Love On Air รักนี้ออกอากาศ 24 ชั่วโมง

ตอนที่ 8 : ❥ p.7 Love On Air Kavin & Mobile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 เม.ย. 55



7

               

    ไม่หรอกพาสต้า... ฉันนั่งคิดอยู่ในใจคนเดียว

                ถึงแม่ว่าฉันจะมีใจให้เขาหรือไม่มี ยังไงฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ฉันก็คงได้แต่อยู่เฉยๆ เพราะเขาเองก็ยังลืมคนๆนั้นไม่ได้

                แต่ยังไงซะตอนนี้น่ะ... ฉันเชื่อว่าฉันคงไม่หลงรักผู้ชายคนนั้นหรอก คนที่เป็นคู่กัดของฉัน

 

                ทุ่มหนึ่งแล้ว ฉันกลับมาบ้านนายเควินแล้วล่ะ นี่ฉันนั่งอยู่ที่ห้องยัยพาสต้าหลายชั่วโมงเลยหรอเนี่ย

                แล้วนี่นายเควินกลับมาหรือยังนะ สงสัยจะยังไม่กลับ ก็อยู่กับแฟนเก่านี่ คงกำลังลำลึกความหลังกันอยู่ ว่าแต่ฉันจะไปคิดถึงนายนั่นทำไมเนี่ย แล้วนี่ฉันกำลังหงุดหงิดอยู่หรือเปล่าน่ะ

                เดินเข้ามาในบ้านฉันก็เห็นนายเควินนั่งอยู่ที่โซฟา... นึกว่ายังไม่กลับซะอีก

                “เธอไปไหนมา” นายเควินถามขึ้นในขณะที่ฉันกำลังจะเดินขึ้นบันได

                “ก็... ไปทำธุระไง”

                “ธุระที่ไหนหรอ” เขาพูดแล้วหันมามองหน้าฉัน

                “ทำไมฉันต้องบอกล่ะ นายไม่ใช่พ่อฉันนี่”

                “ฉันถามดีๆนะ” เขาทำหน้าโหดนิดหน่อย

                “เอาเหอะ นายไม่ต้องรู้หรอก... ว่าแต่ดูหนังเป็นไงบ้างล่ะ”

         ทำไมพอพูดถึงเรื่องนี้มันต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยนะ ไม่เข้าใจจริงๆ

                “ก็ สนุกดี”

                “หึ... ก็ดีแล้วนี่ ไปดูกันสองคนก็สนุกดีอยู่แล้ว งั้นวันหลังไม่ต้องลากฉันไปนะ” ฉันพูดกระแทกเสียงใส่เขา และกำลังจะเดินขึ้นบันไดอีกครั้ง

                “เธอเป็นอะไรเนี่ย?” เขาพูดแล้วจับข้อมือฉันไว้

                “ฉันไม่ได้เป็นอะไร ขอตัวนะ อยากอาบน้ำแล้ว” ฉันตอกกลับแล้วสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมได้ไม่ยากนัก เพราะเขาจับไว้แค่หลวมๆเท่านั้น จากนั้นฉันก็เดินขึ้นบันไดทันที

                แล้วฉัน หงุดหงิดเพราะอะไรกันนะ รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้อารมณ์ของฉันมันเปลี่ยนไปจากตอนแรก หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องที่ไปดูหนังนั่นนะ แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าทำไมฉันต้องหงุดหงิดด้วย มันเป็นเพราะอะไรกัน

 

                ฉันกำลังเดินลัดเลาะไปตามตึกเพื่อไปที่ตึกเรียนของฉัน บังเอิญข้างหน้าก็เห็นว่าคุณพัดชากำลังเดินมาทางนี้พอดี ซึ่งฉันก็คิดว่าเธอคงเห็นฉันเหมือนกัน เพิ่งรู้นะว่าเธอก็เรียนอยู่ที่นี่ด้วยน่ะ

                “ว่าไงคะคุณโมบายล์” เมื่อเธอเดินมาถึงตัวฉัน เธอก็ทักชื่อฉันขึ้น แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไร

                “เมื่อวานนี้ดูหนังสนุกมากเลยล่ะค่ะ...” เธอพูดแล้วแสยะยิ้ม ฉันจึงหันไปมองหน้าเธอ

                “เรื่องเมื่อวาน... อย่าบอกเควินและกันล่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่งั้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เธอกระซิบที่ข้างหูแล้วปรายตามองฉัน ก่อนจะเดินหนีออกไป

                เรื่องนี้รึเปล่านะ ที่เธอบอกว่า ให้ฉันเตรียมตัวไว้ให้ดีน่ะ ฉันควรจะเตรียมตัวรับมือกับเรื่องนี้อย่างที่เธอบอกหรือเปล่านะ

               

    เฮ้อ เที่ยงแล้วสินะ ท้องเริ่มร้องเพราะความหิวแล้วแฮะ ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า

                ฉันเดินออกมาจากห้องเรียนกะว่าจะไปร้านอาหารที่อยู่ข้างๆมหาลัย ฉันกระชับสายกระเป๋าสะพายไหล่ให้แน่นขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ร้านนั้น

                ฉันผลักประตูเข้าไปในร้านเมื่อมาถึง ก็เห็นว่ามีนักศึกษาหลายคู่ และนักศึกษาที่มาเป็นกลุ่มนั่งอยู่ในร้านพอสมควร ฉันไม่ทันได้สังเกตเห็นหญิงชายคู่หนึ่งนั่งทานข้าวกันอยู่ ในตอนที่กำลังจะเดินผ่านโต๊ะพวกเขาไป เขาก็เรียกฉันไว้

                “เฮ้ ยัยซุ่มซ่าม!” เสียงนี้คงเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากนายเควินจอมงกนั่นน่ะ

                ฉันหันหน้าไปมองเขา ก็เห็นว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้วยกันนั้นคือคุณพัดชา

                “นั่งด้วยกันสิ” นายเควินออกปากชวนฉัน แต่ฉันหันไปมองคุณพัดชาก็เห็นว่าเธอมองหน้าฉันอยู่ เหมือนกับจะบอกว่าให้ไปนั่งที่อื่น สายตาของเธอช่างดูน่ากลัวจริงๆ

                “ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบๆน่ะ คิดว่าจะอ่านหนังสือด้วย” ฉันไม่รอให้เขาพูดอะไรต่อ เลยเดินออกมาจากพวกเขาแล้วไปหาโต๊ะที่ว่างๆนั่ง

                นั่งดูเมนูอาหารได้แปปเดียว ตาฉันมันก็เผลอหันไปมองโต๊ะที่นายเควินกับคุณพัดชานั่งอยู่ ภาพที่ฉันเห็นคือ คุณพัดชากำลังป้อนอาหารนายเควินอยู่ ส่วนนายเควินก็อ้าปากรับหลังจากที่ทำท่าทางยึกๆยักๆนิดหน่อย

                เห็นภาพนี้แล้ว รู้สึกแปลกๆแฮะ มันรู้สึกจี๊ดๆยังไงก็ไม่รู้สิ...

หลังจากที่กินอาหารจนอิ่มท้องแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปที่ห้องสมุด เพราะอาจารย์บอกว่าพรุ่งนี้มีสอบย่อย ไปหาหนังสืออื่นๆมานั่งอ่านเพิ่มเติมที่นั่นดีกว่า ขืนไม่อ่านล่ะก็มีหวังสอบไม่ผ่านแน่ๆ

เมื่อเข้ามาในห้องสมุดแล้วฉันก็ไม่รอช้า รีบเดินตรงดิ่งไปที่ชั้นหนังสือทันที ถ้ามัวแต่เอ้อระเหยอยู่คงอ่านไม่จบบทเรียนแหงๆ

“สวัสดีครับ” เดินเลือกหนังสือที่ต้องการอ่านได้ไม่เท่าไหร่ก็มีนักศึกษาชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาทักฉัน

“เอ่อ สวัสดีค่ะ มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ”

“ผมแจ็คนะครับ คุณล่ะครับ”

“ฉันโมบายล์ค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขาพูดแล้วยื่นมือมาเช็คแฮนด์ ฉันเลยจำเป็นต้องยื่นมือไปเช็คแฮนด์กับเขาเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท

“อ่อค่ะ คุณไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคะ ฉันต้องรีบไปอ่านหนังสือแล้วค่ะ” ฉันพูดแล้วดึงมือออกมา

“เดี๋ยวสิครับ คือ... ผมมองคุณมานานแล้วล่ะครับ” เขาจับข้อมือฉันไว้แล้วพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

“คะ?

“คุณ... จะคบกับผมได้หรือเปล่าครับ”

หะ หือ คบกับเขางั้นหรอ!?

“เฮ้ ยัยซุ่มซ่าม” ฉันหันไปมองทางต้นเสียง... คิดแล้วเชียว เรียกชื่อฉันแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้หรอก นายเควินนั่นเอง แล้วมาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ

“ไปกับฉัน วันนี้มีงาน” นายเควินพูดแล้วเดินมากระชากแขนฉันออกจากการเกาะกุมของแจ็ค ก่อนจะดึงหนังสือที่อยู่ในมือของฉันออกแล้ววางไว้บนชั้นวางหนังสือลวกๆ

“เดี๋ยวก่อนสิ ฉันต้องอ่านหนังสือนะ!” ฉันพูดแล้วพยายามดึงแขนตัวเองออกจากมือของเขาที่จับอยู่ แต่หมอนี่ชักจับแน่นเกินไปแล้วนะ

“ไม่ต้องอ่านแล้ว ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้มีงาน” เขาพูดแล้วลากฉันให้เดินต่อ

“ปล่อยฉันก่อนได้มั้ย ไม่ต้องลากหรอก” แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยนั่นแหละ จนกระทั่งเดินฉุดกระชากลากถูจนมาถึงรถของเขา

“ไม่อายบ้างหรือไง เที่ยวไปจับมือถือแขนกับผู้ชายที่ไม่รู้จักน่ะ” เมื่อเขาปล่อยมือออกแล้วก็หันมาพูดกับฉันทันที ค่อนไปทางโวยวายซะด้วยสิ

“อะไรของนายเล่า เขาก็แค่มาทำความรู้จักกับฉันเท่านั้นเอง”

“ไม่ว่าจะยังไงก็ช่าง ในระหว่างที่เธอกำลังทำงานอยู่กับฉัน ห้ามคุยกับผู้ชายคนอื่นเข้าใจมั้ย!” อะไรกัน มันจะมากเกินไปแล้วนะ

“แล้วนายจะมายุ่งกับฉันทำไมล่ะ นายจะมาทำตัวหงุดหงิดโมโหฉันทำไม!” ฉันเริ่มจะโมโหขึ้นมาบ้างแล้วนะ

“ฉันไม่ได้โมโหซะหน่อย ขึ้นรถซะ” เขาพูดแบบตะคอกแล้วดึงประตูรถออกมาอย่างแรง ก่อนจะผลักฉันให้ลงไปนั่งแล้วปิดประตูใส่หน้าฉัน

ฮึ่ย! อะไรของเขากันนะ

 

เมื่อมาถึงบริษัทเขาก็รีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าสตูดิโอเพื่อถ่ายทำรายการทันที ส่วนวันนี้ฉันขอตัวนั่งรออยู่นอกห้อง เพราะไม่อยากจะมองหน้านายเควินนั่นซักเท่าไหร่

หนังสือก็ยังไม่ได้ติวอะไรเลย แล้วพรุ่งนี้ฉันจะทำข้อสอบได้มั้ยล่ะเนี่ย คอยดูนะ ถ้าฉันสอบไม่ผ่านล่ะก็ ฉันจะกลับมาขย่ำคอนายเควินให้ตายคามือไปเลย!

ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงนายเควินก็เดินออกมาจากห้องสตูดิโอ

“จะกลับบ้านรึยังล่ะ” เขาเดินเข้ามาถามฉัน

“กลับสิ จะอยู่ทำไมล่ะ” ฉันพูดแล้วลุกขึ้นเดินนำหน้านายเควินไปที่รถ



         Kavin’ talk.

กลับมาถึงบ้านโมบายล์ไม่คุยกับผมเลยซักคำ ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าผมเลยด้วยซ้ำมั้ง อะไรกันแค่ไม่ปล่อยให้อ่านหนังสือที่ห้องสมุด จะโกรธกันขนาดนี้เลยหรือไง มันคงหนักหนามากเลยสินะ

เอ๊ะ หรือว่ายัยนี่อยากจะอยู่คุยกับนายแจ็คอะไรนั่นน่ะ คิดแล้วมันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาตงิดๆแฮะ

“นี่ยัยซุ่มซ่าม เป็นอะไรของเธอน่ะ” ผมถามในขณะที่โมบายล์กำลังกดรีโมทไปมาอย่างกระแทกกระทั้น

“...” โมบายล์ปรายตามามองผมแล้วหันกลับไปกดรีโมทต่อ

“คงจะเป็นเรื่องที่ต้องอ่านหนังสือสอบนั่นสินะ” ผมพูดต่อ

“...” และก็ไม่มีเสียงตอบรับเช่นเดิม

“เฮ้อ ช่วยไม่ได้ งั้นให้ฉันติวให้ไหมล่ะ”

“นายเนี่ยนะ?” ต้องอย่างนี้สินะถึงจะยอมพูดด้วยน่ะ

“พูดอย่างนี้ดูถูกกันใช่มะ... แล้ววิชาที่ต้องสอบวิชาอะไรล่ะ ใช่คณิตฯหรือเปล่า” เห็นผมอย่างนี้ แต่เกรดเฉลี่ยวิชาคณิตฯของผมเนี่ยไม่เคยต่ำกว่า 3.90 เลยนะ (นี่อวดใช่มั้ย?)

“อืม นายรู้ได้ไงอ่ะ”

“ฉันก็เห็นตอนที่ดึงหนังสือออกจากมือของเธอไงล่ะ”

“อ้อออ”

“เอ้า จะให้ติวให้มั้ยเนี่ย”

“ฉันจะไว้ใจนายได้มั้ยล่ะหนิ” โมบายล์ใช้มือเกาคางตัวเองแล้วทำท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิด นี่จะให้ผมเอาเกรดเฉลี่ยมาให้ดูเลยมั้ยถึงจะเชื่อน่ะ

“นี่ ถ้ายังช้าอยู่ฉันจะเปลี่ยนใจแล้วนะ” ผมพูดแล้วทำท่าจะลุกขึ้น โมบายล์เลยรีบถลามาเกาะแขนผมไว้ หึๆ

“ก็ได้ๆ ดีกว่าไม่มีคนติวให้เลยสักคน งั้นฉันไปเอาหนังสือแปบ”

โมบายล์เดินไปเอาหนังสือประมาณสองนาทีก็กลับมา

แล้วนั่นจะยืนค้ำหัวผมอยู่ทำไมกันน่ะ

“นั่งสิ ยืนค้ำหัวฉันอยู่ได้” จนผมต้องออกปากพูดเท่านั้นแหละ โมบายล์ถึงนั่งลงได้โดยสวัสดิภาพ

“แล้วนั่งห่างขนาดนั้นฉันจะอธิบายให้เธอยังไงล่ะ เขยิบมาใกล้ๆนี่” ผมพูดแล้วตบเบาะนั่งข้างๆตัว จากนั้นโมบายล์ก็เขยิบมาอย่างที่ผมบอก

“เปิดหน้าหนังสือที่ต้องการติวสิ... นี่จะให้ฉันสั่งทุกเรื่องเลยใช่มั้ย -*-“

“เริ่มจากข้อนี้และกันนะ มันต้องทำอย่างนี้ ใช้สูตร @#$%&*%$@#

Kavin’ end.

 

ฉันรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆที่ไหล่เลยตื่นขึ้นมา เมื่อลืมตาได้เต็มตาเท่านั้นแหละ ฉันจึงรู้ว่าไอ้ที่ไหล่ฉันหนักๆนี่เพราะศรีษะคนนี่เอง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากศรีษะของนายเควิน

เฮ้ย แล้วทำไมศรีษะนายนี่ถึงมาอยู่บนไหล่ฉันได้ แล้วทำไมฉันมานอนฟุบอยู่กับโต๊ะอย่างนี้ล่ะ

คิดได้ดังนั้นฉันจึงพยายามนึกเหตุการณ์ก่อนหน้านี้... อ้อ ฉันนึกออกแล้ว เมื่อสองชั่วโมงก่อนนายเควินติวหนังสือให้ฉัน แล้วเราคงเผลอหลับกันไปทั้งคู่สินะ... ฉันหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้ก็เกือบเที่ยงคืนแล้วแฮะ แล้วฉันจะเอายังไงกับนายเควินดีล่ะเนี่ย มานอนอยู่บนไหล่ฉันอย่างนี้แล้วฉันจะลุกยังไง

“นี่นายเควิน...” ฉันเรียกเขา

“...” เงียบ

“นายเควิน ตื่นเร็ว” คราวนี้ฉันเขย่าตัวเขาเบาๆด้วย

“...” เงียบครั้งที่สอง

“ตื่นสิ ฉันจะขึ้น...”

ฟุ่บ!

พูดยังไม่ทันจบคำนายเควินก็นอนทับลงมาบนตัวฉัน ฉันยังไม่ได้ตั้งตัวเลยทำให้ฉันหงายลงนอนแผ่ราบกับโซฟา ตอนนี้สภาพของเราคือร่างของฉันนอนอยู่ใต้ร่างของเขา ส่วนหน้าของเขาก็ซุกอยู่ที่ซอกคอของฉัน

เฮือก!

ทั้งตัวของฉันมันหนักอึ้งไปหมด... และด้วยความตกใจมันเลยทำให้ฉันตัวแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้เลย อีกทั้งเพราะร่างของนายเควินนอนทับฉันอยู่ด้วย

ฉันจะทำยังไงดีล่ะ!


  


 


 
มาอัพต่อแล้วค่ะ 
ขอโทษที่ดองไว้นานนะคะ
ไม่มีเวลาจริงๆ T^T

หลังจากนี้คงต้องนานๆอัพทีแล้วนะคะ
แบบว่า 1-2 อาทิตย์อัพทีหนึ่ง
เพราะการบ้านเยอะมากๆค่ะ
เยอะจนไม่รู้จะอธิบายยังไง
ก็ต้องขอโทษด้วยและกันค่ะ


รู้สึกแต่งไปแต่งมา เริ่มเข้าดราม่าแฮะ
ฮ่าๆๆๆ ฝากติดตามกันด้วยและกันค่ะ ^^


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

126 ความคิดเห็น

  1. #79 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 22:03
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดให้คอแตกกับตอนนี้เลยค่าาา *O* 

    ขอกระทืบยัยพัดชาสักสามพันครั้งแล้วค่อยโยนลงเหวได้ม้ายยยย เกลียดๆๆๆๆ
    #79
    0
  2. #78 Kyoya_N (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 / 20:17
     อ๊ากกกก  ชอบตอนนี้ที่สุด!!!  มีตอนสวีทด้วยโว้ยยย>___<(เป็นไปมาก)

    ยัยพัดชานับวันชั้นยิ่งเกลียดเธอไปทุกทีแล้วนะ
    #78
    0
  3. #77 Playpuz. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 18:51
     ว๊ากกกกกกกกกกกกก ก ~ เิขินฮ่า ๆ ;p
    #77
    0
  4. #76 ks'lover. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 14:44

    ทำไมเควินทำเช่นนี้ TT

    #76
    0
  5. #75 Playpuz. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 10:09
     เศร้่าาา T^T
    #75
    0