Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 20 : *Flip Love*: Chapter 19 รีบกลับมานะ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 มี.ค. 55

 

Chapter 19 รีบกลับมานะ




!!!! เฮ้ย หยุดนะ ปล่อยซองมินเดี๋ยวนี้”

แทคยอนที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็รีบออกมาจากหลังเสาที่แอบอยู่ เมื่อเห็นว่ากระต่ายน้อยของเขากำลังถูกรุ่นพี่อุ้มขึ้นพาดหลังอย่างทุลักทุเล ฮยอกแจก็ไม่ต่างกัน

“มึงอย่ามาเสือก นี่มันเรื่องของพวกกู” ซูฮาน รุ่นพี่ผู้ชายผมสีส้มจัดที่อุ้มซองมินขึ้นพาดหลังหันมาชี้หน้าด่าแทคยอน และเดินไปทางรถยนต์ที่เพื่อนอีกคนไปเอามาจอดรอไว้แล้ว

“หยุดนะเว้ย ปล่อยเดี๋ยวนี้ จะเอาเขาไปไหนนะ” แทคยอนรีบพุ่งเข้าไปแย่งระหว่างที่รุ่นพี่ทั้งสองพยายามเอาร่างหมดสติเข้าไปในรถ

ปึ่ก ปั่ก !!!

กำปั้นหนักๆถูกซัดไปที่ใบหน้าของแทคยอนอย่างแรงพร้อมกับการเตะไปที่ลำตัว แม้ว่าแทคยอนจะมีร่างกายบึกบึนก็ตามแต่รุ่นพี่สองคนก็ไม่ได้ตัวเล็กไปกว่าซักเท่าไหร่ แถมยังมากกว่าเขาด้วย ซูฮานและฮวางจีอาศัยช่วงที่แทคยอนเซเพราะถูกทั้งเตะและต่อยรีบขึ้นรถคันสีแดงเข้ม และขับออกไปอย่างรวดเร็ว

“อ่ะ โอ้ย...” แทคยอนนั่งกองอยู่ที่พื้นมุมปากมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย แต่ก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะวิ่งตามรถไป

“นาย!! นายเป็นยังบ้าง!!” เรียวอุครีบวิ่งเข้ามาหาทันทีทีเห็นเหตุการณ์ไกลๆจากทางที่เดินกลับมาจากหาอาจารย์ก็เข้ามาช่วยพยุงแทคยอน

“ไม่เป็นไร คุณรีบไปบอกให้คนตามไปช่วยเถอะ ผมจะรีบตามพวกมันไป” ใบหน้าเรียวเล็กที่มีรอยแววเป็นห่วงพยักหน้ารับ แล้วแทคยอนก็รีบวิ่งตามไปทางรถที่แล่นไป

.

.

“แฮ่กๆๆ...ไปทาง..แฮ่ก ไหนแล้วว่ะ...” ร่างสูงหยุดยืนหอบหายใจเมื่อวิ่งตามออกมาจนถึง แถวชุมชนหลังมหาวิทยาลัย ร่างหนาเดินหอบหนักสลับกับวิ่งไปมา มองหาทั้งซ้ายขวา แวะถามคนบ้าง จนไปเจอรถคันสีแดงนั้นที่เขาตามหาอยู่จอดอยู่หน้าบ้านเช่าสองชั้นมอซอหลังเล็กๆในซอยไม่ไกลมากนัก

“ฮัลโหล...ฉันมีเรื่องสำคัญและด่วนมาก นายมีเบอร์โจวคยูฮยอนใช่มั้ย บอกว่าให้รีบตามมาที่ ซอย...” ร่างสูงกดโทรศัพท์หาเพื่อนร่วมชมรมที่เขาวางใจได้ ซึ่งเป็นคนที่ดูแลเรื่องต่างในชมรมบาส คยูฮยอนและซีวอนก็เคยเข้ามาฝึกซ้อมด้วยอยู่ครู่ใหญ่แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจที่จะจริงจังด้านกีฬา

ร่างสูงค่อยๆเดินเลียบทางเข้าไปในรั้วบ้านที่มีหญ้าขึ้นรกไปทั่ว ตาคมแอบลอบมองเข้าไปทางหน้าต่างบานเล็กที่ด้านข้างของบ้าน ภายในบ้านที่รกไปหมด สภาพเหมือนคนอยู่ไม่ใส่ใจที่จะดูแล ชั้นแรกเป็นที่โล่งๆมีม้านั่งยาว มีของวางระเกะระกะ และไม่มีใครอยู่เลย แต่แทคยอนก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากห้องเล็กๆที่อยู่ข้างบันได

.

.

อืม...ปวดหัวจัง เจ็บท้องด้วยอ่า...งืม..อะไรอ่ะ ทำไมรู้สึกเหมือนมีหอยทากมาเดินอยู่บนตัวเลย..อืม...รู้สึกไม่ดีเลย..แย่จัง.....อือ...ไม่ชอบเลย..

“ขาวอวบน่ากินชะมัด...ซี้ดดด”

เสียงแรกที่ได้ยินเมื่อซองมินรู้สึกตัวคือเสียงของผู้ชายที่ไหนไม่รู้ และภาพแรกที่ได้เห็นคือผู้ชายผมสีส้มจัดกำลังนัวเนียอยู่ตรงลำตัวของเขา ลิ้นกร้านเลียไปทั่วอย่างหิวโหย

!!! อ้ะ หยุดนะ ปล่อยฉันนะ!!!” ซองมินดิ้นทันทีแม้จะทำได้ไม่ดีนักเพราะอาการมึนหัวจากฤทธิ์ยาสลบยังคงมีอยู่

“ตื่นแล้วรึไงห่ะ”

“ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

“ฮึ้ย อย่าดิ้นนะ เดี๋ยวปั้ด” เมื่อร่างอวบดิ้นและร้องไม่หยุดซูฮานก็เกิดโมโห ง้างมือขึ้นสูงขู่ว่าจะฟาดลงบนใบหน้าหวานนั้น แต่กระต่ายตัวอวบก็ไม่กลัวอย่างที่คิด ฟันกระต่ายซี่คู่หน้ากัดลงบนมือกร้านของซูฮวานที่รวบมือของตนไว้แน่น

“โอ้ยยยย ไอ้นี่ อยากโดนนักใช่มั้ยห่ะ”

เพี้ย !! ใบหน้าหวานสะบัดไปตามมือที่ฟาดเข้ามาประทะอย่างแรง จนเกิดรอยแดงขี้นเป็นริ้วๆและเลือดก็ค่อยๆซึมออกจากมุมปากเล็ก

“เฮ้ยๆ ทำอย่างนั้นเสียดายของหมดโว้ย”

!!!!

อยู่ดีๆเสียงทุ้มอีกหน่งเสียงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ชายร่างไม่ใหญ่เท่าไหร่ยืนสูบบุหรี่ดูเพื่อนกำลังฟาดมือใส่ซองมินก็ทักขึ้นมา

“ไอ้แทอัน มึงอย่ายุ่ง โน้นมึงไปดูไอ้ฮวานจีจัดการว่าที่ผู้ถูกเลือกดีกว่า”

“หึ เดี๋ยวกูไป แต่ว่ามึงนะ ได้อานิสงค์ด้วยเฉยเลย ไม่แบ่งเพื่อนแบ่งฝูงมั่งนะมึง” ซองมินที่ยังดิ้นมาขณะที่ถูกซูฮานนั่งคร่อมอยู่ด้านบนและพยายามกำมือขาวไว้แน่น

“เออ เดี๋ยวกูแบ่งให้ ส่วนแม่งไอ้ฮวานจีกะว่าจะเอาไอเด็กแว่นนั่นทำเมียจะได้เอาหนังสือมาขาย แล้วเอาเงินไปซื้อยา กูก็เห็นเด็กนี่น่ากินเอามันมาด้วยซะเลย แต่กูขอก่อนเว้ย ท่าทางจะแม่งไม่เคยแน่นอน”

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปล่อยนะ ช่วยด้วย ช่วย....อื้อ” เสียงหวานยังคงร้องขอความช่วยเหลือแต่กลับถูกมือหนากดปิดบากไว้แน่นขณะที่คุยกับเพื่อนร่วมกันชั่วของตน

“เออ กูขึ้นไปดูข้างบนหน่อย มึงก็อย่ารุนแรงนักนะเว้ย กูรำคาญเสียงดังเดี๋ยวเอาเด็กแว่นข้างบนไม่มันพอดี” แล้วแทอันก็เดินออกจากห้องชั้นแรกขึ้นไปยังชั้นบน

.

“หึ มามะ อย่าดิ้นแล้วเดี๋ยวฉันจะจัดให้ จนเธอร้องขออีกแน่นอนเลย” ลิ้นกร้านเลียไปทีใบหน้าหวานที่เหย๋เกและเบือนหนีอย่างรังเกียจ

คยู..ฮึก...มาช่วยฉันหน่อยซิ..

.

“อื้อ....อี๋..ปล่อยนะ..หยุดนะ” ซองมินร้องอย่างขยะแขยงเมื่อมือข้างหนึ่งของซูฮานยอมปล่อยออกจากเรียวปาก แต่กลับไปลูบไล้แถวแผ่นท้องขาวนวลแทน

“จะดิ้นไปทำไมห่ะ เดี๋ยวก็ต้องเมียฉันอยู่ดี นอนเฉยๆไปเถอะน่า” มือหนากดแขนทั้งสองข้างของซองมินลงข้างๆแล้วก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาว หวังจะสร้างรอยไว้ แต่....

ปึ่ก !!! เสียงวัตถุฟาดลงบนหัวสีส้มแจ้ดของซูฮานอย่างแรงจนชายหนุ่มสลบลงบนตัวของซองมินที่ยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ซองมิน ผมมาช่วยแล้ว” แทคยอนยืนกำไม้แท่งโตในมือที่หาได้จากสวนหน้าบ้านที่รกร้างของมันนั่นแหละ

“คุณมาช่วยผมเหรอ มาช่วยผมใช่มั้ย” เสียงหวานถามสั่นๆอย่างกลัวๆเพราะไม่รู้ว่าจะเป็นพวกของรุ่นพี่หัวส้มนี่รึเปล่า

“ใช่ผมเอง เอ่อ...จำผมได้ใช่มั้ย” แทคยอนเอาเท้าเขี่ยร่างไร้สติของซูฮานออกจากซองมินและมัดมือและปากไว้ แล้วจึงมาช่วยพยุงซองมินที่ดูไม่มีเรียวแรงเท่าไหร่

“อืม..จำได้..ที่โรงอาหาร” เมื่อแทคยอนจับไปที่มือขาว ก็สั่นระริก แม้ว่าอาการทางสีหน้าจะไม่มากเท่าแต่ก็รับรู้ได้ว่าร่างอวบตรงหน้ากำลังกลัวมาก แทคยอนพยุงซองมินลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ด้านนอกห้อง

“ฮยอกล่ะ ฮยอก ช่วยฮยอกด้วย ขึ้นไปช่วยฮยอกเร็วเข้า” ทันทีที่ตั้งสติได้เขาก็จำที่ซูฮานคุยกับเพื่อนได้ว่า ฮยอกแจอยู่ที่ชั้นบน มืออวบกำไปที่แขนแกร่งทั้งสองข้าง ด้วยแววตาเว้าวอนและเป็นกังวล

“ข้างบนเหรอ...งั้นเดี๋ยวผมรีบขึ้นไปก่อนนะ” แทคยอนมองขึ้นด้านบนเล็กน้อย

“อ่ะอืม....” ร่างบางยังคงดูสั่นๆและแทคยอนก็กลัวว่าจะมีใครมาตอนไหนก็ไม่รู้

“คุณ...ไม่เป็นไรนะ” เสียงหวานไม่ทันจะเอ่ยตอบก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วไม่ไกลนัก แทคยอนหันมาสบตากับซองมินแล้วออกไปแอบดูว่าใช่พวกเดียวกับพวกเลวนี้มั้ย แต่ภาพที่เห็นคือ คนที่เขาจำได้ดี เจ้าของกระต่ายมาแล้ว

“ซองมิน!!!!

หมับ ร่างอวบถูกรวบเข้าไปสู่อ้อมกอดแกร่งที่คุ้นเคย คยูฮยอนที่แทบจะพุ่งออกมาจากมหาวิทยาลัยเมื่อเรียวอุคไปบอกเขา ทว่าก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปตามหาที่ไหน แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนต้องกดรับ ระหว่างทางมาที่นี้ก็พยายามติดต่อซีวอนไปด้วยก็ไม่มีการตอบรับใดๆ ทางระหว่างมหาวิทยาลัยมาถึงที่นี่มันดูไกลแสไกล แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์ ตอนนี้ซองมินอยู่ในอ้อมกอดเขาเหมือนเดิมแล้ว

“คยู ฮึกๆ ฮือ...คยู ไปฮึก..ช่วยฮยอก...ฮึกก่อน..ฮยอกอยู่ข้างบน” ซองมินน้ำตาคลอๆเพราะกลัวและโล่งใจสับสนจนปรับหัวใจรับไม่ทัน แต่ตอนนี้เป็นห่วงเพื่อนที่สุด คยูฮยอนผละอ้อมกอดออกมาแล้วส่งซองมินให้เรียวอุคที่ยืนอยู่กับเยซองช่วยดูต่อ

“เดี๋ยวผมขึ้นไปช่วยด้วย” คยูฮยอนมองหน้าแทคยอนนิ่ง ตอนนี้เขาเป็นห่วงฮยอกแจมากกว่าจะคิดเรื่องอื่น เรื่องอ๊คแทคยอน คงต้องคุยกันอีกที

“พวกมันมีสองคน เราขึ้นกันไปสามคนน่าจะเอาอยู่” เยซองพยักหน้าและทั้งสามก็ค่อยๆเดินขึ้นบันไดไปด้านบนอย่างเบาๆและระมัดระวัง โดยไม่ลืมให้ทั้งสองสาว(?)ดูแลตัวเองดีๆมีอะไรให้รีบตะโกนบอก

.

.

“ฮึก...ปล่อยนะ ฮือ....ปล่อยฉัน”

เสียงหวานคลอเสียงร้องไห้ดังขึ้นอยู่ในห้องบนชั้นสอง บนร่างของฮยอกแจมีชายหนุ่มร่างใหญ่นั่งคร่อมอยู่ โดยที่อีกคนคอยกดแขนบางทั้งสองข้างไว้บนพื้นเตียง

“เฮ้ยไอ้ฮวางจี เร็วๆดิวะ กูอยากแล้วนะเว้ย” แทอันที่เพิ่งขึ้นมาทีหลังเร่งเพื่อนร่างใหญ่ เพราะฮวางจีค่อยๆแกะกระดุมเม็ดเล็กๆออกจากเสื้อตัวบาง

“ก็กูอยากให้ ผู้ถูกเลือกเขาจำกูได้ กูก็ต้องค่อยทำ ให้มันจำแน่นเข้าไปในสมองเขาซิเว้ย...รับรอง ไม่ลืมฉันแน่ใช่มั้ยหืม???” เมื่อหันไปบอกเหตุผลเพื่อนตนแล้วก็ก้มลงพูดใกล็หูบาง จนหน้าหวานต้องสะบัดหัน

“ไม่...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ทั้งแขนและขาบางดิ้นมาครู่ใหญ่ก็เริ่มหมดแรง หน้าอกบางหอบหายใจขึ้นลงยิ่งทำให้ผิวกายที่ไร้เสื้อบดบังเห็นชัด

“แม่ง...น่ากินฉิบหาย ...สีสวยชะมัด ซี้ดดด” แทอันซี้ดปากทันทีที่เพื่อนตนเอาเสื้อเชิ้ตตัวบางออกจากกายเล็ก

“อ้ะ ปล่อยนะๆ ฮึก...ฮือ...ปล่อยฉันเถอะ ...อะ อย่าาา” ฮยอกแจร้องขอทันทีเมื่อฮวางจีก้มลงโลมเลียบนตัวเอง ปากกร้านขบกัดตั้งแต่ซอกคอลงมายังยอดอกหวานไปทั่ว แม้จะพยายามดิ้นหนีและขอร้องแค่ไหนแต่ก็สู้แรงไม่ได้เลยซักนิด

“แม่ง มีรอยจูบด้วยว่ะ เคยมาแล้วเหรอเนี่ย...น่าเสียดายฉิบหาย แต่เอาว่ะเคยแล้วก็ดี เผื่อลีลาจะดี...ส่ายสะโพกแรงๆรับของพี่ล่ะกัน ฮ่าๆๆๆ” มือกร้านขยำไปที่สะโพกบางแล้วส่ายไปมาอย่างหยาบโลน

แทอันที่มองอยู่เกิดอาการทนไม่ไหว ก็ก้มหน้าลงหมายจะกดจูบที่ปากบาง แต่ฮยอกแจก็รีบเบือนหน้าหนีและสะบัดหน้าไปอย่างรุนแรงจนแว่นแก้วหลุดออก

“ฮะ เฮ้ย...ก็สวยนี่หว่า” แทอันที่บอกออกมาอย่างแปลกใจเมื่อฮยอกแจหยุดสะบัดหน้าหนี เพราะเหนื่อยจนหายใจไม่ทันแล้ว ฮวางจีที่กำลังลูบไล้และกดจูบอย่างรุนแรงไปทั่วกายหวานได้ยินอย่างนั้น ก็ต้องเงยหน้าขึ้น

“แม่ง...สวยจริงด้วย...อย่างนี้กูยิ่งชอบเว้ย” ฮวางจียิ่งเห็นก็ยิ่งเกิดอารมณ์ มือหนาพยายามแกะเข็มขัดเส้นเล็กออกจากกางเกงของฮยอกแจออก

ตึง!!!

!!! เสียงไรว่ะ” มือหนาหยุดการแกะเมื่อมีเสียงดังขนาดวัตถุกระทบกันดังขึ้นจากด้านล่าง

“สงสัยไอ้ซูฮานจะรุนแรง เมื่อกี้กูไปแวะดูแม่งมันตบเด็กนั่นจนหน้าหัน”

“เออ กูไม่สน เด็กนี่น่าสนกว่าเว้ย” ว่าแล้วฮวางจีก็บีบไปที่คางเรียวอย่างแรง ก้มหน้าลงหมายจะกดจูบ ฮยอกแจอยากจะเบือนหน้าหนี แต่ทำไม่ได้เมื่อแรงที่บีบอยู่มากกว่า

“อี้...ไม่เอา...ช่วย...ด้ว..ด้วย” เสียงหวานขาดๆหายๆเมื่อพยายามเม้มปากแน่นและเอียงหน้าหลบเท่าที่จะทำได้ ปากกร้านของฮวางจีจึงกดจูบรุนแรงได้แค่ภายนอกและด้านมุมหรือข้างปากบางเท่านั้น แต่ก็รุนแรงพอจะทำให้เกิดแผลเล็กๆที่มุมได้

ฮวางจีเลิกพยายามจูบใบหน้าหวาน แล้วกลับมาถอดชิ้นส่วนด้านล่างออกจากกายบางแทน มือหนาปลดเข็มขัดและตะขอกางเกงจนเห็นแผ่นท้องน้อยที่ขาวระเรื่อ

“ฮึก...ผม..ขอร้อง...ฮึก..ปล่อย...ผมเถอะนะ...ฮือ..ซีวอน..ช่วย...ฮึก...ด้วย..” เสียงหวานร้องขอ ดวงตาหวานมีน้ำใสคลอ นึกถึงคนที่ตนรักขาดใจ อยากให้เรื่องเลวร้ายนี้มันหายไปหรือจบลงซะที

“เรียกใครมาช่วยล่ะที่รัก...เดี๋ยวก็เป็นเมียพี่แล้ว..แล้วเอาหนังสือมาให้พี่ด้วยนะ” ฮวางจีไม่สนใจคำร้องขอที่น่าสงสารนั่น ก้มลงโลมเลียอย่างรุนแรงอีกครั้ง มือหนาค่อยปลดเอากางเกงออก....

ปัง!!!

เสียงกระแทกประตูห้องอย่างรุนแรงดังขึ้น แล้วก็ปรากฏภาพชายหนุ่มสามคนพร้อมอาวุธพร้อมมือ(?)คือไม้หน้าสามคนละอัน

“ไอ้เลว ปล่อยเพื่อนกูนะเว้ย” เยซองเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็ทนไม่ไหว ฟาดไม้ลงไปที่ตัวฮวางจีและแทอันอย่างแรงโดยมีคยูฮยอนและแทคยอนช่วยจัดการ

เนื่องด้วยรุ่นพี่โฉดทั้งสองไม่มีอาวุธและจำนวนน้อยกว่า ตอนนี้ก็มีสภาพไม่ต่างไปจากซูฮานที่ถูกมัดมือมัดปาก มีรอยฟกช้ำโดยทั่ว

“เอายังกับพวกมันดี” คยูฮยอนที่โกรธอย่างรุนแรงอยู่ภายในไม่ได้แสดงออกเท่าไหร่ จนเพื่อนเก่าแก่อย่างเยซองที่รู้อาการ กลัวเป็นอย่างยิ่งจนต้องเดินอยู่หลังว่าที่เมีย แมนจริงๆ ==”

“เมื่อกี้ฉันเดินไปดูรอบๆบ้านน่ะ เห็นไอ้นี้ด้วย ไม่แน่ใจเท่าไหร่แต่ก็น่าจะใช่” เรียวอุคบอกขึ้นขณะที่นั่งโอบไหล่เพื่อนอยู่ตรงกลาง ระหว่างฮยอกแจกับซองมินที่ยังตัวสั่นทั้งคู่ แต่ฮยอกแจหนักกว่าหน่อยเพราะมีสะอื้นเป็นระยะ

มือบางชี้ไปที่ของสองสามชิ้นที่ตนเป็นคนหยิบมาวางไว้บนโต๊ะที่ใกล้ๆนี้เอง

“นี่มัน...ยาเสพต์ติดใช่รึเปล่าน่ะ นี่ก็ด้วย” แทคยอนเดินไปดูใกล้ก็เห็นเป็นผงสีขาวๆบรรจุอยู่ในซองยาใสๆและมีเข็มฉีดยาอีกจำนวนหนึ่ง

“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นแหละ สงสัยพวกมันจะติดยา เลยหวังจะหาเงินได้ง่ายถ้าได้หนังสือเล่มสำคัญน่ะซิ”

“ไอ้พวกเลวเอ้ย !!” เยซองทนไม่ไหว เตะไปที่ร่างทั้งสามที่ยังสลบอยู่ด้วยความโกรธ ต่างกับคยูฮยอนที่ยังนิ่งอยู่แต่เอามือถือเครื่องเล็กของตนออกมาแล้วกดเบอร์โทรออก

“ลุงเหรอครับ ผมมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย ผมอยากให้ลุงช่วยจัดการ....” เสียงทุ้มเอ่ยกรอกเสียงลงเครื่องสื่อสารไปด้วยอาการนิ่งๆ แต่ต่างกับคนฟังคนอื่นที่ได้ยินแล้ว ต่างก็คิดว่า หากตนเองเป็นไอเลวสามคนนี้ ฆ่าตัวตายเองจะง่ายกว่า สาบานในใจเบาๆว่า จะไม่มีทางทำให้ คยูฮยอนโกรธเด็ดขาด อ่อ ซองมินด้วย...

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

“เอ่อ...มิรินครับ ผมต้อง....”

“นี่ อันนี้ไงที่มิรินอยากได้ อันนี้แหละ หามาตั้งนานแล้ว”

“คือว่าผม.....”

“ซีวอนว่าอันนี้กับอันนี้ไหนสวยกว่าล่ะ”

“.........”  ร่างสูงถอนหายใจออกเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะไม่สนใจฟังคำพูดของตนเลย ซีวอนรู้เลยว่าตอนนี้มิรินกำลังใช้วิธี ดื้อเงียบ กับเขาอยู่ หากปกติแล้วเขาจะตามใจทุกอย่างแต่หากเรื่องไหน รู้ว่าได้มายาก มิรินก็จะใช้น้ำตา แต่หญิงสาวก็ยังมีวิธีนี้อีกวิธีที่ทำให้เขาต้องยอมอยู่เรื่อย

“มิรินครับ.....” เสียงทุ้มเรียกขึ้น ร่างบางหยุดนิ่งหญิงสาวที่วันนี้ลากชายหนุ่มออกมาเพื่อทำสิ่งที่ตนทำเป็นประจำ แต่หลังๆมานี้ ตั้งแต่ซีวอนเริ่มเป็นแฟนกับฮยอกแจ เวลาที่มีให้ก็ค่อยน้อยลงๆเรื่อย จนวันนี้มิรินทนไม่ไหว ลากซีวอนออกมาทั้งที่มีคาบเรียน โดยบอกว่าที่บ้านให้เข้าไปหาพร้อมกัน แต่ก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น

“ทำไมล่าาา ก็มิรินอยากช็อปนี่นา ไม่ได้มาตั้งสองอาทิตย์แล้วนะ”

“โธ่ มิริน ผมมีเรียนนะ แล้วผมก็บอกแล้วว่าช่วงนี้ฮยอกแจเขามีปัญหาอยู่ คุณก็รู้นี่นา”

“ซีวอนจะบอกว่ามิริน พูดไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ” ใบหน้าเคลือบสีสะบัดเชิดหนีอย่างไม่พอใจ จนผมยาวสะบัดไหว

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” เสียงเข้มอ่อนลงนิดหน่อยเมื่อเห็นอาการไม่พอใจ ช่วงนี้ก็จริงที่เขาต้องคอยดูแลฮยอกแจจนแทบไม่ได้เจอหน้ากันเลยมาซักอาทิตย์หนึ่งแล้ว

“ไหนซีวอนบอกว่าจะดูแลมิรินดีๆล่ะ นี่อะไรดูแลแต่ฮยอกแจจนลืมมิรินไปเลย”

“...........” ร่างสูงเอ่ยไม่ออกสิ่งใดเนื่องด้วย เขาลืม...เขาลืมมิรินไปจริงๆตลอดช่วงที่ผ่านมา ใจเขาติดถึงแต่ฮยอกแจ เป็นห่วง ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ร่างบางที่เขานอนกอดทุกคืน เมื่อจนแก่คำพูดจึงต้องเดินตามหญิงสาวไปเงียบๆ

.

“ซีวอนนนน มิรินเมื่อยแล้วไปส่งที่บ้านหน่อยซิ” เมื่อเดินต่อได้ซักพักใหญ่หญิงสาวก็บ่นออกมา ร่างสูงที่รอประโยคนี้อยู่จึงรีบไปเอารถมารับทันที ระหว่างที่มิรินกำลังก้าวขึ้นรถ ซีวอนก็หยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กที่ตนลืมทิ้งไว้ขึ้นกดดู ตาคมเป็นต้องเบิกกว้างเมื่อมีสายโทรเข้าเกือบสิบสาย และเป็นสายจากเพื่อนเขาทั้งสิ้น มือหนารีบกดโทรกลับไปทันที

“ไอ้วอน กว่าจะรับโทรศัพท์นะแก”  เป็นเยซองที่รับโทรศัพท์ของคยูฮยอนแทนเพราะเจ้าตัวกำลังขับรถอยู่

/ มีเรื่องอะไรโทรมาขนาดนี้วะ /

“ก็เกิดเรื่องน่ะซิ โว้ย” แล้วเยซองก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังโดยเล่าไปตาคมก็เหลือบมองไปทางสามสาว(?)ด้านหลังอย่างระวัง เพราะดูท่าว่าจะกำลังย้ำเตือนความทรงจำให้คนที่ผ่านเหตุการณ์ร้ายนั่นอยู่

“แต่ตอนนี้เรียบร้อยแล้วโว้ย จัดการไอ้เลวพวกนั้นแล้วด้วย”

แล้วซีวอนถามเยซองต่อด้วยน้ำเสียงโมโหหนัก ว่าจัดการยังไง เขาอยากจะกลับมาจัดการเองด้วย เสียงเย็นยะเยือกไม่ต่างกับคยูฮยอนเมื่อกี้เลย เยซองเลยเล่าคร่าวๆอย่างสยองๆว่า คยูฮยอนให้คนช่วยจัดการยังไง จนซีวอนรู้สึกพอใจขึ้นมาบ้าง

“แล้วนี่แกอยู่ไหนวะ จะให้ฉันพาฮยอกแจไปส่งหอแกเลยมั้ย”

/ ..........เอ่อ....อยู่ที่บ้านน่ะ มาส่งมิริน /

“เออ งั้นเหรอ งั้นแกส่งมิรินเสร็จแล้วมาที่หอเลยนะเว้ย อย่าให้ฮยอกแจรอนานล่ะ” เสียงทุ้มของเยซองที่บอกถึงสาเหตุการที่ซีวอนติดต่อไม่ได้ดังเข้าไปในโสตประสาทของทุกคน...ไม่เว้นฮยอกแจ ร่างบางที่ยังน้ำตาไหลเป็นระยะ ยกมือขึ้นเช็ดออกเบาๆโดยหันหน้าออกข้างทางตลอดบนรถ ก็ได้ยิน

.

.

ระหว่างที่ซีวอนคุยโทรศัพท์อยู่บนรถ หญิงสาวก็ได้ยินเรื่องราวและเข้าใจแทบทุกอย่าง แต่ตอนนี้ เชวมิรินกำลังไม่พอใจอย่างมาก เพราะซีวอนแสดงอาการชัดเจนว่า เป็นห่วงฮยอกแจ และโกรธแค้นคนที่มาทำร้ายมาก และยิ่งไม่พอใจนักเมื่อเสียงทุ้มบอกปลายสายว่าจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุดด้วย

หญิงสาวที่รู้สึกไม่พอใจเมื่อถูกคนอื่นแย่งความสนใจไปเลยคิดหาวิธีที่ที่จะรั้งชายหนุ่มให้กลับไปช้าที่สุด

“อ้ะโอ้ยยย” เสียงแหลมร้องขึ้นพลางก้มตัวงอลง เมื่อรถคันหรูสีมืดเลี้ยวเข้ามาด้านในของรั้วบ้านตระกูลเชว

“มิริน เป็นอะไรน่ะ”

“มิรินปวดท้องจังเลยซีวอน...โอ้ยย”

“งั้นเดี๋ยวผม ช่วยพยุงเข้าไปในบ้านนะ” ซีวอนช่วยประคองหญิงสาวให้เข้ามานั่งตรงโต๊ะรับแขกตัวหรู มิรินยังคงทำท่าทางเหมือนปวดท้องมาก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวจนคนมองรู้สึกเป็นห่วง

“นอนพักก่อนนะ ถ้าไม่ไหวแล้วเดี๋ยวค่อยให้คุณลุงพาไปหาหมอ”

“แล้วทำไมซีวอน ไม่พามิรินไปล่ะ” หญิงสาวตวัดเสียงอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นท่าทีที่ไม่เอาใจใส่เหมือนเดิม

“เดี๋ยวผมต้องไปหาฮยอกแจแล้ว คุณก็รู้ว่าฮยอกแจมีเรื่อง เขาจะอยู่ที่คนโดผมคนเดียวได้ยังไง” ซีวอนบอกด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่ไม่นุ่มนัก มิรินได้ยินแล้วก็ยิ่งไม่พอใจหนักขึ้น

“เดี๋ยวก่อนก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องเอาใจอะไรขนาดนั้นเลย สำออยรึเปล่าก็ไม่รู้ หึ” ใบหน้าเคลือบเครื่องสำอางสะบัดเชิดขึ้นพลางพ่นลมออกมาโดยที่ไม่คิดเลยว่า ตนเองนั่นแหละที่ต้องแสดงว่ากำลังสำออยปวดท้องอยู่

“นี่หายปวดท้องแล้วเหรอครับ” ซีวอนจับท่าทีที่ไม่เป็นธรรมชาตินั่นออก

“อ้ะ ปวดซิ นี่ปวดมากเลยนะ” หญิงสาวตกใจเล็กน้อยแล้วทำเป็นตัวงอลงไปอีกครั้ง

“เฮ้อ...มิรินครับ ผมต้องไปแล้วนะ มีอะไรก็เรียกป้าอึนจูแล้วกันนะ” ร่างหนาหมุนตัวจะเดินออกไป แต่แล้วก็โดนมือบางรั้งไว้

“ซีวอน อยู่ต่ออีกหน่อยนะ นะ นะ น้าาา มิรินปวดท้องจริงๆนะ ซีวอนจะทิ้งให้มิรินอยู่คนเดียวเหรอ นะนะนะ” หญิงสาวอ้อนหนักเมื่อเห็นว่าแผนไม่สำเร็จ

“เฮ้อออ....ก็ได้...ผมอยู่ต่อแค่แป้ปเดียวนะ” แล้วสุดท้ายซีวอนก็ใจอ่อนเพราะมิรินจนได้ แม้ในใจจะเป็นห่วงฮยอกแจ แต่คิดแล้วว่าอยู่ที่คอนโดตนเองคงไม่เป็นอะไรแล้ว โดยหารู้ไม่ว่าบาดแผลที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย มากเท่า...แผลที่ใจ

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

“อยู่คนเดียวได้แน่นะ ฮยอกแจ” เรียวอุคกับเยซองที่ขึ้นมาส่งฮยอกแจที่ห้องของซีวอน ระหว่างทางก็แวะส่งซองมินที่ร้านกับคยูฮยอนก่อน ตอนแรกกะว่าจะไปที่บ้าน ก็กลัวว่าแม่นาราจะเห็นสภาพแล้วตกใจเลยจำใจต้องไปส่งที่ห้องพักของคยูฮยอนแทน ส่วนแทคยอนก็แยกกลับไปหาหมอเหมือนกัน เพราะสภาพมีแผลไม่น้อยไปกว่าไอ้พวกเลวนั่นเท่าไหร่ เลยไม่ทันได้คุยกันมาก

“อืม อยู่ได้ซิ เดี๋ยวซีวอนก็มาแล้ว กลับกันเถอะ เยซองมีแผลด้วยนี่นา จะได้กลับไปทำแผลแล้วพักผ่อนซะที” ฮยอกแจเอ่ยด้วยท่าทางปกติ แต่ท่าทางแบบนี้หากเป็นเพื่อนกระต่ายที่คบกันมานานเห็นแล้วคงรู้ว่าไม่ได้ปกติแน่นอน

“งั้นมีอะไรรีบโทรหาฉันเลยนะฮยอก ได้ตลอดเวลาเลยนะ” เรียวอุคเอื้อมไปกุมมือเพื่อนแล้วบีบเบาๆ

“อืม ได้ซิ”

หลังจากที่เยซองและเรียวอุคกลับไปแล้ว ฮยอกแจก็เดินเข้าไปในห้องนอนด้านในอย่างรวดเร็ว แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างสีเบส แล้วน้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดก็หลั่งไหลพรั่งพรูกันออกมาอย่างหนัก อยากจะล้างเรื่องร้ายที่เกิดขึ้นนั่นให้ออกไปจากใจ จากความทรงจำให้หมด

ไหล่บางไหวสะท้านเพราะแรงจากการร้องไห้หนัก น้ำตาที่ดูว่าจะไหลไม่หยุดเพราะภาพที่ชายหนุ่มร่างใหญ่คร่อมทับเขา โลมเลียเขาอยู่ยังคงตามมาฉายซ้ำในสมองไม่เลิก มือบางกอดร่างตนเองแน่น เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่น้ำตาก็ยังไม่แห้งเหือดไป

“ฮึก...ฮืออๆ....” ใบหน้าหวานกดหน้าลงไปบนหมอนใบที่หนุนนอนทุกคืน วันนี้หมอนใบนี้กำลังช่วยซับน้ำตาให้เขา แต่แล้วกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นของเจ้าของเตียง...เจ้าของห้องห้องนี้ล่ะ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน อยากได้อ้อมกอดที่อบอุ่น ช่วยปลอบโยนว่า ไม่เป็นไร แค่คำนี้คำเดียวก็พอ....

“ซี...ฮึก...วอน...รีบกลับมา...อึก เถอะ..นะ...ฮือออออ...”

.

.....รีบกลับมานะ....

 

TBC.

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



ประกาศ ค่าาาาา ~~~~~

คือ แหะ ตอนนี้ กิ้บจัดทีเดียว ร้อยเต็มเลย เนื่องด้วย จะหายไป ซักสองอาทิตย์เห็นจะได้

เพราะ หนึ่ง ไปคอน แอร้ยยยย ตื่นเต้น >///< กิ้บอยู่ต่าง จังหวัด เลยต้องใช้เวลาเดินทางหน่อย

สอง อิอิ เขาจิไป เกาหลี เพราะฉะนั้นกลับมาอีกที ก็ สิ้นเดือนเลยล่ะมั้งคะ อย่าเพิ่งหายกันไปน้าาาา ~~~

รีดเดอร์ คงอยากบอกเหมือนชื่อตอนใช่ม่ะ 555 ตอนนี้พอดีเลย  รีบกลับมานะ เพราะอะไร รออยู่รู้ม้ายยยยยย


ตอนหน้า!!! NC  รอทุกโคนอยู่ววววว แต่ คู่ไหน ไปลุ้นเอง อิอิ >////<

แล้วจะรีบกลับมานะ ^^

ขอบคุณสำหรับ คอมเม้นต์ คนโหวต และที่แวะเข้ามาทุกคนค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1912 HyukJewel (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 15:35
    พี่วอนก็จับหัวมิรินกระแทกประตูสักทีสองที
    เดี๋ยวนางก็หลับ 
    แล้วพี่ก็มาหาฮยอกซะ 555555555555
    #1,912
    0
  2. #1734 Jai Jaja (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 11:27
    TT_____________TT

    สงสารฮยอก ถ้าเป็นผู้ถูกเลือกแบบนี้ ไม่ดีแน่

    ชีวิตหาความสงบไม่ได้

    ถ้าพี่ฮีซอลรู้เรื่อง จะจัดการยังไงน๊านน
    #1,734
    0
  3. #1660 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 13:27
    ชีวอนใจร้าย
    ขอให้ฮยอกทิ้ง
    #1,660
    0
  4. #1567 MayChuly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 01:42
    สงสารฮยอกอ่ะ ฮืออออ 
    #1,567
    0
  5. #1487 nc23 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:24
    ชื่นนนนนนน_จายยยยยยย=^^=
    #1,487
    0
  6. #1406 Hype (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 18:44
    มิรินร้ายไปแล้วน้ะ {(-_-)}
    #1,406
    0
  7. #1378 Kimployploy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 02:14
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    วิ่งด้วยความเร็วสูงสุดไปกระแทกมิรินลงหลุมแล้วฝังไว้
    ทำไมทำตัวแบบนี้ ไม่น่ารักเลยซักนิดอ่ะ
    T_____T สงสารฮยอกอ่ะ
    #1,378
    0
  8. #1285 Redberrylips (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 23:01
    นี่ มารยามาก แหม ให้วอนไปขอเค้าคบเอง วอนรักเเล้วจะมาทวงคืนอ่อ ช้าไปเเล้วย่ะ <--- อินมาก -0- พี่เย่หล่อจังเลยพาร์ทนี้อ่ะ กรี้ด เต่าน้อย
    #1,285
    0
  9. #1220 Mind-myy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 15:51
    เดี๋ยวตบเลยนังมิริน มารยาดีนัก

    วอนรีบกลับไปหาฮยอกเลย
    #1,220
    0
  10. #1025 Bïngchá~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 23:05
    นางแม่มดมิริม อีบ้า นางมาร

    ชีวอนก้อโง่ โง่ๆๆๆๆๆๆๆ

    แกทำแบบนี้ได้ไง
     
    แกปล่อยให้ฮยอกร้อนให้คนเดียวได้ไง

    กลับไปหาฮยอกเดียวนี้น๊ะ!!!
    #1,025
    0
  11. #970 atomicblue (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 21:54
    ดีนะที่สามหนุ่มไปช่วยฮยอกกับมินไว้ทัน


    #970
    0
  12. #930 kungking (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2555 / 23:32
    เอาิมิรินไปเก็บที
    #930
    0
  13. #847 SJ_ELF'108* (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2555 / 02:51
    กรี๊ดดดดดดดดด อิคนชั่วว บังอาจมาทำร้ายน้องมินกับฮยอกได้  !!! *ปามีด*
    โอ้ยยย คุณมิรินขา หมั่นไส้ชีมากกก ปวดท้องไปอึได้ค่ะ(ห้ะ!)

    ซีวอนมาเร็วๆๆ สงสารฮยอกจังเบยย  TT^TT
    #847
    0
  14. #832 wonhyuk24hr. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 10:43
    วอนรีบกลับไปหาฮยอกดิ ปล่อยมิรินปวดท้องตายไปเลย จะได้ไม่ต้องมีใครมาขัดไง เข้าใจมั้ย!!?
    #832
    0
  15. #813 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 00:29
     วอนทำแบบนี้ได้ไงเนี่ยย
    #813
    0
  16. #777 iamtsubame (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 04:51
    มิริน!!! เธอสุดยอดจริงๆ ขอนับถือความเลวของเธอ!!!

    วอนนะ ถ้าไม่รีบกลับมานะ จะไม่รักวอนแล้ว!
    #777
    0
  17. #709 Pigpaeng (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 19:22
    โกรธวอน !!
    #709
    0
  18. #691 danger poppular (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 เมษายน 2555 / 22:35
     มิรินทำตัวเป็นคนไม่มีเหตุผลเลย ไม่สิต้องเรียกว่าเห็นแก่ตัวและคิดไม่เป็น
    #691
    0
  19. #686 love_kihae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2555 / 16:44
    วอนแม่มมมม!!!

    ฮึ่ยย
    #686
    0
  20. #682 yingy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2555 / 12:59
    เอายัยมิรินไปลงถังขยะสิ -*-
    #682
    0
  21. #676 junniizie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2555 / 11:50
     หมั่นไส้ยัยมิรินอ่ะ

    รีบกลับมาหาฮยอกเซ่วอน
    #676
    0
  22. #674 ผู้ชาย_ xมายเลข 89!! # (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 03:48
    โอ้เย แทคยอนเป็นคนดีนะตามาช่วยมินด้วย

    แต่พี่วอนนี่สิ แต่ว่านะพี่แกก็เริ่มีแววว่าจะรักฮยอกแจแล้ว

    แต่สาวมิรินนี่สิน่าจะร้ายไม่เบา

    ไรท์รีบกลับมาไวๆน๊าา
    #674
    0
  23. #645 geejajaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 22:23
    ขอเกลียดมิรินได้ไหม วอนเองก็โลเล หมั่นไส้ทั้งคู่เลย!!!
    วอนรีบกลับมาเลยนะ!!!

    ขอบคุณแทคมบกๆเลยนะที่มาช่วยมินและฮยอกอ่ะ
    #645
    0
  24. #615 Chohyukice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 16:39
    ตอนนี้ขอบคุณแทคยอนเป็นอย่างสูง ;___;
    ไปๆมาๆ เรื่องนี้เราโคตรรักพี่เย่อะ(?) ><
    ฮยอกมิน ไม่เป็นไรนะ T^T
    อิวอน! มาหาฮยอกเดี๋ยวนี้!!!!! =*=
    #615
    0
  25. #604 พุดตาน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2555 / 00:03
    ชักจะรำคาญมิรินแล้วนะ

    ฮยอกน่าสงสารอ่ะ งือๆๆ
    #604
    0