหนังสือเล่มนั้น เพื่อเธอคนนั้น....

 

กับดักหัวใจที่คุณสร้างไว้ วันนี้ฉันติดกับมันแล้ว...เจ็บปวดมากแค่ไหนก็ทำได้เพียงแค่รอเวลา...เวลาที่คุณจะเอาสิ่งที่ต้องการจากไป...แล้วพร้อมกับทิ้งบาดแผลไว้...แผลที่เกิดจาก....กับดักหัวใจ

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

50%

 



“คุณตาฮะ ทำไมดอกเหลืองๆเต็มทุ่งไปหมดเลยล่ะฮะ มันจะไม่เหี่ยวก่อนเราจะเก็บหมดเหรอฮะ” เสียงหวานของเด็กน้อยถามคุณตาตามประสาเด็กช่วงวัยอยากรู้อยากเห็น

“เราไม่ได้เอากลีบดอกมันหรอกนะ เราเอาเมล็ดที่อยู่ข้างในของมันต่างหาก” เสียงทุ้มเจือความชราเล็กน้อยบอกตอบหลานชายวัยไม่ถึงสิบขวบดี

“ทำไมล่ะฮะ ดอกไม้ถ้ากลีบไม่สวย ก็ไม่มีใครสนใจไม่ใช่เหรอฮะ”

“มันไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไปหรอกนะฮยอกแจ ดอกไม้บางอย่างมีค่า เพราะว่ากลีบดอกที่แสนสวยงาม มีกลิ่นหอมแต่กลับทำได้แค่นั่งมองรอมันแห้งเหี่ยวไป แต่ดอกไม้บางชนิดมีค่ามากกว่าแค่ภายนอก เหมือนดอกคาโนล่านี่ไงล่ะ เราเอาเมล็ดของมันมาสกัดเป็นน้ำมันที่ดีต่อสุขภาพได้มากกว่าน้ำมันหลายๆชนิดเลยล่ะ”

“ว้าวจริงเหรอฮะ...งั้นฮยอกโตขึ้นจะเป็นคนแบบดอกคาโนล่านะฮะ”

“ดีมากหลานตา...คุณค่าของเราควรอยู่ที่ภายในไม่ใช่ภายนอก เพราะมันยั่งยืนว่าสิ่งไหนนะฮยอกแจจำไว้...”

..

..

“คุณตาฮะ...ฮึก...” ดวงตาเรียวใต้กรอบแว่นแก้วที่ยังมีน้ำหยาดใสไหลอยู่มองเหม่อออกไปในทุ่งดอกคาโนล่า นึกถึงช่วงเวลาวัยเด็กที่มาอยู่บ้านสวนกับคุณตา

ปลายนิ้วเรียวยื่นไปแตะกลีบดอกสีเหลืองตรงหน้าเบาๆ

....อยากจะทำให้ได้...อยากจะเป็นคนที่มีค่า...อยากให้คนที่รักต้องการคุณค่าจากตัวตนจริงๆ.....

ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลไม่หยุดภาพตรงหน้าขุ่นมัว แต่ทันใดก็ได้ยินเสียงคล้ายกับฝีเท้าเหยียบลงบนเศษหญ้าแห้งบนพื้น ฮยอกแจสะดุ้งเล็กน้อยรีบหันไปหาต้นเสียง แต่ภาพที่เห็นก็ไม่ชัดเจนจนต้องถอดแว่นแก้วออกมายกแขนขาวขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่ดวงแก้วใสอย่างลวกๆ

“.........”

ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้านิ่งนุ่ม หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อดวงหน้าหวานที่หันมาสบ ด้วยดวงแก้วใสคลอหยาดน้ำ ผมนุ่มสีคาราเมล ที่รับกับผิวเนียนละเอียดสีขาวผ่อง ทำให้ ยังซึงโฮ หนุ่มเจ้าของฟาร์มองุ่นไร่ติดกันต้องชะงักนิ่ง ใจดวงแกร่งเต้นแรง

.....นี่เรียกว่ารักแรกพบ...ใช่รึเปล่า....

หนุ่มร่างสูงที่ดูแลไร่องุ่นที่สืบทอดกันมานานเป็นรุ่นที่สาม กำลังจะเดินตัดผ่านทางลัดที่เอาไว้มาหาคุณตาบ่อยๆก็ต้องหยุดเท้าที่ก้าวเข้ามาเพราะเห็นร่างบางยืนนิ่งอยู่กลางทุ่งที่มีดอกไม้สีเหลืองกระจายล้อมรอบ ยิ่งทำให้ความงดงามนั้นเพิ่มมากขึ้น

 “คะ...คือ...” เมื่อไม่มีใครเอ่ยอะไรทำลายความเงียบ ซึงโฮจึงเริ่มพูดก่อน เพราะดูแล้วว่าร่างบางที่หยาดน้ำตาไม่ขาดสายนั้นเริ่มเหม่อมองออกไปไกลอีกครั้ง

“คุณเป็นใครเหรอ ทำไมถึงมายืนอยู่ในสวนคุณตายอนซอกอย่างนี้ล่ะ”

ฮยอกแจหลุดออกจากภวังค์หันมาตอบ พร้อมกับเช็ดหยาดน้ำออกจากแก้มขาวนวลเบาๆ

“......ผมเป็นหลานของคุณตาน่ะฮะ...ฮึก”

แววตาเศร้าสร้อยแสนปวดร้าวที่ลืมขึ้นสบ ยิ่งทำให้หัวใจดวงโตที่แกว่งอยู่นั้นรุนแรงขึ้น เสียงหวานที่เจือความเศร้าสร้อย ซึงโฮที่เข้าใจได้ว่า ร่างบางตรงหน้าคงเสียใจมากเพราะคุณตาที่จากไป แต่หารู้ไม่มันปวดร้าวเป็นสองเท่า...เพราะเหมือนเราเสียคนที่รัก...และคนที่เราคิดว่าเขารัก...จากไปพร้อมกันถึงสองคน

“ผม...ชื่อยังซึงโฮ...อยู่ไร่องุ่นข้างๆครับ...เสียใจเรื่องคุณตาด้วยนะครับ...” เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยน แต่ไม่แค่นั้น เมื่อมือหนาถอดเอาหมวกผ้าแบบชาวไร่สวมบนผมกลุ่มนุ่ม จนร่างเล็กต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“ถึงจะเย็นอย่างนี้แล้ว แต่แดดก็ยังมีนะ...เรากลับเข้าบ้านกันเถอะครับ” แม้ว่าทางโซลจะมีหิมะตกลงมาแล้ว แต่จังหวัดทางใต้อย่างเมืองชางวอนก็ยังมีอากาศที่อบอุ่นอยู่บ้าง อากาศที่นี่จึงไม่หนาวนัก มีแสงแดดช่วยสร้างความอบอุ่น

“เอ่อ...ฮะ”

..

..

“อ้าว...รู้จักกันแล้วเหรอจ้ะ” เยจินทักขึ้นเมื่อเห็นลูกชายร่างเล็กของตนเองเดินเคียงเข้ามากับเด็กหนุ่มหล่อข้างบ้าน

“เราบังเอิญเจอกันในไร่เมื่อกี้น่ะครับคุณน้า”

“เราคงไม่เคยเจอกันซินะ ทั้งที่บ้านติดกันอย่างนี้น่ะ ซึงโฮจ้ะ นี่ฮยอกแจลูกคนเดียวของน้าจ้ะ ซึงโฮน่าจะอายุมากกว่า สองปีเห็นจะได้” เยจินที่เริ่มจะทำใจเรื่องผู้เป็นพ่อได้แล้วแนะนำให้ทั้งสองได้รู้จักกันด้วยน้ำเสียงเจือความเหนื่อยอ่อน

“ห่างกันแค่สองปีเองเหรอเนี่ย..ฮยอกแจดูตัวเล็กพี่ก็นึกว่าห่างกันคงจะหลายปี” มือหนาวางลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างอ่อนโยนแต่....ความอ่อนโยนที่เคยได้รับจากใครคนนึงมาแบบเดียวกันนี้ มันสะกิดแผลในใจให้อยากกลั่นหยาดน้ำตาออกมาอีกครั้ง

อาการของร่างเล็กที่เหมือนกำลังกล้ำกลืน ฝืนไม่ให้มันหยาดใสหล่นลงจากขอบตาทำให้ ซึงโฮแปลกใจ ทำไมคนคนนี้ถึงได้ดูเศร้าสร้อยอย่างนี้

“......”

เมื่อเห็นว่าสุดท้ายน้ำตาก็ประโดนแก้มใส มือหนาก็ค่อยๆแนบลงที่ข้างแก้มทั้งสอง

“ร้องไห้อีกแล้วเหรอ...พี่เช็ดให้นะ...” แล้วจึงใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือเช็ดออกอย่างเบามือ

“...ฮึก...ขอบคุณฮะ” แก้มนวลที่เปียกชื้นแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ก้มหน้าลงหนีมือหนาที่ยังแนบอยู่ หมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเองไป ฮยอกแจเขินที่คนเพิ่งรู้จักกันมาอ่อนโยนและใกล้ชิดอย่างนี้อยู่สักหน่อย

“ซึงโฮ ลูกน้าเขาขี้อายหน่อยนะจ้ะ เขาไม่ค่อยได้สนิทกับใครเท่าไหร่น่ะ”

“ครับ ผมว่าตอนเขาเขินดูน่ารักดีนะครับ” เยจินมองซึงโฮที่ยังไม่ละสายตาจากบานประตูที่เพิ่งปิดไป พร้อมคิดว่า บางทีฮยอกอาจจะมีคนช่วยรักษาแผลก็เป็นได้

...ย้อนไปเมื่อวันที่ฮยอกแจนั่งรถมาที่บ้านสวนเองคนเดียวพร้อมน้ำตา ผู้เป็นมารดาก็เข้าใจว่า เพราะเรื่องคุณตาที่จากไปเพียงอย่างเดียว แต่คืนนั้น...ฮยอกแจก็มาเคาะประตูขอนอนด้วย...แล้วก็เริ่มเล่าทุกอย่างพร้อมน้ำตาของผู้เป็นลูก....

 

“ซึงโฮ....น้าฝากน้องด้วยได้มั้ย” เยจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังเจือขอร้อง จนซึงโฮต้องหันมามองด้วยความแปลกใจ

“ได้ครับ...ผมจะดูแลฮยอกแจให้เขาหยุดร้องไห้...และให้เขายิ้มให้...นะครับ” ไม่มีคำถามถึงสาเหตุ ชายหนุ่มที่เชื่อแล้วว่า รักแรกพบ เป็นอย่างไร เขาอยากจะให้คนที่เข้ามาอยู่ในใจเขาปราศจากน้ำตาบนใบหน้านวลนั้นเสียที

....อยากจะเห็นรอยยิ้มกว้างๆอย่างสดใสดูซักครั้ง...

..

..

เยจินเอ่ยชวนซึงโฮให้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันที่บ้านชายหนุ่มแสนอ่อนโยนก็ไม่เอ่ยปฏิเสธ นั่งทานอาหารของตัวเองไปเทคแคร์ฮยอกแจไปอย่างเต็มที่ ฝ่ายร่างบางที่ไม่ชินกับการดูแลอย่างนี้ก็เกร็งจนน่าเอ็นดูไปจนจบมื้อเย็นของวันนี้

“ลมเย็นจัง....”

บนระเบียงบ้านไม้ริมทุ่งคาโนล่าที่ยื่นออกมานอกชายหลังคายามค่ำเช่นนี้มีร่างบางที่นั่งเหม่อมองออกไปยังดอกสีเหลืองที่บัดนี้เริ่มมีสีครึ้มของท้องฟ้าปกคลุม โยกไหวพลิ้วไปตามแรงลมพัด...แสงจากดวงจันทร์ดวงโตกลมใหญ่ส่องสว่างกระทบกลีบดอกเหล่านั้น ช่างสวยงามจนไม่อยากละสายตา

“ฮยอกแจ พรุ่งนี้พี่ไปด้วยนะ” ซึงโฮคุยกับเยจินเสร็จแล้วเดินออกจากตัวบ้านเพราะจะให้น้าสาวพักผ่อนเอ่ยบอกถึงวันพรุ่งนี้ที่เป็นการจัดงานศพซึ่งมีเฉพาะญาติเท่านั้นเป็นส่วนสุดท้ายก็เรียบร้อย

“...ได้ฮะ” เสียงนุ่มที่เอ่ยถามขึ้นเบาๆให้ฮยอกแจพยักหน้ารับและบอกคำ ร่างสูงหยุดกายลงนั่งข้างๆกับร่างบางบนม้านั่งที่ระเบียงซึ่งหันหน้าออกไปชมภาพไร่สวนในความมืด

เสียงลมหวาดหวิวปะทะโดนยอดดอกคาโลน่าให้สะบัดลู่ไปตามแรงลม

“กลับวันไหนเหรอ”

“.....ผม....ยังไม่รู้ฮะ”

 

....วันเข้าค่ายสองคณะก็อีกไม่กี่วัน...ยังไงก็ต้องกลับไปเผชิญความจริง...

 

“...พี่อยากจะขออะไรได้มั้ย...ช่วงเวลาที่เหลือก่อนกลับ...พี่ขอทั้งหมดเลยนะ” ซึงโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริงจัง ทำให้ฮยอกแจได้แค่มองอย่างงงๆ

“...พี่จะพาเราไปเที่ยวให้ทั่วไร่องุ่นของพี่เลยล่ะ พรุ่งนี้เตรียมตัวเลยนะครับ” มือหนาคว้าเอามือบางมากำไว้แล้วลูบเบาๆ

“ตะแต่...ฮยอก....”

 ฮยอกแจรู้สึกว่ายังไม่อยากออกไปไหน ไปทำอะไรเพราะอยากร้องไห้อยู่ตลอดเวลากลัวว่าจะร้องไห้ให้ร่างสูงเห็นเข้า

“คุณน้าให้พี่ดูแลเรา...พี่ตกลงไปแล้วด้วยนะ”

“เอ่อ...ก็ได้ฮะ พี่ซึงโฮ” แววตาใสที่ยังไร้จุดโฟกัสใดๆไม่หันมาสบคนที่กำลังเอ่ยด้วยเลยซักนิด

“...ฮยอกแจ...อยากร้องไห้อยู่ใช่รึเปล่า...” เสียงทุ้มที่เอ่ยอย่างราบเรียบทำเอาคนที่ยังอยู่ในโลกแห่งความเสียใจต้องหันมามอง

“ถ้าหากน้ำตาที่มีอยู่...มันเกินจะเก็บไว้..ก็ปล่อยให้มันออกมาเถอะนะ” มือหนาข้างหนึ่งวางนาบลงที่แก้มขาวนวล นัยน์ตาหวานสบไปที่ตาคมแกร่งเพื่อมองหาความหมายของสิ่งที่คนตรงหน้าต้องการจะสื่อ การหลอกหลวง หรือการหลอกใช้...

ฮยอกแจกลับเจอเพียงความอ่อนโยน ความจริงใจในนั้น น้ำตาที่เก็บมาไม่ถึงสามชั่วโมงก็เริ่มไหลอีกครั้ง...หยาดน้อยๆใสๆไหลออกมาที่ละหยดและหายไปทีละหยด เพราะมือมือหนาที่วางแนบแก้มทั้งสองข้างอยู่คอยเช็ดให้แห้งหายไป...

“ฮึก...ฮือ.......”

“คิดซะว่าน้ำตาที่ไหลออกมาทุกเม็ดนั้น มันกำลังเอาความทุกข์ ความเศร้าออกจากเรา...ไปทีละหยด..ทีละหยดนะ..หื้ม..”

เมื่อไม่มีวี่แววว่าหยาดน้ำใสนั้นจะหยุดลง และฮยอกแจเริ่มอ่อนแรงจากการร้องไห้มาแทบทั้งวัน มือหนาจึงจับให้ศีรษะบางวางบนไหล่หนาของตนแทน

“ร้องเถอะ..พี่จะอยู่เองนะ..อยู่ตรงนี้” ร่างสูงได้รับการตอบรับมาเป็นการพยักหน้ารับน้อยจากใบหน้าหวานที่วางอยู่บนไหล่

..

“ฮึก...”

เสียงหวานสะอื้นห่างและน้อยลง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน พระจันทร์ที่เคยส่องแสงสว่างไสวเริ่มเคลื่อนที่ไปไกล ซึงโฮเรียกร่างบางเบาๆในลำคอ ก็ไม่การตอบรับ จนต้องค่อยๆเอนตัวออกมาก็เห็นว่าร่างบางหลับไปเสียแล้ว

มือหนายกร่างบางช้อนขึ้นอุ้ม แล้วค่อยๆพากลับเข้าไปด้านในห้องนอน แล้ววางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ ใบหน้าคมก้มลงต่ำชิดดวงหน้าหวานมองสำรวจใบหน้าและดวงตาที่บอบช้ำ สำรวจจนพอใจแล้วริมฝีปากหนาก้มลงกดจูบที่หน้าผากบางเพียงแผ่วเบา

 

“...ฝันดีนะครับ ดอกคาโนล่าของพี่...”

 

TBC.

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._


เพิ่มเติม น้ำมันดอกคาโนลามีส่วนผสมของกรดโอลิอิก (Oleic acid) ซึ่งมีส่วนช่วยลดไขมันในเลือดชนิด LDL ที่เป็นคลอเรสเตอรอลที่ไม่ดีให้ลดลง และยังมีส่วนประกอบของ Omega-3 และ Omega-6 ซึ่ง Omega-3 มีส่วนช่วยลดไขมันไตรกรีเซอไรด์ และลดการเกาะตัวของเกร็ดเลือด ที่เป็นต้นเหตุให้เส้นเลือดหัวใจอุดตัน จึงมีส่วนสำคัญ ในการลดความเสี่ยงของการเกิดโรคหัวใจและโรคมะเร็งต่าง ๆ ได้ (เครดิต http://health.kapook.com/view22118.html)



อืม....กิ้บกำลังประสบปัญหาชีวิตค่ะ...ไม่ได้ร้ายแรงมาก...แต่เป็นคนขี้ร้อง...เลยร้องได้ทุกวันเลย T T

ส่งผลต่อการอัพฟิค เขียนฟิค....ห้องจากที่เคยอยู่คนเดียว พิมฟิคคนเดียวเงียบๆ กลายเป็น  4  คน

มีความสุขดีแต่เกือบเดินเหยียบหัวกัน(หลานมานอน[บนพื้น]ด้วย)

งานที่ทำ...ไม่มีวันหยุดเลย เริ่ม 7 โมง เลิก ห้า หกโมง เหนื่อย

กลับห้องมาก็ไม่ได้นอน เปิดคอมมากโดนแม่ว่า มากๆเข้าก็ร้องไห้อีก

เขียนไม่ได้ ฟิล ไม่มา ขอโทษนะทุกคน...เฮ้อ...


ตอนหน้า!!! ยังเป็นฮยอกแจ และพระรองของเราอยู่นะคะ ท่าทีของปลัดที่เมียหาย =="



ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์นะ คะแนนโหวตให้ ทุกตอนๆเลย
..และที่เข้ามาอ่าน เข้ามาส่องกันด้วยนะ
....ขอบคุณทุกคนที่ยังไม่หายไปไหนนะคะ ถ้าอีไรเตอร์คนนี้จะอัพช้าขนาดนี้น่ะคะ =="

 
 
พวกคุณเป็นหนึ่งในกำลังใจของกิ้บนะ เวลาอยากร้องไห้แวะเข้ามาหน้าฟิคตัวเองแล้วยิ้มได้ทุกที ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1916 HyukJewel (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 18:42
    ลุยเลยพี่่ จีบฮยอกแจเดินหน้าเต็มสูบ
    น้องดันหลังพี่อยู่
    พี่วอนนี่ใครนะ
    #1,916
    0
  2. #1737 Jai Jaja (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 15:20
    เจ็บ อึก อึก สงสารฮยอก

    กลับไปต้องเจอซีวอน 

    คนที่ทำให้หัวใจเจ็บ

    TT_______TT
    #1,737
    0
  3. #1661 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 17:01
    เชียร์ซึงโฮอยู่นะ
    สู้ๆ
    #1,661
    0
  4. #1571 MayChuly (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 02:11
    วอนเป็นไงอ่ะ แกทำร้ายคนที่รักอ่ะ แกจะต้องเสียใจกว่าฮยอกเป็นร้อยเท่า
    #1,571
    0
  5. #1492 nc23 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:59
    บอมคะ!!!....ตกลงว่าไม่เข้าใจว่าต้องบอกยังงัยใช่มั๊ยเนี่ย..ยังเล่นไม่เลิกอยู่อีก..
    #1,492
    0
  6. #1382 Kimployploy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 02:40
    เยเย่ จัดการวอนไปเลยนะ ใจร้ายกับฮยอกของเค้าอ่ะ
    #1,382
    0
  7. #1289 Redberrylips (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 23:22
    โว้ย นี่หรือเเผนของมิริน ละพี่เย่ก็พูดประชดได้จังหวะเสียเหลือเกิน T^T ชอบคำสอนของคุณตาของฮยอกแจจัง
    #1,289
    0
  8. #1254 honeypan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 10:29
    อิวอน #ขย้ำหัว

    (TT_TT) โถลูกสาวแม่ ซึงโฮไปหาคนอื่นเถอะ อย่ามาทำให้น้องหวั่นไหวเลยนะ ไปเถอะชิ่วๆ
    #1,254
    0
  9. #1224 Mind-myy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 16:20
    จะสมน้ำหน้าวอนดีไหมเนี๊ย
    #1,224
    0
  10. #1153 ta-kom.sj (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 13:06
    วอนซวยแล้ววววว 
    #1,153
    0
  11. #1029 Bïngchá~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 23:48
    วอนแกงานเข้า

    ซึงโฮจะมาทำฮยอกหวั่นไหวไมอ๊ะ

    ถึงจะเกลียดที่วอนมันมาลอกฮยอกน๊ะ

    แต่วอนก้อรักฮยอกแล้วนิ  รักมากด้วย

    ยังไม่อยากเห็นฮยอกเสียใจเลยอ๊ะ

    แพ้น้ำตาไก่  ฮือๆๆๆๆๆๆ T^T''''''
    #1,029
    0
  12. #984 junniizie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2555 / 21:13
     วอนผิดที่มีความลับ
     หรือ
     ฮยอกผิดที่ดันไปได้ยินตอนนั้นพอดี
    #984
    0
  13. #977 Paul (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 00:53
    เป็นกำลังใจให้น๊าาา มาต่อเร็วนะไรท์เตอร์ >
    #977
    0
  14. #976 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2555 / 19:55
     วอนงานเข้าจนได้

    สงสารฮยอกมากกก
    #976
    0
  15. #975 Pigpaeng (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 09:14
    แม่มมมม กะแล้วไงหล่ะ ต้องเป็นแบบนี้!!!!
    วอนเอ้ยยยยยยยย ****
    เออ ดี ไปอยู่กะมิรินซะ
    แล้วให้ฮยอกอยู่กะคนที่รักและรู้ใจตัวเองดีกว่า
    ซึงโฮไฟทติ้งงงงง
    *ชูป้ายไฟ~*
    #975
    0
  16. #974 atomicblue (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 22:32
    ซึงโฮช่วยปลอบใจฮยอกเยอะ ๆ นะ ไม่อยากให้ฮยอกต้องเสียน้ำตา

    #974
    0
  17. #966 KanginKorilakkuma (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 21:09
    พระรองคนนี้ช่างอบอุ่นยิ่งนัก ไม่อยากให้ฮยอกเศร้าเลยค่ะไรท์เตอร์ TT
    #966
    0
  18. #950 wonhyukza (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 01:58
     พระรอง น่าร๊ากกกกกก ซีวอนเจอคู่เเข่ง เอาให้วอนสำนึก หมั่นไส้ หึหึ
    #950
    0
  19. #949 por (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2555 / 12:03
    สงสารฮยอกจังเลยที่ต้องเสียคุณตา

    แล้วยังมารู้ความจิงเรื่องวอนอีก

    พี่ซึงโฮดูอบอุ่นมากเลย วอนมีคู่แข่งแล้วไง
    #949
    0
  20. #947 mimami (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2555 / 09:57
    ฮยอกสู้ๆๆ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ รีบกลับมายิ้มไวๆๆ



    ไรเตอร์สุ้ๆๆนะจ้า

    #947
    0
  21. #946 love_kihae (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2555 / 06:44
    จีบเลยพี่! 55555

    เชียร์เต็มที่ หมันไส้อิตาวอน =^=
    #946
    0
  22. #945 interpiter (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2555 / 22:25
     คบพี่เค้าไปเลยลูก
    #945
    0
  23. #944 kungking (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2555 / 22:07
    สงสารฮยอกอ่ะเสียคุณตาแล้วยังมารู้

    ความจิงแบบนี้อีกเหมือนเสียคนรักที

    เดียวสองคนเฮ้ย..แต่ดีหน่อยที่พระรอง

    น่ารักหรือจะยุให้ฮยอกเลิกกะวอน(ชั่วคราว)

    มาเป็นแฟนพี่ซึงโฮ
    #944
    0
  24. #943 mee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2555 / 21:09
    อ้าว ฮยอกนั่งรถมาเอง แล้ววอนรู้ตัวไหมเน่ย

    ดี ฮยอกได้เจอคนใส่ใจล่ะ เอาให้วอนคลั่งไปเลย ชิ

    ถึงวอนจะรักฮยอกแล้ว แต่ก็เริ่มจากทำตามมิรินใช่ม่ะ ยังเคืองนิดๆ ทำฮยอกเสียน้ำตา
    #943
    0
  25. #942 Ohmma (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2555 / 21:04
    เฮ้อ  ทำไมบ่อน้ำตาตื้นแบบนี้นะเรา
    ร้องไห้ตามฮยอกแจเฉยเลย สงสารอะ
    วอนมีคู่แข่งแล้ว สมน้ำหน้าถึงแม้ว่าวอนจะรักฮยอกจริงๆแล้วก็เหอะ

    sadอะ
    #942
    0