Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 11 : *Flip Love*: Chapter 10 ตอบตกลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ธ.ค. 54

             


Chapter 10 ตอบตกลง


              “เรียวอุคคร้าบบบบบบ”

            “........”

“อุคกี้คร้าบบบบบบ”

“............ -*-

“ที่รักคร้าบบบบบบ”

“เดี๋ยวเหอะ ไอซาลาเปา บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่ที่รักของนายอ่ะ” คิ้วเรียวสวยขมวดจนติดกัน ในระหว่างที่นั่งรอ เพื่อนกระต่ายและไก่อยู่ที่โต๊ะตัวเดิมเพื่อไปเรียนในคาบบ่าย แต่ดันมีหนุ่มคณะบริหารที่หน้าตาเหมือนเอาซาลาเปาไส้ครีมสองลูกไปแปะไว้ที่หน้ามานั่งกวนอยู่อีกแล้ว

“หึหึ ก็เดี๋ยวอุคกี้ก็เป็นที่รักผมนี่ครับ เรียกไว้ก่อนจะได้ชิน” เสียงทุ้มที่ไม่ต้องบอกว่าของใครก็รู้ว่าขึ้นอย่างที่เรียกได้ว่า หน้าหนา = =”

“...เยซอง ช่วงนี้นายได้อยู่กับซองมินบ้างรึเปล่า” เสียงหวานของเรียวอุคถามขึ้นอย่างนิ่งๆไม่มีวี่แววโวยวายเช่นเคย แถมไม่มีการเรียกคำว่า “ไอ” นำหน้าชื่อให้เป็นเกียรติด้วย

“ห๋า ไม่น้ะครับ ผมจะไปอยู่กับซองมินของไอคยูมันทำไม ผมอยู่กับอุคกี้ของผมตลอดนี่ครับ” ตกใจไปเหมือนกันไม่คิดว่าจะได้คำถามอย่างนี้ เบ้หน้าอย่างงงๆ

“เหรอ ฉันก็นึกว่านายจะติดเชื้อคิดเองเออเองมาจากไอกระต่ายน่ะซิ หึ”

“โธ่ อุคกี้ครับผมก็นึกว่าเรื่องอะไร ผมไม่ได้คิดเองเออเองเหมือนซองมินน้ะครับ ผมแค่เอาเรื่องที่จะเกิดขึ้นแน่นอนในอนาคตมาพูดก่อนก็แค่นั้นเอง” ยกยิ้มมุมปากอย่างกลั้นๆแถมมิหนำซ้ำยังไหวไหล่ให้เห็นว่าเรื่องจริงทั้งนั้นที่พูดน่ะ

“เฮ้อออ อยากจะฆ่านายจริงๆเลย กวนประสาทชะมัด” ฟันคมกัดกันแน่นแล้ว เค่นเสียงออกทางไรฟัน มือเล็กกำกลมยกขึ้นกดแนบที่ขมับทั้งสองข้างของตนเองอย่างหงุดหงิดใจ แต่ท่าทางธรรมชาตินั้นมันดูน่ารักน่าเอ็นดูมากในสายตาของคนที่ทำให้เกิดอาการนั้นตรงหน้า

 

“.....นี่ที่รักครับ ถ้าผมเผลอผลักคุณล้ม คุณจะทำไง”

“ห๋า อยู่ดีๆถามอะไร อืม...ฉันก็คง....ผลักกลับมั้ง” ร่างเล็กเป็นฝ่ายแปลกใจบ้างกับคำถามแปลกยิ่งกว่า

“แล้วถ้าผมทำร้ายคุณล่ะ”

“ฉันก็เตะนายกลับน่ะซิ”

“แล้วถ้าผม....รักคุณล่ะ” หน้าคมเข้มค่อยๆยื่นเข้าใกล้ดวงหน้าเรียวที่นั่งฝั่งตรงข้ามของม้านั่งแล้วเอ่ยออกมาช้าๆ คำถามที่ทำเอาคนน่ารักกำลังจะเอื้อนเสียงตอบแต่เรียวปากบางกลับต้องอ้าค้างเมื่อแปลความหมายของคำถามนั้นได้ ใบหน้านวลระเรื่อเจือสีแดงทันทีอย่างน่ารัก ปฏิกิริยาแบบนี้ยิ่งทำให้คนที่เห็นอยากจะคว้าริมฝีปากที่อ้าค้างนั้นมาบดจูบทาบทับสอดแทรกเข้าสัมผัสความหวานภายใน แต่กลับทำได้แค่เพียง

ฟอดดดด

“อ้ะ อ้ากกกก ไอซาลาเปา เอาอีกแล้วน้ะ ฮึ้ยยยย” มือเรียวเลื่อนมาถูกที่แก้มนิ่มข้างที่ถูกประทับโดยริมฝีปากหนาแล้วถูไปมาจนไม่รู้ว่ายังไงถึงได้แดงลามไปทั้งไปหน้าเช่นนี้

“เฮ้อออ หอมจัง ~

 

ระหว่างที่สองหนุ่มสาว(?) กำลังจะเกิดศึกหวานๆอีกรอบ ก็มีอีกสองคนเดินเคียงข้างกันมา หากแต่มือหนากลับกอบกุมมือเล็กกว่านั้นไว้ ส่วนอีกข้างถูกพันไว้ด้วยผ้าสีขาวสะอาดและก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มทั้งคู่

“เฮ้ย จริงเหรอเนี่ย จนได้ซินะ”

“มีอะไรเหรอ” เมื่อเยซองมองผ่านไปทางด้านหลังก็สบถออกมาอย่างตกใจทันที แต่กลับมีรอยยิ้มตามสองคนที่เดินเข้ามา ต่างกับเรียวอุคที่ตกใจจนต้องหันหลังกลับไปมองตาม

“อ๋าาา นี่สองคนนี้เค้า....”

.

.

“จนได้นะแก เป็นไงมาไง เห็นคราวที่แล้วยังเฉยๆบอกไม่รู้ๆอยู่เลย แล้วไงวันนี้มางี้ได้ว่ะเนี่ย” เยซองถามเพื่อนตัวเองที่แอบแซงเป็นแฟนกับกระต่าย เพื่อนว่าที่แฟนเขาไปซะแล้ว หนำซ้ำยังทำท่าทางล้อเลียนเรื่องก่อนที่สองสาว(?) จะโดนเชฟหนุ่มรุกด้วยอีกต่างหาก

“อืม ก็ไม่มีอะไร” ปากพูดกับเพื่อนแต่ตามองไปที่หนุ่มร่างอวบ แฟน ของตนที่ถูกเพื่อนตัวเล็กลากออกไปคุยกันอย่างตามประสาสาวๆ

“โหยๆ พอเลย ไม่มีอะไรได้ไง บอกมาเลยแกทำไงวะ ฉันก็อยากเดินจับมือกับอุคกี้มั่งนี่หว่า”

“ฉันไม่ได้ทำอะไร แค่....ถามซองมินไปว่า ชอบเชฟคิมรึเปล่า ก็แค่นั้น” ตอบนิ่งๆเหมือนไม่มีอะไรจริงๆ ทั้งที่เพื่อนลุ้นรออยู่

“ห๋า แล้วมันจะทำให้พวกนายตกลงเป็นแฟนกันยังงะ !!! เฮ้ย ไปไหน ไอคยูจะไปไหนวะ” เยซองที่กำลังบ่นไม่หยุดปากตกใขที่อยู่ดีๆเพื่อนตนก็ผุดลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันจนต้องคว้าแขนรั้งไว้ให้หันมาตอบ

“แฟนฉัน กับว่าที่แฟนแกกำลังจะโดนจีบ แกยังจะนั่งอยู่ก็ตามใจ”

สายตาคมเข้มที่มองร่างอวบของตนอยู่ตลอดแม้ปากจะพูดอยูกับเพื่อน เพราะท่าทางเขินอายเวลาที่เล่าให้เพื่อนตัวเล็กฟังมันช่างน่ารักเหลือเกิน แก้มนุ่มนิ่มนั่นแดงจางสีชมพูยิ่งเมื่อเรียงอุคพูดล้อๆ แล้วพาลหันมามองคนต้นเหตุก็ทำให้ต้องหลบสายตาคมนั่นอีก จ้องอย่างไม่ลดละสายตาเลยจริงๆยิ่งอายเข้าไปอีก

แต่สิ่งที่ทำให้คนที่กำลังยกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆได้นิดเดียวเป็นอันต้องหยุดลงเพราะสองรุ่นพี่ร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากสองสาว(?) ทำท่ากรุ่มกริ่มอยู่ตั้งแต่แรกแล้วก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาจนร้อนถึงเขาที่ต้องรีบเข้าไปทันที

ร่างสูงผละออกมาด้วยร้อนใจ ทิ้งเพื่อนแก้มพองกำลังเอ๋อไว้ที่โต๊ะ แล้วสาวเท้าเข้าไปโอบไหล่ซองมินเข้าชิดข้างตัวหนาของตนทันที

“อ้ะ คยูอ่ะตกใจหมดเลย”

“จะถึงเวลาเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ ไปกันเถอะ” มือหนาโอบไหล่อวบไว้แน่นไม่เท่านั้นยังก้มลงพูดใกล้ใบหูสวยที่จัดสี และส่งสายตาที่คาดว่าทั้งชีวิตนี้ของซองมินไม่มีทางได้สบจากคนคนนี้อย่างแน่นอน สายตาที่บอกว่า อย่ามายุ่งในมุมที่คนในอ้อมกอดคงสังเกตเห็นยาก รุ่นพี่ร่างใหญ่สองคนเมื่อเห็นท่าทางหวงๆนั้นก็ไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่ แต่สายตานั้นทำไมทำให้พวกเขารู้หนาวๆร้อนๆอย่างไม่ทราบสาเหตุจนต้องรีบหมุนตัวกลับกันละล่ำละลัก

“แต่ว่าฮยอกยังไม่มาเลยน้ะ” อีกหนึ่งหนุ่มน้อยร่างเล็กที่ก็ไม่รู้เหตุการณ์เหมือนกันหันมาบอกคยูฮยอนที่ทำสายตาแปลกๆน่ากลัวๆไงไม่รู้

“ก็เราไปนั่งรอตรงนู้นก่อนไงครับที่รัก” หนุ่มซาลาเปาที่หายเอ๋อแล้วเข้ามารับแผนเพื่อนทันที แม้รุ่นพี่เมื่อกี้จะถูกไล่แบบเบาๆไปแล้วแต่ไว้ใจไม่ได้เลย  ทำไม่ยิ่งน่ารักขึ้นทุกวันกันก็ไม่รู้น้ะ รู้มั้ยเนี่ยว่า หวง

“ก็ได้ เดี๋ยวไปรอฮยอกที่หน้าห้องเลยละกัน”

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

            “อือ ได้เดี๋ยวฉันตามไปที่ห้องเลยก็ได้ อืม โอเค ไว้คุยกันที่ห้องน้ะ” เท้าเล็กก้าวเดินไม่ตามทางเดินเท้าเข้าสู่ภายในมหาวิทยาลัยที่มีสวนหย่อมเล็กๆกั้นไว้ระหว่างถนน พลางคุยโทรศัพท์กับเพื่อนที่โทรเข้ามา แต่แอบแปลกใจเล็กน้อยกับน้ำเสียงของอุคกี้ที่เหมือนกำลังตื่นเต้นอะไรซักอย่าง เพราะบอกว่ามีเรื่องจะเล่าแต่ต้องมาให้ถึงห้องก่อน สงสัยว่าคงจะเกี่ยวกับไอเพื่อนกระต่ายแน่นอน เมื่อวานโทรไปหาตอนค่ำก็สายไม่ว่างไม่รู้คุยกับใครอยู่

บรืนนนนน

เสียงรถยนต์ยี่ห้อหรูสีดำเคลื่อนตัวเข้าจอดไม่ไกลจากตรงที่ฮยอกแจหยุดเดินอยู่นัก นัยต์ตาใต้กรอบแว่นใสเห็นภาพของหญิงสาวแสนน่ารักและชายหนุ่มสง่างามดูเหมาะสมก้าวลงมา ซีวอนและมิริน ทั้งสองคุยอะไรกันเล็กน้อย หญิงสาวยกมือขึ้นทำท่าเชียร์สู้ๆ ให้ร่างสูงและเดินแยกไป ซีวอนที่ยังอยู่ที่รถเดินไปเปิดประตูที่นั่งด้านหลังก้มลงหยิบหนังสือเรียนออกมาไว้ในมือหนา พลันเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาของฮยอกแจที่มองอยู่พอดี

“อ้าว ฮยอกแจ มานานแล้วเหรอ”

“เอ่อ ฉันเพิ่งมาถึงน่ะ” เสียงหวานเอ่ยเบาๆก้มหน้าลงมองพื้น ร่างสูงที่เห็นอย่างนี้ก็แปลกใจอยู่เล็กน้อย

“เป็นอะไรไปรึเปล่า ทำไมดูไม่ร่าเริงเลยล่ะหืม” ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มดูเป็นห่วงเป็นใย

“ไม่มีอะไรหรอก ไปตึกเรียนกันเถอะ”

“ฮยอกแจครับ วันนี้เลิกเรียนแล้ว ผมอยากพาฮยอกแจไปที่ที่นึงจะได้มั้ยครับ”

“เอ่อ ไปไหนเหรอ”

“ตกลงก่อนซิครับ แล้วผมจะพาไปแน่นอน” ยิ้มหล่อให้ไม่วายยังเอามือหนาวางบนกลุ่มผมนิ่ม การกระทำอ่อนโยนอย่างนี้คนที่มีคำว่ารักให้อยู่เต็มใจจะไม่ตกลงได้อย่างไร

.

.

หลังเลิกคาบเรียนที่มีแต่เสียงล้อซองมินของฮยอกแจและเรียวอุคไปตลอดคาบแล้ว ซีวอนก็พาร่างบางขึ้นรถและขับออกมาโดยไม่บอกอะไรมากมาย

“เรามาทำอะไรที่นี่เหรอ”

“ทานข้าวครับ” ร่างสูงดับเครื่องยนต์เมื่อมาถึงตึกสูงหลายสิบชั้นแถวย่านอับกุจอง หรือที่ที่เต็มไปร้านค้าไฮโซ แบรนด์เนมต่างๆ เมื่อตอบคำถามคนร่างเล็กแล้วก็คว้าข้อมือบางเข้าสู่ส่วนด้านในตึกทันที

ไฟลิฟต์กระพริบบอกว่าเป็นชั้นที่สามสิบเก้าแล้วจึงเปลี่ยนไปกระพริบที่สัญญาณเปิดประตูแทน

“ที่จองไว้ครับ” เมื่อออกมาจากลิฟต์ก็มีพนักงานต้อนรับเข้ามาให้บริการทันที เพราะทั้งชั้นเป็นร้านอาหารที่สามารถมองเห็นวิวของกรุงโซลได้ทั่ว เมื่อได้ยินคำของร่างสูงพนักงานต้อนรับจึงผายมือเดินนำเข้าไปในส่วนที่เป็นโต๊ะตรงมุมมีกระจกใสใบโต ฉายภาพท้องฟ้าที่เริ่มมืดและแสงไปดวงเล็กๆจากบ้านเรือนและตึกต่างๆจากด้านล่างออกไปสุดสายตา

“สวยจัง” ร่างเล็กยืนมองและเอ่ยเบาๆออกมา ส่วนที่ทั้งสองคนนั่งเป็นส่วนปิดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ต้องจองก่อนล่วงหน้าหลายสัปดาห์ แต่ว่าลูกชายคนโตจากตระกูลชเวคงไม่ต้องทำอะไรมากอยู่แล้ว

“ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกครับ” ร่างหนามองร่างบางที่ดูทำตัวไม่ค่อยถูก มือไม้ดูเก้ๆกังๆไปหมดอย่างเอ็นดู

“ซีวอนทำไมเราต้องมากินข้าวที่นี่ด้วยล่ะ”

“ก็เพราะผมมีเรื่องอยากจะพูดด้วยนะซิ” ร่างหนาว่าด้วยที่ท่าทีจริงจังแต่ยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้า

“เรื่องอะไรเหรอ” มีแต่คำตอบที่ว่าให้รอก่อนกลับมาฮยอกแจจึงต้องนั่งทานมื้อเย็นในบรรยากาศแสนดีอย่างนี้จนเสร็จ แม้ว่าฮยอกแจจะมีเงอะๆงะๆบ้างอย่างคนที่ไม่เคยต้องทานอาหารในร้านหรูหราและอาหารที่ไม่รู้จักเลยก็ตาม แต่ก็มื้ออาหารนี้ก็ผ่านไปด้วยรอยยิ้มของทั้งคู่ เมื่อทานเสร็จซีวอนก็ดีดนิ้วเป็นสัญญาณให้บริกรรู้ พยักหน้ารับ กลับมาอีกทีพร้อมกับช่อดอกไม้สีแดงสดกลีบกุหลาบหนาซ้อนแน่นเป็นช่อบนกระดาษแวววาวสีทองดูหรูหรา

“นี่ครับ ฮยอกแจ”

“เอ่อ ให้ฉันเหรอ ทะ ทำไมล่ะ” ดวงตาเรียวใต้กรอบแก้วเบิกกว้างขึ้นเพราะ ร่างหนาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ลงบนพื้นตรงข้างเก้าอี้ที่ฮยอกแจนั่งอยู่

“ฮยอกแจครับเป็นแฟนกับผมนะ” ว่าจบก็ยื่นช่อดอกไม้สีแดงช่อหรูนั่นให้ มือบางรับช่อดอกไม้มาจากมือหนาอย่างงงๆ ไม่คิดว่าซีวอนจะทำขนาดนี้

              .

               .  

“ซีวอน....”

“นะครับ คบกับผมเถอะ ผมพิสูจน์ให้เห็นแล้วนี่ครับว่าผมอยากดูแลคุณจริงๆ”

“.............”

“....ซีวอน เอ่อ ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ ทั้งที่เราก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆ แต่ว่าทำไมตอนนี้นายถึงอยากเป็นแฟนกับฉันแล้วล่ะ”

ฮยอกแจที่เงียบไปเพราะนิ่งคิดทบทวนอีกครั้งช่วงเวลาที่เขาให้โอกาสซีวอนได้พิสูจน์นั้นตัวเขาเองก็ได้คิดไตร่ตรองอะไรมากมายด้วย คำถามที่แอบกลัวอยู่ในใจ ทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นซีวอนมีท่าทีอะไรต่อตัวเขาเองเลยทั้งที่ ใจดวงน้อยนี้อยากจะมีโอกาสมากมายที่จะได้อยู่ใกล้ร่างสูง เรื่องนี้มันดูกะทันหันจนเกินไป จึงได้เอ่ยถามคำถามนี้ออกมาให้คลายความสงสัย

คำถามของฮยอกแจทำเอาคนฟังชะงักคิดไปนิดแล้วจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงชัดเข้ม

 “ฮยอกแจครับ.......ถึงเราจะรู้จักกันมานานแล้ว แต่ว่าผมไม่เคยดูแลฮยอกแจเลย แต่ว่าครั้งนี้ผมอยากจะดูแลฮยอกแจ อยากจะมีฮยอกแจอยู่เคียงข้างผม....ผมอยากให้ชีวิตในวันข้างหน้าต่อไปมีฮยอกแจอยู่ ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณเถอะนะ”

อาจจะดูเหมือนคำพูดนี้ราวกับคำขอแต่งงาน แต่มันกลับทำให้คนที่ได้ยิน ตื้นตันเพราะเอาจริงๆตัวเองก็รักเขาอยู่แล้ว แต่ยังไม่วายพูดปฏิเสธไป มาวันนี้ร่างสูงเอ่ยขอด้วยท่าทีจริงจังกว่ามาก เตรียมพร้อมทั้งสถานที่ และน้ำคำนั้น แม้จะรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับตัวเขาเลยก็ตาม ทั้งดอกไม้สีแดงสดนั่นดูน่าจะเข้ากับคนสวยๆดูมีฐานะอย่างมิรินมากกว่า หรือแม้กระทั่งร้านนี้ก็เช่นกัน ไม่เหมาะเลยสักนิด แต่ว่าคนที่กำลังคุกเข่าไม่ยอมลุกอยู่ตรงหน้านี้ คือคนที่เขารักเต็มหัวใจมาตลอดหลายปี แล้วจะทำใจให้ไม่รักต่อไปได้มั้ย หากเขาจะยังส่งความอ่อนโยนมาให้อย่างช่วงที่ผ่านมา และหากแม้ซีวอนไม่พาเขามาสถานที่หรูหรา ช่อดอกไม้ใหญ่โตอย่างนี้ เขาเองก็คงตอบตกลงอยู่ดี

คงโกหกใจตัวเองต่อไม่ได้แล้วเรา

 

“ถ้า......ถ้านายคิดว่าฉันดีพอที่จะเป็นแฟนของนาย ฉันก็.....ตกลง” ร่างบางมองหน้าร่างสูงแล้วบอกด้วยรอยยิ้มบางๆแก้มนวลเจือสีระเรื่อ ร่างสูงยิ้มดีใจโชว์แก้มบุ๋มให้คนร่างเล็กเห็น ซีวอนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วจับมือบางที่จับกันอยู่ตรงหน้าตักเล็กมากุมไว้แล้วเอ่ยคำ

“ขอบคุณนะ ฮยอกแจ” ฮยอกแจยิ้มรับให้ หลังจากนั้นซีวอนก็ขับรถไปส่งฮยอกแจที่บ้านหลังเล็ก แล้วจึงกลับมาบ้านตนเอง.....บ้านตระกูลชเวที่มีคนต้องการฟังเรื่องราวจากเขาอยู่

.

.

“ซีวอน เป็นไงบ้าง?? ว่าไง??” ไม่ทันจะก้าวเท้าข้างที่สองเข้าสู่พื้นบ้านเสียงที่แสนจะกระตือรือร้นของหญิงสาวก็ถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“อืม โอเคแล้ว”

“ว้าว จริงเหรอ เห็นมั้ยมิรินบอกแล้วว่าวิธีนี้ใช้ได้ผล ใครก็ตกลงทั้งนั้นแหละ”

“อือ” ร่างสูงตอบเสียงเนือยๆให้แค่นั้นแล้วเดินเลี่ยงขึ้นบันไดหรูหราใจกลางบ้านเพื่อเข้าห้องนอนของตนที่อยู่ชั้นสองของบ้านทันที เสียงเล็กแหลมของหญิงสาวร้องไชโยไม่ดังนักหากไม่ใช่เวลาสองสามทุ่มเช่นนี้

เขาไม่อยากจะทำอย่างนี้เลยจริงๆ แต่หากเมื่อต้องทำแล้ว ก็พยายามให้อะไรๆมันดีที่สุดก็พอ ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ว่า เขาขอแค่ให้ไม่มีเรื่องร้ายแรงที่ต้องทำให้ใครเสียน้ำตาก็คงดี

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

เช้าวันนี้ก็เป็นเช่นเคยที่ลูกชายผู้ที่จะต้องสืบทอดร้านเบเกอรี่คนสำคัญจะเข้าครัวมาเตรียมของ ตรวจสอบดูเมนูประจำวัน และเรียนรู้งานกับเชฟหน้าคมคนเดิม แต่วันนี้แปลกไปตรงที่ ร่างสูงที่มีอายุอ่อนกว่าเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นมาอย่างชัดเจน

.

“เชฟครับ ผมกับซองมินเป็นคนรักกันแล้วเพราะฉะนั้นผมคิดว่าเชฟน่าจะรักษาคำพูดนะครับ”

ประโยคยาวๆที่ไม่ค่อยจะได้ยินจากคนที่เป็นทั้งเจ้านายและเป็นทั้งลูกศิษย์ของตนเองในเช้าวันนี้ ไม่ทำให้คิบอมแปลกใจซักเท่าไหร่นัก คนอื่นอาจจะมองว่า คยูฮยอนเป็นคนนิ่งๆใจเย็น แต่ความจริงแล้วกลับไม่เลย เขาเป็นคนใจร้อน อยากจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยเร็วๆ โดยเฉพาะบางเรื่อง....เรื่องของกระต่ายตัวอวบ

“อือๆ รู้แล้ว ฉันไม่ผิดคำพูดหรอกน่า แหม หวงจริงนะ” คิ้วหนายกขึ้นอย่างล้อเลียนพร้อมรอยยิ้ม

“ถ้าเชฟรับปากผมก็วางใจ แล้วเรื่องนั้นว่ายังไงบ้างครับ”

“เรื่องอะไร”

“เรื่องของนักเรียนม.ปลายที่ทำร้ายซองมินกับคุณดงเฮน่ะครับ” คยูฮยอนที่นึกแล้วยังแค้นเคืองอยู่บ้าง แม้อีกฝ่ายจะเป็นหญิง แต่ยังไงก็เป็นคนมาทำร้ายคนรักของเขา ไม่ว่าใครก็ไม่น่าปล่อยให้รอด

“ก็ไม่มีอะไร น้องเขาก็ขอโทษดี เพราะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็เลยปล่อยไปน่ะซิ”

“พวกเขาบอกเชฟอย่างนั้นเหรอครับ แต่ซองมินบอกผมว่า พวกเธอตั้งใจทำนะครับ”

“....ตั้งใจ...ทำ งั้นเหรอ” เสียงเข้มของคิบอมที่เอ่ยออกมาช้าๆอย่างไม่แน่ใจ เมื่อเริ่มจะรู้ว่าเรื่องที่ตนเข้าใจไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องซะแล้ว

“ครับ ซองมินเล่าว่า พวกเธอ ว่าคุณดงเฮและเขา แถมยังบอกไม่ให้มายุ่งกับพวกเราอีกด้วยครับ”

.

“นายเข้าใจผิดนะ ยัยสองคนนั้นมันเล็งนายกับคุณคยูไว้ แล้วมาบอกว่าฉันกับซองมินออดอ้อนพวกนายน่ะ ตั้งใจกันชัดๆอยากจะอ่อยนายกันแล้วมาอิจฉาพวกฉันน่ะสิ”

 ราวกับภาพ เหตุการณ์ฉายซ้ำให้เห็นอีกครั้งนึงในห้องนี้ ห้องครัวที่มีเพียงเขาเองและร่างบางเมื่อคราวที่พยายามอธิบายเรื่องราวให้ฟังในวันที่เหตุการณ์เกิดขึ้น แต่เขากลับไม่สนใจจะฟัง หนำซ้ำยังพูดจาให้เจ็บช้ำน้ำใจอีกต่างหาก เสียงเข้มของคยูฮยอนดึงเอาร่างหนาอีกคนออกจากภวังค์ด้วยคำพูดที่เกี่ยวกับใครคนนั้น

“แผลของซองมินใหญ่พอดู แต่ดีที่ได้ทำแผลเร็ว แล้วแผลของคุณดงเฮเป็นไงบ้างครับ” คยูฮยอนพูดนิ่งๆ เหมือนเป็นเรื่องที่ไม่ได้ทำให้ใจของใครบางคนรู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยกำมือของความรู้สึกผิดเข้าอย่างกะทันหันอยู่อย่างนั้น

!!! ดงเฮ ก็โดนน้ำร้อนด้วยงั้นเหรอ”

“ใช่ครับ ถึงจะโดนไม่มากเท่าซองมินแต่ว่า คุณดงเฮได้ทำแผลเลยรึเปล่า ไม่อย่างนั้นคงพองน่าดู”

“........”

 

เหตุการณ์วันนั้นคิบอมเข้าไปเคลียร์หลังจากที่คยูฮยอนพาซองมินไปก็หลายนาทีกว่าจะไล่สองสาวนั่นไปได้ แล้วหลังจากนั้นก็เข้าไปมีปากเสียงกับดงเฮต่ออีก

ทำไมถึงไม่รู้กันนะเรา ทำไมถึงไม่ถามว่าโดนน้ำร้อนด้วยรึเปล่า ....และทำไมถึงไม่เชื่อ เพื่อนที่คบกับมาเป็นสิบปี.....

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

ร่างสูงกดโทรศัพท์เครื่องเล็กในมือยิกๆ อย่างนี้ตั้งแต่เขาได้คุยกับคยูฮยอนจนรู้ว่า คนที่ช่วงนี้หายหน้าไปคงเจ็บไม่น้อย ทั้งกายและทั้งใจ โทรหาอยากจะนัดเจอเพื่อขอโทษเพราะหากเอ่ยขอโทษทางโทรศัพท์คงดูไม่จริงใจเท่าไหร่ ไม่ได้สบตาไม่สามารถอ่านหัวใจอีกฝ่ายผ่านทางดวงตาคู่นั้นได้ แต่โทรแล้วโทรอีก ปลายสายก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับเลย

“เฮ้อ อยู่ไหนของเขานะ” เมื่อโทรไม่ติดก็รีบเหยียบรถคันหรูของตัวเองไปหาร่างบางที่คอนโดทันที แต่กดออดหน้าห้องเท่าไหร่ก็ไม่คนมาเปิดเหมือนอย่างกับสายโทรศัพท์ที่ยังโทรอยู่เช่นกันจึงทำได้แค่รอ เพราะงานออแกนไนซ์ รับจัดงานอีเวนท์นั้นไม่แน่นอน บางงานจัดที่โรงแรม บางงานจัดที่ห้างสรรพสินค้า ขับรถไปหาคงยาก จึงนั่งลงรอตรงหน้าประตูห้อง

“ฉันหวังว่าแกจะทำให้เขายกโทษให้ฉันนะ” เสียงเข้มเอ่ยกับกล่องกระดาษในถุงพลาสติกใสที่มีตราร้าน Vanilla Story อยู่ คิบอมที่ตั้งใจอบขนมมาง้อดงเฮเต็มกล่อง เพราะเขารู้ดี ทะเลาะกันกี่ครั้งถ้าเขาเองเป็นฝ่ายผิด ก็ต้องง้อดงเฮด้วยเบเกอรี่ฝีมือพาทิซิเย่คิมคิบอมคนนี้ รับรองว่าหายงอนทุกครั้งไป

.

.

ติ้ง.... เสียงกล่องเหล็กที่เคลื่อนที่มาถึงชั้นที่คนภายในกดเลือกไว้ดังขึ้น พร้อมกับคิบอมที่กำลังจะหลับก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา

“ดงเฮ กลับมาแล้วเหรอ ฉันโทรหาทำไมไม่รับโทรศัพท์” คิบอมพูดขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางของดงเฮก้าวออกจากลิฟต์

“นายมาทำไมน่ะ” ไม่ตอบคำถามแถมยังตั้งคำถามกลับอย่างเย็นชา ก้มหน้าลงใช้มือบางข้างซ้ายที่ไม่ได้ถูกพันด้วยผ้าก็ล้วงลงหากุญแจห้องภายในกระเป๋าสะพายสีน้ำตาลของตน

ร่างบางตกใจอยู่เหมือนกันไม่คิดว่าคิบอมจะมาอยู่ที่หน้าห้องเขาอย่างนี้ สายไม่ได้รับเกือบยี่สิบสายทั้งหมดเป็นของคิบอมที่พยายามโทรหาเขาตั้งแต่เช้า แต่ด้วยเพราะไม่รู้ว่าร่างสูงตั้งใจโทรหาเขาเรื่องอะไรจึงไม่อยากจะคิดไปก่อน อยากขอเวลาทำใจกับคำพูดแสนเจ็บแสบเมื่อคราวที่แล้วก่อน

“ดงเฮ คือฉันอยากขอโทษนายน่ะ เรื่องเด็กผู้หญิงสองคนนั้น” มือบางสะดุดกึกจากการไขกุญแจดอกเล็กเข้าห้องทันที

“ทำไมนายถึงต้องขอโทษด้วย นายไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อยฉันต่างหากที่ผิด กลับไปเถอะ ฉันจะนอนแล้ว” น้ำเสียงหวานฟังดูเย็นชาและติดจะน้อยใจ

“ฉันผิดซิ ผิดที่ไม่ฟังที่นายพูด ไม่เชื่อเพื่อนสนิทที่คบกันมา ไม่ถามว่านายโดนทำร้ายออะไรบ้าง ไม่ถามว่านายโดนน้ำร้อนรึเปล่า” ร่างสูงเอื้อมไปคว้ามือข้างที่ถูกพันด้วยผ้าสีขาวมากุมไว้แล้วลูบเบาๆ ดงเฮอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินดวงแก้วใสเปลี่ยนจากสายตาแสนจะเย็นชาเมื่อกี้นี้มาเป็นไหววูบให้เห็น

“ขอโทษนะดงเฮ เจ็บมากรึเปล่า” ร่างบางสะบัดหน้าก้มลงต่ำเป็นคำตอบ

น้ำตาพาลจะไหลให้ได้ ความอ่อนโยนอย่างนี้ไม่ควรเลยจริงๆ เขาเองต่างหากที่ควรขอโทษ เขาเองที่ไม่ควรคิดเกินคำว่าเพื่อนตั้งแต่แรก ผิดเองที่เผลอใจให้กับความอ่อนโยนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“แค่ตอนนี้นายเข้าใจฉันแล้วก็โอเค” ยิ้มหวานยกขึ้นประดับบนดวงหน้า ให้เชฟหน้าคมได้ยิ้มตาม

“โธ่ นายหายโกรธอย่างนี้แล้ว ขนมของฉันคงไม่ต้องออกโรงแล้วมั้ง” ร่างสูงคว้าเอาถุงที่วางไว้ยกขึ้นมาให้อยู่นระดับสายตาของร่างบาง

“ได้ไงกัน เอามานี่เลย” คิบอมเห็นแล้วก็เกิดอยากแกล้งคนสูงน้อยเปลี่ยนจะยกค้างไว้แค่ไหล่ของเขามาเป็นเหนือหัวตัวเอง ร่างบางกระโดดหยึ๋งๆจะคว้าให้ได้ ร่างสูงหลุดเสียงหัวเราะที่ได้แกล้งแต่ก็ต้องหยุดหัวเราะลงเมื่อ.....

“อ้ะ โอ้ยยย” ดงเฮที่หยุดการกระโดดเอื้อมเอาขนมของตัวเองลงทันทีเมื่อแขนข้างที่เจ็บโดนเอาที่มุมกล่องกระดาษอย่างไม่รุนแรงนักแต่ก็พอทำให้น้ำตาคลอได้

“ดงเฮ!! เจ็บมากมั้ย เข้าไปทำแผลก่อนดีกว่านะ” ทั้งสองคนพากันเข้ามาภายในห้องของดงเฮ แม้จะเป็นคอนโดแต่ก็ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย กว้างเพียงครึ่งหนึ่งของคอนโดคิบอมเห็นจะได้ แต่เจ้าของก็ดูแลจัดวางของทุกอย่างได้เป็นระเบียบเรียบร้อย ต่างกับอีกคนที่ห้องกว้างแต่ทางเดินดูๆแล้วอาจเหลือน้อยกว่า

“ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ” สภาพแผลของดงเฮดูน่าตกใจ แผลพองแดงจนน่ากลัวบนหลังมือขาวนั่น ผ้าก๊อตที่พันไว้ก่อนนี้ก็ดูออกเลยว่าทำเองเพราะสภาพเหย๋เกยุ่งเหยิงไปหมด

“ทำไมไม่ไปหาหมอ เป็นแผลขนาดนี้จะเป็นแผลเป็นเอานะ” ดงเฮนั่งมองหน้าคมที่ก้มหน้าก้มตาตั้งใจทำแผลให้ตนนิ่ง น้ำตาไหลออกมาคลอคลึงบดบังภาพที่เห็นให้ชัดน้อยลง

 

เอาอีกแล้ว นายทำมันอีกแล้วนะ นายโหดร้ายกับฉันดีกว่านะคิบอม อย่าอ่อนโยนกับฉัน ฉันไม่อยากเสียนายไปเลยจริงๆ

.

.

“ร้องไห้ทำไมน่ะ เจ็บเหรอ” คิบอมที่พันผ้าก๊อตด้านนอกแผลเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นหยาดน้ำใสไหลลงประดวงแก้มพอดี ดงเฮก็พยักหน้าตอบทั้งน้ำตา เจ็บ...ใช่เขาเจ็บ แต่เจ็บที่หัวใจดวงน้อยในอกนั่น

นิ้วสากยกขึ้นปาดน้ำใสออกจากแก้มอย่างแผ่วเบาออกทั้งสองข้าง มือหนาแนบไว้ที่แก้มแล้วสบสายตาประสานกัน

“ขอโทษนะดงเฮ อย่าร้องเลย”

เขาไม่รู้ว่าดงเฮร้องไห้เพราะอะไร เพราะเจ็บแผลรึเปล่า จึงทำได้เพียงพรมจูบซับน้ำตาพรมไปทั่วเรียวหน้าหวานอย่างอ่อนโยน ไล่ไปตั้งแต่หางตา หน้าผาก และริมฝีปากบาง กดจูบแผ่วเบาแล้วผละออกมาสบนัยน์ตาสวยคู่นั้นที่ประไปด้วยอารมณ์มากมายทั้งหวั่นไหว และเหมือนจะแฝงความเศร้านั่น

คิบอมโน้มใบหน้าลงแนบริมฝีปากอีกครั้งแต่คราวนี้ต่างไปเพราะค่อยๆเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงขึ้น จนแรงอารมณ์เกิดขึ้นอย่างทีละน้อยๆ ร่างหนายกร่างบางขึ้นแล้วพาเข้าสู่ห้องนอนด้านในโดยริมฝีปากร้อนยังคงแนบสนิท เปลี่ยนจากคืนที่เศร้าสร้อยโดดเดี่ยวเมื่อวานนี้ของดงเฮ ให้กลายเป็นคืนแสนอ่อนโยนแสนหวานในอ้อมแขนแกร่งของคิบอม คนที่ลีดงเฮรักสุดหัวใจ

 

TBC.

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

100% แล้วค่าาาาาา คึคึ มีเพื่อนแซวว่า ขยันเขียน คิเฮ จริงๆ 

ก็เขียนคิเฮ แล้วมัน มันส์มืองิ

วอนฮยอก เป็นแฟนกันแล้ว ระดับความดราม่าจะเพิ่มทีละจิ้ดนะ  คึคึ

ตอนหน้า !!! เดทแรกของวอนฮยอก และ พี่เย่ หน้าบาน -.,-

ขอบคุณ ทุกๆคอมเม้นต์นะคะ เราจะพยายามมาอัพบ่อยๆนะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1903 HyukJewel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 16:58
    อยากจะด่าพี่วอนว่าเฬวจริงๆ
    ทำแบบนี้กับฮยอกแจได้ไง
    โว้ยยยยยยย อยากตบบบบ
    #1,903
    0
  2. #1728 Jai Jaja (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 18:46
    =______________=

    น่าจะงอนนานๆอ่ะ ทงเฮ

    ไม่น่ารีบใจอ่อนเลย แบบนี้

    คิบอมก็ได้ใจ ไม่เห็นคุณค่าอีก
    #1,728
    0
  3. #1627 satjaporn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 10:51
    ด๊องจ๋าอย่าร้องเลยTT ยังมีเค้าที่รักด๊องนะ =3=
    #1,627
    0
  4. #1618 sarocha06 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 13:29
    สงสารๆๆๆสงสารทั้งด๊องและฮยอก กำลังฟังเพลง Better sweet อยุ่เลย(ถ้าไม่รักก็คงไม่ต้องเจ็บปวด) ร้องเลย โฮฮฮ T-T
    #1,618
    0
  5. #1561 MayChuly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 00:32
    บอมแกไม่รู้จริงๆหรอว่าาด๊องคิดกับแกมากกว่าเพื่อนอ่ะ หรือว่าแกรู้แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้อ่ะ 

    วอนอย่าคิดว่าทำอย่างนี้แล้วจะไม่มีคนเสียใจ คนที่เสียใจหนักที่สุด น่าจะเป็นฮยอกนะ และตัวเองแกรู้ไหม
    #1,561
    0
  6. #1512 PooNGPaaNG (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 17:04
    ในที่สุดเฮก็ดีกับบอม   เฮน่าจะงอนนานกว่านี้ หมั่นไส้คิมัน 5555555555 
    #1,512
    0
  7. #1511 E.L.F.&SUJU13~~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 02:27
    เซ็งวอน ไม่รักฮยอกแล้วมาทำกับฮยอกแบบนี้ทำไม จะทำเพื่อมิรินอะไรนั่นทำไม มันมากเกินไป
    เบื่อวอนแล่ว ชิๆๆๆ
    บอมด้วย เห้นเฮเป้นแค่เพื่อนแล้วทำอย่างนั้นทำไม
    #1,511
    0
  8. #1369 Kimployploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 00:59
    ไรท์เตอร์ เราสารภาพว่าเราเกลียดมิรินแล้วล่ะ
    วอน ถ้าเธอทำฮยอกร้องไห้นะ เราจะไม่ให้อภัยเธอเลยคอยดู
    #1,369
    0
  9. #1275 Redberrylips (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 20:02
    เราจะเลกอ่านเเล้วนะ วอนเลวเกินไป (ไม่ วอนไม่ได้เลว เเต่วอนใจร้าย อิมิรินหรอกที่เลวอ่ะ) เราอินมาก วอนใจร้ายเกินไปเเล้ว สงสารฮยอก บอมกะหมวยอีก เห้อ ดราม่า อัดอั้นสุด ๆ
    #1,275
    0
  10. #1262 gonjung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 01:08
    วอนแก......บอกไม่ถูกจริงๆ
    ส่วนบอมทำไมเหมือนคนเห็นแก่ตัวงี้อ่ะ
    หมวยไม่น่าให้อภัยง่ายๆเลยแต่ก็อย่างว่ารักไปแล้วนิ
    #1,262
    0
  11. #1203 Mind-myy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 10:28
    วอนทำไมทำอย่างนี้
    #1,203
    0
  12. #1195 lllll (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 15:37
    สงสารฮยอก TT
    #1,195
    0
  13. #1164 kyuminlove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 13:06
    อ่านสองตอนรวดอีกแล้ว อะไรของวอนกันเนี่ย ไม่ได้ชอบฮยอกแล้วทำไมทำแบบนี้ หึ
    #1,164
    0
  14. #1139 ta-kom.sj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 16:20
    วอนคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย
    #1,139
    0
  15. #1016 Bïngchá~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 21:53

    ในที่สุด วอนฮยอก ก้อ.......

    แม้ว่าอิวอนมันจะมาร้าย  แต่เราก้อดีใจที่คู่นี้ได้คบกันสักที

    คิบอมเพิ่งจะคิได้หรอ   สงสารด๊งจัง

    #1,016
    0
  16. #960 atomicblue (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 19:55
    วอนแกรู้ว่าผิดแต่ก็ทำนะ ไม่คิดใช่มั้ยว่าจะมีคนเสียใจ

    สงสารด๊อง เมื่อไรบอมจะรักด๊องอ่ะ
    #960
    0
  17. #921 kungking (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2555 / 08:51
    ไหนบอกไม่ได้เปนอารายกัน

    แล้วมาทำอย่างนี้ทำมายอิบอม
    #921
    0
  18. #824 wonhyuk24hr. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 08:06
    วอนฮยอก เศร้าได้อีกอ่ะ T^T
    บวม นิสัยไม่ดีเล้ย ด๊อง ไปรักมันทำไม ว๊ากก
    #824
    0
  19. #798 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 22:26
     ทำไมวอนต้องหลอกฮยอกด้วยเนี่ยยย
    #798
    0
  20. #763 iamtsubame (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 20:19
    ฉากหวานๆของวอนฮยอกเศร้ามากค่ะ

    การกระทำของซีวอนดูไม่ได้มาจากหัวใจอ่ะ

    เหมือนเป็นนิสัยของซีวอนอยู่แล้ว ที่อ่อนโยนเเละสุภาพ

    ทำดีด้วยทั้งที่ไม่ได้รัก....ใจร้ายจริงๆนะ นายซีวอน

    สงสารฮยอกจังเลยค่ะ อยากให้มีหนุ่มๆมาจีบฮยอกแข่งกับวอนบ้างอ่ะ
    #763
    0
  21. #662 ผู้ชาย_ xมายเลข 89!! # (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 02:22
    อิพี่บวมไม่เอาพระเอกคนนี้แล้ว

    ตบหัวแล้วลูบหลัง ทำไมเฮต้องชอบพี่บวมด้วย

    ทำไมฮยอกต้องตอบตกลงทั้งๆที่วอนไม่ได้รักฮยอกเลย

    ทำไมผู้ชายใจร้ายงี้ว่ะ -*-
    #662
    0
  22. #636 geejajaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 20:35
    โฮฮฮฮฮฮ ฮยอกอ่า พลาดเสียแล้วล่ะ ไปตกลงคบกับวอนที่หวังผล ในภายภาคหน้า
    รู้สึกแค้นมิรินอ่ะ มาทำร้ายฮยอกแบบนี้ได้ไง

    คิเฮ ดูจะมีลางดีขึ้นอ่ะ เอาใจช่วยด๊องนะ

    พี่เย่ค่ะถ้ามุขเสี่ยวไม่ได้ผลลองดูมุขอย่างอื่นไหม
    #636
    0
  23. #626 love_kihae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 06:41
    TT สงสารด๊อง ฮึกๆ ทำไมบอมไม่รู้น้าา??


    #626
    0
  24. #606 Chohyukice (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 12:01
    วอนแม่งงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!
    วอนมันรักฮยอกจริงป่าววะ แล้วยัยมิรินอีก โอ๊ย เพลียใจ =*=
    คิเฮร้อนแรงนะ -.,- พี่เย่หน้าบานเลยรึ =__=
    #606
    0
  25. #594 junniizie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มีนาคม 2555 / 20:13
     มิริน เธอทำอะไรอ่ะ
    #594
    0