Love On Air รักนี้ออกอากาศ 24 ชั่วโมง

ตอนที่ 7 : ❥ p.6 Love On Air Kavin & Mobile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 55

 

6

 

          กลับมาบ้าน

            เหนื่อยชะมัดเลย... หลังจากที่ฉันกับนายเควินตะคอกใส่กันตอนอยู่ที่ชะอำ ฉันก็ไม่ได้คุยกับเขาอีกเลย กวนประสาทฉันดีนัก อยากจะเอาเขามาสับเป็นชิ้นๆ นิสัยตอนเด็กกับตอนนี้นี่ไม่ต่างกันเลยนะ ไม่คิดที่จะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเลยหรือไงกัน

ตือ ตือ ตือ ตื่อ ตื้อ~ (เสียงอะไรล่ะนั่น = =)

ฉันสบถด่าเขาในใจอยู่สักพักเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล ว่าไงพาสต้า”

(ยัยโมบายล์หรอ แกไปมุดหัวอยู่ไหนมา ไม่โทรหาฉันเลยแล้วก็ไม่มาหาฉันที่ห้องด้วย -^-)

ยัยพาสต้าพูดเสียงงอนๆ

“เปล่าหรอก ฉันไปชะอำกับเควินน่ะ”

(อ๊าๆๆ ฉันว่าแล้วว่าต้องเป็นเควิน)

“อะไรของแกยัยพาสต้า - -“

(แน่ะ ทำเป็นลืม ก็ที่แกมาขอคำปรึกษาฉันไง แล้วฉันก็แนะนำว่าให้ไปทะเลน่ะ ว้าว ความสัมพันธ์ของเธอสองคนไปถึงไหนแล้วจ๊ะ...)

“แกจะบ้าหรอยัยพาสต้า ฉันไปทำงานต่างหาก... แล้วตกลงแกมีอะไรเนี่ย”

(ฮึ่ย ยัยโมบายล์แกดีใจกับฉันหน่อยสิ อีกไม่นานฉันจะเปิดร้านขายเค้กแล้วนะ >.<)

“หืม! นี่แกจะเปิดร้านขายเค้กหรอ ก็ดีนะๆ เอาเป็นว่าฉันดีใจกับแกด้วยและกัน”

(ขอบคุณจ้ะเพื่อนรัก มาจุ๊บๆหน่อยเร้ว...)

ยัยพาสต้าเงียบไปพักหนึ่งแล้วพูดขึ้นต่อ

(เออนี่ แกคิดว่าร้านฉันจะรุ่งป่ะ)

“หืม ไม่รุ่งให้มันรู้ไปสิ แกน่ะชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ ยิ่งเค้กนี่แกถนั๊ดถนัดเลยไม่ใช่หรอ ถ้าไม่รุ่งฉันให้ถีบลงส้วมเลยอะ”

(อุ๊ย! แกพูดถูกใจฉันที่ซู้ด ไว้แกว่างๆแวะมาหาฉันนะ ฉันจะเลี้ยงเค้กแกเอง ><)

“โอเค ฉันไปแน่... ถ้าไม่มีอะไรแล้วงั้นแค่นี้นะ บาย...” จากนั้นฉันก็กดปุ่มวางสาย

โอ้ นี่เพื่อนฉันจะมีกิจการเป็นของตัวเองแล้วหรอเนี่ย... แต่ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ ยัยพาสต้าน่ะชอบทำเค้กมากที่สุดในบรรดาอาหารหลายๆชนิด ถ้ายัยนั่นจะเปิดร้านเป็นของตัวเองมันก็คงไม่แปลกอะไร แล้วเวลาถึงวันเกิดฉันทีไรยัยพาสต้าก็ทำเค้กฉลองวันเกิดให้ฉันทุกครั้ง ส่วนฉันน่ะหรอ ก็ได้แต่ยืนมองอยู่เฉยๆ อยากช่วยก็อยากช่วยน่ะนะ แต่ว่าเพราะอะไรนั้นทุกคนคงรู้ดี = =;

 

คุยกับยัยพาสต้าเสร็จแล้ว ฉันก็เดินลงมาข้างล่างเพราะรู้สึกคอแห้ง เลยคิดว่าจะลงมาดื่มน้ำซะหน่อย

เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็เห็นว่านายเควินกำลังนั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่ ฉันไม่ได้สนใจเขาจากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็น แล้วหยิบน้ำส้มขึ้นมาดื่ม (น้ำนางเอกงาย -3-) ตอนที่ฉันกำลังจะปิดตู้เย็นนายเควินก็หันมาพูดกับฉัน

“นี่ แล้วที่ฉันถามเธอว่าพรุ่งนี้มีงานที่ไหนอีกหรือเปล่าน่ะ เธอดูให้ฉันหรือยัง”

ฉันลืมมันไปเลยด้วยซ้ำ นี่ถ้านายไม่ถามอีกรอบฉังคงไม่แตะไอ้สมุดจดบันทึกนั่นเลยแหละ
-*-

“เดี๋ยวขึ้นไปดูให้และกัน” ฉันพูดแบบส่งๆแล้วเดินขึ้นบันได้ไป

เมื่อหาสมุดจดบันทึกได้แล้ว ฉันก็ถือมันมาทั้งเล่มเพื่อเอาไปให้นายเควินดู

 

“พรุ่งนี้ไปดูหนังกันนะคะเควิน”

“ผมยังไม่แน่ใจน่ะว่าพรุ่งนี้ผมมีงานหรือเปล่า”

เสียงบทสนทนานี้เป็นของเควินและพัดชา ไม่รู้ว่าลมอะไรพาพัดชาให้มาหาเควินถึงบ้าน เพราะหลังจากที่เขาสองคนเลิกกันแล้ว พัดชาก็ไม่เคยมาที่นี่อีกเลย

“นี่นายเควิน ฉันดูให้แล้วนะ พรุ่งนี้นายว่าง...”

เสียงของโมบายล์ที่ดังมาตามทางบันได เธอเดินลงมาพร้อมกับตะโกนบอกผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้านล่าง เมื่อเธอลงมาถึงข้างล่างเธอก็ชะงักเท้าทันทีที่เห็นเควินนั่งอยู่กับพัดชา

และประโยคที่โมบายล์พูดไปเมื่อสักครู่มันก็ทำให้พัดชาแสยะยิ้มออกมาทันทีเช่นกัน

“ตกลงว่าไงคะเควิน พรุ่งนี่คุณไม่มีงานนี่นา” พัดชาหันไปพูดกับเควิน

เควินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ผมไปก็ได้ครับ... แต่ถ้าจะให้โมบายล์ไปด้วยคุณคงไม่ว่าอะไรนะ” เควินพูดพลางมองหน้าของโมบายล์ แต่โมบายล์เองก็งงว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรกันอยู่

พัดชาหุบยิ้มทันทีที่เควินบอกว่าจะให้โมบายล์ไปด้วย เธอถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วยิ้มให้เควินอีกครั้ง

“ได้สิคะ คนกันเองทั้งนั้นนี่นา” นั่นน่ะ... เธอฝืนยิ้มต่างหาก เพราะใจจริงแล้วพัดชาไม่ได้อยากให้โมบายล์ไปด้วยเลยซักนิด

“ถ้าคุณไม่เกี่ยง ผมก็โอเค”

“ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ห้างประจำของเราตอนบ่ายสองนะคะ... ฉันขอตัวกลับก่อนล่ะค่ะ” เธอยิ้มให้เควินแล้วเดินไปทางประตู “ไปนะคะคุณโมบายล์” จากนั้นเธอก็ยิ้มที่มุมปากแล้วเดินผ่านหน้าโมบายล์ไป

โมบายล์ที่ยืนดูพวกเขาสองคนคุยกันอยู่นานหันหน้ามองไปทางเควิน แล้วถามขึ้น

“นายจะให้ฉันไปไหนน่ะ” เธอพูดแล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟาข้างๆเควิน

“พัดชาชวนฉันไปดูหนังน่ะ”

“แล้วไงล่ะ”

“ฉันก็จะให้เธอไปด้วยไง”

“อ้าว แล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย - -*“

“ไม่รู้... ฉันให้เธอไปเธอก็ต้องไป เผื่อฉันมีอะไรเรียกใช้”

“นี่! ฉันมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้นายนะ ไม่ใช่คนใช้”

โมบายล์โวยวาย แต่เควินไม่ได้สนใจท่าทีโกรธของเธอเลย เพียงแค่ยักไหล่ให้เท่านั้น

“ชิ นายนี่มันเอาแต่ใจจริงๆเลย” โมบายล์สบถออกมาอย่างขัดใจ แล้วหันหน้าไปหาเควินเพื่อที่จะถามคำถามหนึ่ง

“นี่ ฉันถามจริงๆเถอะ นาย... ยังลืมเธอไม่ได้ใช่ไหม ถึงตอบตกลงเธอไปแบบนั้นน่ะ”

ว่าแล้วโมบายล์ก็จ้องหน้าเควินนิ่ง

“...”

“...”

“คงจะอย่างนั้นล่ะมั้ง...” เควินพูดเสียงเอื่อยๆ นานอยู่เหมือนกันกว่าที่เขาจะตอบออกมา

“เฮ้อออ” โมบายล์ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากจะเห็นหน้าเศร้าๆของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ

“อะ นี่สมุดจดบันทึกของนาย” โมบายล์พูดแล้วยื่นสมุดไปให้เควินก่อนที่เขาจะรับไปแล้วเอาไปเปิดๆดู

พัดชา... เธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่นะ ทั้งๆที่เธอก็เป็นคนที่ทำให้ผู้ชายคนนี้เจ็บปวด แต่ตอนนี้เธอกลับมาทำดีกับเขาเหมือนมันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เธอจะทำอะไรกันแน่

 

วันต่อมา

ตอนนี้บ่ายโมงครึ่งแล้ว ใกล้ถึงเวลานัดของนายเควินกับคุณพัดชาแล้วสินะ...

ฉันยืนรอนายเควินอยู่ที่หน้าตึก สักพักก็เห็นมีรถคันหนึ่งที่ฉันนั่งอยู่ทุกวันมาจอดเทียบกับที่ๆฉันยืนอยู่

“นี่นาย ฉันไม่ไปไม่ได้หรอ” ฉันเปิดประตูรถฝั่งด้านข้างคนขับแล้วกรอกเสียงพูดกับเจ้าของรถ

“ไม่ได้...” เฮอะ เขานี่ยังไงนะ

ฉันได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่ายใส่เขา แต่ก็ยังยืนเกาะประตูรถอยู่อย่างนั้น

“เอาน่า ฉันบอกให้ไปเธอก็ไปเถอะ ไม่อยากจะไปเที่ยวรึไง... ขึ้นมาเร็วสิ”

ฉันไม่สามารถปฏิเสธหรือเถียงเขาได้ เพราะรถที่ขับมาข้างหลังนายเควินเริ่มจะบีบแตรใส่แล้ว ฉันเลยต้องจำใจขึ้นไปนั่งบนรถ จากนั้นนายเควินก็เหยียบคันเร่งเพื่อขับออกไปจากบริเวณนี้

“ชิ คนไม่อยากไปก็บังคับให้ไป...” ฉันสบถงุบงิบๆออกมาเงียบๆ แต่สงสัยนายเควินคงจะได้ยิน เขาจึงหันมามองฉันแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับไปให้ความสนใจกับพวงมาลัยต่อ

 

อีกประมาณห้านาทีก็บ่ายสองแล้ว นายเควินขับรถมาถึงห้างๆหนึ่ง แล้วเลี้ยวรถเข้ามาจอดภายในห้าง... นี่น่ะหรอห้างประจำของเขาสองคน ไฮโซไม่เบาเลยแฮะ

ฉันเดินลงมาจากรถพร้อมๆกับนายเควิน เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้างก็เห็นว่าคุณพัดชายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“มาตรงเวลาดีนะคะเควิน คุณนี่ไม่เคยเลตเลยจริงๆ ถ้าใครได้เป็นแฟนคงจะภูมิใจน่าดู” เธอพูดแล้วยิ้มให้เควิน ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉันอย่าง(ไม่ค่อย)เป็นมิตร หรือว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ไปกันเถอะค่ะ” เธอพูดแล้วเดินเข้ามาควงแขนเควิน

ระหว่างที่เราสามคนเดินไปโรงหนัง คุณพัดชาก็ชวนนายเควินคุยไประหว่างทาง แล้วเธอก็ชี้นู่นชี้นี่ให้นายเควินดู

เฮอะ ทำไมวันนี้ฉันต้องมีเรียนภาคเช้าด้วยนะ ถ้าเป็นภาคบ่ายนี่ฉันจะขอบคุณมากเลย ฉันจะได้ไม่ต้องมาเดินตามหลังเขาต้อยๆแบบนี้ รู้งี้โกหกไปแต่แรกดีกว่าว่าฉันมีเรียนภาคบ่าย

“จะดูเรื่องอะไรดีคะเควิน” คุณพัดชาถามขึ้นขณะที่เราเดินเข้ามาในโรงหนังแล้ว และตอนนี้พวกเราก็ยืนดูรอบหนังกันอยู่

“แล้วแต่คุณเถอะ” นายเควินตอบ

“อืม... คุณโมบายล์ว่าไงคะ” แล้วเธอก็หันมาหาฉันบ้าง

“ฉัน... ยังไงก็ได้ค่ะ” ว่าแล้วฉันก็ยิ้มแห้งๆให้เธอ

“ฉันชอบหนังแนวโรแมนติก เอาเป็นว่า... ดูเรื่องนี้แล้วกันนะคะ” เธอพูดแล้วก็ชี้ไปที่หนังเรื่องหนึ่งซึ่งฉันดูแล้วมันก็เป็นแนวโรแมนติกจริงๆ โชคดีที่หนังที่เธอเลือกจะฉายภายในอีกสิบนาทีข้างหน้านี้ ดีแล้วแหละ ฉันจะได้รีบๆกลับซักที

ซื้อตั๋วหนังเสร็จฉันก็ไปต่อแถวซื้อน้ำโค้กกับป๊อปคอร์นเพื่อไปทานในโรงหนัง ฉันเข้าแถวอยู่หน้าคุณพัดชา ข้างหลังคุณพัดชาคือนายเควิน

พอถึงคิวฉัน ฉันก็สั่งของที่ต้องการจะซื้อ จากนั้นก็จ่ายเงินและรับน้ำโค้กกับป๊อปคอร์นมา แต่ตอนที่หันหลังกำลังจะเดินออกมาจากแถว ดันมีคนเดินมาชนไหล่ฉัน น้ำโค้กที่ถืออยู่ในมือฉันมันเลยทะลักออกจากแก้วแล้วไปโดนคุณพัดชาเข้าเต็มๆ

“เอ๊ย อะไรกันเนี่ย!” คุณพัดชาอุทานออกมาแล้วมองดูเสื้อของตัวเองที่เปื้อนไปด้วยน้ำโค้ก

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวฉันพาไปล้างนะคะ” ฉันขอโทษคุณพัดชาเป็นพัลวัน แล้วค่อยๆประคองบ่าของเธอพาเดินไปที่ห้องน้ำ

“เดี๋ยวฉันช่วยนะคะ” ฉันพูดแล้วเปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างมือเพื่อจะช่วยล้างให้คุณพัดชา

“ไม่ต้องยุ่งหรอกค่ะ” เธอพูดแล้วเบี่ยงตัวหลบมือของฉันที่กำลังจะช่วยทำความสะอาดเสื้อของเธอ

“ขอโทษจริงๆนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ”

“ถึงคุณจะพูดอย่างนั้น แต่ฉันไม่เชื่อคุณหรอก”

“ฉันพูดจริงๆนะคะ มีคนเดินชนฉัน”

“เฮอะ ที่คุณทำแบบเนี้ย เพราะไม่อยากให้ฉันอยู่กับเควินใช่มั้ยล่ะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ...” มันจะไปกันใหญ่แล้ว

“ถ้าไม่ใช่ แล้วคุณจะมาที่นี่กับฉันกับเควินทำไมล่ะ ทำไมคุณไม่ปฏิเสธ”

“ตอนนั้นฉันยังไม่รู้เลยนะว่าพวกคุณคุยอะไรกัน”

ใช่ ตอนที่พวกเขาสองคนคุยกัน ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาสองคนคุยอะไรกัน แล้วจะให้ฉันปฏิเสธว่ายังไงล่ะ

“ฮึ จริงๆแล้วคุณอยากจะมาขัดขวางฉันใช่มั้ยล่ะ”

“ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะคะ”

“ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น... แล้วคุณจะมาทำไมล่ะ กลับไปเลยสิ กลับไป!” เธอตะโกนเสียงดังแล้วชี้ไปที่ประตูห้องน้ำ

เฮือก! นี่น่ะหรอคุณพัดชาโหมดโหด!!

“ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น ฉันไปก็ได้ค่ะ เพื่อจะได้พิสูจน์ว่าฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ”

“ฮึ...”

จากนั้นฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำทันที ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ฉันเดินออกมาเห็นนายเควินยืนรออยู่หน้าห้องน้ำ ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันหยุดเดินสบตากับเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินผ่านหน้าเขาไป ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาเดินตามฉันมาแล้วมาจับต้นแขนของฉันเอาไว้

“นี่เธอจะไปไหน ยัยซุ่มซ่าม” คำหลังนั่นใช่คำพูดหยอกล้อรึเปล่า ถ้าใช่ ฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอกนะ

“ฉันจะกลับบ้านแล้ว...” ฉันพูดแล้วเบือนหน้าหนี

“กลับได้ยังไง ยังไม่ได้ดูหนังเลยนะ”

“นายอยู่ดูกับคุณพัดชาไปเถอะ ฉันมีธุระด่วน เพิ่งนึกออกเมื่อกี้นี้เอง”

“งั้นหรอ ถ้างั้นก็น่าเสียดายน่ะสิ อุตส่าห์มาถึงที่แล้วเชียว”

“อืมไม่เป็นไรหรอก ฉันไปล่ะ” ฉันพูดแล้วมองไปที่ต้นแขนของตัวเองที่มือของนายเควินยังจับอยู่ แล้วเขาก็ปล่อยมือออกจากแขนฉันช้าๆ

“ขอให้ดูหนังให้สนุกนะ...” ฉันพูดอวยพรให้เขาแล้วเดินออกมา

ในเมื่อนายเป็นคนบอกเองว่านายยังลืมเธอไม่ได้ แล้วจะให้ฉันมาทำไมกัน ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

หลังจากที่แยกออกมาจากสองคนนั้นแล้ว ฉันก็มาโบกแท็กซี่อยู่ที่หน้าห้าง...

ฉันว่าฉันจะไปคอนโดยัยพาสต้าน่ะ ถ้ากลับไปบ้านนายเควินตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่บ้านอยู่ดี ฉันก็ต้องอยู่คนเดียวอีก ไปหาเพื่อนคุยยังจะดีกว่าอยู่คนเดียวนะ

อ้อ แล้วที่ฉันบอกนายเควินว่ามีธุระน่ะ ฉันโกหกต่างหาก... เอาเป็นว่าโทรหายัยพาสต้าก่อนดีกว่าว่ายัยนั่นอยู่ที่ห้องมั้ย ถ้าไปแล้วไม่อยู่ก็เปลืองเงินกันพอดี

ไม่นานยัยพาสต้าก็รับสาย

(ฮัลโหล ว่าไงยัยโมบายล์)

“ฮัลโหล แกอยู่ห้องรึเปล่าน่ะ”

(อืม ฉันอยู่ห้องนี่แหละ)

“โอเค ฉันกำลังจะไปหาแก”

(อื้อ งั้นฉันจะรอ แค่นี้นะ)

จากนั้นยัยนั่นก็กดตัดสายไป

 

ฉันมาถึงห้องยัยพาสต้าแล้ว ตอนนี้ก็ยืนอยู่ที่หน้าห้อง

กริ๊ง กริ๊ง~

ฉันกดออดที่หน้าห้อง สักพักยัยพาสต้าก็เดินมาเปิดประตู

“ฮ่า เป็นไงบ้างจ๊ะเพื่อนรัก เข้ามาก่อนเร็ว” ยัยพาสต้าพูดแล้วเอาแขนมาพาดคอฉัน แล้วเดินเข้ามาพร้อมๆกับฉันพลางเอื้อมมือไปปิดประตู

“อะๆ ดื่มน้ำแก้กระหายก่อน” ยัยพาสต้าพูดแล้วยื่นแก้วน้ำเปล่ามาตรงหน้าฉัน จากนั้นฉันก็รับมาดื่ม... เย็นชื่นใจจังแฮะ

“ขอบใจ... เออพาสต้า แล้วร้านเค้กของแกนี่เปิดหรือยังอ่ะ” ฉันวางแก้วน้ำลงที่โต๊ะแล้วถามยัยพาสต้า

“ก็สักสองสามวันนี้แหละ ไม่นานเกินรอหรอกย่ะ” ยัยพาสต้าพูดแล้วเอามือมาหยิกแก้มฉัน

“ย่ะ แล้วจะรอ เตรียมตัวเสียกำไรไว้ด้วยล่ะ เพราะแกต้องเลี้ยงฉัน”

“ชิ... แล้วแกล่ะ เป็นไงบ้าง ไปอยู่กับเขาเกือบจะสองเดือนแล้วนิ่”

“ก็งั้นๆแหละ”

“งั้นๆหรอ นี่ ฉันถามจริงเหอะ ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แกไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ”

“รู้สึก? รู้สึกอะไรของแก”

“เฮ้ออ เอาเป็นว่าพูดตรงๆเลยละกัน แกไม่รู้สึกแบบว่าชอบหรือคิดกับเขามากกว่าคนรู้จักเลยหรอ”

ถามอะไรของยัยนี่กันนะ... เมื่อยัยพาสต้าเห็นว่าฉันเงียบไป ยัยพาสต้าเลยเรียกชื่อของฉันขึ้นมา

“นี่ ยัยโมบายล์”

“หะ... หืม?

“เหม่ออย่างนี้หมายความว่าไง”

“ไม่หรอกน่า ฉันกับนายเควินน่ะ ก็ยังกัดกันอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่มีทางที่ฉันจะคิดอย่างนั้นหรอก”

“งั้นหรอ ระวังตัวไว้และกัน อย่าเผลอไปมีใจให้เขาล่ะ...”




 



  



 
มาอัพต่อแล้วนะคะ
อย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยล่ะ
^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

126 ความคิดเห็น

  1. #74 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 21:58
     ผลักยัยพัดชาตกเหวเลยได้มะ =O=
    #74
    0
  2. #73 Kyoya_N (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 / 20:12
     ยัยพัดชาโผล่มาทุกตอนเลยอ่ะ ):

    ชอบมาแย่งซีนนางเอกชั้น มันน่าตบนัก!!!(เริ่มพาล อีกแล้ว)
    #73
    0
  3. #72 Kwan_222 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 20:20

    เกลียดยัยพัดชา มายุ่งทำไมตอนนี้ยะ

    #72
    0
  4. #71 Akimoto AKI (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2554 / 20:18
    ไม่ชอบพัดชาเลย ):
    #71
    0