Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 24 : *Flip Love*: Chapter 22 แค่ขอเวลา (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,955
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 พ.ค. 55

 


Chapter 22 แค่ขอเวลา


            ภายในตึกกว้าง ของห้างสรรพสินค้าที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน คนมากมายต่างหลั่งไหลมารวมกันที่นี่เพื่อจับจ่ายใช้สอย หรือบริการต่างๆมากมาย บริษัทรับจัดออแกนไนซ์อย่างบริษัทของดงเฮ ช่วงนี้จึงมีงานไม่หยุดมือเลย วันนี้ก็เช่นกันที่ต้องมาเตรียมงานให้พร้อมในการเปิดผลิตภัณฑ์ใหม่ที่นี้

“ด๊อง นั่นใครเหรอ”

“ฮะ?

“ก็พ่อหนุ่มหน้าคม แก้มเยอะๆคนนั้นน่ะ”

ดวงหน้าหวานหันไปตามนิ้วที่สาวพนักงานรุ่นพี่ชี้ไปก็เห็นร่างสูงที่แก้มเยอะๆ อย่างที่ว่านั่งหน้าเข้มอยู่

“อ่อ...เอ่อ....เพื่อนผมเองฮะ”

“ว้าย...จริงเหรอ หล่อมากเลยล่ะ” หญิงสาวที่มองไปแล้วหลงใหลในรูปลักษณ์ก็จับมือประสานกันที่ใต้คางแล้วมองไปอย่างเพ้อๆ

“เอ่อ..แต่...แต่เขาเจ้าชู้มากเลยนะฮะ แล้วก็ไม่เคยคบใครจริงจังเลย อกหักคนเล่นตลอด...แล้วก็....”

เสียงหวานเอ่ยบอกประโยคที่ใช้ประจำเมื่อเจอคนที่มีท่าทางมาหลงรัก เพื่อนรัก ของตนเป็นประจำอย่างทุกที

“พอเถอะๆ พี่ไม่สนแล้วก็ได้ เพื่อนเรารึเปล่าเนี่ย ทำไมว่าซะไม่เหลือชิ้นดีเลย ไปดีกว่า จิ้” หญิงสาวบ่นเบาๆแล้วสะบัดตัวเดินออกไป ดงเฮจึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว...นั่นก็เหมือนกันไม่รู้ว่าจะมานั่งโปรยเสน่ห์ทำไมที่นี่” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองพลางสะบัดค้อนใส่ไปทางคนที่นั่งหน้าหล่ออยู่โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดไม่ต่างกับที่อีกฝ่ายคิดเท่าไหร่

“วันนี้คุณดงเฮก็น่ารักอีกแล้วเน้าะ”

“เออว่ะ แม่ง ปากสวยน่าจูบ ผิวขาว ตัวหอม น่า.....ชะมัด”

“เออ วันก่อนใส่เสื้อตัวนั้นนะ แม่ง เซ็กซี่อิ้บอ๋าย โคตรเอ็กซ์เลยว่ะ”

“ใช่ๆ วันที่ใส่เสื้อคอวีสีขาวตัวนั้นม่ะ แม่งกูเห็นแล้วเกือบตั้งเลยว่ะ คอลึกไม่พอ บางอีกต่างหาก เห็นอะไรแวมๆสีสวยๆด้วย ซี้ดดด....”

 

บทสนทนาของพนักงานฝ่ายฉากที่จัดอยู่ด้านหลังไม่ไกลจากคิบอมนัก ดังขึ้นเข้าหูคนฟังที่กำมือหนาแน่นตอนนี้ได้ยินแล้วอยากจะเหยียบคันเร่งให้มิดกลับไปเผาเสื้อสีขาวคอวีตัวนั้นทิ้งซะจริงเชียว...ฮึ้ยยย...อย่าให้หาเจอนะ...

ร่างสูงได้แต่นั่งหงุดหงิดอยู่ในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ทำไมรอบกายดงเฮถึงมีคนเข้ามามากมายนัก ตั้งแต่สมัยเรียน มหาลัย จนทำงาน แต่ก็ไม่เคยเห็นดงเฮสนใจใครเลยสักคน

...หรือว่าดงเฮจะมีคนที่รักอยู่แล้ว

คิ้วหนาขมวดมุ่นอย่างไม่ชอบใจทันทีที่เกิดคำถามนี้ ร่างบางที่ตนสนิทมาตลอด ไม่เคยที่จะไปสานสัมพันธ์กับใครอื่นเลย เพราะอะไรกัน หาไม่เพราะมีใครในใจแล้วอย่างนั้นหรือ คิบอมยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดงหงิดหนัก แต่กลับมีสิ่งที่มากวนตะกอนในใจให้ขุ่นเพิ่มขึ้นอีกก็คือ ภาพของชายหนุ่มหน้าตาดีเดินตรงเข้าไปหาร่างบาง

“คุณดงเฮครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางหลังร่างบางที่ยังบ่นอยู่กับตัวเองเบาๆ

หนุ่มนายแบบร่างสูงหน้าตาออกไปทางยุโรปแต่มีดวงตา และเส้นผมเป็นสีดำ เดนนิส โอนิล หนุ่มลูกครึ่งเกาหลี-อเมริกันที่ต้องมาเป็นนายแบบหลักของสินค้าคราวนี้ เดินเข้ามาชิดร่างบาง และวาดแขนโอบไปที่ไหล่บางเบาๆโดยไม่ได้รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาเลย

“อ้าว คุณเดนนิสยังไม่กลับหรอกเหรอฮะ ดึกแล้วนะ” รอยยิ้มหวานและคำถามแสนน่ารักถูกส่งให้นายแบบหนุ่มที่กำลังสนใจออแกนไนซ์เซอร์หน้าหวานอยู่ต้องใจสั่น

“ก็ว่าจะกลับแล้วล่ะครับ แล้วนี่ดงเฮล่ะ กลับพร้อมผมมั้ย เดี๋ยวให้ผมไปส่งคุณนะ” ท่าทางและคำเรียกที่เป็นกันเองทำให้คนที่เห็นภาพอยู่นั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว

 “ผมยังทำงานไม่เรียบร้อยเลย...แล้วก็ผมมี....”

“..มีคนไปส่งแล้ว” เสียงเข้มดังขึ้นแหวกบทสนทนาที่เริ่มจะหวานเกินทน คิบอมที่แทบจะพุ่งเข้ามากระชากแขนที่มาโอบตั้งแต่แรก เมื่อเห็นขายาวก็รีบก้าวเท้าเข้ามาแทบทันที

“...นี่ใครเหรอครับดงเฮ” นายแบบหนุ่มหันไปถามอย่างประหลาดใจ

“เอ่อ...คือ....เพื่อนผมเองฮะ” แม้จะลังเลแต่ก็ต้องตอบออกไป สิ่งที่ยังไม่สามารถก้าวข้ามมันได้...คำว่า ....เพื่อน...

คนฟังที่ได้ยินทั้งสองคนมีปฏิกิริยาต่างกันไป คนหนึ่งเริ่มฉีกยิ้มหวานขึ้นมา แต่อีกคนกลับขมวดคิ้วถลึงตามองด้วยความไม่พอใจ

“เพื่อนดงเฮเหรอครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมเดนนิส โอเนล” มือหนายื่นไปรอจับทักทายอีกฝ่าย แต่พ่อพาทิซิเย่หนุ่มกลับยืนนิ่งไม่ยื่นมือไปสัมผัสกลับแต่อย่างใด

“อือ..จะเสร็จรึยังจะได้กลับ มัวแต่คุยกับคนโน้นคนนี้จะเสร็จได้ไง งานน่ะรีบทำเร็วเข้า ง่วงนอนแล้ว จะกลับ ห้องเรา กันซะที” คิบอมกดเสียงเน้นคำให้คนฟังได้ยินชัดๆ แล้วยกมือที่ควรจะยื่นไปจับไปดึงแขนหนาออกจากไหล่บางแทน

“.................”

“.................”

“อ่ะ..เอ่อ...คุณเดนนิสกลับไปก่อนเถอะฮะ ผมเดี๋ยวผมก็กลับแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะฮะ” เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่น่าไว้วางใจ มือบางรีบออกแรงผลักร่างสูงของนายแบบหนุ่มให้หันหลังก้าวเดินออกจากจุดนั้นเบาๆ

“อ่ะ...ก็ได้ครับ...งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับดงเฮ” เสียงทุ้มไม่วายเอ่ยส่งท้ายอย่างต้องยอม เมื่อเห็นว่าเดนนิสกลับไปแล้วดงเฮก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ

“...........”

“...........”

“เอ่อ...คิบอมจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะ ฉันยังต้องทำต่ออีกหน่อย”

“รีบๆเลย ง่วงนอนจะตายอยู่แล้ว” เสียงเข้มว่าอย่างที่พอจะดูออกว่าไม่พอใจ แต่ดงเฮก็ไม่รู้ความหมายของมันแน่ชัดอยู่ดีว่าสาเหตุที่แท้จริงคืออะไร...

..

..

“นี่คิบอมโกรธอะไรอยู่รึเปล่า....”

“เปล่า....” ตั้งแต่อยู่ที่ห้าง นั่งรถ จนมาถึงคอนโดคิบอมก็พูดนับคำได้ แสดงให้เห็นได้ชัดเลยว่า ไม่งอน ก็ต้องกำลังไม่พอใจอะไรอยู่แน่นอน

“แน่ใจนะ....”

“........”

“...เฮ้อ...งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องรีบไปด้วย” เมื่อไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยตอบอะไร ดงเฮเลยตัดบท และตัดใจเรื่องที่จะพูด เก็บลงไปซะ

“เมื่อวาน.......” แต่แล้วเสียงเข้มก็เหมือนจะเอ่ยถามเรื่องที่คยูฮยอนบอกมาว่าเห็นดงเฮไปกับใครมา พลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

RRRrrrrr

“ครับ.....” คิบอมสะดุดการเอ่ยต่อลงแล้วกดสายรับ

/ คิบอม นี่ลูน่าเองนะ /

“อ่อ ครับ ลูน่าเองเหรอ” เสียงเข้มเอ่ยเรียกชื่อปลายสายให้ดงเฮ ได้ยินดวงหน้าหวานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันทีโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตเห็น

/ คิบอมว่างมั้ยคะ คืนนี้ ออกมาเจอกันหน่อยซิคะ ที่ร้านเดิมของเราน่ะ ลูน่าคิดถึงคุณจังเลย /

เสียงหวานอ้อนออดอยากเจอแทรกดังออกมานอกโทรศัพท์

“ผมก็คิดถึงลูน่าเหมือนกันครับ....คืนนี้เหรอ...ผมยังไม่ค่อยแน่ใจนะครับ...แต่ว่าร้านเมื่อคืนก่อนใช่มั้ย ร้านนั้นก็ดีนะ...ผมยังติดใจเลย” สายตาคมเหลือบมองมาทางร่างบางที่หมุนตัวเดินเข้าห้องไปเงียบๆ ท่าทางเหมือนไม่ได้สนใจอะไร แต่ว่าโสตประสาทกลับรับรู้ทุกคำพูดได้ทั้งสิ้น เสียงเข้มตั้งใจเอ่ยหวานๆกับปลายสายอยากให้คนที่ทำให้เขาหงุดหงิดวันนี้ได้หงุดหงิดบ้าง

เสียงคมยังคงเอ่ยต่อ เอ่ยหวานกว่าที่ตนเคยได้รับ ดงเฮจึงไม่อยากจะเก็บเนื้อหาเหล่านั้นแล้วเมื่อได้ยินในทำนองที่ว่า คิบอม ยังติดต่อและอาจจะทิ้งเขาออกไปจากห้องกลางดึกอีกเช่นเคย

.....เคยหวังไว้ว่า คิบอมจะเลิกเจ้าชู้

เคยหวังไว้ว่า คิบอมจะหึงหวงจากคนที่เข้ามาสนใจเขาบ้าง

เคยหวังไว้ว่าคิบอมจะรู้สึกถึงความรักที่ส่งไปให้....แต่ก็ไม่เลยสักนิด

...........

.......หรือเราควรจะยอมแพ้แล้ว...

ดงเฮ ไม่ใช่ว่าไม่รู้ตัวว่ามีคนมากมายที่อยากจะจีบเขาเป็นแฟน ทั้งลีกีกวัง ทั้งเดนนิส...เขาอยากจะให้คิบอมหึงเขาบ้าง หวงเขาบ้าง...แต่ก็แค่นั้น เมื่อผ่านไปไม่ถึงนาที คิบอมที่หวงตนเองก็กลับเป็นคนเจ้าชู้ ไร้ความรักเหมือนเดิม.....

“อ้าว...ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก” ร่างสูงที่วางสายแล้วเดินเข้ามาในห้องก็เห็นว่าดงเฮ ที่นั่งอยู่บนเตียงยังอยู่ในชุดเดิม แต่แปลกตรงที่ เสื้อผ้าหลายชุดออกมาพับกองไว้ตรงหน้าแทน

“แล้วนั่นเอาออกมาทำไมเยอะแยะน่ะ”

“ฉันจะเก็บของกลับหอน่ะ” ดวงหน้าหวานไม่เงยขึ้นมาสบ จดจ้องอยู่เพียงแค่กองเสื้อผ้าตรงหน้า มือบางก็ไม่ละจากการจัดพับ

“เก็บทำไมล่ะ เดี๋ยวก็ทิ้งไว้เหมือนเดิมอยู่ดี”

“ฉันว่า ช่วงนี้จะกลับไปอยู่ห้องตัวเองหน่อยแล้ว คงจะไม่มาค้างห้องนายแล้วล่ะ”

!!! ทำไมล่ะ จะกลับไปอยู่หอไม่ว่า แต่ทำไมจะไม่มาค้างที่ห้องฉันอีกล่ะ” คิบอมกระแทกตัวเองลงนั่งบนเตียงตรงหน้าร่างบางอย่างแรง แล้วจับมือบางที่กำลังพับเสื้อผ้าไม่หยุดมือ มารวบไว้แทน

“....เฮ้อ....ไม่มีอะไรหรอก...แค่.....” ดงเฮเกิดอาการสับสนในใจ ไม่รู้ว่าควรบอกว่ายังไงดี แต่เขาเหนื่อย อยากจะอยู่กับตัวเองบ้าง เผื่อจะคิดแก้ปัญหาอะไรๆที่มันกวนหัวใจให้คลายออกได้ อยากจะให้ร่างสูงได้รับรู้การมีอยู่ของตนเองบ้าง

“.....ฉันว่าเรา ต่างคนต่างอยู่ซักพัก ก็ดีนะ” ดวงตาหวานใสเงยขึ้นสบในตาแกร่งที่มองมาอย่างไม่เข้าใจ

“....อะไรคือต่างคนต่างอยู่ ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วย” คิบอมเอ่ยด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย

“ฉัน...แค่อยากคิดอะไรเงียบๆคนเดียวซักพักน่ะ”

“คิดอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรที่ต้องห่างกับฉันห่ะ” ร่างสูงตะเบ็งเสียงดังขึ้นอีก คิ้วเข้มขมวดชนกัน

“...คิบอม...ฉันแค่ขอเวลา ให้ได้อยู่กับตัวเองบ้างแค่นั้น...แล้วอีกอย่าง...เราก็ไม่จำเป็นต้องเจอกัน...ทุกวัน..ก็ได้นี่”

เสียงหวานเอ่ยอย่างเหนื่อยใจเล็กน้อย ทั้งที่คิดว่าความรู้สึกของร่างสูงจะพัฒนา เริ่มที่จะรักตนเองบ้างก็ไม่ หนำซ้ำยังติดต่อกับผู้หญิงอื่นต่อหน้าเช่นนี้...มันเหนื่อยใจ ท้อใจไปหมด

“ทำไมห่ะ...วันไหนไม่เจอฉันก็ไปเจอกับคนอื่นงั้นซิ...มีหลายคนเลยนี่ ...ทั้งนายแบบ ทั้งไอหน้าอ่อนนั่น...สับรางไม่ทันเลยใช่มั้ยห๊ะ” คิบอมตวาดเสียงลั่นดังห้องใส่ร่างบางที่ยังนั่งอยู่กับกองเสื้อผ้าบนเตียงนุ่ม

“นายควรจะบอกตัวเองมากกว่านะ แล้วผู้หญิงที่โทรมาเมื่อกี้ล่ะ ไม่ใช่ว่านายก็มีให้เลือกมากเหมือนกันไม่ใช่รึไง...ฮึก...บางวันที่ฉันไม่อยู่นายก็ยังออกไปหาใครต่อใคร....อึก....ไม่ว่านายจะว่ายังไงฉันก็จะกลับห้องของฉัน”

ดงเฮกลืนก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นมาจากคำพูดแสนโหดร้ายจากคนที่รักลงคอ มือบางรวบเอาเสื้อผ้าทั้งกองยัดลงกระเป๋าใบไม่ใหญ่นักแล้วกดลงหยาบๆพอให้ปิดซิบได้ มือบางหิ้วกระเป๋าแล้วลุกขึ้นจะเดินออกไป

“...ฉันไม่ให้ไป” มือหนาคว้าข้อมือเล็กที่กำกระเป๋าไว้ พูดเสียงเข้ม

“นายไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉันนะ อย่าลืมสิ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย นายรู้มั้ยเวลาใครถามถึงฉันถามถึงนาย...ฮึก...ฉันก็ไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไง...ไม่มีแฟนแต่มีคนที่นอนด้วยกันทุกคืนน่ะเหรอ...ฮึก...ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ มันเหนื่อย....ให้ฉันได้พักบ้างเถอะนะ...”

ดงเฮเอ่ยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจมากมายออกมา แม้จะหลีกเลี่ยงที่จะบอกคำว่ารักออกมาตรงๆ แต่คำพูดอื่นๆก็ทำเอาคิบอมสะอึกไปหลายคำเลย มือหนาสั่นเล็กน้อยยังคงกำข้อบางอยู่ไม่ยอมปล่อยจนดงเฮต้องเอ่ยย้ำ

“...ปล่อยเถอะ”

พูดสั้นๆโดยไม่หันไปมองเจ้าของมือหนาที่กุมไว้เลยซักนิด คิบอมเห็นท่าทีจริงจังก็ต้องทำใจคลายมือลง พลางคิดว่า...ค่อยตามไปค้างที่ห้องของร่างบางก็ได้ แต่ความคิดก็ต้องหยุดลง

“แล้วก็ไม่ต้องตามไปที่ห้องฉันนะ ฉันอาจจะไปนอนที่บ้าน หรือค้างที่บริษัทก็ได้...แล้ว...ดูแลตัวเองดีๆล่ะ”

สุดท้ายความห่วงใยก็ทำให้ต้องเอ่ยออกมา แม้ว่าอยากจะทำเป็นเย็นชาใส่บ้างตอบแทนความเจ็บปวดจากคำพูดทำร้ายจิตใจที่ได้รับมาตลอด...แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้จริงๆ....

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

50 %

 

แม้ว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นหลายวันแล้ว แต่ซีวอนก็ยังไม่ปล่อยให้ฮยอกแจไปไหน จะไปเรียนก็ไปรับไปส่งพากลับบ้านไปเอาของเพื่อกลับมาค้างที่ห้องตนเองอีกเช่นเคย แม้ว่าหน้าบ้านของฮยอกแจจะไม่มีใครมาคอยมุงคอยดักอยู่เช่นเคยแล้วก็ตาม และเป็นแทบทุกคืนที่ซีวอนไม่คิดจะปล่อยโอกาสชิมรสหวานให้หลุดมือไป

RRrr

เสียงโทรศัพท์เรียกให้ร่างบางที่ยังคงง่วงงุนจากการผ่านคืนอันแสนยาวนานต้องลืมตาขึ้นกดรับ

“ฮะแม่” เสียงหวานแหบพร่า เอ่ยรับหลังจากฝืนลืมตาข้างนึงขึ้นมองหน้าจอที่โชว์ชื่อของปลายสาย

/ ฮัลโหล..ฮยอกเหรอลูก..แม่ต้องไปหาคุณตาที่บ้านสวนนะ แกไม่ค่อยสบายอีกแล้ว ท่าทางไม่ค่อยดีเลย พ่อเขาโทรบอก แม่เป็นห่วงน่ะ /

“คุณตา ไม่สบายเหรอฮะ” ร่างบางตกใจชันกายขึ้นจากฟูกหนาที่เหลือเพียงตนเองคนเดียว แต่ด้วยความเจ็บหน่วงจากร่างกายส่วนล่างทำให้ต้องหน้าเบ้ไปเล็กน้อย

/ จ้ะลูก หนูอยู่กับซีวอนไปก่อนนะ แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง /

“แต่แม่ฮะ ฮยอกอยากไปหาคุณตาด้วยนะฮะ”

/ แล้วเรื่องเรียนไม่เป็นไรเหรอจ้ะ /

“เดี๋ยว พรุ่งนี้ฮยอกเข้าไปลาอาจารย์ก็ได้ฮะ”

/ ตามใจนะ แม่ต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะจ้ะ/

ฮยอกแจ รับคำเล็กน้อยแล้วจึงกดวางสายไป ในใจก็นึกเป็นห่วงคุณตาที่ตนรักมาก คราวก่อนโทรไปหา ก็ยังมีเสียงไอคลอตลอดการพูดสายก็นึกเป็นห่วงอยู่ตลอด

เมื่อหลุดจากความคิดได้ ก็เริ่มมองหาเจ้าของห้องและเจ้าของหัวใจ ฮยอกแจพยุงร่างตัวเองออกจากห้องนอนด้วยความลำบากหลังจากพยายามหาเสื้อผ้ามาใส่ด้วยท่าทางที่ไม่ได้ง่ายเช่นกัน ดวงตากลมใสเห็นร่างสูงแนบโทรศัพท์ไว้ที่ไหล่หนาหันหน้าเข้าเค้าท์เตอร์เพราะมือสองข้างกำลังแกะเอาของออกจากห่อหลากหลายอย่าง

“ครับ ไม่มีอะไรครับมิริน เรียบร้อยทุกอย่าง ไม่ต้องกังวลหรอก” เสียงทุ้มเอ่ยบอกปลายสาย โดยไม่รู้ว่าร่างบางกำลังค่อยๆเดินเข้ามาหาจากด้านหลังอย่างทุลักทุเล

“ฮยอกแจเขาเข้าใจอยู่แล้ว มิรินไม่ต้องกลัวหรอก ได้อยู่แล้วครับ.....ผมเชื่อว่าเขาต้องเข้าใจเรา...!!! ฮยอกแจ” ร่างสูงที่หันมาเพื่อจะเอาภาชนะใส่อาหารก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างบางยืนเกาะขอบเค้าเตอร์อยู่ด้านหลัง

“ซีวอน ทำไมตกใจขนาดนี้ล่ะ คิคิ” ร่างบางหัวเราะเสียงใสเพราะไม่เคยเห็นร่างสูงหลุดมาดซักเท่าไหร่

“เอ่อ..แค่นี้ก่อนนะครับ” ซีวอนบอกปลายสายแล้วกดวางไป ขายาวก้าวเข้าไปประคองร่างบางให้มานั่งที่เก้าอี้โต๊ะกินข้าว

“ตื่นนานแล้วเหรอครับ...แล้ว...เอ่อ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ ในเมื่อมิรินกำลังถามเขาเรื่องหนังสือกับฮยอกแจอยู่ ร่างบางจะได้ยินอะไรบ้างรึเปล่า

“ก็มาทันได้ยินว่า ฮยอกเข้าใจอ่ะ เข้าใจเรื่องอะไรเหรอ” เสียงใสเอ่ยถามขณะที่คนฟังหันไปเอาจานอาหารน่าตาน่าทานมาวางบนโต๊ะก็ชะงักไปเล็กน้อย

“เอ่อ...คือ...เรื่อง...เรื่องที่ผมไม่ค่อยได้รับโทรศัพท์แล้วก็....กลับมาหาฮยอกช้าไงครับ” ตาคมมองเพียงอาหารตรงหน้าไม่กล้าสบสายตาใสซื่อที่มองมาด้วยความเชื่อใจนั่น เขากลัวว่าจะทำให้เขาอยากที่จะบอกความจริงทุกอย่างเสียเดี๋ยวนี้

ฮยอกแจพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยรอยยิ้มหวาน ให้คนที่รู้ใจตัวเองแล้วต้องเจ็บแปล๊บอีกครั้งเมื่อคำที่หญิงสาวบอกมาต้องการคำตอบที่ชัดเจน เขาก็ต้องเอ่ยถามออกมาอยู่ดี

“เอ่อ... คือ...ผมมีเรื่องจะถามฮยอกหน่อยน่ะ”

“เรื่องอะไรเหรอ”

“คือ...ผมอยากถามเรื่องหนังสือในตำนาน...” คำถามที่กลั้นใจถามออกมาเพราะหญิงสาวถามย้ำมาอีกหนหลังจากที่เขาปัดป่ายไม่ตอบมามากครั้ง ฮยอกแจดูไม่แปลกใจหรือตื่นเต้นกับคำถามเท่าไหร่ เพราะตนเองไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆ

“หนังสือ ? ทำไมเหรอ”

“พี่ฮีชอลคุยอะไรกับฮยอกอีกรึเปล่า หรือว่าอาจารย์ทึกกี้มาบอกอะไรคุณมั้ย”

“ไม่มีเลยนะ พี่ฮีชอลแค่บอกว่ากลับมาจากเข้าค่ายแล้วต้องไปเตรียมตัว...อืม...ส่วนอาจารย์ทึกกี้..ไม่เห็นจะพูดอะไรเลยนะ” ดวงหน้าหวานเอียงคอคิดไปพลางเอ่ยตอบเสียงใส ทำให้ซีวอนเบาใจลงได้เพราะอย่างน้อยก็ไม่มีท่าทีว่าฮยอกแจจะไม่ได้หนังสือ นั่นแสดงว่าเขายังสามารถดูแลร่างบางได้ต่อไป เขาหวังว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดี โดยที่ไม่มีใครเสียใจ...

“...ฮยอกทานเถอะครับ เดี๋ยวเราต้องเข้ามหาลัยอีกนะ วันนี้มีประชุมเรื่องเข้าค่ายของสองคณะ ตารางออกมาแล้วล่ะ เห็นว่าสามสี่วันนี้ล่ะ”

“เข้าค่ายเหรอ...อย่างนี้ฮยอกก็ไม่ได้ไปเยี่ยมคุณตาน่ะซิ” ร่างบางรู้สึกผิดหวัง เพราะค่ายนี้จะไม่ไปก็ไม่ได้ เพราะถือเป็นคะแนนเก็บอีกตัวนึงเลย ขาดคือช่องนั้นเท่ากับศูนย์

“คุณตาไม่สบายเหรอ” ฮยอกแจเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างเสียใจที่ได้ไปหาคุณตา พยักหน้ารับคนรัก

“เดี๋ยวผมพาไปหาเอามั้ยก่อนเราจะไปเข้าค่าย แต่ว่าต้องวันมะรืนนะครับ ผมว่างวันนั้นวันเดียวเลย” รอยยิ้มหวานฉาบขึ้นบนหน้าร่างบางทันที ฮยอกแจพยักหน้ารับคอแทบหลุดด้วยความดีใจ จนมือหนาต้องยกขึ้นขยี้ผมนุ่มเล่นด้วยรอยยิ้มที่ประดับใบหน้า

 

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

ทางเดินร่มรื่นภายในมหาวิยาลัย ในบรรยากาศใกล้เข้าช่วงฤดูหนาวที่จะมีหิมะตกเข้าทุกที ดอกไม้ต้นเล็กๆสองข้างทางที่จะออกดอกเฉพาะในอากาศหนาวเท่านั้นเริ่มแย้มดอกตูมให้ได้เห็นหลากหลายสี

คยูฮยอนเช้านี้ก็ไปรับกระต่ายตัวอวบที่บ้านเช่นเคย ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมาด้วยรอยยิ้มที่ฝ่ายกระต่ายเจ้าเป็นคนสร้างทั้งนั้น ทางเดินที่ทอดยาวผ่านตึกเรียน สนามหญ้า และต่อมาเป็นสนามบาส ก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่หอประชุมหลัก ที่เป็นปลายทางของทั้งสองที่ต้องเข้าประชุมการเข้าค่ายในบ่ายวันนี้

“อ้ะ...โกโก้นี่นา~” เสียงหวานหยุดการพูดจาเล่าเรื่องโน่นนี้เจื้อยแจ้วให้คนรักฟัง เมื่อดวงตาใสหันไปเห็นร่างใหญ่ร่างหนึ่งกำลัง กระโดดเทคตัวขึ้นเพื่อชู้ตลูกบอลสีส้มให้ลงห่วง

ลูกชายเจ้าของร้านขนมกระตุกสายตามองตามสิ่งที่คนน่ารักเห็นและเรียกออกมา ร่างหนาที่ปรากฏทำให้เขาต้องรีบเดินตามไปประกบข้างกายร่างอวบทันที

“โกโก้~~~~~~นาย โกโก้ ~” ซองมินยกมือเล็กที่สวมถุงมืออุ่นๆสีชมพูหวานขึ้นป้องปากตะโกนเสียงหวานผ่านตะแกรงเหล็กที่กั้นไว้สำหรับพื้นที่เล่นบาส

“ซองมินครับ”

“โก~~~โก้~~~~~~~~~~~~

เพิ่มปริมาณเสียงให้มากขึ้นโดยไม่ได้ทันสนใจเสียงทุ้มที่เรียกอยู่ข้างกายเลยซักนิด แต่อยากจะถามนิดนึงเถิด....เจ้าตัวเขาจะรู้มั้ยว่า นั่นอ่ะคือชื่อเขา แต่นักบาสหลายรายเลยที่ต้องหันมาตามเสียงหวาน และก็ต้องยิ้มกริ่มอย่างสนใจ เมื่อเห็นเจ้าของเสียงที่น่าจะหวานไม่แพ้กันเลย แต่ต่างก็สงสัยว่า โกโก้นั่นหมายถึงใครกันแน่

“...ซะ...ซองมิน” หนุ่มนักบาสผิวสีเข้มหันมาตามเสียงก็ตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ฝ่ายร่างอวบที่เห็นว่าเป้าหมายของตนหันกลับมาตามเสียงเรียก ก็รีบเอามืออวบๆ ยื่นผ่านช่องตะแกรงเข้าไปกวักขึ้นลง แทคยอนที่เห็นก็ยิ้มแล้วรีบส่งลูกบอลเนื้อหยาบสีส้มให้เพื่อนร่วมทีมก่อนจะผละเดินออกมา

 “เอ่อ...เป็นยังไงบ้างครับซองมิน” เมื่อทันทีที่เดินอ้อมกรงออกมาถึงมือหนาของแทคยอนก็ยกมือนุ่มขึ้นมาประคองไว้ทันที แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

“อ่ะ..ฮึ่ม” คยูฮยอนกระแอมเสียงในลำคอให้คนที่กำลังจับมือคนรักของคนอื่นรู้ตัว แต่ก็ไม่....

“แหะๆ...ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” ซองมินหัวเราะแห้งๆแล้วค่อยๆดึงมือตนเองออกจากการกอบกุม

“ซองมินปลอดภัยผมก็ดีใจแล้วครับ” ฟันซี่เปียนโนเรียงขาวยิ้มโชว์ออกมามิได้สังเกตุสีหน้าของร่างสูงอีกคนเลย

“ต้องขอบคุณนายด้วยนะ โกโก้~

“...ครับ ไม่เป็นไร ผมเต็มใจช่วยซองมินเสมอ...แต่ว่า...ทำไมซองมินถึงเรียกผมว่าโกโก้ล่ะ” ร่างสูงที่สองคนกำลังสงสัยในสิ่งเดียวกันนั่นคือคำเรียกของคนน่ารัก

“ก็...นายหอมนี่นา มีกลิ่นเหมือนผงโกโก้ แล้วนายก็เหมือนโกโก้ด้วย อิอิ” นิ้วขาวจิ้มๆไปที่แขนหนาพลางพูด แล้วหัวเราะคิกคักตบท้าย

“หึ...สีผิวสินะ” คยูฮยอนหัวเราะเล็กน้อย เพราะเข้าใจความคิดของคนรักแล้ว

“ผม...ผมหอมเหรอ” นักกีฬาบาสประหลาดใจอย่างหนักเมื่อตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ยินคำชม(?)อย่างนี้มาก่อนเลย

“อื้ม...หอม...วันนี้อืม....”

ฟุด ๆ ฟิด ๆ จมูกมนยื่นเข้าใกล้ เพื่อจะดมหาประเภทชนิดขนม แต่โดนมือหนาของคยูฮยอนโอบกายไปรวบไว้ก่อนที่จะเข้าใกล้ไปมากกว่านี้

“ที่บ้านนายทำอาหารหรือทำขนมทุกเช้ารึเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยตัดบททันที ไม่อยากให้เข้าใกล้ชิดสนิทเกินไป

!!! นายรู้ได้ไงน่ะ” แทคยอนประหลาดใจอีกครั้งของวัน ตลอดมา เขาไม่เคยบอกใครเลย แต่ทำไมคยูฮยอนถึงได้รู้ได้ หรือเพราะว่าอยู่วงการ(?)เดียวกัน

“ว้าว จริงเหรอ ฉันทายถูกอีกแล้วใช่ม่ะคยู” ซองมินหันหน้าไปเกาะต้นแขนคยูฮยอน เหมือนเด็กที่ทำข้อสอบได้ แล้วหันไปขอคำชมจากอาจารย์

“ครับๆ” มือหนาลูบไปบนกลุ่มผมนุ่มพร้อมรอยยิ้มบางๆ บรรยากาศหวานๆที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันให้คนอื่นตั้งตัว ทำเอาอีกคนที่ยืนมองภาพนั้น ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เสียงเข้มจึงเอ่ยแหวกบรรยากาศหวานๆนั้นลง

“ผมเป็นลูกชายร้าน Sweet’n Joy น่ะ ซองมินชอบกินขนมใช่มั้ยครับ ผมจะเอาขนมที่ร้านมาให้ทุกวันหรือซองมินจะไปกินที่ร้านก็ได้นะครับ ผมตามใจเลยกินเท่าไหร่ก็ได้” แทคยอนที่ยังไม่รู้เรื่องราว รีบออกตัวแรงหวังสร้างคะแนนที่ตามมาเกินคำว่าห่างอยู่

“ร้าน Sweet’n Joy เองเหรอ เมื่อก่อนฉันไปบ่อยเลยล่ะ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ไปแล้ว ว่าแล้วว่าทำไมนายถึงมีกลิ่นหอม”

“แล้วว่าแต่ ซองมินรู้ได้ยังไงครับ”

“ก็นายมีกลิ่นขนมนี่นา หอมๆทั้งนั้นเลย...แต่....” คำที่หยุดลงไปทำให้ชายหนุ่มทั้งสองลุ้นกันเล็กน้อยว่าคนน่ารักจะเอ่ยสิ่งใดออกมา

“.....แต่....นายไม่หอมเหมือนคยูน่ะ คยูหอมกว่าเยอะเลย อิอิ...หอมทุกวันด้วย >///<” ซองมินเขินๆที่จะเอ่ยออกมาเลยหยุดเว้นช่วงคำไปแป้ป เพื่อทำใจ และก็เอ่ยออกมาให้ทั้งสองคนที่ได้ยินมีปฏิกิริยาต่างกันไป คยูฮยอนยิ้มจนเต็มแก้ม รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นนักทำเอา สาวๆที่แอบมองอยู่ไกลๆใจละลาย ต่างกับพ่อหนุ่มโกโก้ที่ห่อเหี่ยวลงทันใดบรรยากาศมืดมนหนักตามสีผิว

แล้วทำไมนายโกโก้ต้องทำหน้าเศร้าด้วยล่ะ ซองมินไม่เข้าใจ - - ?

 

“ไปกันเถอะซองมิน” คยูฮยอนหุบยิ้มลงแล้วเอ่ยเรียกให้คนรักเดินต่อ

“อืม..แล้วนายโกโก้ไม่เข้าประชุมเหรอ” ซองมินที่คิดได้ว่าแทคยอนก็อยู่คณะเดียวกับคนรักเลยเอ่ยถาม

“เข้าครับ เมื่อกี้กะว่าเล่นบาสฆ่าเวลาก่อนนะ”

“งั้นพวกเราไปก่อนนะ” คนน่ารักไม่ให้โอกาสร่างหนาได้เอ่ยอะไรต่อ โบกมือ บายบ๊ายให้อย่างน่ารักแล้วก็กึ่งจูงกึ่งดึงมือคยูฮยอนให้เดินตรงไปทางซุ้มขายของ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้เป้าหมายใหม่เป็นขนมแล้ว

“โธ่...ซองมินของผม น่ารักจริงๆ...ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้...” คู่รักที่เดินจากไปไม่ได้รู้เลยว่า กำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่มาจากหนุ่มผิวเข้มคนนี้ในไม่นาน

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

เมื่อถึงเวลาช่วงบ่าย นักเรียนจำนวนเกือบสองร้อยคนต่างทยอยเดินเข้าสู่ห้องประชุมระหว่างที่ปล่อยให้สามสาว(?)เดินนำเข้าไปก่อน ซีวอนก็หันมาหาเพื่อนตนอีกสองคนเพื่อบอกสิ่งที่ตนคิดมานานแล้ว และวันนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องบอกเสียที

“คยูฮยอน เยซองฉันมีเรื่องจะบอกพวกแกว่ะ” ซีวอนบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง และไม่ค่อยจะมีนักที่เพื่อนคนนี้จะเรียกชื่อกันอย่างนี้

“เรื่องอะไรว่ะ” เยซองถามกลับไปนิ่งๆ

“เรื่องฮยอกแจ...ที่ฉันเคยบอกพวกแกไว้ว่าฉันแน่ใจเมื่อไหร่จะบอก...ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้ว”

“อืม...งั้นเดี๋ยวประชุมเรียบร้อยแล้วคุยกัน ว่าแต่สาวๆ(?)ล่ะ” เยซองยักคิ้วหนาส่งไปทางร่างบางสามคนที่ยังนั่งคุยโน้นนี่กันน่าเอ็นดูท่ามกลางสายตาหลายคู่ของนักศึกษาคนอื่นที่ยังให้ความสนใจเรื่องว่าที่ ผู้ถูกเลือกอยู่

“เห็นซองมินบอกว่าจะไปซื้อของกับเรียวอุคน่ะ” คยูฮยอนบอกสิ่งที่คนน่ารักบอกใว้เมื่อเช้าว่าเลิกแล้วจะเดินเล่น ซื้อของเล็กน้อยๆกับเพื่อนร่างเล็กก่อนกลับบ้าน

“ฮยอกแจเขาจะเข้าไปหาอาจารย์ทึกกี้น่ะ เขาจะขอลาไปเยี่ยมคุณตา”

“งั้นเลิกประชุมแล้วไปคุยกันที่ห้องเรียนตึกบริหารก็แล้วกัน ไม่มีคาบเรียนแล้ววันนี้” เยซองบอกและนัดเรียบร้อยจึงได้เข้าไปฟังการประชุมที่พร้อมและใกล้จะเริ่มแล้ว

..

..

“ตกลงว่าการเข้าค่ายสร้างเสริมความสัมพันธ์ระหว่างสองคณะจะเริ่มในอีกห้าวันข้างหน้านี้นะ ให้นักเรียนทุกคนเตรียมตัวให้เรียบร้อย สถานที่ที่เราจะไปใช้เวลาร่วมกันคือที่....เกาะเชจู”

เสียงหวานของอาจารย์คนสวยเอ่ยถึงสถานที่จบ เสียงเฮลั่นของนักศึกษาในห้องประชุมก็พร้อมใจกันโห่ร้องพร้อมรอยยิ้ม

“อย่าเพิ่งดีใจไปล่ะ เราไม่ได้ไปเล่นน้ำทะเลหรอกนะ” คังอินเอ่ยเสียงทุ้มเข้าสู่ไมค์โครโฟนที่รับมาจากร่างบางคนรักของเขา

จากท่าทางดีใจและเสียงโห่ก็ค่อยๆลดลง คังอินยิ้มกริ่มที่ได้แกล้งนักเรียนตัวเอง แล้วจึงกล่าวต่อ

“เราจะไปปืนเขาบนเกาะกัน ต่างหากล่ะ การที่ได้ผ่านเวลาที่ยากลำบากพร้อมกันมันจะทำให้เข้าใจและเห็นใจกันมากขึ้น นี่แหละ จุดประสงค์ของการเข้าค่ายครั้งนี้”

“คราวนี้เราจะอยู่นั่นกัน สามคืนสี่วันนะ เตรียมตัวและก็เก็บกระเป๋าให้พร้อม อีกห้าวันรถของมหาวิทยาลัยจะรออยู่ที่หน้าหอประชุมนะทุกคน ห้ามสายด้วย” อาจารย์ตาสวยลงท้ายบอกกำชับอย่างชัดเจน ลีทึกชี้แจงรายละเดียดในการเข้าค่ายต่ออีกซักพักก็เอ่ยปิดประชุม นักศึกษาต่างทยอยกันเดินออกไปคุยเรื่องเข้าค่ายกันไปอย่างตื่นเต้น

เมื่อประชุมเลิก ฮยอกแจก็รีบตรงเข้าไปหาอาจารย์ตาสวยพื่อขอลาหยุดเรียนหนึ่งวันจะได้ไปเยี่ยมคุณตา ทางอาจารย์ตาสวยก็เข้าใจและอนุญาตให้เรียบร้อย แถมไม่วายแซวถึงคนที่พาไปให้ลูกศิษย์ร่างเล็กได้แก้มแดงอีกด้วย

 

“ฮยอก เดี๋ยวฉันกับอุคกี้จะไปซื้อของกันหน่อยน่ะ เตรียมไปเข้าค่ายเลย ฮยอกไปด้วยกันนะ”

“อื้มได้ซิ เดี๋ยวบอกซีวอนก่อนนะ” ฮยอกแจบอกเพื่อนแล้วจึงผละออกมาหาร่างสูงที่ยืนคุยอยู่กับเพื่อน

“ซีวอน ฮยอกไปซื้อของกับซองมินอุคกี้นะ” มือบางกระตุกแขนเสื้อของร่างสูงเบาๆแล้วเอ่ยบอก ซีวอนพยักหน้ารับ แล้วบอกว่าซื้อเสร็จแล้วให้โทรบอกจะไปรับ ฮยอกแจจึงได้เดินกลับไปหาเพื่อนทั้งสองที่รออยู่

“ไปที่ในตึกเหอะว่ะ ตรงนี้คนเยอะ” เยซองและคยูฮยอนเดินหมุนตัวหันหน้าเดินไปทางตึกเรียนบริหารที่วันนี้ไม่คาบเรียนใดๆแล้วจึงไม่มีคนเดินพลุกหล่าน

..

..

“นี่ๆอันนี้ก็น่ารักนะอุคกี้” สามสาวที่น่ารักชี้ชวนกันดูโน่นดูนี่กันอย่างเพลิดเพลิน เดินกันอยู่ครู่ใหญ่ ด้วยความที่ร่างขาวยังฟื้นตัวไม่เต็มที่จากการผ่านคืนที่แสนยาวนาน แล้วต้องมาเดินไม่หยุดอย่างนี้ ท่าทางแปลกของฮยอกแจจึงไปสะกิดซองมินเข้า

“ฮยอก ทำไมเดินท่าแปลกๆน่ะ” แต่แล้วฮยอกแจก็โดนคำถามที่ไม่คิดว่าจะโดนถามขึ้นมา

“...อ่ะ เอ่อ คือ...ฉันเมื่อยแล้วล่ะ เราหาที่นั่งพักกันเถอะ” ร่างขาวเลือกที่จะสบสายตาเพื่อน แต่แก้มที่แดงระเรื่อจากการที่คิดถึงสาเหตุก็ทำให้ร่างเล็กตาคมเข้าใจเหตุการณ์ได้ง่ายๆ

“เมื่อยเหรอ~ ไม่ใช่ว่า เมื่อคืนมีอะไรหรอกนะ” น้ำเสียงหยอกเหย้าจากเพื่อนที่จับได้ทำเอาแก้มที่ขาวนวลแดงจัด

“อะไรเหรอ เมื่อคืนทำไม” กระต่ายน้อยที่ตามไม่ทันเอ่ยถาม

“ก็จะอะไรล่ะ ไปค้างกับคนรักมาจะเดือนอยู่แล้ว จะไม่เกิดอะไรขึ้นเลยเหรอ คิคิ” เรียวอุคเอ่ยจบทำให้คนที่มีสีชมพูบนหน้าเพิ่มขึ้นอีกคน ซองมินที่เพิ่งเข้าใจก็เขินตามไปด้วย

“ฮยอก...กับซีวอน...เหรอ” เสียงหวานของซองมินพึมพำเบาๆอย่างอายๆไปถามเพื่อนที่ก้มหน้าแดงๆซ่อนไว้ ได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ารับเบาๆ

“แอร้ยย >///< ฮยอกเขินมั้ยอ่ะ” กระต่ายสติเตลิดคิดไปไกลเอ่ยถามอย่างที่ใจคิด

“คิคิ ทำไม จะถามเอาไว้เตรียมใจตอนที่ถึงคราวตัวเองกับคยูฮยอนเหรอซองมิน” เรียวอุคที่แกล้งว่าจะทำให้เพื่อนเขินยิ่งขึ้นกลับได้รับการพยักหน้ารับจากซองมินด้วยความใสซื่อแทน

“ฮ่าๆๆๆ ยอมรับกันอย่างนี้เลย ฮ่ะๆ” เสียงหวานหัวเราะเคล้าคลอรอยยิ้มเขินจากเพื่อนอีกสองคนช่างดูน่ารักน่ามอง แต่แล้วบรรยากาศสดใสก็ต้องลดลงเมื่อเสียงโทรศัพท์ของฮยอกแจดังขึ้น

RRrrr

“ฮะแม่”

/ ฮยอกแจ...ฮึก../

!!! แม่ฮะเป็นอะไรฮะ ร้องไห้ทำไม”

/ คุณตา...ฮึก..เสียแล้ว....ฮึก...เมื่อเช้านี้จ้ะ /

 

TBC.

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._


ง่า...คนอ่านเรื่องนี้น้อยลงมากเลยอ่ะ T^T

กิ้บเขียนแย่ลงเหรอ...งือ~...ปกติ ตอนนึงจะมีคนอ่านประมาณ 6-7 ร้อยคนเลยน้าาา

แต่ตั้งตอนที่โดนแบน ลดเหลือตนละสามร้อยเอง...ไมง่ะ
T3T


ตอนหน้า !!!! เมื่อหิมะตกครั้งแรกในรอบปี พร้อมน้ำตาแรกของฮยอกแจ...

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

แท่แด่นนนนนน อิอิ ช่วงใหม่ของ Flip Love คึคึ

 
ปล. ระวังมีรูปคุณไม่รู้ตัวน้าาาาาา ^0^


ฝากจ้าาาา รับรองจะไม่ผิดหวัง  We got married [Suju Fiction] (ช่วงนี้กำลังสนุก หึหึ)
(เรื่องนี้มีแต่คนทวง ไม่เหมือนเรื่อง Flip เลย ==")

>>>> 
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=782965


ขอบคุณ สำหรับคอมเม้นต์ คะแนนโหวต และที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^
  



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1915 HyukJewel (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 17:16
    สงสารฮยอกแจอะ ทำไมมีแต่เรื่องนะ
    #1,915
    0
  2. #1736 Jai Jaja (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 15:07
    T_T

    สงสารฮยอก ถ้ารู้ว่าโดนหลอกให้รัก

    คงจะเจ็บปวดมาก
    #1,736
    0
  3. #1570 MayChuly (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 02:04
    ฮยอกไม่เป็นไรนะ สู้ๆๆนะฮยอก เสียใจเรื่องคุณตาด้วยนะ 
    #1,570
    0
  4. #1491 nc23 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:49
    ความจริงที่ปวดร้าว
    #1,491
    0
  5. #1381 Kimployploy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 02:36
    คุณตาเสียแล้วอ่ะ
    T____________T
    รีบ ๆ ไปนะฮยอก
    #1,381
    0
  6. #1288 Redberrylips (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 23:19
    เศร้าอ่ะ เศ้ราอ่ะ เศร้าอ่ะ T^T ฮือออ
    #1,288
    0
  7. #1223 Mind-myy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 16:14
    เมื่อไรคิเฮจะเข้าใจกัน
    #1,223
    0
  8. #1152 ta-kom.sj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 12:46
    เศร้าอ่ะ ;_;
    #1,152
    0
  9. #1028 Bïngchá~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 23:24

    โกโก๋ แกจะทำไรคู่ คยูมิน

    คิเฮ่ ไม่เข้าใจกันเอง

    วอนฮยอก......จะเปงไงเนี่ยยยยย

    เย่เรียวสู้ๆ

    #1,028
    0
  10. #973 atomicblue (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 22:22
    เมื่อไรคิเฮจะลงเอยกันซะทีอ่ะ แอบเชียร์ค่ะ
    #973
    0
  11. #948 kayumin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2555 / 20:45
    ช่วงนี้ยุ่งๆ เลยไม่ได้เข้ามาอ่านนะ อย่าเสียใจไป
    #948
    0
  12. #933 kungking (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2555 / 00:01
    ฮยอกสู้ๆๆๆจร้า
    #933
    0
  13. #899 kyusandee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 09:38
    ไรเตอร์อย่าเสียใจไม่ได้เขียนแย่ลงหรอกค่ะ

    แต่ว่าบางทีหายไปนาน

    มันก็เลยไม่รู้ว่าอัพหรือยังแค่นั้นเอง
    #899
    0
  14. #884 []เดอะ.สอง? (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 12:50
    เวรแล้ว
    #884
    0
  15. #883 jj_lovesj08 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 20:32
    ฮยอกเข้มแข็งไว้. สู้ๆๆ
    #883
    0
  16. #881 love_kihae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 10:02
    สงสารฮยอกอ่ะ ถ้ารู้แล้วต้องเสียใจมากแน่ะ T^T
    #881
    0
  17. #880 Ae_Pu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 01:21
    สู้ๆนะ ไรเตอร์ สนุกมากค่ะ
    ยังสงสารฮยอกเหมือนเดิม ถ้ารู้ความจริงอะ
    เป็นเราให้อภัยคงทำใจยากเหมือนกัน T^T
    #880
    0
  18. #879 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 11:05
    สงสารด็องงะ-*-
    ฮยอกยังไม่ได้ไปเยี่ยมคุณตาเลยนะ
    #879
    0
  19. #878 ae snoopy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 10:16


    สงสารฮยอกจังที่ไปเยี่ยมคุณตาไม่ทัน
    #878
    0
  20. #877 KanginKorilakkuma (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 01:23
    คุณตา TOT สงสารฮยอกอ่ะ ยังไม่ได้ไปเยี่ยมคุณตาเลยนะ
    #877
    0
  21. #876 danger poppular (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 18:11
     เศร้าเลยเรา... ทำไมคุณตาของฮยอกต้องมาไปงี้ล่ะเนี่ย เร็วไปรึเปล่า แง้ T^T
    #876
    0
  22. #875 por (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 15:20
    บอมทำไมถึงทำแบบนี้เนี่ย เฮอย่ายอมนะ

    ถ้าฮยอกรู้ความจิงขึ้นมาจะเป็นไงเนี่ย

    วอนง่าทำกันได้นะ

    โก้โก้น่ารักดีจัง
    #875
    0
  23. #874 dody (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 14:45
     โกโก้จะทำรัย กี้กะมินอ่ะ

    ฮยอกจะดราม่าแล้ว คุณตาเสียแล้ว
    ถ้าฮยอกยิ่งมารู้ความจริงอีก
    ฮยอกน่าสงสารน่าดู

    #874
    0
  24. #873 wonhyuk24hr. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 07:40
    เฮ้ย โกโก้จะทำอะไรอ่ะ อย่ายุ่งกับมินนะเฟ้ย - -+
    ฮยอกน่าสงสาร ToT
    #873
    0
  25. #872 KaemmiiZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2555 / 02:17
     งือออ สงสารย๊อก T^T
    #872
    0